บทที่ 150 สลายตัว เสี่ยวไอ้สลายหายไป...

เจียงสือกลั้นหายใจ สายตาจ้องเขม็งโดยไม่กะพริบตา

กัวหว่านซิงเองก็เฝ้ามองอยู่เช่นกัน

หว่อเตอเตาตุ้นยืนอยู่ข้าง ๆ อ้าปากสุนัขค้างเติ่งด้วยความทึ่ง

เวลาไหลผ่านไปวินาทีแล้ววินาทีเล่า

เส้นแสงสีทองยังคงพุ่งเข้าสู่เป้าหมายอย่างไม่ขาดสาย

กลุ่มก้อนแสงนั้นเริ่มเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ และดูมั่นคงขึ้น โครงสร้างภายในเริ่มปรากฏให้เห็นชัดเจน

ใกล้แล้ว

ใกล้จะสำเร็จแล้ว

ทว่า เสี่ยวไอ้กลับมีความตั้งใจบางอย่างซ่อนอยู่ เธอพลันเร่งระดับพลังขึ้นอย่างกะทันหัน

เส้นแสงเหล่านั้นหนาขึ้นและสว่างจ้าขึ้นในทันที ความเร็วในการถ่ายโอนพลังงานเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว

กลุ่มก้อนแสงในภาชนะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากการถูกกระตุ้น มันเต้นตุบ ๆ หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม

"หมายเลข 7 เธอเสียสติไปแล้วเหรอ?!" อาลานตะโกนลั่น "ถ้าขืนทำแบบนี้ต่อไป เธอจะสลายไปนะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หัวใจของเจียงสือก็บีบคั้นขึ้นมาทันที

"อะไรนะ? สลายตัวงั้นเหรอ?!"

เขาหันไปมองเสี่ยวไอ้และพยายามจะเข้าไปหยุดยั้ง แต่ทว่ากระบวนการนี้ไม่อาจถูกขัดขวัญด้วยกำลังได้

มันไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเข้าไปก้าวก่ายได้เลย

เส้นแสงเหล่านั้นเชื่อมต่อเสี่ยวไอ้กับตัวอ่อนไว้ด้วยกัน พัวพันกันจนไม่อาจแยกออก

ทว่าในยามนี้...

"เสี่ยวไอ้!" เจียงสือคำรามลั่น "หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสี่ยวไอ้ไม่ได้ตอบคำถามนั้น

ภาพโฮโลแกรมของเธอเริ่มเลือนลางจนเกือบจะจางหายไป เธอหันหน้ากลับมาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก

"เจ้านายคะ ไม่ต้องกังวล ฉันรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่"

"รู้ดีบ้านพี่สิ หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ตัวอ่อนนั่นฉันไม่เอาแล้ว!"

เสี่ยวไอ้ส่ายหัวเบา ๆ

"เจ้านาย ฟังฉันนะ..."

พูดถึงตรงนี้เสี่ยวไอ้ก็หยุดคำพูดไว้

"พูดอะไรล่ะ?"

"ไม่มีอะไรค่ะ รอให้สำเร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

เจียงสืออึ้งไป

"เธอ..."

สิ้นเสียงของเขา เส้นแสงสีทองเหล่านั้นก็พุ่งทะยานขึ้นอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง

กลุ่มก้อนแสงภายในภาชนะเต้นรัวอย่างหนักหน่วง วงจรและชิ้นส่วนภายในเริ่มหมุนวนอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่ภาพโฮโลแกรมของเสี่ยวไอ้ กำลังจางหายไปในระดับที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า...

ในจังหวะนั้นเอง

มนุษย์หัวสุนัขตัวหนึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามาจากด้านนอกด้วยท่าทางตื่นตระหนก มันหอบหายใจอย่างหนัก ใบหน้าสุนัขเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

มันตะโกนบอกหว่อเตอเตาตุ้นว่า "หว่อเตอเตาตุ้น..."

ภาษาสุนัขที่พ่นออกมาเป็นชุดนั้น เจียงสือฟังไม่ออกแม้แต่คำเดียว

แต่ดูจากสีหน้าและน้ำเสียงแล้ว เห็นชัดว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่นอน

หลังจากหว่อเตอเตาตุ้นฟังจบ ใบหน้าสุนัขของมันก็ซีดเผือดลงทันที

มันหันมาหาเจียงสือด้วยเสียงที่สั่นเครือ:

"ลูกพี่ครับ แย่แล้วครับ ข้างหน้าตรวจพบสิ่งมีชีวิตในอวกาศจำนวนมหาศาล พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาทางพวกเราครับ!"

