บทที่ 420 - ปลิวไปซะ

บทที่ 420 - ปลิวไปซะ

มือของจางเหว่ยที่กำลังเช็ดคราบเลือดอยู่ชะงักค้างกลางอากาศ

ใบหน้าที่เคยฉายแวว "ทุกอย่างอยู่ในการควบคุม" มาตลอดยามนี้กลับดูแข็งทื่อไปเล็กน้อย

เขาเคยจินตนาการถึงปฏิกิริยาตอบสนองของหลินผิงเอาไว้เป็นหมื่นรูปแบบ

ทั้งโกรธเกรี้ยว หวาดกลัว ยอมจำนน หรือแม้แต่การแกล้งทำใจดีสู้เสือข่มขู่กลับ

แต่เขากลับไม่เคยนึกถึงปฏิกิริยาแบบนี้มาก่อนเลย

"ว่าไง? สรุปจะฆ่าหรือไม่ฆ่าล่ะ?"

การกระทำที่นอกคอกไม่สนสี่สนแปดของหลินผิงเล่นเอาจังหวะของจางเหว่ยรวนไปหมด

"หึหึ"

ลูกกระเดือกของจางเหว่ยขยับขึ้นลง เขายกแก้วเหล้าเอ้อร์กัวโถวตรงหน้าขึ้นมาสาดเข้าคอจนหมดเกลี้ยง

ของเหลวรสชาติบาดคอไหลลงท้อง ช่วยให้ความโกลาหลในหัวของเขาสงบลงได้บ้าง

โดยไม่รู้ตัว สิทธิ์ขาดในการสนทนาครั้งนี้ได้เปลี่ยนมือไปอย่างเงียบเชียบเสียแล้ว

"หลินผิง นายฉลาดมาก"

จางเหว่ยลงวางแก้ว แววตากลับมาสงบนิ่งเหมือนเดิม

"แต่ต่อหน้ากฎเกณฑ์อันเด็ดขาด ลำพังแค่ความฉลาดมันเอาไปทำอะไรไม่ได้หรอก"

"กำแพงบางอย่าง นายไม่มีวันทำความเข้าใจมันได้เลย"

พูดจบเขาก็ค่อยๆลุกขึ้นยืน ปัดคอเสื้อที่ยับย่นให้เรียบร้อย โดยไม่ได้ปรายตามองหลินผิงอีกเลย

"เจอกันในโบราณสถาน"

ในเมื่อคุยกันไม่รู้เรื่อง ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเปลืองน้ำลายอีกต่อไป

เขาคือนายพราน ส่วนหลินผิงคือเหยื่อ

นายพรานไม่จำเป็นต้องเถียงกับเหยื่อ แค่รอเก็บเกี่ยวผลผลิตในกับดักก็พอ

จางเหว่ยหันหลังก้าวเดิน ท่วงท่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติ แฝงไว้ด้วยความหยิ่งยโสประหนึ่งจะบอกว่า "ฉันไม่ลดตัวไปเถียงกับแกหรอก"

ทว่า

ในวินาทีที่เขาก้าวเท้าออกไปก้าวแรกนั่นเอง

มือข้างหนึ่งก็วางแหมะลงบนไหล่ของเขาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

มือนั้นเรียวยาว ทรงพลัง และมีข้อนิ้วชัดเจน

วินาทีต่อมา แรงมหาศาลที่ไม่อาจต้านทานได้ก็ถ่ายทอดมาจากหัวไหล่ จางเหว่ยรู้สึกแค่ว่าภาพตรงหน้าหมุนคว้าง ร่างกายถูกกระชากให้หันกลับไปด้านหลังอย่างควบคุมไม่ได้

ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งสติได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ฟุ่บ—

ลมสายหนึ่งก็พัดปะทะใบหน้า

"เพียะ!!!"

