บทที่ 620: ปราบปรามวิญญาณชั่วร้าย(ฟรี)

บทที่ 620: ปราบปรามวิญญาณชั่วร้าย(ฟรี)

การเตรียมพร้อมของสำนักหลงหูดำเนินไปหลายวัน

กระทั่งเจ็ดวันผ่านพ้น บรรยากาศบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ก็แปรเปลี่ยนไป

ศิษย์ทุกคน รวมทั้งจางจือเว่ย ถูกสั่งให้ออกจากสำนัก แม้แต่ศิษย์สายในก็ไม่มีข้อยกเว้น

ตามคำบอกเล่าของท่านอาจารย์ สิ่งที่ถูกสะกดอยู่ใต้ภูเขาหลงหู่ มีความเกี่ยวพันธ์ลึกซึ้งกับสำนักแห่งนี้

จางจือเวยยังฝึกฝนไม่ถึงขั้น การอยู่ต่อย่อมได้รับผลกระทบ เป็นโทษต่อการฝึกฝนในภายภาคหน้า

ยอดเขาที่สูงตระหง่านที่สุดของเทือกเขาหลงหู คือที่ตั้งของสำนักหลงหู

มองลงมาจากฟากฟ้าเบื้องบน จะพบว่าทิวเขาโดยรอบสำนักหลงหูเชื่อมต่อกันเป็นรูปร่าง ลักษณะคล้ายยันต์อันศักดิ์สิทธิ์

ส่วนสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ในสำนักเปรียบเสมือนตราผนึกเหนือหัวของยันต์

สำนักหลงหูทั้งสำนัก รวมตัวกับเทือกเขาหลงหู ก่อเกิดเป็นยันต์สะกด ผนึกสิ่งใดสิ่งหนึ่งเอาไว้

ปรมาจารย์สวรรค์จ้องมองสำนักหลงหูอันยิ่งใหญ่เบื้องหน้า ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พึมพำกับตัวเองว่า

"เฮ้อ ศิษย์ไร้ความสามารถ สุดท้ายก็ต้องฝ่าฝืนคำสั่งสอนของบรรพชน"

"แต่หากไม่ลงมือเสียวันนี้ เกรงว่าวันหน้าจะไม่มีใครจัดการได้อีก... สูญเสียไพ่ตายไปหนึ่ง ยังดีกว่าปล่อยให้ชีวิตผู้บริสุทธิ์ต้องตกอยู่ในอันตราย"

"เตรียมเปิดผนึก!"

สิ้นคำ เหล่าปรมาจารย์สูงวัยในชุดตัวยยาวสีดำ ต่างเดินไปประจำตำแหน่งรอบ ๆ สำนักหลงหู่

ส่วนปรมาจารย์สวรรค์ เพียงเหยียบย่างบนอากาศ ก็ก้าวขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องบนอย่างเชื่องช้า

ชุดคลุมสีดำสะบัดตามแรงลม รัศมีสีทองสาดส่องออกมาจากร่าง ราวกับดวงตะวันสีทอง!

"เปิด!"

เบื้องล่าง เหล่าปรมาจารย์ประสานอิน เล็งไปที่สำนักหลงหูพร้อมกัน

สำนักอันยิ่งใหญ่แห่งนี้ สั่นสะเทือนในพริบตานั้น อักขระมากมายปรากฏขึ้นบนกำแพง เปล่งประกายเรืองรอง

เหล่าปรมาจารย์ยืนเฝ้ามองอย่างเงียบเชียบ ซูโม่ตั้งใจจะเปิดดวงตาศักดิ์สิทธิ์เพื่อสังเกต แต่จือเซียวกลับห้ามเอาไว้

"อักขระเหล่านี้ ล้วนเป็นสิ่งที่เจ้าสำนักหลงหูแต่ละยุคสมัยทิ้งไว้ ผู้ที่ยังไม่บรรลุขั้นปรมาจารย์ หากฝืนเปิดดวงตาศักดิ์สิทธิ์เพ่งมอง จะทำให้ตาบอดได้ ถึงขั้นเอาชีวิตไม่รอด"

ซูโม่ตกใจ จึงยอมยุติ รัศมีสีทองในดวงตาค่อย ๆ จางหาย

ตูม!

