บทที่ 400 หน้าไม่อาย (ฟรี)

ลู่เหยานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ทำมาจากเมฆสีขาว ในมือถือถ้วยชาที่ทำจากเมฆสีขาวเช่นกัน

เขาและหลี่จือซิน กำลังนั่งฟังอวิ๋นหนี ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พร่ำพรรณนาถึงวีรกรรมอันรุ่งโรจน์และต้นกำเนิดของตัวเองอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

"ข้าจะบอกพวกเจ้าให้นะ สมัยก่อนน่ะ..."

หลังจากนั่งฟังมาตั้งนาน ลู่เหยาก็ได้ข้อสรุปเพียงข้อเดียวว่า: ยัยนี่มันเป็นพวกชอบอู้แถมยังเป็นตัวแม่แห่งการนอนตีพุงกินแรงชาวบ้านชัดๆ

แม้แต่ตอนที่นางยังเป็นถึง 'วิถีสวรรค์' นางก็เอาแต่อู้มาตลอด กลัวการต่อสู้ กลัวศัตรู กลัวทุกสิ่งทุกอย่างที่อาจจะเป็นภัยคุกคามต่อนางได้

ดังนั้น นางจึงเอาแต่พา 'โลกมวลเมฆาว่างเปล่า' ลอยระหกระเหินไปเรื่อยๆ เพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น

จนกระทั่งนางมาเจอกับไอ้บ้าการต่อสู้คนหนึ่ง และกองทัพคนบ้าการต่อสู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา

อีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่าอ่อนแอกว่านางตั้งเยอะ แต่กลับกล้านำกองกำลังไปปล้นสะดมพวกมารสวรรค์และปีศาจร้ายที่แข็งแกร่ง เพื่อปกป้องโลกที่อ่อนแอกว่า

บางทีอาจจะเป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็น ครั้งนี้นางจึงไม่ได้หนีไปในทันที แต่กลับแอบสะกดรอยตามอีกฝ่าย คอยสังเกตดูทุกการกระทำของพวกเขาอย่างเงียบๆ

ยิ่งดู นางก็ยิ่งไม่เข้าใจ แถมความสับสนในใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุด นางก็ทนความสงสัยไม่ไหว เป็นฝ่ายเข้าไปทำความรู้จักและพูดคุยกับอีกฝ่ายก่อน

"ทำไมต้องสู้ด้วยล่ะ? ไม่สู้ไม่ได้เหรอ?! มีแต่ต้องแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้นถึงจะไม่โดนรังแก ความเคารพน่ะ มันต้องแลกมาด้วยการต่อสู้ ไม่ใช่การยอมจำนนหรอกนะ!"

"แล้วทำไมเจ้าถึงไปช่วยพวกเขาล่ะ?"

"ก็เพราะข้าแข็งแกร่งไง ข้าก็เลยเต็มใจที่จะช่วย ข้ามีสิทธิ์เลือกที่จะมอบความเคารพให้พวกเขา ว่าแต่ เจ้ามาทำอะไรที่นี่เนี่ย? อยากจะสู้ด้วยงั้นเรอะ?"

"หา? ไม่ๆๆ ข้าไม่กล้าสู้หรอก ข้าก็แค่อยากรู้เฉยๆ"

อวิ๋นหนีรีบอธิบายจุดประสงค์ของตัวเองอย่างลุกลี้ลุกลน ถึงแม้นางจะแข็งแกร่งกว่าอีกฝ่าย แต่นางก็ไม่กล้าไปท้าทายเขาหรอก เพราะไอ้หมอนี่มันรับมือยากสุดๆ

อย่างไรก็ตาม นางไม่คาดคิดเลยว่าหลังจากที่พูดจบ อีกฝ่ายจะมองนางด้วยสายตาเป็นประกายวิบวับ—เป็นประกายวิบวับจริงๆ นะ!

"เจ้าไม่กล้าสู้งั้นเรอะ? ถ้างั้นเจ้าอยากจะมาเป็นลูกน้องข้าไหมล่ะ? เดี๋ยวข้าจะคุ้มครองเจ้าเอง แลกกับการที่เจ้าต้องยก 'ต้นกำเนิด' ของเจ้าให้ข้า"

"หา? คุ้มครองข้า?"

"ใช่ ยังไงซะ ของพรรค์นั้นมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับเจ้าอยู่แล้วนี่"

"..."

