บทที่ 675: มันแปลกตรงไหน? (ฟรี)

เหมยเจวียนชี้ออกไปด้านนอก พลางยืดคอมอง

“ไป ๆ ๆ!”

หลิวหลางถูมือไปมา เตรียมจะวิ่งออกไปกับเหมยเจวียนทันที

“ฉันก็อยากเห็นตอนปล่อยพลังเหมือนกัน…” จูเสี่ยวเฟยพึมพำ ใจคันยิบ ๆ

หลิวเสวียนได้ยินเข้าก็รีบสอนทันที “เด็กน้อย ตั้งใจทำงานของเธอไป เรื่องข้างนอกไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องเข้าไปยุ่ง”

“อ้อ…” จูเสี่ยวเฟยทำปากยื่นแล้วพยักหน้า

“นายไม่เอาพลัง ใบดาบทำลายเกราะ แล้วเหรอ?” เจียงอิ๋งเสวี่ยเตือน พลางเดินตามหลังหลิวหลาง

“ค่อยว่ากันตอนกลับมา!” หลิวหลางตอบโดยไม่หันกลับ

“ฉันต้องรอให้นายกลับมาก่อนเหรอ?” เจียงอิ๋งเสวี่ยพูดอย่างจนใจ

แต่ในวินาทีต่อมา หลิวเสวียนก็ตบไหล่เธอ “พลังนั้นขายให้พวกเราสิ!”

“นาย นายจะซื้อเหรอ?” ดวงตาเจียงอิ๋งเสวี่ยเป็นประกาย เธอหันกลับไปมองหลิวเสวียน

“ใช่ ฉันว่ามันดีมาก ถ้าอาวุธระยะประชิดทั้งหมด ‘เสริมพลัง’ แบบนั้นได้ เวลาสู้กับซอมบี้ธรรมดาก็ไม่ต้องเปลืองกระสุนแล้ว” หลิวเสวียนพยักหน้า เขาเชื่อคำพูดของเจียงอิ๋งเสวี่ยที่บอกว่าผลทำลายเกราะหลังเสริมพลังสามารถฆ่าซอมบี้ได้ในครั้งเดียว

“งั้นตกลง 30 คริสตัลพอไหม?” เจียงอิ๋งเสวี่ยยังถามอย่างสุภาพ

“แค่ 30 คริสตัล?” หลิวเสวียนตกใจมาก เขาคิดว่าพลังนี้ต้องแพงกว่าละอองภูมิแพ้เสียอีก โดยเฉพาะเมื่อมันเป็นประโยชน์กับทั้งทีม!

“ใช่ค่ะ! เพราะหัวหน้าฉินขายไว้แค่ 40 คริสตัล” เจียงอิ๋งเสวี่ยพูดตามตรง

“หา?” หลิวเสวียนงงไปชั่วครู่ “เกิดอะไรขึ้น?”

เจียงอิ๋งเสวี่ยยิ้มเล็กน้อยแล้วอธิบาย “เดิมทีหัวหน้าฉินจะขายพลังนี้ แต่หลังจากนั้นเขาเปลี่ยนใจ มอบให้ฉันเป็นรางวัลชนะการแข่งขัน”

“เข้าใจแล้ว รางวัลคือพลังนี่เอง ฉันนึกว่าเป็นปืนหายากอะไรสักอย่าง” หลิวเสวียนเข้าใจทันที ก่อนหน้านี้เขากับเหมยเจวียนยังเดากันอยู่ว่าเจียงอิ๋งเสวี่ยได้รางวัลอะไร ตอนนี้ดูแล้วก็ไม่ได้หายากขนาดนั้น

ไม่เพียงไม่หายาก แต่ยังดูตลกนิด ๆ ด้วย เพราะถ้าซื้อสำเร็จ ก็เหมือนเอารางวัลของเจียงอิ๋งเสวี่ยมาอยู่ในมือพวกเขา

หรือจะมองว่าเหมยเจวียนก็ชนะการแข่งขันเหมือนกัน?

พอคิดแบบนั้น หลิวเสวียนก็อดยิ้มไม่ได้ แล้วพูดกับเจียงอิ๋งเสวี่ยว่า “ตกลง! ค้าขายราบรื่น!”

“ได้เลย ขอบคุณหัวหน้าที่อุดหนุน!” เจียงอิ๋งเสวี่ยยิ้มแล้วโค้งเล็กน้อย

อีกด้านหนึ่ง เหมยเจวียนกับหลิวหลางถูกฉินเจี้ยนเรียกไว้

“จะรีบไปไหนกัน?” ฉินเจี้ยนถามอย่างสงสัย ที่จริงเขาอยากรู้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาซุบซิบอะไรกัน

“ไปลองใช้พลัง!” เหมยเจวียนตอบ แล้วชวนอย่างกระตือรือร้น “ไปด้วยกันสิหัวหน้าฉิน พนันได้เลยว่านายยังไม่เคยเห็นพลังของฉัน!”

“พลังของเธอ? เธอมีพลังด้วยเหรอ?” ฉินเจี้ยนเกาศีรษะ งงเล็กน้อย

“เพิ่งได้มาใหม่”

“อ๋อ เข้าใจแล้ว! ลูกค้าของเจียงอิ๋งเสวี่ยคือเธอสินะ?” พอนึกถึงภาพที่พวกเธอยืนคุยกันก่อนหน้า ฉินเจี้ยนก็เข้าใจทันที

“ใช่ พลังนี้เหมาะกับฉันสุด ๆ!” เหมยเจวียนพูดอย่างภูมิใจ

“งั้นเป็นพลังอะไร?”

