บทที่ 70 - สรรพคุณของยันต์คุ้มครองบ้าน

บทที่ 70 - สรรพคุณของยันต์คุ้มครองบ้าน

“จางเจี้ยวฮวา เมื่อก่อนเหมยจื่ออ้าวเคยเกิดเรื่องแบบนี้บ้างไหม?” กงจื่อหยวนเอ่ยถาม

“ไม่น่าจะมีนะครับ” จางเจี้ยวฮวาส่ายหน้า อย่างน้อยในความทรงจำของเขาก็ไม่เคยมี แต่ความทรงจำของเขามันก็แค่ไม่กี่ปีนี่นา

จางเจี้ยวฮวาล้วงธนบัตรห้าหยวนยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วยื่นให้ครูกง “ครูกงครับ ผมคืนเงินให้ครับ”

กงจื่อหยวนงุนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเงินห้าหยวนนี่เขาเพิ่งให้จางเจี้ยวฮวาไปเมื่อวานนี้เอง

“ทำไมล่ะ? เธอให้ยันต์คุ้มครองบ้านครูมา ครูให้เงินห้าหยวนเป็นค่าตอบแทนก็ถูกแล้วนี่” กงจื่อหยวนยิ้มบางๆ

จางเจี้ยวฮวาส่ายหน้า “พ่อกับแม่บอกว่ารับเงินจากครูไม่ได้ครับ”

กงจื่อหยวนยิ้มอีกครั้ง จางเจี้ยวฮวาอ้างเหตุผลของพ่อแม่ ไม่ได้บอกว่าเป็นความต้องการของตัวเอง “แต่ครูก็รับของๆ นักเรียนมาฟรีๆ ไม่ได้เหมือนกันนะ ในเมื่อตกลงกันแล้ว จะมากลับคำไม่ได้หรอกนะ”

แน่นอนว่ากงจื่อหยวนไม่กล้าหน้าด้านขอเงินคืนจากจางเจี้ยวฮวาหรอก ต่อให้ลึกๆ ในใจจะแอบเสียดายก็เถอะ เขาก็ไม่อาจทำแบบนั้นได้ “ไม่ต้องๆ เธอเก็บไว้เถอะ จางเจี้ยวฮวา เธอว่ายันต์คุ้มครองบ้านของเธอจะไล่งูไปได้ไหม?”

จางเจี้ยวฮวาส่ายหน้า “ไม่รู้สิครับ ครูกง ถ้าพ่อผมถาม ครูต้องบอกนะว่าครูไม่ยอมรับเงินคืนน่ะ”

จางเจี้ยวฮวารีบยัดเงินห้าหยวนกลับเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว รายได้ก้อนแรกในชีวิตเชียวนะ จะปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ ได้ยังไง

เห็นท่าทางตลกๆ ของจางเจี้ยวฮวา กงจื่อหยวนก็แทบจะหลุดขำออกมา

“ครูไม่มีอะไรแล้วล่ะ เธอรีบกลับบ้านเถอะ” กงจื่อหยวนเริ่มรู้สึกหิวจนไส้กิ่วอีกแล้ว

จุดประสงค์ที่จางเจี้ยวฮวาอยู่ต่อก็เพื่อคืนเงินห้าหยวนนี่แหละ ในเมื่อคืนเงินไม่สำเร็จ แถมยังได้ช่วยครูกงไปแล้ว เขาก็อยากจะกลับบ้านแล้วเหมือนกัน วันหยุดเชียวนะ นานๆ ทีจะมีวันหยุดแบบนี้

“ครูกง งั้นผมกลับบ้านก่อนนะครับ” จางเจี้ยวฮวาเดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี

หลังจากจางเจี้ยวฮวากลับไป กงจื่อหยวนก็นั่งพักอยู่ในห้องสักพัก ก่อนจะหยิบยันต์คุ้มครองบ้านออกมาจากใต้หมอน พึมพำกับตัวเองเบาๆ “หรือว่าจะเป็นเพราะยันต์คุ้มครองบ้านแผ่นนี้จริงๆ นะ?”

กงจื่อหยวนตัดสินใจจะทดสอบดู เขาหยิบยันต์คุ้มครองบ้านใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วเดินออกจากห้องไป

“ครูกง วันนี้โรงเรียนหยุดแล้ว เดี๋ยวครูไปบ้านผมนะ ผมต้องไปรายงานเรื่องนี้ที่ศูนย์เครือข่ายโรงเรียนก่อน จะได้รู้ว่าต้องจัดการปัญหานี้ยังไง ครูไปพักที่บ้านผมสักสองสามวันเถอะ อยู่คนเดียวที่โรงเรียนมันอันตราย” หม่าลี่ซงเอ่ยชวนกงจื่อหยวน