สำนักหลงหูสั่นไหว แยกออกจากกันตรงกลาง เผยให้เห็นลานกว้างขนาดมหึมา ถูกปกคลุมด้วยยันต์ขนาดใหญ่

บนท้องฟ้า ปรมาจารย์รวบรวมพลังปราณ แปรเปลี่ยนเป็นยันต์สีทองขนาดใหญ่ มีลักษณะเหมือนกับยันต์บนลานกว้างทุกประการ

ยันต์สีทองร่วงหล่น ทับซ้อนกับยันต์เบื้องล่าง

ท่ามกลางแสงสว่าง ลานกว้างทั้งลานกลายเป็นวังวน

สีหน้าของเหล่าปรมาจารย์รอบด้านเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

เพราะภายในวังวนนั้น มีรังสีชั่วร้ายแผ่ออกมาอย่างหนาแน่น ปราศจากความน่าสะพรึงกลัว ปราศจากความกระหายเลือด แต่มันคือความชั่วร้ายบริสุทธิ์ ไร้สิ่งเจือปน!

โซ่ทองแดงเส้นหนาหลายร้อยเมตรปรากฏขึ้นภายในวังวน โซ่เหล่านี้ทอดตัวลงไปด้านล่าง ราวกับกำลังตรึงอะไรบางอย่างเอาไว้

"ผนึกกำลังจะเปิดแล้ว!"

ปรมาจารย์สวรรค์สูดหายใจเข้าลึก "ต่อไปนี้ ข้าขอฝากทุกท่านด้วย!"

"หลอม!"

ปรมาจารย์กวงหลีแห่งเขาอูตังเอ่ยเสียงเบา ก้าวออกมาข้างหน้า

ในพริบตานั้น ภูเขารอบ ๆ บิดเบี้ยว แปรสภาพ เกิดการเปลี่ยนแปลงที่อธิบายไม่ได้

เวลาผ่านไปเพียงสามถึงห้าวินาที ภาพที่ปรากฏต่อหน้าซูโม่ คือภูเขาที่หลอมรวมกัน กลายเป็นเตาหลอมจำนวนสิบเตา!

ภาพอันน่าตื่นตะลึง

เบื้องล่าง เหล่าผู้ฝึกตนจากสำนักต่าง ๆ ได้แต่นิ่งอึ้ง ราวกับเสียจริต

ขุนเขานับร้อยผสานรวมกัน กลายเป็นเตาหลอมยักษ์สูงกว่าล้านจั้ง ราวกับจะหลอมรวมสวรรค์ให้เป็นโอสถวิเศษ!

ทุกสิ่งเกิดขึ้นภายในเวลาพริบตาเพียงสามถึงห้าวินาที!

เตาหลอมนี้ครอบคลุมวังวนเอาไว้ทั้งหมด ป้องกันไม่ให้รังสีชั่วร้ายเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย

"เทคนิคหลอมสรรพสิ่ง..." ซูโม่พึมพำเบาๆ

นี่คือทักษะอันน่าอัศจรรย์ของสำนักอู๋ตัง เทคนิคหลอมสรรพสิ่ง

ในมือของปรมาจารย์ เทคนิคนี้แสดงพลังอำนาจอันเหนือคาดฝัน

ใช้สวรรค์และผืนดินเป็นเตาหลอม ใช้พลังปราณบริสุทธิ์เป็นเปลวไฟ หลอมรวมขุนเขานับพันให้เป็นเตาหลอมในชั่วพริบตา สะกดพลังชั่วร้ายไว้ภายใน!

เทคนิคหลอมสรรพสิ่ง สามารถหลอมรวมทุกสิ่งในโลกนี้ให้เป็นอาวุธวิเศษได้ภายในเวลาไม่กี่ลมหายใจ

แน่นอนว่าขึ้นอยู่กับพลังปราณของแต่ละคน

หากอยู่ในมือของผู้ฝึกตนทั่วไป การหลอมกระบี่บิน ลูกประคำ ก็ถือว่าถึงขีดจำกัดแล้ว

แต่ในมือของปรมาจารย์อย่างกวงหลี เพียงคำประกาศิตเดียว ก็สามารถหลอมรวมขุนเขานับพัน สายน้ำนับหมื่น ให้กลายเป็นเตาหลอมและโซ่ตรวนได้ในพริบตา!