หลังจากคิดสะระตะอยู่นาน นางก็ตกลง นางไม่เพียงแต่ยอมสละต้นกำเนิดทั้งหมดของตัวเอง แต่ยังเต็มใจสละ 'หัวใจแห่งสวรรค์' ลดสถานะตัวเองลงมาเป็นเพียงเทพเจ้าแห่งฟ้าดินธรรมดาๆ

พูดตรงๆ ตอนนั้นมันก็เหมือนกับการวัดดวงนั่นแหละ และปรากฏว่านางดันแทงหวยถูกซะด้วย

นับตั้งแต่ไอ้หมอนั่นได้ต้นกำเนิดของนางไปและเริ่มแข็งแกร่งขึ้น เขาก็ยิ่งทรงพลังอำนาจมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดที่พวกนางไม่จำเป็นต้องหนีหัวซุกหัวซุนอีกต่อไป และสามารถยืนหยัดเผชิญหน้ากับศัตรูหน้าไหนก็ได้ด้วยความนิ่งสงบ

ส่วนตัวนางเอง ในที่สุดก็ได้ใช้ชีวิตแบบนอนตีพุงกินแรงชาวบ้านอย่างที่ใฝ่ฝันมาตลอด วันๆ ก็แค่จัดการดูแลก้อนเมฆอย่างสงบสุขก็พอแล้ว

นางถึงขั้นปฏิเสธที่จะขึ้นไปดูแลก้อนเมฆบนแดนสวรรค์ด้วยซ้ำ ที่นั่นมันเปรียบเสมือนสมรภูมิแนวหน้าชัดๆ เกิดมีการต่อสู้ของจริงขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?

โลกเบื้องล่าง นี่แหละดีที่สุดแล้ว ถึงแม้พลังของนางจะถูกจำกัดอยู่ที่ระดับนี้ แต่มันก็ปลอดภัยหายห่วง แถมไม่ต้องไปวุ่นวายกับเรื่องจุกจิกอื่นๆ ด้วย

"ฉางฮวา ยัยคนโกหก! นางบอกชัดเจนเลยว่าจะให้ข้าจัดการเรื่อง 'ทัณฑ์สวรรค์' ในโลกเบื้องล่าง แต่สุดท้ายกลับมาบอกว่าข้าสติปัญญาต่ำต้อยเกินกว่าจะรับผิดชอบงานใหญ่ขนาดนี้ได้"

อวิ๋นหนีรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ ฉางฮวาเคยสั่งให้นางจัดการเรื่องทัณฑ์สวรรค์ควบคู่ไปกับการดูแลก้อนเมฆ แต่ผ่านไปแค่ร้อยปี ฉางฮวาก็สั่งปลดนางกลางอากาศซะงั้น

อะไรคือการมาหาว่าข้าสติปัญญาต่ำต้อยฮะ? ก็แค่ข้าเผลอทำผู้บำเพ็ญเพียรบาดเจ็บสาหัสไปคนเดียวเองไม่ใช่รึไง? ใครใช้ให้พวกมันมาหาเรื่องข้าก่อนล่ะ?

"นี่ เจ้าฟังอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"

ลู่เหยาเหลือบตาขึ้นมอง จ้องมองก้อนเมฆก้อนเล็กๆ ที่ลอยมาอยู่เหนือหัวอย่างไม่ละสายตา มองดูมันเทน้ำฝนลงมาใส่ถ้วยชาของเขาอย่างพอดิบพอดี

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของอวิ๋นหนี เขาก็รีบดึงสติกลับมา หันไปมองนางด้วยความสงสัย

"มีอะไรเหรอ?"

"เจ้าไม่ได้ฟังข้าเลยใช่ไหมเนี่ย?!"

"เปล่านะ ข้าฟังอยู่ตลอดแหละ"

ใช่ เขาฟังอยู่จริงๆ แต่เข้าหูซ้ายทะลุหูขวาน่ะสิ สาเหตุหลักๆ ก็คือนางเอาแต่พล่ามเรื่องไร้สาระยืดยาวมาค่อนวันแล้ว แถมยังสอดแทรกด้วยการบ่นด่าท่านจักรพรรดิและกลุ่มคนบ้าการต่อสู้ของนางเป็นระยะๆ

สรุปง่ายๆ เรื่องราวของนางก็คือเรื่องของคนรวยจอมขี้เกียจที่ดันไปลงทุนถูกที่ถูกเวลา ก็เลยได้ใช้ชีวิตสุขสบายไปตลอดชาติก็เท่านั้นเอง

"จะว่าไป ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าเจ้าหน้าตาคุ้นๆ จังเลยนะ?"

อวิ๋นหนีจ้องหน้าลู่เหยาเขม็ง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา เหมือนกับคนรู้จักเก่าแก่ แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่ นางจำได้ว่าไอ้หมอนั่นมันหน้าตาดุดันกว่านี้นะ

ส่วนตาคนนี้ดูหน้าตาขี้เกียจสันหลังยาว ไม่น่าจะใช่คนเดียวกันหรอก คงจะจำผิดคนล่ะมั้ง

"อ้อ ท่านอาจจะเคยเจอท่านปู่ของข้ามาก่อนน่ะครับ ก็เลยรู้สึกคุ้นหน้าข้าล่ะมั้ง"

"ท่านปู่ของเจ้า?"