“ครูใหญ่หม่า ไม่ต้องรีบหรอกครับ ยังไงในหมู่บ้านก็มีงูยั้วเยี้ยไปหมดไม่ใช่หรือครับ? ผมอยู่ที่ไหนก็คงไม่ต่างกันหรอก เมื่อคืนห้องผมก็ไม่มีงูเข้ามา น่าจะไม่เป็นไรหรอกครับ งูพวกนี้บุกเข้ามาในโรงเรียน คงจะอยู่แค่พักเดียว เดี๋ยวพอผ่านช่วงนี้ไปก็น่าจะหายไปเองแหละครับ” กงจื่อหยวนยังอยากจะทดสอบสรรพคุณของยันต์คุ้มครองบ้านดูอีกหน่อย

“งั้นก็ได้ แต่ครูก็ระวังตัวหน่อยนะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ไปที่บ้านผมได้เลย” หม่าลี่ซงไม่ได้คะยั้นคะยอ ดูจากสถานการณ์แล้ว งูส่วนใหญ่เป็นงูไม่มีพิษ และไม่ได้โจมตีคนก่อน

พูดจบ หม่าลี่ซงก็ปั่นจักรยานออกไปรายงานเรื่องนี้ที่ศูนย์เครือข่ายโรงเรียน โรงเรียนประถมเหมยจื่ออ้าวกลับมาเงียบเหงาอีกครั้ง เหลือเพียงกงจื่อหยวนอยู่คนเดียว

กงจื่อหยวนผลักประตูห้องเรียนชั้นปอหนึ่งเข้าไป ภาพที่เห็นคือพื้นโต๊ะ หน้าต่าง หรือแม้แต่คานหลังคา... ล้วนแต่มีงูเลื้อยยั้วเยี้ยไปหมด งูพวกนี้เห็นกงจื่อหยวนเข้ามา ก็ไม่ได้มีทีท่าตื่นตระหนกแต่อย่างใด ยังคงเลื้อยไปมาอย่างเชื่องช้าอยู่ที่เดิม

กงจื่อหยวนรวบรวมความกล้า ใช้ไม้เขี่ยงูสิงตัวหนึ่งที่เกาะอยู่บนโต๊ะครูให้พ้นทาง งูสิงตัวนั้นไม่ได้เลื้อยหนีไปไหน แต่กลับเลื้อยไปมาอย่างเชื่องช้าอยู่บนพื้นแทน กงจื่อหยวนรีบวางยันต์คุ้มครองบ้านลงบนโต๊ะครู แล้วเอากล่องชอล์กทับไว้ จากนั้นก็วิ่งหน้าตั้งออกจากห้องเรียนไปโดยไม่หันกลับไปมองว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น เขาวิ่งรวดเดียวจนถึงลานกว้างหน้าโรงเรียน ยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง การกระทำเมื่อครู่ น่าจะเป็นสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุดในชีวิตเขาแล้วล่ะ

ในห้องเรียนเงียบกริบ กงจื่อหยวนก็ไม่รู้เหมือนกันว่ายันต์คุ้มครองบ้านได้ผลหรือเปล่า เขาตั้งใจจะไปนั่งอ่านหนังสือในห้องสักพัก แล้วค่อยกลับไปดูที่ห้องเรียนอีกที ประตูห้องพักเปิดอ้าอยู่ เพราะเมื่อกี้กงจื่อหยวนเพิ่งจะเดินออกมา เขาจึงเดินเข้าไปในห้องโดยไม่ได้ระแวดระวังอะไร

แต่ภาพที่เห็นในห้องกลับทำให้กงจื่อหยวนต้องหันหลังวิ่งหนีออกมาแทบไม่ทัน! งู! งูสิงขนาดเท่านิ้วโป้งตัวหนึ่งร่วงลงมาจากมุมห้อง หล่นแหมะลงบนเตียงของเขาพอดี

“คุณพระช่วย! เกือบหัวใจวายตายแล้ว” กงจื่อหยวนรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว เสียวสันหลังวาบ

กงจื่อหยวนนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้เขาเพิ่งจะหยิบยันต์คุ้มครองบ้านออกมาจากหัวเตียง แล้วในห้องก็มีงูเข้ามาพอดี “หรือว่ายันต์คุ้มครองบ้านของจางเจี้ยวฮวาจะใช้ได้ผลจริงๆ เรื่องเล่าขานเกี่ยวกับจางเจี้ยวฮวาที่เด็กๆ ในชั้นพูดกัน จะเป็นเรื่องจริงงั้นหรือ?”