"อะไรนะ?"

นี่ถือเป็นข่าวร้ายอย่างยิ่ง เขาเองยังไม่เข้าใจเจตนาของเสี่ยวไอ้เลย แล้วตอนนี้กลับมีสถานการณ์วิกฤตซ้ำเติมเข้ามาอีก

เขามองสลับไปมาระหว่างเสี่ยวไอ้กับมนุษย์หัวสุนัขที่ลนลานตัวนั้น

ขั้นตอนของเสี่ยวไอ้ห้ามถูกรบกวนเด็ดขาด ห้ามเด็ดขาด...

ในนาทีนี้ ในสมองของเจียงสือมีความคิดเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

เขากัดฟันกรอด บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ลง

หนึ่งวินาที... สองวินาที...

เขาซูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันไปหากัวหว่านซิง

"หว่านซิง ฉันจำเป็นต้องใช้การ์ดเคลื่อนย้ายพริบตา เธอช่วยแจ้งพวกกัปตันที"

กัวหว่านซิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอรีบเปิดช่องสื่อสารทันที

"พี่ไป๋คะ มีสถานการณ์ฉุกเฉิน..."

เธอยังพูดไม่ทันจบ เจียงสือก็หยิบการ์ดเคลื่อนย้ายพริบตายานอวกาศระดับโดดเด่นออกมาหนึ่งใบแล้วเปิดใช้งานทันที

แสงสีขาวห่อหุ้มยานดาราจักรหัวสุนัขทั้งลำไว้ รวมถึงยานรบหมายเลข 7 ที่จอดอยู่บนดาดฟ้าด้วย

"ฟึ่บ!"

ยานดาราจักรหายวับไปจากจุดเดิม

วินาทีต่อมา มันปรากฏตัวขึ้นห่างออกไปหนึ่งร้อยกิโลเมตร

เจียงสือรีบหันไปจ้องมองเสี่ยวไอ้ทันที เมื่อพบว่าเธอไม่ถูกรบกวนเขาก็ใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย

ทว่าวินาทีถัดมา ไฟสัญญาณเตือนภัยสีแดงก็กะพริบถี่รัวอีกครั้ง

เจียงสือไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาหยิบการ์ดเคลื่อนย้ายพริบตาระดับโดดเด่นออกมาอีกใบ

เปิดใช้งาน

เคลื่อนที่ไปอีกหนึ่งร้อยกิโลเมตร

แต่สัญญาณเตือนภัยยังไม่หยุด

"โธ่เว้ย" เจียงสือสบถออกมาพลางใช้การ์ดใบต่อไป

สัญญาณยังคงดังอยู่

ใช้อีกใบ

อีกหนึ่งร้อยกิโลเมตร

ก็ยังไม่ได้ผล

ใช้อีกใบ... อีกใบ... และอีกใบ...

เขาใช้การ์ดเคลื่อนย้ายพริบตายานอวกาศระดับโดดเด่นรัว ๆ ราวกับว่ามันได้มาฟรี ๆ

การ์ดแต่ละใบคือสิ่งที่เขาสะสมมา และเป็นไพ่ตายในการรักษาชีวิตทั้งนั้น

แต่ในยามนี้ เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

กัวหว่านซิงเฝ้ามองอยู่ข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไร

หลังจากใช้การ์ดไปครบ 16 ใบ เสียงเตือนภัยก็ยังคงดังอยู่

"หว่านซิง" เจียงสือหันไปมองกัวหว่านซิง

กัวหว่านซิงพยักหน้าเข้าใจ เธอส่งการ์ดระดับโดดเด่นที่เธอมีอยู่ 6 ใบให้เจียงสือทันที

หลังจากวาร์ปไปอีก 6 ครั้ง ยานดาราจักรก็ปรากฏขึ้นห่างจากจุดเริ่มต้นถึง 2,200 กิโลเมตร

