บทที่ 140 - ลูกไม้ของปีศาจ

บทที่ 140 - ลูกไม้ของปีศาจ

เมื่อจางหยวนกับเจียงอวิ๋นเข้าไปในดันเจี้ยน พวกเขาก็มาโผล่บนเกาะกลางทะเลแห่งหนึ่ง

ใจกลางเกาะมีภูเขาไฟตั้งตระหง่านอยู่ ปากปล่องภูเขาไฟยังมีควันลอยกรุ่นดูเหมือนพร้อมจะปะทุได้ตลอดเวลา

จังหวะนั้นหน้าต่างระบบของจางหยวนกับเจียงอวิ๋นก็มีข้อความภารกิจเด้งขึ้นมา

[มุ่งหน้าไปยังยอดภูเขาไฟ สังหารบอสอสูรเพลิงเพื่อเคลียร์ดันเจี้ยน]

จางหยวนกวาดสายตามองมอนสเตอร์บนเกาะ ก็เห็นแต่พวกมอนสเตอร์กระจอกๆ เลเวล 20 ทั้งนั้น เขาจึงหันไปถามเจียงอวิ๋น "พี่เจียง อยากจะโชว์ฝีมือเคลียร์ดันเจี้ยนเอง หรือจะให้ฉันพาแบกผ่านไปเลยล่ะ"

เจียงอวิ๋นหัวเราะแห้งๆ "ผมไม่กล้าโชว์สเตปกากๆ ต่อหน้าลูกพี่หยวนหรอกครับ เอาจริงๆ ตอนนี้ผมอยากเห็นฝีมือของลูกพี่หยวนมากกว่า ผมยังสงสัยไม่หายเลยว่าตอนสอบเกาเข่าลูกพี่หยวนปั่นคะแนนทะลุหลอดขนาดนั้นได้ยังไง"

"อยากเห็นฉันลงมือเหรอ ก็ได้ ถือซะว่าประหยัดเวลาด้วย" จางหยวนพยักหน้ารับและกางค่ายกลกระบี่ออกทันที

เกาะเล็กๆ แห่งนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางไม่ถึงสองกิโลเมตรด้วยซ้ำ ค่ายกลกระบี่ของเขาสามารถครอบคลุมไปทั่วทั้งเกาะได้อย่างสบายๆ

พริบตาต่อมา เหนือหัวบอสอสูรเพลิงที่อาศัยอยู่ตรงปากปล่องภูเขาไฟก็มีมิติค่ายกลกระบี่เปิดออก กระบี่ชื่อเซียวพุ่งตกลงมาอย่างรวดเร็ว

[สังหารอสูรเพลิงสำเร็จ ค่าประสบการณ์ +10 (-50%)]

[สังหารนักรบมนุษย์เงือกสำเร็จ ค่าประสบการณ์ +1 (-50%)]

[สังหารนักฆ่ามนุษย์เงือกสำเร็จ ค่าประสบการณ์ +1 (-50%)]

...

ในชั่วพริบตาเดียว หน้าต่างระบบของจางหยวนก็มีข้อความแจ้งเตือนการสังหารเด้งขึ้นมารัวๆ มอนสเตอร์ทั้งเกาะถูกดาเมจกระจายตายเรียบเป็นหน้ากลอง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจากตัวเจียงอวิ๋น เลเวลของเขาพุ่งขึ้นหนึ่งเลเวลทันที!

วินาทีต่อมา ประตูเทเลพอร์ตสำหรับออกจากดันเจี้ยนก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้าพวกเขาทั้งสองคน

ดันเจี้ยนเคลียร์แล้ว

"นี่มัน!!!"

