บทที่ 9 สลัดตัวปัญหา

บทที่ 9 สลัดตัวปัญหา

เสิ่นยวี่กลับมาถึงหอพัก เธอหยิบถังเปล่าที่วางอยู่ข้างตู้กดน้ำแล้วตรงไปที่ก๊อกน้ำเพื่อกรอกน้ำทันที

มันเป็นถังน้ำดื่มขนาด 5 แกลลอนที่บรรจุได้ 18.9 ลิตร นอกจากนี้เธอยังหยิบขวดน้ำแร่เปล่าออกมาอีกสองขวดเพื่อกรอกน้ำให้เต็ม

เธอต้องการเก็บพวกมันลงในเป้ แต่ทว่าพื้นที่ในเป้นั้นแน่นขนัดจนแทบจะปริออก

หญิงสาวจึงตัดสินใจสละเวลาครู่หนึ่งเพื่อขยายขนาดเป้เก็บของ อันดับแรกเธอลงประกาศขายน้ำในช่องทางแลกเปลี่ยน

"ขายน้ำค่ะ... เป็นน้ำประปา แลกกล่องเสบียงเปล่าหนึ่งกล่องต่อน้ำ 500 มิลลิลิตร รบกวนนำขวดเปล่ามาแลกเองนะคะ

ของมีจำนวนจำกัด มาก่อนได้ก่อนค่ะ!

หรือจะเอาขวดน้ำเปล่า 3 ใบ มาแลกน้ำประปา 500 มิลลิลิตรก็ได้ค่ะ"

หลังจากข้อความถูกส่งออกไป พื้นที่แลกเปลี่ยนก็กลับมาคึกคักทันที

"น้ำประปาเหรอ? บนทางหลวงเนี่ยนะจะมีน้ำประปา?"

"หรือว่าจะมีคนไปถึงจุดพักรถแล้ว?"

"หลอกลวงชัดๆ ฉันเพิ่งเข้าจุดพักรถมา น้ำประปาที่นี่ไม่ได้ให้ฟรีนะเฟ้ย!"

"ถ้าอย่างนั้นน้ำประปาของยัยนี่มาจากไหนกันล่ะ?"

"แล้วจะเอากล่องเปล่าไปทำซากอะไร?"

"ไม่รู้สิ กล่องเปล่ามันหนักจะตาย พอเก็บเสบียงเสร็จฉันก็โยนทิ้งตลอดแหละ!"

"ไอ้คนข้างบน แกพลาดของดีเข้าให้แล้ว กล่องเปล่านั่นเอาไว้ขยายเป้เก็บของได้นะโว้ย"

"เป้เก็บของ? ทำไมฉันไม่มีล่ะ?"

"เป้เก็บของต้องสุ่มได้จากการเปิดกล่องเสบียงระดับสูงน่ะสิ!"

"ทำไมฉันไม่มีเป้บ้างล่ะเนี่ย แง..."

...แม้ตอนนี้ทุกคนจะรู้แล้วว่ากล่องเปล่าสามารถใช้ขยายเป้ได้ แต่ผู้เล่นบางคนเปิดกล่องไปหลายใบแล้วก็ยังไม่ได้รับเป้เก็บของในระบบเสียที

"แดดร้อนฉิบหาย หิวน้ำจะตายอยู่แล้ว น้ำประปาก็เอาวะ ส่งมาขวดหนึ่ง! ฉันมีกล่องเปล่า"

"แดดเผาจนจะเป็นฮีทสโตรกอยู่แล้ว ขอรับน้ำประปาสักขวดเถอะ ฉันมีขวดเปล่ามาแลก"

"เอาเทียนไขแลกน้ำสักขวดได้ไหม?"