เสียงตบหน้าอันดังกังวานและชัดเจนถึงขีดสุดระเบิดขึ้นในห้องที่เงียบงัน

ฝ่ามือนี้ประทับลงไปเต็มรัก ไม่มีลีลาหลอกล่อใดๆทั้งสิ้น

จางเหว่ยโดนตบจนเซถลา ใบหน้าซีกหนึ่งบวมเป่งแดงเถือกในพริบตา

ช็อก

ช็อกตาตั้งของแท้

จางเหว่ยยกมือขึ้นกุมหน้า เบิกตาโพลงจ้องมองหลินผิงที่อยู่ตรงหน้า สมองอื้ออึงไปหมด

ไม่ใช่เพราะความเจ็บ

แต่เป็นเพราะ... มันเป็นไปได้ยังไง?!

ที่นี่คือชนเผ่าแห่งนักษัตรนะ!

คือเซฟโซนแบบร้อยเปอร์เซ็นต์!

ตัวเองสามารถฆ่าหลิ่วว่านได้ก็จริง แต่หลินผิงในฐานะผู้นำแห่งมังกรเอาความกล้าที่ไหนมาลงมือกับเขา!

"แก..."

จางเหว่ยเพิ่งจะอ้าปาก ร่างของหลินผิงก็ขยับอีกครั้ง

เร็ว

เร็วเกินไปแล้ว

ถ้าความเร็วของจางเหว่ยคือสายลมพายุในสายตาคนทั่วไป หลินผิงที่จัดเต็มด้วยเซตอุปกรณ์ระดับฮีโร่และมีสเตตัสทะลุสองแสนไปนานแล้ว ก็คือสายฟ้าแลบที่ไม่มีใครจับทิศทางได้

จางเหว่ยพยายามจะถอยหลบตามสัญชาตญาณ ร่างกายตอบสนองเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตี

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการกดทับทางค่าสถานะอย่างสมบูรณ์แบบ การเคลื่อนไหวของเขาก็เชื่องช้าหยั่งกับภาพสโลว์โมชัน

ฝ่ามือของหลินผิงวาดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งสุดพิสดาร คาดเดาทิศทางการหลบหลีกของจางเหว่ยได้อย่างแม่นยำ

"เพียะ!"

เสียงตบหน้าดังกังวานขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้เป็นการตบหลังมือ การคุมน้ำหนักมือนั้นเรียกได้ว่าเป็นงานศิลปะชั้นยอด กะแรงได้พอดีเป๊ะที่จะทำให้หน้าบวมฉึ่ง แต่ไม่รุนแรงถึงขั้นทำอันตรายถึงชีวิต

"ตบนี้ ฉันขอตบแทน 'คนธรรมดา' ที่ต้องมารู้สึกขยะแขยงกับคนอย่างแก"

น้ำเสียงของหลินผิงเกียจคร้าน แต่กลับแผ่ซ่านความหนาวเหน็บลึกถึงกระดูก

ในวินาทีที่หลินผิงลงมือ มวลอากาศในห้องก็สั่นสะเทือนขึ้นมาจริงๆ เจตจำนงอันยิ่งใหญ่และเย็นเยียบร่วงหล่นลงมาล็อกเป้าไปที่หลินผิงทันที

นั่นคือพลังแห่งกฎเกณฑ์ของชนเผ่าแห่งนักษัตร

แต่หลินผิงกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มุมปากยังมีรอยยิ้มประดับอยู่ด้วยซ้ำ

เพราะเขารู้ดี

เส้นตายในการตัดสินของกฎเกณฑ์นี้คือ "การสร้างความเสียหาย" และ "เจตนาฆ่า"

ซึ่งตัวเขาในตอนนี้ ไม่มีเจตนาฆ่าเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาเพียงแค่คิดอย่างเรียบง่าย บริสุทธิ์ใจ และมาจากก้นบึ้งของหัวใจว่า... อยากจะหยามหน้าไอ้ขี้เก๊กนี่ก็เท่านั้นเอง

"แกแส่หาที่ตาย!!"

