บทที่ 55 เรียกพวก!

คนที่จู่ๆ ก็บุกเข้ามาในสนามประลองวิญญาณใต้ดินไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือจางเย้าจง ฮวังมินอู และมุราตะ ทาโร่

หลังจากที่ทั้งสามคนหนีออกมาจากตึกเซี่ยหมู่ ฟาร์มาซูติคอล กรุ๊ป ได้แล้ว ก็มุ่งหน้าตรงมาที่ตระกูลเซี่ยทันที

ในเมื่อบริษัทเป็นแค่ฉากหน้า และข้างในก็มีแต่นักรบพ่นปรี๊ด

งั้นสูตรลับการผลิตยาก็ต้องซ่อนอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเซี่ยนี่แหละ

เพื่อจะตามหาสูตรยา ฮวังมินอูและมุราตะ ทาโร่ต้องไป "ลองชิม" อะไรมาบ้างล่ะนั่น

แม้แต่จางเย้าจงเองก็ยังต้องทนดมกลิ่นตลบอบอวลอยู่กับทั้งคู่ตั้งนาน

ดังนั้นมีหรือที่ทั้งสามคนจะยอมล้มเลิกง่ายๆ

ตระกูลเซี่ยแล้วยังไงล่ะ สายลับผู้ทระนงจากประเทศชิงหว่าและจักรวรรดิซากุระจะไปเกรงกลัวขุมอำนาจในหัวเซี่ยได้ยังไง?

ฮวังมินอูและมุราตะ ทาโร่เองก็ไม่ใช่กระจอก ทั้งคู่มีความแข็งแกร่งถึงระดับเพชร

ในตอนนี้ฮวังมินอูกำลังตะโกนออกมาอย่างดีใจ "ไอ้บ้าเอ๊ย ในที่สุดก็หาเจอจนได้ ทั้งตระกูลเซี่ยเต็มไปด้วยหมอกควันพ่นปรี๊ด ฉันเกือบจะถอดใจไปแล้วนะเนี่ยสิมิดะ!"

มุราตะเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน "ในหัวเซี่ยมีสำนวนว่า 'ขุดดินสามศอก' (พยายามอย่างหนัก) คนหัวเซี่ยชอบซ่อนของสำคัญไว้ใต้ดินจริงๆ ด้วย"

จางเย้าจงที่อยู่ข้างๆ กลับร้องอุทานออกมา "เฮ้ๆ พวกนายสองคนจะเปลี่ยนที่ฉลองกันหน่อยไหม เท้าพวกนายเหยียบอยู่บนศพนะโว้ย"

หลินเจวี๋ย: ให้ตายเถอะ ขนาดเป็นศพแล้วยังไม่มีศักดิ์ศรีเลย ถูกลูกหลงยังไม่พอ นี่ยังจะมาเต้นระบำบนตัวฉันอีกเหรอ?

ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังฮึกเหิมที่หาสถานที่ลับของตระกูลเซี่ยเจอ

ยัยแก่เซี่ยหมู่ที่กำลังเดือดจัดก็ลุกพรวดขึ้นจากบัลลังก์มังกร พลังวิญญาณระดับดาราเจิดจรัสพวยพุ่งออกมา ทำเอาสนามประลองทั้งสนามสั่นสะเทือนไม่หยุด

ฮวังมินอูและมุราตะถือเป็นสายลับมือฉกาจ สัญชาตญาณการระวังภัยจึงว่องไวมาก พวกเขาเริ่มตั้งท่าระแวดระวังทันที

"พวกแกเป็นใคร? บังอาจบุกเข้ามาในตระกูลเซี่ยของฉัน ทำลายแผนการใหญ่ของฉัน อยากตายนักใช่ไหม?"

ฮวังมินอูและมุราตะพอเห็นว่าเป็นยัยแก่เซี่ยหมู่ ต่างก็ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

พวกเขาแค่จะมาขโมยสูตรยา ทำไมมันถึงได้ยากเย็นเข็ญใจขนาดนี้เนี่ย?

เจอ "นักรบพ่นปรี๊ด" ไปสองคนพวกเขาก็ไม่อยากจะพูดอะไรแล้ว

นี่ยังไม่ทันจะดีใจที่หาที่เจอ ก็ดันมาจ๊ะเอ๋กับยัยแก่เซี่ยหมู่ที่เป็นถึงระดับดาราเจิดจรัสอีก

นี่น่ะเหรอพลังลึกลับแห่งตะวันออกอันเก่าแก่?

หรือเป็นเพราะก่อนมาหัวเซี่ยพวกเขาไม่ได้ไปกราบไหว้เทพชุน (ชุนเกอ) มา ทางเดินข้างหน้าถึงได้ตะปุ่มตะป่ำขนาดนี้?

