บทที่ 3 สรุปว่าแกคือขุนพลผีงั้นเหรอ?

เมื่อมองดูข้อความแจ้งเตือนตรงหน้า เจียงเฟิงรู้สึกราวกับได้เห็นฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยต่อชีวิต!

เขาเลือกคำว่า 【ตกลง】 โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!

ในวินาทีที่ความสามารถเริ่มทำงาน อสุรกายร่างกำยำที่เคยหิ้วคอเจียงเฟิงอยู่ก็หายวับไปทันที!

สิ่งที่ปรากฏขึ้นมาแทนที่ตรงหน้าเจียงเฟิง คือผีเด็กตัวเล็กที่มีความสูงไม่ถึงหนึ่งเมตร!

ในตอนนี้เจ้าผีเด็กกำลังเขย่งเท้า และดึงชายเสื้อของเจียงเฟิงเอาไว้ด้วยความงุนงง!

ในเวลาเดียวกัน ข้อความแจ้งเตือนชุดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเจียงเฟิง

【ชิงสำเร็จ】

【ได้รับ: การ์ดอุปกรณ์ "เกราะขุนพลผี", การ์ดอุปกรณ์ "ดาบผีวิญญาณร้าย", การ์ดไอเทม "ม้วนคัมภีร์ภารกิจ", การ์ดไอเทม "1,000 เหรียญผี"】

【การ์ดอุปกรณ์: เกราะขุนพลผี】

【ระดับ: 2 ดาว】

【คุณภาพ: ม่วง】

【คำอธิบาย: ชุดเกราะที่เป็นสัญลักษณ์แห่งฐานะ "ขุนพลผี" สามารถปกปิดรูปโฉมที่แท้จริง เพิ่มพละกำลังให้แก่ผู้ใช้งานอีก 50% และมีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งมาก (ใช้งานได้เฉพาะขุนพลผีเท่านั้น)】

【การ์ดอุปกรณ์: ดาบผีวิญญาณร้าย】

【ระดับ: 2 ดาว】

【คุณภาพ: ม่วง】

【คำอธิบาย: ใบมีดที่สร้างขึ้นจากพลังงานอาถรรพ์ สามารถปลดปล่อย "เพลงดาบผี" ที่ทรงพลังได้ และหลังจากโจมตีถูกเป้าหมาย จะสร้างมลพิษทางจิตใจในระดับหนึ่งแก่เป้าหมายด้วย】

【การ์ดไอเทม: ม้วนคัมภีร์ภารกิจ】

【ระดับ: 1 ดาว】

【คุณภาพ: ขาว】

【คำอธิบาย: ด้านบนบันทึกภารกิจที่ได้รับมอบหมายมาจาก "ราชาผี"】

【การ์ดไอเทม: 1,000 เหรียญผี】

【ระดับ: 1 ดาว】

【คุณภาพ: ขาว】

【คำอธิบาย: การ์ดพิเศษที่บรรจุเหรียญผีไว้ 1,000 เหรียญ ไม่สามารถแก้ไขได้】

เพียงไม่ถึงครู่เดียว เจียงเฟิงก็กวาดสายตาอ่านข้อมูลของการ์ดทั้งสี่ใบที่ชิงมาได้จนครบ

เจียงเฟิงเองก็คาดไม่ถึงว่าขุนพลผีตัวนี้จะร่ำรวยขนาดนี้!

ในตัวของมันไม่เพียงแต่มีหมายการ์ดอุปกรณ์คุณภาพระดับม่วงถึงสองใบ

แต่ยังมีเหรียญผีอีกถึง 1,000 เหรียญ!

ส่วนทางด้านขุนพลผีในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่ามันยังตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ทัน

"เกิดอะไรขึ้น?"

"เกราะกับดาบของข้าหายไปไหน?"

"ทำไมจู่ๆ ถึงหายไปอย่างไร้ร่องรอยแบบนี้!?"

เมื่อมองดูเจ้าวิญญาณแคระที่ยังคงดึงชายเสื้อของตัวเองอยู่นี้

เจียงเฟิงก็นึกถึงภาพที่เจ้าผีโรคจิตนี่พยายามดมกลิ่นบนตัวเขาอย่างหิวกระหายเมื่อครู่

พอนึกถึงแล้วเขาก็รู้สึกโมโหจนควันออกหู!