“ละอองภูมิแพ้”

“ฉันว่าแล้ว! มาให้ดูหน่อยสิ เธอปล่อยมันยังไง พ่นละอองจากจมูก หรือพ่นจากปาก…”

“เอ่อ หัวหน้าฉิน พอนายพูดแบบนี้ ฉันไม่กล้าใช้แล้วนะ” เหมยเจวียนชะงัก ไม่ว่าจะออกจากปากหรือจมูกก็รู้สึกเสียภาพลักษณ์!

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ ภาพคงสวยมาก ฮ่า ๆ ๆ!” หลิวหลางหัวเราะเสียงดัง

ทั้งสามเดินออกจากห้องบิลเลียด ลงไปชั้นล่าง ผ่านศาลา ทักทายเฒ่าปิงกับคนที่กำลังทำงานอยู่ แล้วมาถึงประตูทางเข้าชุมชน

ประตูไฟฟ้าเปิดอยู่ ทหารหลายคนกำลังจัดการซากซอมบี้

“ฮ่า ๆ หัวหน้าฉิน มาตรวจงานพวกเราหรอ?” ทหารคนหนึ่งพูดล้อเล่น แล้วเสริม “เฒ่าปิงกับพวกเพิ่งเก็บซากอีกาเสร็จ กำลังจัดการอยู่ที่ศาลา!”

“เห็นแล้ว ว่าแต่พวกนายก็กำลังจัดการซากเหมือนกันเหรอ?” ฉินเจี้ยนพยักหน้า

“ใช่ครับ เพิ่งฆ่าไป ตอนสู้กับอีกา เสียงปืนดึงดูดซอมบี้มาราวยี่สิบตัว” ทหารอธิบาย

ฉินเจี้ยนได้ยินแล้วรู้สึกเสียดายทันที “อ้าว งั้นเรามาช้าไปสินะ!”

“เอ๊ะ เป็นอะไรหรือครับหัวหน้า?” ทหารงง ไม่เข้าใจว่าทำไมหัวหน้าฉินดูเสียดาย หรือว่าจะมาแย่งฆ่า?

“ไม่มีอะไรพี่ชาย เรามาหาวัตถุทดลอง แต่ในเมื่อพวกนายจัดการหมดแล้ว ก็ต้องใช้พวกนายเป็นวัตถุทดลองแทนละมั้ง” หลิวหลางพูดหยอก

ทหารได้ยินแล้วหน้าซีดทันที “อะไรนะ จะ จะ ทำอะไรครับหัวหน้า?”

“อย่าตกใจ เขาล้อเล่น พวกนายทำงานต่อเถอะ เราจะออกไปหาข้างนอก” ฉินเจี้ยนตบไหล่ปลอบ ทหารรีบพยักหน้า “ครับ…”

“ฮ่า ๆ ดูสิ กลัวกันใหญ่!” หลิวหลางยังไม่วายตบไหล่ทหารคนนั้นอีกที จนอีกฝ่ายเหงื่อแตก

ก้าวออกจากชุมชน ด้านนอกมืดสนิท มองอะไรแทบไม่เห็น

“ฉันจะค้นหาเอง!” ฉินเจี้ยนสวมแว่นมองกลางคืนแล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

“นั่นแว่นมองกลางคืนใช่ไหม? ฉันเคยมีอันหนึ่งแต่พังแล้ว มีอีกไหม ขอยืมเล่นหน่อย!” หลิวหลางขอทันที

ในเมื่อเป็นพี่น้องกัน แถมขอยืม ฉินเจี้ยนก็หยิบอีกอันออกมายื่นให้

“โว้ว! ฉันหายบอดแล้ว!” หลิวหลางอุทานหลังสวมใส่

“ฉันก็อยากได้บ้าง…” เหมยเจวียนกลืนน้ำลาย พูดพึมพำเบา ๆ

“เธออยากยืมด้วยไหม?” ฉินเจี้ยนถามทันที

เมื่อหลิวหลางได้แล้ว จะไม่ถามเธอก็คงไม่ได้ อีกอย่างเหมยเจวียนก็ช่วยอุดหนุนธุรกิจของเจียงอิ๋งเสวี่ย เขาเองก็ดีใจกับพวกเธอ ต่อให้เธอไม่กล้าใช้ เขาก็ควรถาม

“เอ๊ะ ฉันยืมได้เหรอ?” ดวงตาเหมยเจวียนเป็นประกาย ตื่นเต้นสุด ๆ

“จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหัวหน้าฉินหล่อจัง เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?” วินาทีนั้นเอง รอยยิ้มอ่อนโยนของฉินเจี้ยนทำให้เหมยเจวียนมีความคิดแปลก ๆ ขึ้นมา

นานแล้วที่เธอไม่รู้สึกว่าผู้ชายคนไหนหล่อ แต่คืนนี้ ณ สถานที่นี้ ดูเหมือนหัวหน้าฉินกำลังจะทำลาย “กำแพง” นั้นลง

ทั้งที่ความจริงแล้ว ฉินเจี้ยนไม่ได้หล่อเป็นพิเศษ แถมตอนสวมแว่นมองกลางคืนจนมองไม่เห็นดวงตา ยังดูประหลาดเสียด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ว่าเหมยเจวียนมีรสนิยมแบบไหน ถึงยังยืนยันว่ารอยยิ้มของเขามีเสน่ห์อย่างประหลาด

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]