เจียงอวิ๋นเบิกตาโพลงแทบถลนมองดูข้อความแจ้งเตือนการสังหารมอนสเตอร์นับพันรายการ เขามองจางหยวนด้วยความหวาดผวา "ละ... ลูกพี่... ลูกพี่ทำอะไรลงไปเนี่ย เปิดโปรแฮกเกมเหรอ"

เขายังไม่ทันเห็นจางหยวนขยับตัวทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ทำไมมอนสเตอร์กับบอสในดันเจี้ยนถึงโดนล้างบางเกลี้ยงเกาะไปได้ล่ะ

แบบนี้ถ้าไม่เรียกว่าเปิดโปรแฮกเกมแล้วจะเรียกว่าอะไร

"ทำใจให้ชินซะเถอะ มันก็แค่เรื่องเบสิกน่ะ เราออกไปกันดีกว่า"

จางหยวนยิ้มให้เจียงอวิ๋นก่อนจะเดินออกจากดันเจี้ยนแดนลับไปอย่างสบายอารมณ์

ตอนที่จางหยวนกับเจียงอวิ๋นเดินออกจากดันเจี้ยน นักศึกษาใหม่บนลานกว้างกว่าครึ่งยังคงวุ่นวายอยู่กับการหาเพื่อนร่วมทีม

"พี่เจียง ทำไมพวกพี่ออกมาเร็วจังล่ะ"

นักศึกษาใหม่ที่มีความสัมพันธ์อันดีกับเจียงอวิ๋นเห็นจางหยวนกับเจียงอวิ๋นเดินออกมาจากดันเจี้ยนก็อดถามไม่ได้ "ดันเจี้ยนบั๊กเหรอ ต้องไปแจ้งอาจารย์เฉินไหม"

"เอ่อ..."

เจียงอวิ๋นเหลือบมองจางหยวน ไม่รู้จะอธิบายสถานการณ์ตอนนี้ยังไงดี

ถ้าเขาบอกความจริงไปว่าจางหยวนเพิ่งจะล้างบางมอนสเตอร์กับบอสในดันเจี้ยนจนเหี้ยนไปหมดแล้ว เพื่อนของเขาคงได้หาว่าเขาเป็นบ้าแน่ๆ!

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เจียงอวิ๋นก็ตัดสินใจช่วยจางหยวนกลบเกลื่อนเรื่องนี้ เขาแต่งเรื่องมั่วๆ ซั่วๆ ขึ้นมาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเพื่อน

จางหยวนส่งยิ้มอย่างสุภาพให้เจียงอวิ๋น "พี่เจียง การร่วมมือครั้งนี้ราบรื่นดีมาก หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันอีกนะ"

เมื่อเจียงอวิ๋นได้ยินคำพูดของจางหยวน เขาก็รีบตอบกลับ "ลูกพี่ก็พูดเป็นเล่นไป ผมมันก็แค่มาร่วมทีมให้ครบโคนั้นแหละ! ว่าแต่เราแอดเพื่อนกันไว้หน่อยได้ไหมครับ"

"ได้สิ"

จางหยวนใช้อุปกรณ์สื่อสารแอดเพื่อนกับเจียงอวิ๋น หลังจากร่ำลากันเรียบร้อย จางหยวนก็เดินไปหาเฉินอวิ๋นที่อยู่กลางลาน "อาจารย์เฉินครับ เคลียร์ดันเจี้ยนเสร็จแล้ว มีกำหนดการอะไรต่อไหมครับ"

"เธอเคลียร์เสร็จแล้วเหรอ"

เฉินอวิ๋นอุทานด้วยความตกใจ เขารีบเปิดดูข้อมูลหลังบ้านของดันเจี้ยนแดนลับ แล้วก็เห็นเวลาเคลียร์ดันเจี้ยน 3 วินาทีของจางหยวนกับเจียงอวิ๋นพุ่งทะยานขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของการสอบประเมินนักศึกษาใหม่ครั้งนี้อย่างโดดเด่นเป็นสง่า!

"3 วินาที..."