...เสิ่นยวี่ได้รับข้อความส่วนตัวและคำขอแลกเปลี่ยนมหาศาล

นี่คือเขตพื้นที่ขนาดใหญ่ที่มีผู้เล่นออนไลน์พร้อมกันกว่าเก้าหมื่นคน แม้หลายคนจะรู้ว่ากล่องเปล่ามีค่า แต่เพื่อความอยู่รอดในขณะนี้ พวกเขาจึงจำเป็นต้องนำมันมาแลกกับน้ำดื่ม

เสิ่นยวี่ขายน้ำประปาออกไปได้อย่างรวดเร็วถึง 98 ขวด และได้รับกล่องเปล่ามา 50 ใบ, ขวดน้ำแร่เปล่า 90 ใบ, เทียนไข 1 เล่ม, ป๋องแป๋ง 1 อัน, ไส้กรอกฮอทดอก 2 ชิ้น และขนมข้าวเกรียบอีก 1 ห่อ

หลังจากกดขยายขนาดแล้ว เป้เก็บของในระบบของเธอมีความจุเพิ่มขึ้นเป็น 65 ช่อง ซึ่งเพียงพอที่จะเก็บของทุกอย่างและยังมีที่ว่างเหลืออีกเพียบ

เมื่อทำความสะอาดขวดน้ำแร่เปล่าเสร็จ เธอก็กรอกน้ำจนเต็มแล้วเก็บเข้าเป้ พวกมันจะถูกจัดเรียงซ้อนกันโดยอัตโนมัติ ช่องหนึ่งใส่ได้ถึง 100 ขวด ดังนั้นน้ำประปาจำนวนมากของเธอจึงกินพื้นที่ในเป้เพียงช่องเดียวเท่านั้น

[คำเตือน: คุณเหลือเวลาพำนักในจุดพักรถแห่งนี้อีกเพียง 15 นาที โปรดอย่าอยู่เกินเวลาที่กำหนด]

เสิ่นยวี่รีบอุ้มหนิวนิวขึ้นหลังและเร่งฝีเท้าลงไปที่ป้อมยามเพื่อรับน้ำแร่

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกำลังยืนโบกรถวิศวกรรมทำความสะอาดคันหนึ่งให้ออกจากประตูใหญ่พอดี

"เหล่าหยาง ออกไปรอบนี้คงต้องใช้เวลาสักสองสามวันกว่าจะได้กลับมาใช่ไหม?"

"ก็คงงั้นแหละ สภาพอากาศร้อนนรกแตกแบบนี้ ถ้าไม่มีภารกิจฉันก็ไม่อยากออกไปไหนหรอก"

"งั้นเอาค่าน้ำไปสองลัง ไว้ดื่มระหว่างทางนะ" เจ้าหน้าที่รปภ. ยกน้ำออกมาส่งให้เหล่าหยางซึ่งเป็นคนขับรถ

เสิ่นยวี่ถือโอกาสเดินเข้าไปขอรับน้ำแร่ในส่วนของเธอ เมื่อเห็นเหล่าหยางกำลังจะก้าวขึ้นรถ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว

เธอก้าวเข้าไปทักทาย "อาจารย์หยางคะ กำลังจะออกไปทำงานข้างนอกเหรอคะ?"

เหล่าหยางหันมามอง เห็นเธอหน้าไม่คุ้นตาแต่สวมเสื้อกั๊กพนักงานทำความสะอาดและถือลังน้ำแร่อยู่ จึงถามด้วยความสงสัย "เธอเป็น... พนักงานใหม่เหรอ?"