【เครื่องมือแก้ไขการ์ด! เริ่มทำงาน!】

เขาบริกรรมในใจอย่างรวดเร็ว

เจียงเฟิงยอมใช้สิทธิ์การแก้ไขการ์ดไปสองครั้ง

เขาเปลี่ยนคำอธิบายในการ์ดอุปกรณ์เกราะขุนพลผีและดาบผีวิญญาณร้าย จากคำว่า "ใช้งานได้เฉพาะขุนพลผีเท่านั้น" ให้กลายเป็น "ใช้งานได้เฉพาะผู้ที่ไม่ใช่ขุนพลผีเท่านั้น"

ในวินาทีที่แก้ไขสำเร็จ

เจียงเฟิงก็เลือกสวมใส่เครื่องหมายอุปกรณ์ทั้งสองชิ้นทันที!

ในพริบตาเดียว ร่างกายของเจียงเฟิงที่เคยสูงเพียงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบหกเซนติเมตร ก็ขยายใหญ่ขึ้นจนสูงถึงสองเมตร!

ทั่วทั้งร่างถูกปกคลุมด้วย 【เกราะขุนพลผี】 อันน่าเกรงขาม!

ยังไม่ทันที่ขุนพลผีตัวจ้อยจะทันได้ตั้งตัว

เจียงเฟิงที่กำลังโกรธจัดก็คว้าตัวมันหมุนขึ้นมา

จากนั้นเขาก็ชัก 【ดาบผีวิญญาณร้าย】 ที่แขวนอยู่ข้างเอวออกมาพาดลงบนคอของมัน!

"ที่แท้แกก็คือขุนพลผีงั้นเหรอ?"

ในวินาทีนี้ ขุนพลผีถึงกับอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก!

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมชุดเกราะและดาบประจำกายของมันถึงไปอยู่บนตัวของเจ้าแกะสองเท้าคนนี้ได้

และที่สำคัญ.... ปกติแล้วมันควรจะเป็นฝ่ายที่หิ้วคอเจ้าแกะสองเท้านี่ เพื่อรอดูอีกฝ่ายอ้อนวอนขอชีวิตด้วยความหวาดกลัวไม่ใช่หรือไง?

ทำไมตอนนี้สถานการณ์ถึงกลับกันแบบนี้ล่ะ?

ไม่ได้การ! ตัวข้าผู้เป็นถึงขุนพลผีจะมาทนรับความอัปยศแบบนี้ได้อย่างไร?

ขุนพลผีจ้องมองด้วยสีหน้าดุร้ายพร้อมตะคอกออกมาว่า

"บังอาจนักเจ้าแกะสองเท้า! กล้าดียังไงถึงได้....."

เพียะ!

เจียงเฟิงลงมือทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ เขาตบเข้าที่หน้าของขุนพลผีเต็มแรง

ตุบ!

ขุนพลผีที่โดนตบไปหนึ่งฉาด แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความมึนงง

แต่ร่างกายของมันกลับซื่อสัตย์เป็นอย่างมาก มันรีบคุกเข่าลงต่อหน้าเจียงเฟิงทันที

"ท่าน... แกะสองเท้า! ข้าผิดไปแล้ว! โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!"

เจียงเฟิงไม่อยากเสียเวลากับมันมากนัก เขาจึงถามเข้าประเด็นทันที

"ข้าถามเจ้า! เจ้าหาที่ซ่อนของข้าเจอได้ยังไง!?"

ขุนพลผีที่เพิ่งโดนตบไปรู้สึกแสบร้อนที่ใบหน้าอย่างรุนแรง

เดิมทีมันยังแอบมีความหวังอยู่บ้าง ว่าต่อให้เจ้าแกะสองเท้านี่จะใช้วิธีพิสดารชิงอุปกรณ์ของมันไปได้

แต่อีกฝ่ายก็น่าจะไม่สามารถดึงพลังของอุปกรณ์เหล่านี้ออกมาใช้งานได้จริงๆ

จนกระทั่งมันโดนตบไปเมื่อครู่นี้เอง มันถึงได้ตระหนักว่า... เรื่องราวมันไม่ได้เป็นไปตามที่มันคิดไว้เลย!

เจ้าแกะสองเท้าคนนี้สามารถใช้งานอุปกรณ์เฉพาะของขุนพลผีได้จริงๆ!

สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือต้องเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของมนุษย์คนนี้ให้ได้ก่อน!