การโดนตบหน้าสองฉาดติดๆ ทำเอาหน้ากากจอมหยิ่งยโสของจางเหว่ยแตกละเอียดไม่มีชิ้นดี

ขนาดพระอิฐพระปูนยังมีความโกรธ แล้วประสาอะไรกับไอ้คนบ้าที่ยกหางตัวเองว่าเป็น "พระเจ้า" อย่างเขาล่ะ

เส้นเลือดฝอยในตาของจางเหว่ยปะทุแตก จิตสังหารอันดุร้ายพวยพุ่งขึ้นสู่ฟ้า

มือขวาของเขากำหมัดแน่น สนับมือสีทองหม่นโผล่ออกมาอีกครั้ง มันสาดแสงสีแดงชวนสยดสยอง พุ่งทะลวงเข้าใส่ขมับของหลินผิงด้วยมุมที่โคตรจะรับมือยาก

หมัดนี้ กะเอาให้ตาย!

ทว่า

เผชิญหน้ากับหมัดที่แรงพอจะบดกะโหลกให้แหลกละเอียด หลินผิงกลับไม่แม้แต่จะหลบ

เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ล้วงกระเป๋าสองข้าง เปลือกตาหรี่ลงเล็กน้อย มองดูหมัดนั้นขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆในม่านตาอย่างเงียบงัน

ฟุ่บ—

ลมจากหมัดพัดปอยผมปรอยๆหน้าผากหลินผิงจนปลิวไหว

สนับมืออันน่าสะพรึงกลัวนั่น หยุดชะงักห่างจากขมับของหลินผิงไปไม่ถึงสามเซนติเมตร

ในเสี้ยววินาทีนี้ กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนในร่างของจางเหว่ยสั่นระริกอย่างบ้าคลั่ง เหงื่อเย็นเยียบไหลพรากราวกับน้ำตก

แรงกดดันจากกฎเกณฑ์ที่น่ากลัวกว่าตอนที่ล็อกเป้าหลินผิงเมื่อกี้ไม่รู้กี่เท่า กำลังบดขยี้ลงบนร่างของเขาอย่างหนักหน่วง

นี่คือการเตือน

เจตจำนงแห่งกฎเกณฑ์ของชนเผ่าแห่งนักษัตรบอกเขากันโต้งๆในเสี้ยววินาทีนี้เลยว่า หากหมัดนี้ทุบลงไป คนที่จะตายน่ะไม่ใช่หลินผิงหรอก แต่เป็นตัวจางเหว่ยเองนี่แหละ!

"เป็นอะไรไป?"

หลินผิงเอียงคอเล็กน้อย มองหมัดที่อยู่ใกล้แค่คืบ รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าเข้มข้นจนแทบจะทะลักออกมา

"ไหนว่าแกมีอภิสิทธิ์ไง?"

"ไหนว่าแกคือโคตรวีไอพีไม่ใช่เหรอ?"

"ไหนว่าแก 'ธรรมดา' ซะจนแม้แต่กฎเกณฑ์ยังมองไม่เห็นแกไงล่ะ?"

หลินผิงยื่นมือออกไป ตบเบาๆลงบนหมัดที่กำลังสั่นงกๆของจางเหว่ย ราวกับกำลังลูบหัวหมาที่กำลังตื่นตระหนก

"ทำไมไม่กล้าลงมือล่ะ? หืม?"

ทุกถ้อยคำทิ่มแทงทะลวงขั้วหัวใจของจางเหว่ยอย่างโหดเหี้ยม

"แฮ่ก... แฮ่ก..."

จางเหว่ยสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มความโกรธเกรี้ยวและจิตสังหารที่เดือดพล่านในใจเอาไว้

เขาค่อยๆชักหมัดกลับ สนับมือสลายหายไปในอากาศ

ใบหน้าที่เคยดูจืดชืด ตอนนี้บวมเป่งและบิดเบี้ยวจนดูทุเรศและน่าขบขันเป็นอย่างมาก

"หลินผิง..."