กงจื่อหยวนอยากจะไปดูผลลัพธ์ที่ห้องเรียนให้รู้แน่ชัด เขาหยิบไม้ท่อนเดิมขึ้นมาจากพื้น เดินไปที่หน้าประตูห้องเรียน แล้วค่อยๆ ชะโงกหน้าเข้าไปดู

แปลกแฮะ! งูที่เมื่อกี้ยังเลื้อยยั้วเยี้ยเต็มห้องเรียน ตอนนี้หายไปไหนหมดก็ไม่รู้ ทั้งในลิ้นชักโต๊ะ บนพื้น หน้าต่าง คานหลังคา... ว่างเปล่าไม่มีงูเลยสักตัว

“ยันต์คุ้มครองบ้านได้ผลจริงๆ ด้วย!” กงจื่อหยวนรีบหยิบยันต์คุ้มครองบ้านบนโต๊ะครู แล้ววิ่งแจ้นกลับไปที่ห้องพัก เขาต้องรีบเอายันต์ไปไว้ที่หัวเตียงเหมือนเดิม ไม่อย่างนั้นคืนนี้เขาคงไม่มีที่ซุกหัวนอนแน่ๆ

แต่พอพอกลับมาถึงห้องพัก ก็พบว่างูในห้องเพิ่มมาอีกตัวแล้ว แถมบนเพดานก็ยังมีเสียงดังสวบสาบให้ได้ยินอีกต่างหาก

กงจื่อหยวนไม่สนอะไรแล้ว เขารีบยัดยันต์คุ้มครองบ้านไว้ใต้หมอน แล้ววิ่งพรวดพราดออกไป ปิดประตูห้องพักดังปัง แล้วเดินหนีไปเลย

กงจื่อหยวนตัดสินใจจะไปหาจางเจี้ยวฮวาที่บ้าน เพื่อขอซื้อ... เอ้ย! ขอรับยันต์คุ้มครองบ้านเพิ่มอีกสักสองสามแผ่น ไม่อย่างนั้นเขาคงเข้าโรงอาหารไม่ได้แน่ๆ ในโรงอาหารป่านนี้คงโดนกองทัพงูยึดพื้นที่ไปหมดแล้วชัวร์

เด็กๆ ในหมู่บ้านพากันกลับบ้านหมดแล้ว การที่จางเจี้ยวฮวากลับมาถึงบ้านแต่หัววัน จึงไม่ได้ทำให้จางโหย่วผิงกับหลิวเฉียวเย่ประหลาดใจนัก

“ลูกรัก วันนี้ในหมู่บ้านแทบทุกหลังคคาเรือนมีงูบุกเข้าไปหมดเลย ยกเว้นบ้านเราบ้านเดียว ลูกอยู่แต่ในบ้านนะ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฤดูนี้งูไม่น่าจะออกมาเพ่นพ่านได้แล้วนี่นา” จางโหย่วผิงเพิ่งกลับมาจากบ้านปู่กับย่า บ้านเก่าโดนงูบุกเข้าไปเพียบ จางโหย่วผิงต้องไปช่วยไล่งูออกมาจนหมด ถึงจะได้กลับมาบ้าน

“พ่อรู้ไหม? วันนี้ห้องพักครูกงก็ไม่มีงูเข้าไปเหมือนกันนะ” จางเจี้ยวฮวาเริ่มปักใจเชื่อแล้วว่าเป็นเพราะยันต์คุ้มครองบ้านของเขาแน่ๆ

“จริงหรือ? ก็ดีแล้วล่ะ ครูกงเป็นคนเมือง คงไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ ถ้าขืนแกตกใจกลัวจนหนีไป คงไม่มีใครมาสอนหนังสือพวกแกแน่ๆ จริงสิ เงินห้าหยวนนั่น ลูกคืนครูเขาไปหรือยัง?” พอจางโหย่วผิงพูดถึงเรื่องเงินห้าหยวน จางเจี้ยวฮวาก็นึกเสียใจขึ้นมาทันที รู้งี้ไม่น่าพูดถึงครูกงเลย

“คืนแล้วครับ แต่ครูกงไม่ยอมรับ พ่อ พ่อว่าที่บ้านเราไม่มีงูเข้ามา แล้วห้องพักครูกงก็ไม่มีงูเข้าไปเหมือนกัน เป็นเพราะยันต์คุ้มครองบ้านหรือเปล่าครับ?” จางเจี้ยวฮวารีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“เอ๊ะ” จางโหย่วผิงทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น “ลูกรัก ไม่ว่าจะเป็นเพราะยันต์คุ้มครองบ้านหรือเปล่า ลูกรีบวาดมาให้พ่ออีกสักสองสามแผ่นเร็วเข้า เดี๋ยวพ่อจะเอาไปให้ปู่กับย่าที่บ้านเก่า”

“ได้ครับ” จางเจี้ยวฮวาก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน ธรรมดาของเด็กนั่นแหละ พอรู้ว่าตัวเองมีประโยชน์และทำเรื่องยิ่งใหญ่ได้ ก็อดที่จะตื่นเต้นดีใจไม่ได้เป็นธรรมดา

[จบแล้ว]