มันสาบานว่าถ้ารอดไปได้ จะต้องรายงานเรื่องนี้ต่อเมืองราชาผีแน่นอน!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ขุนพลผีที่เคยมีท่าทางดุร้ายก็เปลี่ยนสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว

มันกล่าวด้วยท่าทางประจบสอพลอว่า

"เรียนท่านผู้ยิ่งใหญ่! พวกเราชาวผีนั้นชื่นชอบเต้าหู้เป็นชีวิตจิตใจ!"

"เมื่อครู่นี้ระหว่างทาง ข้าถูกกลิ่นหอมของเต้าหู้ดึงดูดเข้าอย่างจัง"

"ข้าจึงตามกลิ่นนั้นมาจนถึงที่นี่ และได้พบกับท่านเข้าครับ!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเฟิงที่อยู่ภายใต้หน้ากากเกราะก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เต้าหู้งั้นเหรอ?"

จริงสิ ก่อนจะทะลุมิติมา เจียงเฟิงก็เคยได้ยินตำนานที่ว่าพวกผีชอบกินเต้าหู้มาก่อน

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเต้าหู้ มนุษย์เราถ้าอยู่ไกลหน่อยแทบจะไม่ได้กลิ่นเลย

แต่สำหรับพวกผีแล้ว กลิ่นเต้าหู้นั้นไม่ต่างจากมีคนมายืนปิ้งย่างอยู่ที่หน้าประตูบ้าน แล้วเอาพัดลมไฟฟ้ากำลังสูงเป่ากลิ่นเข้าบ้านคุณเต็มๆ!

จะไม่ได้กลิ่นน่ะสิแปลก!

แต่ในบ้านหลังเล็กที่เขาซ่อนตัวอยู่นี้ไม่มีเต้าหู้นี่นา?

มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

"แหะๆ... ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ข้าได้สารภาพความจริงไปหมดแล้ว จะพอปล่อยข้าไปได้ไหมครับ?"

ขุนพลผีถูมือไปมาพลางมองเจียงเฟิงด้วยสายตามีความหวัง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเฟิงก็ปรายตามองสภาพของขุนพลผีที่ตอนนี้ดูเหมือนวิญญาณแคระ

"เจ้าวางใจเถอะ ดาบเล่มใหญ่ของข้าเจียงเฟิงไม่เคยสังหารผู้อ่อนเยาว์!"

เมื่อได้ยินเจียงเฟิงพูดเช่นนั้น ขุนพลผีที่ใจหายใจคว่ำอยู่ก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมาทันที

แต่ในวินาทีต่อมา มันกลับเริ่มดูถูกเจียงเฟิงอยู่ในใจ

【ทำเป็นเก่งไปเถอะไอ้แกะสองเท้า! ดาบนั่นมันของข้าทั้งนั้น!】

【แล้วนี่ยังกล้าเปรียบเทียบข้าผู้เป็นขุนพลว่าเหมือนเด็กน้อยอีกงั้นเหรอ?!】

【ข้าละเกลียดที่สุดเวลาคนเอาเรื่องขนาดตัวมาพูดเล่น คอยดูเถอะถ้าข้าหลุดไปได้ ข้าจะทำให้เจ้าไม่มีที่กลบฝังเลย!】

ถึงแม้ในใจจะคิดอย่างนั้น แต่ใบหน้าของขุนพลผีก็ยังคงรักษาท่าทางประจบสอพลอเอาไว้

ในขณะที่ขุนพลผีกำลังเตรียมตัวจะลุกขึ้นเดินจากไป

จู่ๆ มันก็รู้สึกถึงกระแสลมแรงที่พุ่งเข้ามาที่ลำคอ

ประกายดาบวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ยังไม่ทันที่มันจะทันได้รู้สึกตัว มันก็พบว่ามุมมองสายตาของมันกำลังหมุนคว้างอยู่กลางอากาศ

เมื่อขุนพลผีได้สติกลับมาอีกครั้ง

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือร่างที่ไร้หัวของมันเอง

มันใช้แรงเฮือกสุดท้ายกล่าวกับเจียงเฟิงว่า

"เจ้า.... พูด... ไม่เป็นคำพูด!"

ในขณะที่เจียงเฟิงค่อยๆ เก็บดาบเข้าฝักอย่างไม่รีบร้อน

ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"ข้าบอกว่าข้าไม่ฆ่าผู้อ่อนเยาว์ แต่เจ้าคือขุนพลผี! ไม่ใช่ผู้อ่อนเยาว์เสียหน่อย!"