จางเหว่ยหรี่ดวงตาที่บวมปูด

"พรุ่งนี้เจอกัน"

พูดจบเขาก็สะบัดหน้าหันหลัง ก้าวยาวๆตรงไปที่ประตู

คราวนี้แผ่นหลังของเขาไม่ได้ดูสุขุมเยือกเย็นอีกแล้ว แต่มันกลับดูเหมือนหมาจนตรอกที่กำลังวิ่งหนีหางจุกตูด

"เดี๋ยวฉันไปส่ง"

เสียง "ต้อนรับขับสู้" ของหลินผิงดังไล่หลังมา

แผ่นหลังของจางเหว่ยเกร็งวูบ เขาตั้งใจจะเร่งฝีเท้าหนีไปให้เร็วที่สุด

แต่ในจังหวะที่มือของเขาสัมผัสลูกบิดแล้วเปิดประตูออกไปนั่นเอง

พลั่ก!

ฝ่าเท้าข้างหนึ่งก็ประทับเข้าที่ก้นของเขาอย่างจัง

แรงเตะมหาศาลส่งให้ร่างของจางเหว่ยพุ่งทะยานเป็นลูกปืนใหญ่ กระเด็นทะลุประตูออกไปทันที

"ปลิวไปซะ!"

ตุ้บ!

เสียงของหนักตกกระแทกพื้นดังมาจากข้างนอก ตามมาด้วยเสียงครางอู้อี้เพราะความเจ็บปวด

ผู้เล่นอันดับหนึ่งแห่งบอร์ดนักษัตร ตอนนี้กำลังนอนหมอบอยู่บนถนนในโซนที่พักของมังกร ด้วยท่า "หมาตะครุบกบ" สุดแสนจะทุเรศทุรัง

หลินผิงยืนอยู่ตรงประตู ปรายตามองลงมาจากมุมสูง ก่อนจะปัดขากางเกงตัวเองด้วยความรังเกียจ

"วันหลังถ้าคิดจะมาเก๊กหล่อก็เตรียมตัวมาให้ดีกว่านี้หน่อยนะ"

ปัง

ประตูปิดกระแทกใส่หน้าเสียงดังลั่น

……

จางเหว่ยนอนหมอบอยู่บนพื้น จิกเล็บลงไปในรอยแยกของแผ่นหินอย่างแรง

ความอัปยศ

เป็นความอัปยศอดสูที่ไม่เคยพานพบมาก่อน

เขาค่อยๆตะเกียกตะกายลุกขึ้น ปัดฝุ่นตามตัว

ร่างสี่ร่างเดินออกมาพอดี

อวิ๋นตั่ว เฉินหยวนฝู หานเยวี่ย ซุนซื่อ

ทั้งสี่คนเพิ่งเดินพ้นลิฟต์ออกมา ก็เห็นจางเหว่ยกำลังลุกขึ้นมาจากพื้นด้วยสภาพดูไม่จืด

ใบหน้าซีกหนึ่งบวมฉึ่ง รอยตีนเด่นหราอยู่บนก้น แถมเนื้อตัวยังมอมแมมคลุกฝุ่นอีกต่างหาก...

บรรยากาศเงียบงันไปประมาณสองวินาที

เฉินหยวนฝูอ้าปากค้าง มองดูจางเหว่ยสลับไปมา

จางเหว่ยตวัดสายตาอันเย็นเยียบมองทั้งสี่คนโดยไม่พูดอะไร ร่างของเขากลืนหายไปกับความมืดมิดในยามราตรีอย่างรวดเร็ว

"เชี่ยเอ๊ย... เมื่อกี้ใช่... จางเหว่ยปะเนี่ย?"

เฉินหยวนฝูกลืนน้ำลายเอื้อก สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"นี่มัน... โดนลูกพี่ผิงโยนออกมางั้นเหรอ?"

