บทที่ 1 เครื่องมือแก้ไขการ์ด!

【ยินดีต้อนรับสู่ดันเจี้ยนประหลาด: เมืองอสุรกาย】

【นายจะต้องใช้ชีวิตอยู่ในเมืองอสุรกายให้ครบเจ็ดวัน】

【ในช่วงกลางวัน พวกนายสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ สำรวจเมือง และจัดหาเสบียงในการเอาชีวิตรอด】

【ขณะเดียวกัน โปรดหาการ์ดมาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะนั่นคือความหวังเดียวที่จะช่วยให้นายรอดชีวิตไปได้】

【ในช่วงกลางคืน โปรดสวมบทบาทของตนเองให้ดีหรือไม่ก็ซ่อนตัวซะ!】

【หากมีชีวิตรอดครบเจ็ดวัน เส้นทางออกจากดันเจี้ยนจะถูกเปิดออก】

【และที่สำคัญที่สุด... อย่าให้พวกมันรู้เด็ดขาดว่านายเป็นคน!】

เมื่อสิ้นเสียงทุ้มกังวานที่ดังกึกก้องมาจากท้องฟ้า

ผู้คนหลายร้อยชีวิตก็ปรากฏกายขึ้นตามจุดต่างๆ ในเมืองแปลกหน้าแห่งนี้

ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น เจียงเฟิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

เมื่อมองไปรอบๆ ที่เต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่คุ้นเคย เขาจึงตระหนักได้ว่าตนเองดูเหมือนจะทะลุมิติมาเสียแล้ว

ทันใดนั้น ความทรงจำที่ไม่คุ้นเคยมากมายก็เริ่มหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเจียงเฟิง

"นี่มัน... ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมงั้นเหรอ?"

ที่แท้ โลกใบนี้คือโลกที่ถูกแทรกซึมโดยเกมทมิฬ

ในทุกช่วงเวลาหนึ่งจะปรากฏประตูมิติที่นำไปสู่เกมทมิฬขึ้น!

หากจำนวนคนเข้าร่วมเกมไม่เพียงพอต่อความต้องการ เกมทมิฬจะอุบัติขึ้นในโลกแห่งความเป็นจริงโดยตรง!

ดังนั้นทุกครั้งที่เกมทมิฬปรากฏขึ้น ทางรัฐบาลจึงต้องสุ่มเลือกประชาชนให้เข้าสู่เกมทมิฬ

ทั้งนี้เพื่อลดผลกระทบต่อโลกภายนอกให้เหลือน้อยที่สุด!

ทว่าความเสี่ยงมักจะมาพร้อมกับผลประโยชน์เสมอ!

เมื่อใดที่สามารถเคลียร์เกมทมิฬได้ ก็จะสามารถนำการ์ดที่ได้รับจากในเกมซึ่งมอบพลังเหนือธรรมชาติกลับสู่โลกความจริงได้

และจะได้กลายเป็นผู้เล่นการ์ดอย่างเต็มตัว พร้อมทั้งได้รับการสนับสนุนจากทางรัฐบาล!

เกมทมิฬมีหลากหลายประเภท โดยหลักๆ แบ่งออกเป็นสามประเภท ได้แก่ อาถรรพ์ วันสิ้นโลก และสัตว์อสูร

และเกมทมิฬที่ปรากฏขึ้นในครั้งนี้ ก็คือดันเจี้ยนประหลาดที่ชื่อว่า 【เมืองอสุรกาย】

เดิมทีคนที่ถูกสุ่มเลือกในครั้งนี้คือ เจียงเถา ลูกนอกสมรสของ เจียงหลิน พ่อของเจ้าของร่างเดิม

แต่เพราะเจียงหลินลำเอียงรักลูกนอกสมรสมากกว่า และกลัวว่าเจียงเถาจะเกิดอันตราย จึงได้ใช้วิธีการบางอย่างส่งเจ้าของร่างเดิมเข้ามาในเกมทมิฬแทนเจียงเถา!

เกมทมิฬนั้นอันตรายถึงชีวิต!

การที่เจียงหลินทำเช่นนี้ ไม่ต่างอะไรกับการส่งลูกชายตัวเองมาตายแทนเจียงเถา!