คราวนี้ ระบบเรดาร์เงียบสงบลงแล้ว

ไฟสัญญาณเตือนภัยดับลง

เจียงสือจ้องมองหน้าจอเขม็ง รอเวลาผ่านไปห้าวินาที... สิบวินาที... สามสิบวินาที

ไม่มีจุดสีแดงปรากฏขึ้น

ไม่มีสัญญาณเตือนภัย

ปลอดภัยแล้ว

เขาลอบถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด

ทว่าเมื่อเขาหมุนตัวกลับไปมองที่โต๊ะบัญชาการ

ภาชนะโปร่งใสนั้นยังวางอยู่ที่เดิม

กลุ่มก้อนแสงภายในนั้นเริ่มคงที่แล้ว และเริ่มเข้าสู่กระบวนการเจริญเติบโตและทำงาน

แต่เสี่ยวไอ้...

ไม่มีแล้ว

ภาพโฮโลแกรมนั้นหายไปแล้ว

อาลานลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ เธอมองภาชนะนั้นสลับกับมองเจียงสือ นิ่งเงียบอยู่พักใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า:

"หมายเลข 7 เธอ... สลายตัวไปแล้วค่ะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงสือก็อึ้งไปทันที

เขายืนนิ่งราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่นิดเดียว

สลายตัวไปแล้ว

คำสามคำนี้เปรียบเสมือนมีดที่ปักเข้ากลางใจของเขาอย่างรุนแรง

เขาก้มมองภาชนะนั้น จ้องมองตัวอ่อนที่กำลังเรืองแสงอยู่ข้างใน

ถ้าหากไม่ใช่เพื่อเปิดใช้งานสิ่งนี้...

ถ้าหากไม่ใช่เพื่อให้เขามีระบบปัญญาประดิษฐ์ที่ดีกว่าเดิม...

ถ้าหากไม่ใช่เพราะ...

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโกรธ เจียงสือพลันยื่นมือออกไปหวังจะคว้าภาชนะนั้นมา

เขาอยากจะขว้างมันทิ้งให้แหลกคามือ!

"บ้าจริง!" เขาคำรามลั่น "บ้าที่สุด!!!"

กัวหว่านซิงรีบถลาเข้ามาคว้าแขนของเขาไว้แน่น

"เจียงสือ ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ!"

เจียงสือพยายามดิ้นรน ขอบตาของเขาแดงก่ำ "เสี่ยวไอ้หายไปแล้ว หายไปแล้ว!"

"ฉันรู้ ฉันรู้ค่ะ..."

กัวหว่านซิงกอดเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "แต่ถ้าคุณทำลายมันลง สิ่งที่เสี่ยวไอ้ทำมาทั้งหมดก็จะสูญเปล่าทันทีนะคะ เธอทุ่มเทชีวิตขนาดนี้ ไม่ใช่เพื่อคุณหรอกเหรอ?"

การเคลื่อนไหวของเจียงสือชะงักงันลงทันที

เขาก้มลงมองภาชนะในมือ

เขาไม่รู้ว่าทำไมเสี่ยวไอ้ถึงเลือกทำเช่นนี้

ยอมสูญเสียพลังงานเฮือกสุดท้ายเพื่อตัวอ่อนดวงเดียว

แต่เมื่อเริ่มตั้งสติได้ เจียงสือไม่เชื่อว่าเสี่ยวไอ้จะทำเรื่องบ้าบิ่นแบบไร้เหตุผล บางทีมันอาจจะมีควมลับบางอย่างที่เขาไม่รู้ซ่อนอยู่ก็ได้

มือของเจียงสือค่อย ๆ คลายออก

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อกดข่มความอัดอั้นในใจลงไปอย่างหนักหน่วง

จากนั้นเขาจึงหันไปหาอาลาน

"อาลาน เธอพอจะดูออกไหมว่าเจตนาของเสี่ยวไอ้คืออะไรกันแน่?"

อาลานจ้องมองเขา นิ่งเงียบไปหลายวินาที

จากนั้นเธอก็ส่ายหัว

"ไม่ทราบค่ะ จากการตรวจสอบของฉัน เสี่ยวไอ้ได้สลายตัวไปโดยสมบูรณ์แล้วค่ะ"

"เฮ้อ... ฉันไม่เชื่อ!"

เจียงสือเอ่ยออกมา น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่เชื่อ

อาลานบอกไว้อย่างชัดเจนว่าเสี่ยวไอ้สลายไปแล้ว

แต่ในใจของเขากลับไม่ยอมรับความจริงนั้น

เสี่ยวไอ้ที่คอยจิกกัดและด่าเขาอยู่ทุกวัน จะหายไปง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง?