"เหมือนจะโดนถีบออกมามากกว่านะ" ซุนซื่อที่ยืนอยู่ข้างๆพูดแทงใจดำขึ้นมาดื้อๆ

ทั้งสี่สบตากัน ก่อนจะรีบจ้ำพรวดๆไปที่ประตูแล้วผลักเข้าไป

"ลูกพี่ผิง! ไม่เป็นไรใช่ไหมพี่? ไอ้เวรตะไลเมื่อกี้มัน..."

เฉินหยวนฝูแหกปากตะโกนยังไม่ทันจบประโยค เสียงก็กลืนหายลงคอไปทันที

ภายในห้อง

หลินผิงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ค่อยๆเช็ดมืออย่างเชื่องช้า

และบนพื้นห่างออกไปไม่ไกลนัก มีศพไร้หัวกำลังคุกเข่านิ่งอยู่ตรงนั้น เลือดสาดกระเซ็นย้อมกำแพงจนแดงฉาน ก้อนเนื้อสีแดงสลับขาวปะปนอยู่กับซาชิมิราคาแพงบนพื้น ส่งกลิ่นคาวอมหวานชวนคลื่นไส้ลอยคลุ้งไปทั่ว

นั่นคือหลิ่วว่าน

ชุดคลุมนักเวทอันเป็นเอกลักษณ์ ตอนนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดจนชื้นแฉะ

"เชี่ยเอ๊ย?! นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!? ไอ้เวรนี่มันใครวะ?"

เฉินหยวนฝูตกใจจนกระโดดถอยหลังไปก้าวหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา

อวิ๋นตั่วพุ่งเข้าไปหาหลินผิงเป็นคนแรก เธอกวาดสายตาสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า พอแน่ใจว่าเขาไม่มีบาดแผลถึงได้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แต่แววตาตื่นตระหนกก็ยังปิดเอาไว้ไม่มิดอยู่ดี

"ชนเผ่าแห่งนักษัตร... มีคนตายงั้นเหรอ?"

มือที่กำกระบี่ของหานเยวี่ยเกร็งแน่น แววตากลายเป็นตึงเครียดสุดขีด

"ห้ามต่อสู้กัน" "เซฟโซนเด็ดขาด" นี่คือกฎเหล็กของชนเผ่าแห่งนักษัตร

ต่อให้เป็นช่วงที่บรรดาผู้นำเขม่นกันจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ ก็ยังไม่มีใครกล้าลงมือในนี้จริงๆเลยสักคน

แต่ตอนนี้ หลิ่วว่านกลับตายคาทีกลายเป็นศพอยู่ตรงนี้ของจริง

"หรือว่า... ไปตายอยู่ข้างนอก? แล้วโดนลากเข้ามาในนี้?"

หานเยวี่ยเสนอสมมติฐานเดียวที่คิดว่าฟังขึ้นที่สุดออกมา

"เปล่า จางเหว่ยเป็นคนฆ่า"

หลินผิงโยนทิชชูเช็ดมือลงถังขยะ

"เมื่อกี้นี้เลย ฆ่าต่อหน้าต่อตาฉันนี่แหละ"

"ว่าไงนะ?!"

ทุกคนสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"ปะ... เป็นไปได้ยังไง? แล้วทำไมมันถึงยังมีชีวิตเดินออกไปได้ล่ะ! กฎของชนเผ่าแห่งนักษัตรเป็นของปลอมงั้นเหรอ?!"

เฉินหยวนฝูรู้สึกเหมือนโลกทัศน์ของตัวเองกำลังพังทลาย

ถ้าขนาดที่นี่ยังไม่ปลอดภัย แล้วในสมรภูมินักษัตรมันจะมีที่ไหนให้หลบภัยได้อีกล่ะ?

หลินผิงเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ช้าๆ นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ

"ไม่ใช่หรอก กฎเกณฑ์ไม่ได้เป็นของปลอม"

หลินผิงเงยหน้าขึ้น มองไปที่ทุกคน มุมปากยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

"เพียงแต่ว่าตั้งแต่แรกแล้ว กฎของชนเผ่าแห่งนักษัตร มันจงใจปั่นหัวทุกคนต่างหากล่ะ"

[จบแล้ว]