บทที่ 201 ฉันจะฆ่าแกให้ตาย!

นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่ชาวบ้านหงผิงยกขบวนไปปิดล้อมประท้วงที่ไซต์งานก่อสร้างของการเคหะอำเภอเมื่อปีที่แล้ว จนโดนกวาดล้างจับกุมไปยกใหญ่ ชาวบ้านหลายคนที่โดนจับไปในคราวนั้น ตอนนี้ก็ยังคงนอนชดใช้กรรมอยู่ในค่ายดัดสันดาน

หลังจากหัวหน้าหมู่บ้านฮวาเจิ้นหงถูกตัดสินประหารชีวิต ทางคอมมูนเมิ่งอวี้ก็ส่งตัวเลขาธิการพรรคคนใหม่มาประจำการที่หมู่บ้านหงผิงทันที หลิวเว่ยปิงวิ่งกระหืดกระหอบมาด้วยความเร่งรีบจนติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวผิดเม็ด สภาพหลุดลุ่ยไม่เหลือเค้าความเนี้ยบแบบปัญญาชนอย่างที่เคยเป็นในยามปกติเลยสักนิด

หลังจากถูกคนหนุ่มในหมู่บ้านเร่งเร้า หลิวเว่ยปิงก็มาถึงหน้าบ้านตระกูลหลินที่ตอนนี้ถูกล้อมรอบไปด้วยชาวบ้าน ภาพแรกที่เขาเห็นคือร่างของชายคนหนึ่งท่อนล่างเปลือยเปล่านอนคุดคู้ชักกระตุกอยู่บนพื้น มุมปากมีเลือดไหลซึม และยังคงไอเป็นเลือดออกมาเป็นระยะๆ

หลิวเว่ยปิงมองดูหัวหน้ากองพลน้อยหวงเจิ้นเทาสั่งให้คนเอาเชือกป่านมัดชายที่กำลังไอเป็นเลือดจนแน่นหนา ก่อนจะเดินไปที่หน้าประตูบ้านตระกูลหลิน ชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน แค่แวบเดียวเท่านั้น เขาก็ต้องรีบเบือนหน้าหนีทันที

"แล้วพรรคพวกของมันล่ะ?"

"หนีขึ้นเขาไปแล้วครับ ตอนนี้กำลังไล่ตามอยู่" หวงเจิ้นเทาชี้มือไปทางภูเขาหลินซาน

"ส่งคนไปแจ้งเรื่องที่คอมมูนหรือยัง?"

"ไปแล้วครับ!"

หลิวเว่ยปิงเพิ่งจะย้ายมารับตำแหน่งเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านหงผิงได้ไม่ถึงสองเดือน ก็ต้องมาเจอกับคดีฆาตกรรมยกครัวสุดสะเทือนขวัญแบบนี้เข้าให้แล้ว เขาล้วงบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ อัดควันเข้าปอดลึกๆ จนสำลักไอค่อกแค่ก

หลิวเว่ยปิงจ้องมองป๋ายสุ่ยเป่าที่ถูกมัดเป็นข้าวต้มมัดอยู่บนพื้น แล้วเอ่ยถามเสียงแข็ง "แกมีความแค้นอะไรกับครอบครัวหลินสุ่ยเฉวียนงั้นรึ?"

"เปล่า... ครับ!"

"หรือว่าหลินสุ่ยเฉวียนติดหนี้แล้วไม่ยอมจ่ายแก?"

"เปล่า... ครับ!"

"แล้วทำไมแกถึงต้องฆ่าล้างโคตรพวกเขาทั้งครอบครัวด้วยฮะ!" หลิวเว่ยปิงตวาดลั่นในประโยคสุดท้าย ชี้หน้าป๋ายสุ่ยเป่าอย่างเดือดดาล "แล้วหลินสุ่ยเฉวียนอยู่ที่ไหน!"