เสิ่นยวี่พยักหน้าหงึกๆ "ใช่ค่ะ ฉันเสิ่นน้อยเป็นพนักงานใหม่ อาจารย์หยางคะ พอจะให้ฉันติดรถออกไปข้างนอกด้วยได้ไหมคะ? ขอแค่เลยทางออกจุดพักรถไปสักกิโลสองกิโลก็พอค่ะ"

"จะออกไปทำความสะอาดภาคสนามเหรอ? แล้วทำไมหอบลูกไปด้วยล่ะนั่น?" เหล่าหยางถามด้วยความฉงน

เสิ่นยวี่ยิ้มตอบ "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันชินแล้ว"

เหล่าหยางตอบตกลง "งั้นก็ขึ้นมาเลย"

"เยี่ยมเลยค่ะ ขอบคุณอาจารย์หยางมากนะคะ" เสิ่นยวี่เก็บลังน้ำเข้าเป้แล้วเข็นรถสามล้อคันเล็กตรงเข้าไปหา

เหล่าหยางช่วยยกรถสามล้อขึ้นไปไว้บนท้ายรถ

"ขึ้นมาเถอะ จะออกรถเดี๋ยวนี้แล้ว" เหล่าหยางสตาร์ทเครื่องยนต์ เสิ่นยวี่รีบปีนขึ้นไปนั่งที่เบาะผู้โดยสารข้างคนขับและคาดเข็มขัดนิรภัยทันที

รถเริ่มเคลื่อนตัวออกไป เมื่อใกล้ถึงทางออกจุดพักรถ เสิ่นยวี่มองเห็นแต่ไกลว่าชายคนที่คิดแค้นเธอกำลังซุ่มแอบอยู่ริมทางพร้อมกับถือไม้พลองในมือ

หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ รีบหยิบหน้ากากอนามัยขึ้นมาสวมปิดบังใบหน้าเอาไว้

อาจารย์หยางเป็นคนใจร้อน เขาเหยียบคันเร่งจนมิด รถพุ่งทะยานออกจากทางออกด้วยความเร็วสูง ทิ้งฝุ่นตลบอบอวลจนชายคนนั้นสำลักฝุ่นหน้าดำคร่ำเครียด

เสิ่นยวี่มองผ่านกระจกมองข้าง เห็นชายคนนั้นยังคงนั่งยองๆ อยู่ตรงสี่แยกพลางก้มมองนาฬิกาข้อมือเป็นระยะ เธอจึงลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

สลัดตัวปัญหาหลุดไปได้เสียที!

จู๋ปาถังนั่งยองๆ จนขาเริ่มชา ทันใดนั้นก็มีรถวิศวกรรมทำความสะอาดคันหนึ่งวิ่งฉิวผ่านหน้าไป ทิ้งฝุ่นคลุ้งกระจายจนแทบหายใจไม่ออก

เขาเอามือปิดจมูกและปากพลางสบถด่า "หนอย ขับเร็วหยั่งกับจะรีบไปเกิดใหม่หรือไงวะ!"

เขามองตามหลังรถคันนั้นไปด้วยความหงุดหงิด รถสามล้อสีม่วงที่อยู่ท้ายรถนั่นดูคุ้นๆ ตาชอบกล...?

ทันใดนั้นเขาก็ได้สติ "พับผ่าสิ ยัยนั่นหนีไปได้จริงๆ ด้วย!"

"เสิ่นน้อย จะลงตรงไหนบอกก่อนนะ ฉันจะได้จอดให้ถูก" เหล่าหยางเอ่ยเตือนขณะขับรถ

"ได้ค่ะ" เสิ่นยวี่กะว่าจะไปให้ไกลอีกสักนิดค่อยลง เผื่อว่าชายคนนั้นจะขอติดรถคนอื่นตามมาทัน

รถพุ่งไปตามทางหลวงที่เปล่าเปลี่ยว หลังจากเดินทางมาได้เกือบเจ็ดแปดกิโลเมตร เสิ่นยวี่เหลือบไปเห็นกล่องเสบียงสีน้ำเงินวางอยู่ริมทาง จึงรีบบอกให้เหล่าหยางจอดรถ

"อาจารย์หยางคะ ฉันขอลงตรงนี้แหละค่ะ รบกวนจอดสักครู่ค่ะ"