ภายใต้ความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด ดวงวิญญาณของเจ้าของร่างเดิมจึงหลุดลอยออกจากร่างนี้ไป ทำให้เจียงเฟิงที่ทะลุมิติมาได้เข้ามาครอบครองร่างแทน!

หลังจากรับรู้ความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิมแล้ว

เจียงเฟิงก็โกรธแค้นจนต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

"ตาแก่ไร้สำนึกนั่น!"

"นายจะหลอกใช้ลูกตัวเองฉันจะไม่ว่าอะไรเลย!"

"แต่นี่กลับทำให้ฉันต้องมาตามเช็ดล้างปัญหาให้เจ้าของร่างเดิมในที่แบบนี้!"

"อย่าให้ฉันรอดออกไปได้นะ! ไม่อย่างนั้นฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!"

เมื่อสิ้นคำพูดของเจียงเฟิง

จู่ๆ ก็มีลูกบอลแสงปรากฏขึ้นในมือของเขา!

และสิ่งที่อยู่ในลูกบอลแสงนั้นก็คือการ์ดใบหนึ่งนั่นเอง!

"นี่คงจะเป็นการ์ดอัตลักษณ์ของพวกเราในเมืองอสุรกายสินะ!"

แต่เมื่อเจียงเฟิงเห็นรายละเอียดของการ์ดในมือ เขาก็ถึงกับตกอยู่ในความสิ้นหลัง!

【การ์ดอัตลักษณ์: ขอทาน】

【ระดับ: 1 ดาว】

【คุณภาพ: ขาว】

【ความสามารถ: เก็บเกี่ยว】

【ผลลัพธ์: สามารถสำรวจตามถังขยะหรือพุ่มไม้ทั่วทั้งเมือง มีโอกาสในระดับหนึ่งที่จะเก็บเสบียงในการเอาชีวิตรอดได้】

จบกัน! ขอทานเนี่ยนะ!

แล้วจะไปเล่นต่อยังไงไหว?

จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ในโลกใบนี้

การ์ดถูกแบ่งออกเป็น การ์ดไอเทม การ์ดอุปกรณ์ การ์ดความสามารถ และการ์ดอัญเชิญ

ระดับ: 1-9 ดาว

ระดับความหายาก: ขาว, เขียว, น้ำเงิน, ม่วง, แดง, ทอง, และสีรุ้ง

ยิ่งดาวสูงและความหายากสูง ความสามารถของการ์ดก็จะยิ่งทรงพลัง

และ 【การ์ดอัตลักษณ์】 นี้ก็คือ 【การ์ดความสามารถ】 ประเภทหนึ่ง แต่จะใช้ได้เฉพาะภายในเกมเท่านั้น

ในเกมทมิฬแต่ละครั้ง ไม่ได้มีเพียงอันตรายจากภายนอกเท่านั้น แม้แต่อาหารและน้ำดื่มขั้นพื้นฐานก็ยังขาดแคลนอย่างหนัก

ดังนั้นในดันเจี้ยนอย่าง 【เมืองอสุรกาย】 อัตลักษณ์เริ่มต้นจึงมีความสำคัญเป็นอย่างมาก!

แม้แต่ตัวตนที่ดีเพียงอย่างเดียว ก็มักจะตัดสินความเป็นตายสุดท้ายของผู้เล่นได้เลย!

เมื่อคิดได้ดังนี้ เจียงเฟิงก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที

"เหนื่อยชะมัด พังทลายไปให้หมดเลยเถอะ!"

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่แสนกะทันหันก็ดังขึ้นในหัวของเจียงเฟิง!