คราวนี้ป๋ายสุ่ยเป่าไม่ยอมปริปากตอบ นอนนิ่งเงียบทำหูทวนลม หวงซานเฉียงเห็นดังนั้นก็ทนไม่ไหว เงื้อจอบในมือขึ้นสุดแขน กะจะฟาดลงกลางกบาลให้ดับดิ้น แต่หวงเจิ้นเทาพุ่งเข้ามารั้งแขนไว้ได้ทันท่วงที

ถึงหวงเจิ้นเทาจะห้ามหวงซานเฉียงไว้ได้ แต่ก็ไม่อาจห้ามความโกรธแค้นของชาวบ้านคนอื่นๆ ได้ พอเห็นป๋ายสุ่ยเป่าทำปากแข็งไม่ยอมให้ความร่วมมือ ชาวบ้านก็กรูเกลียวกันเข้าไปรุมเตะรุมกระทืบอีกระลอก ทำเอาป๋ายสุ่ยเป่ากลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด ร้องโอดครวญเสียงหลง "เลิกตีได้แล้ว! เลิก... ตีเถอะ!"

"บอกมา คนอยู่ที่ไหน!"

"อยู่... ในคอกวัวครับ... เอาฟาง... กลบไว้... แค่กๆๆ!"

ชายหนุ่มสามคนรีบวิ่งไปที่คอกวัวทันที พวกเขาไล่ต้อนวัวสีเหลืองออกไปให้พ้นทาง แล้วคุ้ยกองฟางออก ก็พบร่างไร้วิญญาณของหลินสุ่ยเฉวียนนอนนิ่งสงบอยู่ที่นั่นจริงๆ

ทั้งสามคนช่วยกันหามศพของหลินสุ่ยเฉวียนออกมาวางไว้ข้างๆ ป๋ายสุ่ยเป่า หวงเจิ้นเทาขมวดคิ้วจ้องมองป๋ายสุ่ยเป่าเขม็ง "แกฆ่าเขาทำไม?"

"พวกเรา... หิวครับ... ก็เลยอยากหาอะไรกิน!"

"ไอ้ชาติหมาเอ๊ย!"

หวงซานเฉียงทนฟังคำแก้ตัวหน้าด้านๆ ของมันไม่ไหว พุ่งเข้าไปซัดลูกเตะอัดเข้าใส่ป๋ายสุ่ยเป่าอย่างจัง "มึงหิวแล้วมึงมีสิทธิ์ฆ่าคนตายเหรอฮะ กูจะกระทืบมึงให้ตายคาตีนนี่แหละ!"

"ซานเฉียง ใจเย็นๆ ก่อน อย่าเพิ่งวู่วาม" หลิวเว่ยปิงกับหวงเจิ้นเทารีบช่วยกันดึงตัวหวงซานเฉียงออกมา ไม่ให้เขาลงไม้ลงมือทำร้ายร่างกายคนร้ายขณะที่กำลังอารมณ์เดือดดาลแบบนี้ ขืนพลั้งมือกระทืบจนตายขึ้นมาจริงๆ จะยุ่งเอาได้

"โธ่เอ๊ย! สวรรค์ช่างโหดร้าย!"

น้องสาวของหลินสุ่ยเฉวียนที่แต่งงานอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน วิ่งร้องไห้คร่ำครวญมาแต่ไกล พอเห็นร่างไร้วิญญาณของพี่ชายที่นอนอยู่บนพื้น เธอก็ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น สามีของเธอที่วิ่งตามมาติดๆ กำหมัดแน่นจนสั่นระริกไปทั้งตัว

ที่เขาสั่นไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธแค้นและสะเทือนใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ หลินกุ้ยอิงทรุดตัวลงคุกเข่าร่ำไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ "พี่จ๋า! ทำไมพี่ถึงด่วนจากไปแบบนี้ล่ะจ๊ะ! ตระกูลหลินของเราต้องมาสิ้นสุดแค่นี้แล้วเหรอ! ฮือๆๆ!"

พ่อแม่ของเธอจากไปตั้งแต่เธอยังเล็ก ก็ได้พี่ชายคนนี้นี่แหละที่เลี้ยงดูฟูมฟักเธอมาจนเติบใหญ่ พอเธอแต่งงานออกเรือนไป พี่ชายที่อายุปาเข้าไปสามสิบกว่าถึงได้ตกลงปลงใจแต่งงานกับแม่ม่ายในหมู่บ้าน แล้วก็มีลูกด้วยกันสองคน นึกไม่ถึงเลยว่าจู่ๆ จะต้องมาพบจุดจบอันน่าสลดใจแบบนี้!