ไม่นานนักรถก็จอดสนิท เหล่าหยางช่วยยกรถสามล้อลงมาให้ "เสิ่นน้อย อยู่ข้างนอกตัวคนเดียวก็ระวังตัวด้วยนะ"

"ทราบแล้วค่ะ ขอบคุณอาจารย์หยางมากนะคะ! ขอให้เดินทางปลอดภัยค่ะ!" เสิ่นยวี่เอ่ยขอบคุณเหล่าหยางด้วยความซาบซึ้งใจ

หลังจากรถวิ่งลับตาไปแล้ว เสิ่นยวี่เหลียวมองกลับไปด้านหลังเพื่อดูว่ามีร่องรอยของผู้เล่นคนอื่นตามมาหรือไม่

แต่เธอกลับพบว่าห่างออกไปทางด้านหลังเพียงสิบเมตร เส้นทางที่เธอเพิ่งผ่านมานั้นถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำมืดมิดจนมองไม่เห็นสิ่งใดเลย

ช่างประหลาดนัก เมื่อครู่ตอนเธอนั่งอยู่บนรถของเหล่าหยาง ทิวทัศน์ที่เห็นในกระจกหลังยังดูปกติแท้ๆ แต่พอลงจากรถมาแล้วมองย้อนกลับไป กลับมีเพียงหมอกดำปั่นป่วนไปหมด

กฎของเกมห้ามเดินย้อนกลับ พื้นที่ที่ถูกหมอกดำปกคลุมด้านหลังคงจะเป็นอันตรายมากแน่ๆ

เธอก้าวขึ้นรถสามล้อ เบื้องหน้ามีกล่องเสบียงสีน้ำเงินวางอยู่ไม่ไกล

จอดรถสามล้อห่างจากกล่องเสบียงประมาณสามเมตร จัดแจงให้หนิวนิวนั่งในที่นั่งเด็ก รัดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย จากนั้นเธอก็ถือมีดพร้าเดินตรงไปเปิดกล่อง

พริบตาที่ฝาถูกแงะเปิดออก แมวป่าสีดำตัวหนึ่งก็พุ่งกระโจนออกมาพร้อมเสียง "แง้ว—" เสิ่นยวี่ขนลุกซู่ด้วยความตกใจ แต่เธอก็เหวี่ยงมีดพร้าในมือออกไปโดยอัตโนมัติ

เสียง "เคร้ง" ดังขึ้น มีดปะทะเข้ากับกรงเล็บแหลมคมของมันที่ตะปบสวนมาจนเกิดเสียงแสบแก้วหู

เจ้าแมวป่าเองก็ดูจะตกใจไม่น้อย มันรีบดีดตัวหลบและพุ่งหายเข้าไปในม่านหมอกริมทางอย่างรวดเร็วโดยไร้ร่องรอย

เสิ่นยวี่จ้องเขม็งไปที่ม่านหมอกอย่างระแวดระวัง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ แล้ว เธอจึงเริ่มตรวจสอบเสบียงในกล่อง

ภายในมีเพียงถังน้ำมันเบนซินขนาด 5 ลิตรอยู่หนึ่งถัง

เสิ่นยวี่เก็บน้ำมันและกล่องเปล่าลงเป้ ขยายพื้นที่เพิ่มอีกหนึ่งช่อง สุดท้ายเธอก็ส่งน้ำมันถังนั้นให้ราชาเจ้าเนื้อ เพื่อเป็นการใช้หนี้น้ำมันที่ยังค้างคาอยู่จนครบ

เธอเช็กเวลาดู ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมงตรง

แสงแดดยังคงแผดเผาอย่างรุนแรง

แต่ทว่าวันนี้เธอเพิ่งเดินทางมาได้เพียง 13 กิโลเมตรเท่านั้น เธอจึงรีบขึ้นรถสามล้อและเร่งเดินทางต่อ เพื่อหวังจะทำระยะทางให้ครบตามกำหนดก่อนที่ความมืดจะมาเยือน