เย่ฟานที่แอบดูอยู่ริมสนามประลองเองก็อึ้งไปเหมือนกัน

นี่ไม่ใช่คนที่เขาเรียกมานี่นา ทำไมมีชาวต่างชาติโผล่มาด้วยสองคนล่ะนั่น?

แถมไอ้สามคนนี้ดูท่าทางจะมาสร้างความตลกมากกว่ามาสู้หรือเปล่านะ

ยัยแก่เซี่ยหมู่หันไปสั่งกลุ่มลุงหลีที่อยู่ด้านหลัง "พวกแกไปเฝ้าพวกผู้ถูกเลือกไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้ใครอาศัยจังหวะนี้หนีไปได้"

เมื่อได้รับคำสั่ง กลุ่มลุงหลีก็แปลงร่างเป็นเงาดำแยกย้ายกันไปทันที

จากนั้น ยัยแก่เซี่ยหมู่ที่กำลังโกรธเกรี้ยวก็หันมาเผชิญหน้ากับทั้งสามคน

ระดับดาราเจิดจรัสอย่างเธอ เมื่อใช้งานสกิล 【กลืนกินมหาศาล】 อานุภาพของมันช่างแตกต่างกับของเซี่ยเหยาราวฟ้ากับเหว

แรงดูดมหาศาลปะทุขึ้นจากฝ่ามือของยัยแก่เซี่ยหมู่ ราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง

จางเย้าจงที่คิดจะแปลงร่างเป็นควันเพื่อหลบหนีกลับถูกดูดเข้าไปอย่างไม่อาจขัดขืน

เย่ฟานอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา "คุณพระช่วย นี่มันเครื่องดูดควันหรือเปล่าเนี่ย?"

ส่วนจางเย้าจงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกสูบจนแห้งเหี่ยว จึงรีบกลับคืนร่างเนื้อทันที

ทว่ายัยแก่เซี่ยหมู่ไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่ เธอเปิดใช้งานสกิล 【กลืนกินเนื้อหนัง】 พลังชีวิตในร่างกายของจางเย้าจงถูกสูบออกมาอย่างต่อเนื่อง จนสุดท้ายเขาก็กลายเป็นศพที่แห้งเหี่ยวราวกับมัมมี่

"โอปป้าเย้าจง!"

"ท่านเย้าจง!"

ฮวังมินอูและมุราตะ ทาโร่ ต่างก็รู้สึกเสียดายกับการตายของจางเย้าจง เพราะยังไงก็ถือว่าเป็นเพื่อนร่วมดมกลิ่นพ่นปรี๊ดมาด้วยกัน

"โอปป้าครับ เช็งเม้งปีหน้าผมจะเผากระดาษไปให้ท่านนะ วิดีโอรวมท่าเต้นเกิร์ลกรุ๊ปผมก็จะเผาไปให้ด้วย"

"หนังผู้ใหญ่ของผมก็จะเผาไปให้ท่านเย้าจงด้วยเหมือนกัน เก็บไว้ดูแก้เหงาระหว่างทางนะครับ"

ยัยแก่เซี่ยหมู่เบนสายตามาจ้องมองทั้งสองคน

"ไอ้พวกสุนัขรับใช้จากประเทศชิงหว่าและประเทศซากุระ ยังมีเวลามาเผากระดาษให้คนอื่นอีกเหรอ ฉันจะส่งพวกแกไปอยู่เป็นเพื่อนมันเดี๋ยวนี้แหละ บังอาจมาทำเรื่องใหญ่ของฉันพัง ตายซะเถอะ!"

"【กลืนกินมหาศาล】!"

แรงดูดมหาศาลระเบิดออกมาอีกครั้ง สีหน้าของฮวังมินอูและมุราตะ ทาโร่ เริ่มดูไม่ได้ทันที

พลังพิเศษของมุราตะ ทาโร่ คือการปรับสนามแรงดึงดูดรอบตัว

เพื่อต่อต้านแรงดูด เขาจึงใส่แรงดึงดูดให้ตัวเองถึงห้าเท่าในทันที

แรงดึงดูดที่เพิ่มขึ้นทวีคูณกดทับจนเขาต้องคุกเข่าลงกับพื้น แต่นั่นก็ทำให้เขาไม่ถูกยัยแก่เซี่ยหมู่ดูดเข้าไป

ใบหน้าของมุราตะบิดเบี้ยวภายใต้แรงดึงดูดมหาศาล ปากก็ยังไม่ยอมแพ้ "อย่ามาดูถูกนินจานะโว้ย!"