เฉินอวิ๋นเห็นเวลาเคลียร์ดันเจี้ยนสุดเวอร์วังของจางหยวนก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าจางหยวนก็เคยก่อวีรกรรมแบบนี้ไว้ตอนสอบเกาเข่าเหมือนกัน เขาได้แต่ส่ายหน้า "เธอนี่มันตัวแสบจริงๆ เลยนะ ดันเจี้ยนแดนลับที่ฉันอุตส่าห์ตั้งใจสร้างขึ้นมา โดนเธอเล่นซะกลายเป็นโหมดพระเจ้าไปซะงั้น... ถ้าคะแนนนี้หลุดออกไปล่ะก็ ไม่รู้จะมีไอ้เด็กเมื่อวานซืนกี่คนที่โวยวายหาว่านี่คือการโกง"

จางหยวนรีบเอ่ยขอโทษ "ขอโทษครับอาจารย์เฉิน คราวหน้าผมจะพยายามทำให้ช้าลงกว่านี้นะครับ"

"ไอ้เด็กคนนี้นี่นะ..."

เฉินอวิ๋นส่ายหน้ายิ้มๆ "ช่างเถอะ นี่มันเรื่องที่ฝ่ายวิชาการต้องจัดการ เธอไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอก"

"หลังจากการสอบประเมินนักศึกษาใหม่เสร็จสิ้น การสอบกลางภาคครั้งต่อไปก็จะจัดขึ้นในอีกหกเดือนข้างหน้า ช่วงนี้เธอสามารถจัดสรรเวลาเรียนตามตารางเรียนของคณะได้เลย... อ้อ จริงสิ คณะวิถีกระบี่ของพวกเธอไม่มีการเรียนการสอนนี่นา"

เฉินอวิ๋นตบหน้าผากตัวเอง "สรุปก็คือ หลังจากนี้เธอจะไม่มีการสอบไปอีกพักใหญ่ ขอแค่เธอเก็บหน่วยกิตให้ครบ เธอก็สามารถใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยได้อย่างอิสระเลย"

"จริงด้วย ลีกการแข่งขันประลองยุทธ์ระดับมหาวิทยาลัยใกล้จะเริ่มแล้ว ทีมเก็บตัวของอาจารย์จูเริ่มฝึกซ้อมกันแล้วนะ วันนี้ถ้าเธอว่างก็แวะไปหาอาจารย์จูหน่อยก็แล้วกัน"

"ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

จางหยวนพยักหน้ารับ เขาบอกลาเฉินอวิ๋นแล้วมุ่งหน้าไปยังโรงยิมฝึกซ้อมของทีมเก็บตัว

ระหว่างทาง จางหยวนก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติแบบเดียวกับที่รู้สึกเมื่อวันก่อนอีกครั้ง

มีคนแอบตามเขาอยู่แน่ๆ!

จางหยวนรวบรวมสติ เขาไม่ได้แสดงท่าทีผิดปกติอะไรออกไป ยังคงทำตัวเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวและเดินตรงไปข้างหน้า เลี้ยวเข้ามุมตึกไป

นักศึกษาในชุดเครื่องแบบวิทยาลัยเสวียนหลงคนหนึ่งที่แอบสะกดรอยตามจางหยวนอยู่ห่างออกไปร้อยกว่าเมตร เห็นจางหยวนเลี้ยวเข้ามุมตึกไปก็รีบเร่งฝีเท้าตามไปทันที!

แต่วินาทีที่นักศึกษาคนนั้นเลี้ยวโค้งตามมา ปลายกระบี่คมกริบก็จ่อเข้าที่คอหอยของเขาซะแล้ว

จางหยวนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "แอบตามฉันมาทำไม"

นักศึกษาคนนั้นเห็นว่าตัวเองถูกจางหยวนจับได้ก็ไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยสักนิด กลับแสยะยิ้มตอบ "จางหยวน นายหูตาไวใช้ได้เลยนี่!"

จางหยวนเห็นสีหน้าผิดปกติของนักศึกษาคนนั้น แววตาของเขาก็หดวูบ "ปีศาจจากขุมนรกงั้นเหรอ"

นักศึกษาคนนั้นฉีกยิ้มกว้าง "ตอบถูก! มีรางวัล!"

พูดจบ นักศึกษาคนนั้นก็พุ่งตัวไปข้างหน้า ปล่อยให้กระบี่ของจางหยวนแทงทะลุลำคอของตัวเองอย่างจัง

"นี่มัน!!!"