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้ผูกมัดกับ "เครื่องมือแก้ไขการ์ด"】

【ใช้แต้มคะแนนที่กำหนด เพื่อแก้ไขตัวอักษรหนึ่งตัวบนหน้าต่างแสดงผลของการ์ดใบใดก็ได้ การ์ดแต่ละใบสามารถแก้ไขได้เพียงครั้งเดียว และการ์ดที่ถูกแก้ไขแล้ว โฮสต์จะสามารถใช้งานได้ทันทีโดยไม่ต้องคำนึงถึงระดับดาว】

【คุณภาพพื้นฐานและระดับดาวของการ์ดที่ต่างกันจะใช้แต้มคะแนนต่างกัน สำหรับคุณภาพสีขาวไม่ต้องใช้แต้มคะแนน】

【แต้มคะแนนสามารถแลกเปลี่ยนได้จากเงินตราในโลกเกมปัจจุบัน】

【เงินตราในโลกเกมปัจจุบัน: เหรียญผี】

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับสวัสดิการมือใหม่: โอกาสแก้ไขการ์ดใบใดก็ได้สามครั้ง】

เจียงเฟิงได้ยินดังนั้นก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง!

จากนั้น มุมปากของเขาก็เริ่มยกยิ้มขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่!

"สูตรโกงของฉันมาถึงแล้วเหรอ?"

"แต่ดูเหมือนว่าถ้าอยากจะแก้ไขการ์ดที่คุณภาพสูงกว่าสีขาว แต้มคะแนนที่ว่านั่นก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เลย"

"ดังนั้น นอกจากจะรวบรวมทรัพยากรการ์ดที่จำเป็นแล้ว ฉันยังต้องหาเหรียญผีมาแลกเป็นแต้มคะแนนให้ได้มากที่สุดด้วย!"

แต่ก่อนที่เจียงเฟิงจะได้เริ่มศึกษาสูตรโกงของตนเอง

จู่ๆ ก็มีเสียงอันโอหังดังขึ้นมาเสียก่อน!

"โอ้โฮ~ นี่ไม่ใช่คุณชายใหญ่เจียงเฟิงหรอกเหรอ?"

เจียงเฟิงมองไปยังทิศทางของเสียงนั้น

เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดวอร์มเนมแบรนด์ทั้งตัว กำลังพาคนอีกหลายคนเดินตรงมาทางเขา

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เจียงเฟิงก็จำตัวตนของคนตรงหน้าได้ทันที!

【ฟู่เหิง?】

【เพื่อนร่วมชั้นในมหาวิทยาลัยของเจ้าของร่างเดิม และยังเป็นลูกสมุนคนสนิทของเจียงเถาด้วย】

【ภายใต้คำสั่งของเจียงเถา ฟู่เหิงมักจะพามิตรสหายในชั้นเรียนมารุมรังแกเจ้าของร่างเดิมเป็นประจำ】

【ไม่นึกเลยว่าเจ้านี่จะถูกสุ่มเลือกให้เข้าร่วมเกมในครั้งนี้ด้วย】

【ดูจากท่าทางวางอำนาจตอนนี้แล้ว คงไม่ได้คิดเรื่องดีๆ อยู่แน่!】

เมื่อเห็นว่าเจียงเฟิงไม่ได้สนใจตนเอง

ฟู่เหิงก็ไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด

เขากลับวางมือลงบนไหล่ของเจียงเฟิงอย่างเป็นธรรมชาติราวกับเป็นเพื่อนเก่าที่คบกันมานานปี

"เจียงเฟิง เห็นท่านายที่ทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้เมื่อกี้แล้ว สงสัยคงจะสุ่มไม่ได้การ์ดอัตลักษณ์ดีๆ สินะ?"

"เห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมห้อง ฉันจะไม่บอกว่าฉันไม่ดูแลนายหรอกนะ!"

"ครั้งนี้ฉันสุ่มได้อัตลักษณ์ 【พ่อบ้าน】 ของคฤหาสน์ตระกูลจ้าวเชียวนะ!"

"บอกเลยว่าตลอดเจ็ดวันนี้ อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและน้ำดื่มแน่นอน!"

"นายมาตามฉันเถอะ ฉันรับรองว่าเจ็ดวันนี้จะทำให้นายอยู่สบายสุดๆ เลย!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

เจียงเฟิงก็เลิกคิ้วถามกลับไป

"ให้ตามแกไปเนี่ยนะ? แกจะหวังดีขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เมื่อเห็นเจียงเฟิงพูดเช่นนั้น ฟู่เหิงก็เผลอขมวดคิ้วแน่นโดยไม่รู้ตัว

ทำไมเขารู้สึกว่าวันนี้เจียงเฟิงดูเปลี่ยนไปจากเดิมกันนะ?