ฮวังมินอูเห็นมุราตะมีวิธีต้านทานแรงดูด ก็รีบวิ่งไปหาเขาทันที

และภายใต้อิทธิพลของสนามแรงดึงดูดห้าเท่า เขาก็ต้องคุกเข่าลงไปกองกับพื้นเช่นกัน

ฮวังมินอูเอ่ยขึ้น "ทาโร่ พวกเรามาร่วมมือกันจัดการนังแก่นี่เถอะ เสร็จงานแล้วค่อยมาแบ่งสูตรยากันโอเคไหม?"

มุราตะ ทาโร่ พยักหน้า "จัดไปอย่าให้เสีย!"

เย่ฟานที่แอบดูเรื่องสนุกอยู่ข้างสนามตอนนี้แทบจะขำจนหยุดไม่ได้

"เฮ้ๆ พวกนาย คุกเข่าต่อหน้ากันแบบนั้น กะจะคำนับฟ้าดินแต่งงานกันหรือไงครับ?

มีที่ไหนมายืนคำรามขู่คนอื่นทั้งที่ยังคุกเข่าอยู่ แถมยังจะชิงสูตรยาอีก?

พวกนายน่ะคงกำลังฝันหวานเรื่องพ่นปรี๊ดอยู่ใช่ไหมล่ะนั่น"

เพราะเย่ฟานหัวเราะดังเกินไป คำเหน็บแนมของเขาจึงเข้าหูสายลับทั้งสองคนเต็มๆ

【ได้รับแต้มความแค้นจาก ฮวังมินอู +999】

【ได้รับแต้มความแค้นจาก มุราตะ ทาโร่ +999】

ความจริงแล้ว สองประโยคแรกของเย่ฟานไม่ได้เรียกแต้มความแค้นจากทั้งคู่ได้เลยสักนิด

เพราะคนประเทศชิงหว่าและประเทศซากุระน่ะ เอะอะอะไรก็คุกเข่ากันเป็นปกติอยู่แล้ว

ไม่เหมือนคนหัวเซี่ยที่มีทองคำอยู่ที่หัวเข่า (ไม่ยอมคุกเข่าง่ายๆ)

ดังนั้นต่อให้สภาพของพวกเขาตอนนี้จะดูน่าขำในสายตาคนอื่นแค่ไหน แต่ทั้งคู่กลับไม่มีความรู้สึกนั้นเลยสักนิด

แต่ประเด็นสำคัญคือประโยคสุดท้ายของเย่ฟานต่างหาก ที่มันแทงใจดำพวกเขาเข้าอย่างจัง

ยังจะมาพูดเรื่องพ่นปรี๊ดอีกเหรอ?

ตั้งแต่เริ่มภารกิจมา มีตรงไหนบ้างที่พวกเขาไม่ได้ดมกลิ่นพ่นปรี๊ด?

ที่ตึกเซี่ยหมู่ ฟาร์มาซูติคอล กรุ๊ป พวกเขาอุตส่าห์ตามกลิ่นมหัศจรรย์นั่นจนไปถึงห้องน้ำ

อย่าว่าแต่กลิ่นเลย แม้แต่ของเสียบนกำแพงพวกเขาก็ยังชิมมาแล้วนะโว้ย!

ที่ซ้ำร้ายกว่านั้นคือ พวกเขาอุตส่าห์ดั้นด้นมาจนถึงคฤหาสน์ตระกูลเซี่ย

แต่กลับพบว่าภายในเมืองโบราณตระกูลเซี่ยก็ยังคงตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นพ่นปรี๊ดนั่นเหมือนเดิม

เรื่องนี้ทำให้จิตใจของพวกเขาเริ่มหวั่นไหว

จนแอบสงสัยว่าสูตรยาลับของตระกูลเซี่ยคงจะใส่ของเสียพวกนั้นลงไปจริงๆ ใช่ไหม

ทว่าพวกเขาจะไปรู้ได้อย่างไร ว่า "นักรบพ่นปรี๊ด" ทั้งหลีหล่างและผางต้าไห่ที่พวกเขาเจอระหว่างทาง ล้วนเป็นผลงานของเย่ฟานที่ยืนด่าพวกเขาอยู่นี่ทั้งนั้น

ตัวต้นเรื่องยืนอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่กลับไม่มีใครจำใครได้เลยสักคน

ในจังหวะนั้นเอง ลุงหลีคนหนึ่งก็เหลือบไปเห็นเย่ฟาน เขาจึงพุ่งตรงเข้ามาหาทันที

เย่ฟานโบกมือให้ฮวังมินอูและมุราตะ ทาโร่ "เฮ้ ทนต่ออีกหน่อยนะ อย่าให้ฉันดูถูกพวกนายได้ล่ะ"

เส้นเลือดที่หน้าผากของฮวังมินอูและมุราตะปูดโปนขึ้นมาทันที

บัดซบ ระดับเพชรอย่างพวกเขาสองคน เพิ่งจะถูกไอ้ระดับเงินดูถูกงั้นเหรอ?