รูม่านตาของจางหยวนเบิกกว้าง เขารีบดึงกระบี่กลับเข้ามิติค่ายกลกระบี่ทันที แต่นักศึกษาที่ถูกแทงคอหอยทะลุก็ล้มลงไปนอนกองกับพื้น สิ้นลมหายใจไปซะแล้ว

จังหวะนั้นเอง นักศึกษาหญิงสองคนที่บังเอิญเดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์ที่จางหยวนฆ่าคนพอดี พวกเธอหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ฆะ... ฆ่าคนแล้ว!!!"

เสียงกรีดร้องของนักศึกษาหญิงทั้งสองคนดึงดูดความสนใจของนักศึกษาในละแวกนั้นให้วิ่งกรูเข้ามาดูเหตุการณ์

เพียงชั่วพริบตา นักศึกษาจำนวนมากก็กลายเป็นพยานรู้เห็นเหตุการณ์ฆาตกรรมของจางหยวน

ภายในรั้วมหาวิทยาลัยจิงตูมีกฎเหล็กห้ามทะเลาะวิวาทเด็ดขาด หากจับได้ สถานเบาคือโดนบันทึกทัณฑ์บน สถานหนักคือไล่ออกทันที!

และการฆ่าคนภายในมหาวิทยาลัยจิงตูยิ่งถือเป็นความผิดร้ายแรงที่สุด โทษสูงสุดคือการถูกริบเลเวลจนหมดเกลี้ยง แล้วถูกส่งตัวให้กรมตำรวจดำเนินคดีตามกฎหมาย

จางหยวนมองฝูงชนที่เริ่มแห่กันเข้ามามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ สลับกับมองศพที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น เขาพึมพำกับตัวเอง "พวกปีศาจจากขุมนรก... ช่างสรรหาวิธีการที่โหดเหี้ยมอำมหิตจริงๆ!"

มีคนเห็นเขาฆ่าคนกลางวันแสกๆ เยอะขนาดนี้ ถ้าตอนนี้เขาขืนหนีไปล่ะก็ ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำฮวงโหก็ล้างมลทินให้ตัวเองไม่ได้แล้ว

แต่ถ้าไม่หนี จางหยวนก็มั่นใจเต็มร้อยว่าพวกปีศาจจากขุมนรกต้องเตรียมแผนการสกปรกเอาไว้รอเล่นงานเขาอีกเป็นพรวนแน่ๆ เพื่อปิดประตูตายไม่ให้เขาดิ้นหลุดจากความผิดนี้ได้

นี่มันคือแผนการที่บีบให้เขาไม่มีทางเลือก!

ไม่นานนัก บรรดาอาจารย์และศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยที่ได้รับแจ้งเหตุก็รีบรุดมาถึง พวกเขาเร่งปิดล้อมพื้นที่เกิดเหตุและควบคุมตัวจางหยวนเอาไว้

"นักศึกษาอยู่ที่ไหน"

กู้ปิงอิ๋งที่เพิ่งมาถึงที่เกิดเหตุมองจางหยวนที่ถูกควบคุมตัวไว้ แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร อาจารย์ที่อยู่ข้างๆ ก็รีบเร่งเร้า "อาจารย์กู้ครับ นักศึกษาเพิ่งจะโดนแทงตายเมื่อกี้ รบกวนอาจารย์ลองใช้สกิลชุบชีวิตดูก่อนเถอะครับ!"

"ได้!"

กู้ปิงอิ๋งพยักหน้ารับและรีบร่ายสกิลชุบชีวิตใส่ร่างไร้วิญญาณของนักศึกษาคนนั้นทันที

แสงสีเขียวสว่างวาบห่อหุ้มร่างผู้ตาย บาดแผลบนศพสมานตัวอย่างรวดเร็ว แต่ทว่ากลับไม่มีสัญญาณชีพใดๆ ฟื้นคืนกลับมาเลย

แววตาของกู้ปิงอิ๋งเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง "ชุบชีวิตไม่ได้!"

[จบแล้ว]