คิดไปเองหรือเปล่า?

อย่างไรก็ตาม ฟู่เหิงไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น

เขาพูดต่อไปว่า

"แหม นายพูดอะไรแบบนั้นล่ะ เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันนะ!"

"ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ฉันจะไม่ดูแลนายได้ยังไงกัน?"

"แต่ว่านะ..."

"ดูแลก็ส่วนดูแล! แต่หลังจากนี้ไม่กี่วัน นายต้องฟังคำสั่งของฉันทุกอย่าง!"

ได้ฟังดังนั้น

มุมปากของเจียงเฟิงก็หยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม

เมื่อเห็นแบบนั้น ฟู่เหิงก็นึกว่าเจียงเฟิงจะยอมรับเงื่อนไขของตน

ใครจะไปคาดคิดว่าในวินาทีต่อมา เจียงเฟิงจะมองฟู่เหิงด้วยสายตาที่มองคนโง่

"แกก็แค่เห็นว่าปกติฉันรังแกง่าย ก็เลยอยากจะเอาฉันไว้ใกล้ตัว เผื่อมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจะได้เอาฉันไปเป็นโล่กำบังล่ะสิ!"

"ความคิดชั่วร้ายของแกน่ะมันแปะอยู่บนหน้าหมดแล้ว ยังจะมาหลอกฉันอีกเหรอ?"

เมื่อเห็นความตั้งใจของตนถูกมองออก

สีหน้าของฟู่เหิงก็เปลี่ยนเป็นถมึงทึงทันที!

"เจียงเฟิง! อย่าให้มันมากนักนะ!"

"แกนึกว่าแกยังเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลเจียงอยู่จริงๆ เหรอ?"

"แกมันก็แค่ขยะที่แม่ตายไปแล้ว แถมพ่อแท้ๆ ก็ยังไม่ต้องการแกด้วยซ้ำ!"

"ก้มหัวขอโทษฉันซะดีๆ แล้วมาติดตามฉัน อย่างน้อยแกจะได้อิ่มท้องไปอีกสองสามมื้อ!"

"ไม่อย่างนั้น... แกคิดจริงๆ เหรอว่าลำพังตัวแกเองจะรอดไปได้จนถึงวันที่สองน่ะ?"

เมื่อเผชิญกับการข่มขู่ของฟู่เหิง

เจียงเฟิงกลับเผยรอยยิ้มที่ดูไร้เดียงสาออกมา

จากนั้นเขาก็ซัดหมัดเข้าที่ท้องของฟู่เหิงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

แหวะ~

ฟู่เหิงกุมท้องตัวเองแล้วคุกเข่าลงกับพื้นทันทีพร้อมกับอาเจียนออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

เจียงเฟิงกวาดสายตาไปมองคนอื่นๆ ที่ตามฟู่เหิงมา

ทุกคนต่างถูกรังสีความเหี้ยมเกรียมที่แผ่ออกมาจากตัวเจียงเฟิงสยบจนนิ่งค้าง

เมื่อเห็นเช่นนั้น ใบหน้าของเจียงเฟิงก็ปรากฏแววดูแคลนออกมา

"พวกขี้ขลาด"

พูดจบ เจียงเฟิงก็ผลักคนที่ยืนขวางหน้าออกไป แล้วเดินจากไปอย่างองอาจ

จนกระทั่งเจียงเฟิงเดินไปไกลแล้ว ฟู่เหิงถึงค่อยๆ บรรเทาจากอาการปวดอย่างรุนแรง

หนึ่งในคนที่ตามฟู่เหิงมาจึงเอ่ยขึ้นว่า

"พี่เหิง! เจ้างเจียงเฟิงมันโอหังเกินไปแล้ว"

"ให้พวกเราจัดการมันให้ตายไปเลยดีไหม! ยังไงนี่ก็อยู่ในเกมทมิฬอยู่แล้วด้วย!"

ได้ยินดังนั้น ฟู่เหิงกลับส่ายหน้า

"ฆ่ามันให้ตายทันทีน่ะมันจะไปสนุกอะไร!"

"ฉันจะทำให้มันต้องตายไปท่ามกลางความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุดต่างหาก!"

(จบบท)