"ก็ตาแก่สองคนที่ท่านเพิ่งจะอัดไปเมื่อกี้นั่นไง"

"เจ้าเป็นหลานชายของไอ้เฒ่าลู่จอมวิปริตนั่นเรอะ?!"

ลู่เหยาถึงกับสำลัก รีบกระเถิบตัวออกห่าง พร้อมกับอธิบายว่าเขาไม่ใช่พวกวิปริตนะ

อวิ๋นหนีพยักหน้ารับ นางรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงหน้าตาคุ้นๆ ที่แท้ก็เป็นหลานชายของไอ้หมอนั่นนี่เอง

หึๆ หลานชายของเจ้านั่นเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย ตอนนี้พลังบำเพ็ญเพียรของเขาเหนือกว่านางไปแล้ว แต่นั่นก็เฉพาะตอนที่อยู่โลกเบื้องล่างนี้เท่านั้นแหละ ขืนนางขึ้นไปแดนสวรรค์เมื่อไหร่ล่ะก็ นางจะสั่งสอนให้เขาต้องเรียกนางว่า 'ผู้อาวุโส' ภายในนาทีเดียวเลยคอยดู

"ว่าแต่ สถานการณ์บนแดนสวรรค์ตอนนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ?"

เมื่อนึกถึงแดนสวรรค์ อวิ๋นหนีก็อดไม่ได้ที่จะถามไถ่ข่าวคราว

เพราะนางมัวแต่งอนฉางฮวา ก็เลยไม่ได้ขึ้นไปบนนั้นมานานมากแล้ว

"อืมมม เรื่องก่อนหน้านี้ข้าก็ไม่ค่อยรู้หรอกครับ ข้าเพิ่งจะขึ้นไปบนนั้นได้ไม่นานนี้เอง"

"รู้อะไรก็เล่ามาเถอะน่า"

"ช่วงนี้พวกเขากำลังเตรียมตัวจะออกเดินทางน่ะครับ ก็เลยเริ่มปิดกั้นโลกและเรียกตัวบุคลากรกลับ อนุญาตให้เข้าได้อย่างเดียว ห้ามออกเด็ดขาดเลยครับ"

"อ้อ เข้าใจล่ะ"

อวิ๋นหนีพยักหน้าอย่างเข้าใจ นางพอจะเดาสถานการณ์ออกแล้ว

ก็ยังเหมือนเดิม ไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปสักเท่าไหร่ ฉางฮวาก็น่าจะยังเหมือนเดิมใช่ไหมล่ะ?

"เอ่อ ข้าต้องขอเป็นตัวแทนท่านปู่ทั้งสอง กล่าวขอโทษท่านไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ"

"ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหรอก นานๆ ทีก็จะมีคนหลงเข้ามาที่นี่บ้าง ข้าชินแล้วล่ะ"

"ท่านช่างใจกว้างและมีเมตตาจริงๆ เลยครับ ผู้อาวุโส"

"ก็ไม่เชิงหรอก หลักๆ เป็นเพราะข้าอัดพวกมันน่วมไปแล้วต่างหากล่ะ"

"..."

ลู่เหยาถึงกับพูดไม่ออก ดูเหมือนว่ายัยนี่จะฝีปากกล้าไม่เบาเลยแฮะ

ว่าแต่ ถ้าเขาไม่เก่งพอ เขาจะโดนนางอัดน่วมตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาที่นี่ด้วยหรือเปล่าเนี่ย?

อืมมม ดูเหมือนว่าการพัฒนาความแข็งแกร่งยังคงเป็นเรื่องที่จำเป็นมากจริงๆ พอแข็งแกร่งขึ้นแล้ว การปฏิบัติที่ได้รับมันก็ต่างกันลิบลับเลย

"อะแฮ่ม ผู้อาวุโส หากไม่มีธุระอะไรแล้ว ผู้น้อย คงต้องขอตัวลาก่อนนะครับ"

เมื่อสังเกตเห็นว่าหลี่จือซินที่นั่งอยู่ข้างๆ เริ่มสัปหงกแล้ว ลู่เหยาจึงตัดสินใจเอ่ยปากขอตัวกลับ

"นี่ๆ ตื่นได้แล้ว"

"หา? พวกเราจะกลับกันแล้วเหรอ?"