หลินกุ้ยอิงดวงตาแดงก่ำ จ้องมองป๋ายสุ่ยเป่าที่นอนอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเคียดแค้นชิงชัง เธอพุ่งตัวเข้าไปใช้เล็บตะกุยข่วนใบหน้าของป๋ายสุ่ยเป่าอย่างบ้าคลั่ง ข่วนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนใบหน้าของมันเต็มไปด้วยรอยเลือดสิบกว่ารอย

"ไอ้เดรัจฉาน! มึงต้องตายอย่างหมาข้างถนน! มึงฆ่าพี่ชายกับพี่สะใภ้กู แถมยังไม่เว้นแม้แต่หลานกูสองคน มึงเอาชีวิตพี่ชายกูคืนมาเดี๋ยวนี้นะ!"

หวงเหวินเล่อ สามีของหลินกุ้ยอิงที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธแค้นมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ทนไม่ไหว พุ่งกระโจนเข้าใส่ป๋ายสุ่ยเป่าสุดแรงเกิด กระทืบเท้าเข้าที่ยอดอกของมันอย่างจัง ป๋ายสุ่ยเป่าร้องอั้กออกมาคำหนึ่ง จุกจนหายใจไม่ออก น้ำลายฟูมปากทันที

แต่แค่นั้นยังไม่หนำใจ หวงเหวินเล่อยืนคร่อมร่างของป๋ายสุ่ยเป่า กระหน่ำรัวหมัดใส่ใบหน้าและศีรษะของมันอย่างไม่ยั้งมือ

ป๋ายสุ่ยเป่าที่นอนน้ำลายฟูมปาก ทนรับการโจมตีอันป่าเถื่อนได้ไม่กี่หมัด คอก็พับไปด้านข้าง ร่างกายเริ่มชักกระตุก ขาทั้งสองข้างเตะถีบสะเปะสะปะราวกับกำลังปั่นจักรยานกลางอากาศ แต่หวงเหวินเล่อก็ยังคงไม่หยุดมือ ยังคงกระหน่ำชกต่อยและกระทืบต่อไปอย่างบ้าคลั่ง

"รีบดึงตัวเขาออกมาเร็วเข้า" หลิวเว่ยปิงตะโกนสั่งให้คนรีบเข้าไปแยกตัวหวงเหวินเล่อออกมา ในเมื่อแจ้งความกับคอมมูนไปแล้ว ขืนปล่อยให้ชาวบ้านรุมกระทืบคนร้ายจนตายคามือ เดี๋ยวตำรวจมาถึงจะอธิบายให้เขาฟังยาก

หวงเหวินเล่อถูกชายฉกรรจ์หลายคนช่วยกันดึงตัวออกมา เขายังคงตะโกนด่าทอด้วยความโกรธแค้น ป๋ายสุ่ยเป่าชักกระตุกอยู่บนพื้นได้ไม่กี่ทีก็สิ้นใจตายคาที หวงเจิ้นเทาก้มลงจับชีพจรที่คอ ก่อนจะหันไปบอกหลิวเว่ยปิง "ตายสนิทแล้วครับ!"

"หัวหน้าครับ!"

"หัวหน้าครับ จับตัวได้แล้วครับ จับตัวมาได้ทั้งสองคนเลย!" ทหารอาสาคนหนึ่งวิ่งหอบแฮกๆ ลงมาจากทางเดินบนเขา เอามือเท้าเข่าหอบหายใจพลางรายงาน "จับตัวได้ทั้งสองคนเลยครับ ตอนนี้กำลังลากตัวลงมาอยู่ครับ"

"บอกพวกเขานะเว้ย ห้ามลงไม้ลงมือเด็ดขาด" หลิวเว่ยปิง เลขาธิการหมู่บ้านรีบตะโกนสั่งการ "กำชับพวกเขานะว่าห้ามทุบตีเด็ดขาด นี่ก็ตายไปศพหนึ่งแล้ว ขืนตายเพิ่มอีกมีหวังซวยแน่!"