หัวของขุนพลผีที่ตกลงบนพื้นพยายามจะพูดอะไรบางอย่างออกมาอีก

ริมฝีปากของมันขยับขยุกขยิกอยู่สองสามครั้ง ก่อนที่มันจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับร่างกาย

"ดูจากท่าทางเจ้าก็รู้แล้วว่าเจ้ามันพวกหน้าไหว้หลังหลอก จะปล่อยไปได้ยังไงกัน?"

"ขุนพลผีตัวนี้เห็นชัดว่าไม่ใช่ผีแถวนี้ แล้วมันมาที่เมืองอสุรกายเพื่ออะไร?"

"ลองมาดูไอ้มภารกิจที่ 'ราชาผี' สั่งมันมาดีกว่า"

จากนั้น เจียงเฟิงจึงหยิบการ์ด 【การ์ดไอเทม: ม้วนคัมภีร์ภารกิจ】 ออกมา

เจียงเฟิงนึกในใจเพียงครู่เดียว ม้วนคัมภีร์ขนาดเท่าฝ่ามือก็ปรากฏขึ้นบนมือของเขา

【ม้วนคัมภีร์ภารกิจ】

【ช่วงนี้ได้รับคำร้องขอความช่วยเหลือจากเมืองอสุรกาย ทางทิศตะวันออกของเมือง บนเส้นทางที่มุ่งสู่โลกปัจจุบัน มีเสือร้ายปรากฏตัวขึ้น! มันได้สร้างความเดือดร้อนให้แก่ชาวเมืองอสุรกายเป็นอย่างมาก เนื่องจากปัจจัยบางอย่าง เสือร้ายตัวนี้จะอยู่ในสภาวะอ่อนแอเป็นเวลาเจ็ดวัน โปรดกำจัดเสือร้ายภายในเจ็ดวัน มิฉะนั้นหลังจากผ่านไปเจ็ดวัน เสือร้ายจะยากแก่การกำจัดเป็นอย่างยิ่ง สำหรับรายละเอียดภารกิจเพิ่มเติม สามารถไปสอบถามที่คฤหาสน์ตระกูลจ้าว เพื่อปรึกษากับผู้จ้างวานอย่างนายท่านจ้าวได้】

เจียงเฟิงสังเกตเห็นคำว่า 【เส้นทางที่มุ่งสู่โลกปัจจุบัน】 ได้อย่างรวดเร็ว!

"ถ้าฉันเดาไม่ผิด เส้นทางสู่โลกปัจจุบันที่ว่านี้ ก็คือประตูมิติที่พวกเราใช้กลับสู่โลกความจริงนั่นเอง!"

"สรุปก็คือ ตามเนื้อเรื่องเดิม ขุนพลผีควรจะมาที่เมืองอสุรกายเพื่อร่วมมือกับนายท่านจ้าวในการสังหารเสือร้าย จากนั้นพวกเราที่เป็นผู้เล่นก็จะจบเกมและกลับสู่โลกความจริงได้"

"แต่ตอนนี้ขุนพลผีกลับถูกฉันฆ่าตายไปแล้ว หมายความว่า... ถ้าไม่มีใครกำจัดเสือร้าย เส้นทางกลับโลกเดิมก็จะไม่มีวันเปิดออกงั้นเหรอ?"

เมื่อคิดได้ดังนี้ เจียงเฟิงก็ตระหนักได้ว่าตนเองดูเหมือนจะก่อเรื่องยุ่งเข้าให้แล้ว!

แต่ในสถานการณ์เมื่อครู่นี้ ถ้าไม่ลงมือฆ่าขุนพลผี เขาก็คงจะเอาชีวิตไม่รอดเช่นกัน!

ในเมื่อเป็นแบบนี้ วิธีเดียวที่มีคือเขาต้องสวมรอยเป็นขุนพลผีไปพบนายท่านจ้าว เพื่อจัดการกับเจ้าเสือร้ายนั่นเอง!

"จะว่าไป ฟู่เหิงคนนั้นดูเหมือนจะสุ่มได้การ์ดอัตลักษณ์เป็นพ่อบ้านของคฤหาสน์ตระกูลจ้าวนี่นา!"

"เรื่องนี้ชักจะเริ่มสนุกขึ้นมาแล้วสิ!"

(จบบท)