เมื่อถูกเขย่าตัวเบาๆ นางก็สะดุ้งตื่น มันน่าเบื่อเกินไปจริงๆ นางเกือบจะหลับกลางอากาศไปแล้วเชียว

ผู้อาวุโสอวิ๋นหนีคนนี้เอาแต่พล่ามอะไรก็ไม่รู้ตั้งนานสองนาน แถมเรื่องราวก็ทั้งยาวทั้งน่าเบื่อ ที่สำคัญที่สุดคือ นางฟังบทสนทนาของพวกเขาสองคนไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

"จะไปแล้วเหรอ? น่าเสียดายจังเลยนะเนี่ย~"

น้ำเสียงของอวิ๋นหนีฟังดูเสียดาย แต่สีหน้ากลับตื่นเต้นดีใจอย่างเห็นได้ชัด นางถึงขนาดเปิดประตูทางออกรอไว้แล้ว แถมยังเปิดซะใกล้ชิดติดตัวทั้งสองคนเลยด้วยซ้ำ

"อ้าว ในเมื่อผู้อาวุโสอาลัยอาวรณ์ขนาดนี้ ถ้างั้นพวกเราอยู่ต่ออีกสักสองสามศตวรรษก็แล้วกันครับ"

"หา?!"

"ข้าล้อเล่นน่ะครับ ลาก่อนนะครับ"

พูดจบลู่เหยาก็คว้าตัวหลี่จือซินแล้วใส่เกียร์หมาโกยอ้าวทันที เขาแค่มาดูให้แน่ใจว่าท่านปู่ของเขาไม่ได้แปรพักตร์ไปเข้าพวกมารก็เท่านั้น ในเมื่อรู้แล้วว่ามันก็แค่เรื่องตลกไร้สาระ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องอยู่ต่อ

แน่นอนว่า เหตุผลหลักก็คือ ผู้อาวุโสอวิ๋นหนีคนนี้มันน่าเบื่อเกินไปจริงๆ นั่นแหละ

"..."

หลังจากประตูมิติปิดสนิท อวิ๋นหนีก็เงียบไปพักใหญ่ เริ่มพิจารณาเรื่องการย้ายถิ่นฐานขึ้นมาตงิดๆ

ไอ้พวกนี้นี่มันแปลกคนจริงๆ ถึงแม้ว่าจุดทางออกของโลกมวลเมฆาว่างเปล่าจะสุ่มเปลี่ยนที่ไปเรื่อยๆ แต่พวกมันก็อุตส่าห์ดั้นด้นตามหาจนเจอจนได้

"ไอ้พวกวิปริตเอ๊ย..."

นางบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะสัมผัสได้ว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญแอบมุดเข้ามาทางประตูมิติอีกแล้ว

นางไม่รอช้า ง้างหมัดพุ่งเข้าใส่เตรียมจะสั่งสอนผู้บุกรุกหน้าด้านคนนี้ทันที

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ อวิ๋นหนี"

หมัดของนางถูกบล็อกเอาไว้อีกแล้ว อวิ๋นหนีจ้องหน้าผู้มาเยือนด้วยความไม่สบอารมณ์

"เซวียเหลียน เจ้านี่เอง มาทำอะไรที่นี่ล่ะ?"

"แน่นอนว่าต้องมาเยี่ยมเพื่อนเก่าสิ อ้อ แล้วก็กรุณาเรียกข้าว่ามารโลหิตด้วยนะ"

"นี่ ไอ้ชื่อนั้นมันก็ไม่ได้ดูดีไปกว่าเซวียเหลียนสักเท่าไหร่เลยไม่ใช่รึไง?!"

"มันต่างกันสิ หรือถ้าเจ้าอยากจะเรียกข้าว่าเซวียเหลียนก็ได้นะ แต่ต้องเติมคำว่า 'เทียนจุน' ต่อท้ายด้วยล่ะ"

อวิ๋นหนีมองเทียนจุนมารโลหิต ด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ นางไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าไอ้หมอนี่มันเอาความหน้าด้านมาจากไหนถึงกล้าตั้งฉายาให้ตัวเองเป็นถึงเทียนจุน

ดูจากวีรกรรมที่เขาและ 'ท่านจอมมารหลอมมรรค' เคยก่อเอาไว้—คนหนึ่งก็สูบเอาผลประโยชน์จนหยดสุดท้าย ส่วนอีกคนก็คอยตามดูดเลือดดูดเนื้อชาวบ้าน—กล้าดียังไงมาเรียกตัวเองว่าเทียนจุนฮะ?

สองคนนี้ รวมกับโหยวอู่ , ทุนเทียน และหรงเซิน คือห้ามหาราชันปีศาจ ผู้ฉาวโฉ่ที่สุดในโลกภายนอกเลยนะ

ต่อให้เขาจะพยายามสรรเสริญเยินยอตัวเองให้ดูดีแค่ไหน คนภายนอกก็ไม่มีวันยอมเรียกเขาว่าเทียนจุนหรอกย่ะ