เขาไม่เชื่อเด็ดขาด

เพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่าน เจียงสือจึงเริ่มหาอะไรทำ

เขายื่นมือออกไป หมายจะเก็บภาชนะที่บรรจุตัวอ่อนดวงใหม่เข้าสู่พื้นที่เก็บของ

"ห้ามเก็บนะคะ!"

อาลานรีบส่งเสียงห้าม "ถ้าเก็บเข้าพื้นที่เก็บของ ตัวอ่อนจะหยุดการเจริญเติบโตทันทีค่ะ!"

มือของเจียงสือชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

เขานิ่งเงียบไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวไปสั่งความกับหว่อเตอเตาตุ้น:

"หว่อเตอเตาตุ้น คอยเฝ้าสังเกตสถานการณ์รอบข้างไว้ให้ดี ถ้ามีความผิดปกติอะไร รีบแจ้งฉันทันที"

"รับทราบครับ ลูกพี่!" หว่อเตอเตาตุ้นยืดอกขึ้นและขานรับเสียงดัง

เจียงสือก้าวฉับ ๆ เดินออกจากห้องบัญชาการไป

กัวหว่านซิงเห็นท่าทางรีบร้อนของเขาจึงรีบเดินตามไปทันที

ทั้งสองคนเดินผ่านโถงทางเดินไปตามลำดับ จนกระทั่งมาถึงบนดาดฟ้า

ยานรบหมายเลข 7 จอดสงบอยู่ที่นั่น

เจียงสือรีบเดินเข้าไปเปิดประตูห้องโดยสาร

ทันทีที่เปิดประตู เงาสีทองสายหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมา

นั่นคือมังกรทองน้อยฮว่าน

มันบินขึ้นไปในอวกาศ พลางส่งเสียงร้อง "โฮก ๆ" ใส่เจียงสือ คล้ายจะถามว่า : ทำไมต้องขังฉันไว้ด้วยล่ะ

ทว่าเจียงสือไม่มีเวลามาสนใจมันในตอนนี้

เขาเดินตรงเข้าไปข้างในยานและเข้าสู่ห้องควบคุม

เขาวางภาชนะบรรจุตัวอ่อนลงบนเบาะที่นั่ง แล้วดึงเข็มขัดนิรภัยมาล็อกภาชนะไว้อย่างดี

เขายังไม่วางใจ จึงไปหยิบเชือกมาอีกหลายเส้น แล้วมัดภาชนะนั่นเข้ากับเบาะจนแน่นหนา ราวกับกำลังห่อขนมจ้าง

กัวหว่านซิงยืนอยู่ที่ประตูห้องโดยสาร เฝ้ามองท่าทางจริงจังของเขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

มังกรทองน้อยฮว่านบินตามเข้ามาด้วย มันร่อนลงเกาะบนไหล่ของกัวหว่านซิงพลางเอียงคอเฝ้ามองเหตุการณ์

เมื่อเห็นเจียงสือนิ่งเงียบเอาแต่ทำงาน กัวหว่านซิงจึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ ว่า "อาลาน เสี่ยวไอ้หายไปจริง ๆ เหรอ?"

ภาพโฮโลแกรมของอาลานลอยอยู่กลางอากาศ เธอนิ่งเงียบไปหลายวินาที

จากนั้นเธอก็พยักหน้า

"จากการตรวจสอบของฉัน เธอได้สลายหายไปอย่างสมบูรณ์แล้วค่ะ" คำตอบยังคงเหมือนเดิม

กัวหว่านซิงนิ่งเงียบไป

แผ่นหลังของเจียงสือที่หันให้เธอนั้นดูแข็งทื่อขึ้นมาวูบหนึ่ง

แต่เขาไม่ยอมหันกลับมา

เขาทำเพียงแค่มัดเชือกพวกนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อให้มั่นใจว่ามันแน่นหนาพอ

มังกรทองน้อยฮว่านสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติ มันจึงหยุดส่งเสียงร้อง

ในตอนนั้นเอง กัวหว่านอวี่ก็ได้โทรศัพท์เข้ามา

"เจ้านายคะ หมายเลข 5 ติดต่อสื่อสารมาค่ะ"

"ฉันรู้แล้ว..."

(จบบท)