ตอนแรกหวงเจิ้นเทายังแอบกังวลว่าป๋ายสุ่ยเป่าตายไปแล้วจะเอาอะไรไปให้ตำรวจสอบสวน แต่พอได้ยินว่าจับตัวคนร้ายที่เหลือได้แล้ว เขาก็เลิกสนใจศพของป๋ายสุ่ยเป่าที่นอนอยู่บนพื้น รีบวิ่งขึ้นเขาไปดูให้เห็นกับตา และต้องกำชับให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครเผลอซ้อมพวกมันจนตายไปอีก

หวอออ! หวอออ!

รองผู้กำกับจางกั๋วเฉียงแห่งสถานีตำรวจอำเภอเจายาง ก้าวลงจากรถจักรยานยนต์พ่วงข้าง เขาเดินทางมาที่หมู่บ้านหงผิงแห่งนี้อีกครั้งด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว หมู่บ้านหงผิงสร้างความประทับใจที่เลวร้ายให้เขาจนฝังใจไปแล้ว

"จับตัวคนร้ายได้หรือยัง?" จางกั๋วเฉียงกวาดสายตามองไปที่ฝูงชน ก็เห็นร่างคนสองคนนอนไม่ได้สติอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง และยังมีชายฉกรรจ์กำลังลากร่างชายอีกสองคนลงมาจากทางเดินบนเขาราวกับลากหมาตาย

"รองผู้กำกับจางครับ จับตัวคนร้ายได้ครบแล้วครับ มีทั้งหมดสามคน คาดว่าน่าจะอาศัยความมืดลอบลงมาจากภูเขาหลินซาน คงจะหิวโซจนตาลาย ก็เลยลงมือฆ่าล้างครัวหลินสุ่ยเฉวียนไปสี่ศพ ไม่เว้นแม้แต่เด็กสามขวบ!"

จางกั๋วเฉียงเดินเข้าไปหาร่างของป๋ายสุ่ยเป่าที่ท่อนล่างเปลือยเปล่า ใช้หัวรองเท้าหนังเขี่ยร่างนั้นดูสองสามที พอเห็นว่าคนตายไปแล้ว เขาก็หันไปถามหลิวเว่ยปิง "เลขาฯ หลิวครับ ทำไมพวกคุณถึงปล่อยให้ชาวบ้านรุมประชาทัณฑ์จนคนร้ายตายล่ะครับ!"

"เอ่อ... คือเรื่องนี้ ชาวบ้านเขาโกรธแค้นกันมากน่ะครับ พอเห็นภาพครอบครัวหลินถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม ก็เลยควบคุมสติไม่อยู่ พลั้งมือรุมกระทืบไปหน่อยจนมันตาย แต่รองผู้กำกับจางครับ ยังมีคนร้ายที่ยังมีชีวิตอยู่อีกตั้งสองคนนะครับ!"

หลิวเว่ยปิงก็เป็นถึงเลขาธิการหมู่บ้านที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน เขาย่อมรู้ดีว่าไม่อาจซัดทอดความผิดเรื่องที่หวงเหวินเล่อซ้อมคนร้ายจนตายได้ ไม่งั้นหวงเหวินเล่อก็คงต้องโดนตำรวจคุมตัวไปดำเนินคดีด้วยแน่ๆ

เขาจึงปัดความรับผิดชอบให้เป็นฝีมือของชาวบ้านที่กำลังโกรธแค้นทั้งหมู่บ้านรุมประชาทัณฑ์ ในยุคสมัยนี้ ต่อให้เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจมาเอง ก็ทำอะไรฝูงชนที่กำลังโกรธแค้นไม่ได้หรอก

ก็ต้องโทษที่เอ็งมันอ่อนแอ ไม่ทนทายาดรอจนตำรวจมาถึงเองนี่หว่า

"ญาติผู้ตายอยู่ไหม?"

หลินกุ้ยอิงเดินปาดน้ำตาเข้ามา หลิวเว่ยปิงจึงแนะนำ "นี่คือน้องสาวของหลินสุ่ยเฉวียนผู้ตายครับ พ่อแม่ของหลินสุ่ยเฉวียนเสียชีวิตไปนานแล้ว ก็เหลือแต่น้องสาวคนนี้แหละครับที่เป็นญาติสายเลือดเดียวกัน"

"งั้นก็ไปที่คอมมูนกับพวกเรานะ ไปให้ปากคำหน่อย!"