บนท้องฟ้า ท่านอาจารย์ผู้เฝ้าระวังอยู่ตลอดเวลาค่อยๆ ลดตัวลงมายืนเคียงข้างเหล่าปรมาจารย์

ส่วนจือเซียวยืนขวางหน้าอย่างระมัดระวัง คุ้มกันซูโม่ไว้เบื้องหลัง

ทันใดนั้น เหนือวังวนก็ปรากฏอักขระจำนวนมาก แต่แล้วอักขระเหล่านั้นก็แตกสลายไปทีละตัว รังสีชั่วร้ายควบแน่นกลายเป็นควันดำหนาทึบ พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

หากสิ่งมีชีวิตทั่วไปสูดดมควันดำนี้เข้าไปแม้เพียงน้อยนิด ก็จะตกสู่ด้านมืด กลายเป็นปีศาจร้ายในทันที!

นี่คือความชั่วร้ายบริสุทธิ์

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ควันดำจะแพร่กระจายออกไป เตาหลอมที่ประกอบขึ้นจากขุนเขารอบๆ ก็เปล่งแสงสว่าง หลอมรวมควันดำทั้งหมดให้สลายไปจนหมดสิ้น

ภายในวังวน โซ่ทองแดงสั่นสะเทือน เกิดเสียงดังกึกก้อง เผยให้เห็นร่างหนึ่งค่อยๆ ชัดเจนขึ้น...

เหล่าผู้อาวุโสของสำนักหลงหู่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

แม้พวกเขารู้ว่ามีบางสิ่งถูกสะกดอยู่ใต้ภูเขา แต่ก็ไม่ทราบรายละเอียดที่แน่ชัด

ร่างนั้นสูงตระหง่านหลายหมื่นจั้ง แต่เมื่อผนึกถูกทำลาย รูปร่างของมันก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งมีขนาดเท่ามนุษย์ธรรมดา

โซ่ตรวนที่พันธนาการร่างนั้นก็เล็กลงเช่นกัน

ทว่า รังสีชั่วร้ายกลับรุนแรงกว่าเดิมหลายร้อยเท่า!

"พวกเจ้า... สำนักหลงหู... ในที่สุดก็ยอมปล่อยข้าออกมาแล้วสินะ"

เสียงทุ้มต่ำของร่างนั้น ดังก้องไปด้วยความแหบพร่าตามแบบฉบับคนชรา "พวกเดรัจฉานทรยศต่ออาจารย์ ปฏิเสธรากเหง้าของตน!"

"การสะกดเจ้า ไม่อาจเรียกว่าทรยศต่ออาจารย์หรือปฏิเสธรากเหง้าได้" ปรมาจารย์จ้องมองร่างนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เจ้าอาจเป็นบรรพบุรุษ แต่บรรพบุรุษไม่ใช่เจ้า"

เมื่อหมอกดำสลายไป ใบหน้าของร่างนั้นก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

บรรพบุรุษแห่งสำนักหลงหู่!

ใช่แล้ว สิ่งที่ถูกสะกดไว้ มีหน้าตาเหมือนกับรูปวาดบรรพบุรุษของสำนักหลงหูทุกประการ!

แต่ไม่สามารถอธิบายรูปลักษณ์ของมันได้

สำนักหลงหูสืบทอดมายาวนาน มีเจ้าสำนักที่เป็นปรมาจารย์หลายสิบรุ่น

ไม่ว่าจะเปรียบเทียบสิ่งชั่วร้ายนี้กับรูปวาดรุ่นใด ก็จะพบว่ามันมีหน้าตาเหมือนกับบรรพบุรุษในรูปวาดทุกประการ

ราวกับเป็นการหลอมรวมของบรรพบุรุษทุกยุคทุกสมัย!