เย่ฟานพูดจบก็คว้าตัวเซี่ยเหยามาโอบไว้ในอ้อมแขน อาณาเขตมิติสองชั้นถูกกางออกมาอีกครั้ง

ลุงหลีที่พุ่งเข้ามาจึงหลุดเข้าไปในกระจกเขาวงกตโดยตรง จนหลงทิศหลงทางไปหมด

ภายใต้การสะท้อนของกระจกเงามากมาย รอบตัวเขามีแต่ร่างเงาของตัวเองเต็มไปหมด

จนทำให้เขาแยกไม่ออกว่าร่างไหนคือตัวจริงของตัวเองกันแน่

ส่วนเย่ฟานอาศัยจังหวะนี้แอบย่องเข้าไปใกล้ แล้วดึงเขาเข้ามาในรัศมีของ 【อาณาเขตปิ้งย่าง】

พอได้จังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว เขาก็ควักไม้เสียบเหล็กออกมาแล้วแทงสวนไปทันที

ลุงหลีที่ถูกแทงก้นเข้าอย่างจังร้องเสียงหลงออกมาเหมือนหมูถูกเชือด

【ได้รับแต้มความแค้นจาก หลีเชียนฟ่า +999】

"เอ๋? เป็นลุงหลีคนใหม่ที่ยังไม่เคยโดนแทงนี่นา งั้นก็ช่วยรับความฟินจากการฝังเข็มชุดใหญ่ไปหน่อยแล้วกันนะ"

และแล้ว คนที่ต้องเสียใจเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนก็ได้ถือกำเนิดขึ้น

นับจากนี้ไป ไม้เสียบเหล็กจะเป็นฝันร้ายไปตลอดชีวิตของเขา

หลังจากจัดการคนนี้เสร็จ เย่ฟานก็วิ่งไปหาลุงหลีคนถัดไปทันที

ยังคงใช้สูตรเดิม และแผนการเดิม

ไม้เสียบเหล็กแทงออกไปหนึ่งที รายการแต้มความแค้นก็เริ่มเด้งรัวๆ

【ได้รับแต้มความแค้นจาก หลีว่านเซิง +999】

"หืม? ลุงหลีคนที่ผมรู้จักนี่นา?"

เย่ฟานนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ตอนหินยักษ์ร่วงลงมา ลุงหลีคนนี้เพิ่งจะช่วยชีวิตหยางสงไว้ เขาจึงรีบเก็บไม้เสียบเหล็กทันที

หลีว่านเซิงเอามือกุมก้นพลางมองเย่ฟานด้วยสายตาตัดพ้อ

"คราวหน้าคราวหลังนายช่วยเล็งคนให้มันถูกก่อนค่อยแทงได้ไหม!"

............

อีกด้านหนึ่ง ยัยแก่เซี่ยหมู่เริ่มเปิดฉากปะทะกับฮวังมินอูและมุราตะ ทาโร่ แล้ว

ระดับดาราเจิดจรัสอย่างเธอ แค่ปล่อยคลื่นพลังวิญญาณออกมามั่วๆ ก็มีอานุภาพทำลายภูเขาถล่มแผ่นดินได้แล้ว

เพียงไม่นาน สนามประลองวิญญาณใต้ดินก็กลายเป็นเศษซากปรักหักพัง

สายลับสองคนที่วินาทีที่แล้วยังคุยโวว่าจะแบ่งสูตรยากัน ในตอนนี้กลับวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปทั่วสนาม

พลังพิเศษของฮวังมินอูคือสายฟ้า ร่างกายของเขากลายเป็นแสงสีน้ำเงินวิ่งหนีได้อย่างรวดเร็ว

ส่วนมุราตะ ทาโร่ ก็คอยปรับแรงดึงดูดของตัวเองอยู่ตลอดเวลา ทำให้เขาสามารถวิ่งไต่กำแพงเพดานได้เหมือนนินจาจริงๆ

จะว่าไป ถึงระดับเพชรจะสู้ระดับดาราเจิดจรัสไม่ได้ แต่ระดับดาราเจิดจรัสเองก็ไม่ใช่ว่าจะจัดการระดับเพชรได้ง่ายๆ เหมือนกัน

และเมื่อเห็นหนูสองตัวที่แอบมุดเข้ามาในบ้านของเธอทำให้แผนการจุติใหม่ต้องล่าช้า ยัยแก่เซี่ยหมู่ก็เริ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป

มือขวาของเธอสะบัดคลื่นพลังวิญญาณออกมาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้เป้าหมายไม่ใช่สายลับทั้งสองคน

แต่มันกระแทกเข้าใส่กำแพงด้านหลังของเธอแทน

กำแพงระเบิดออก ร่างคนนับพันเดินดาหน้าออกมา ซึ่งทุกคนต่างก็มีหน้าตาเหมือนกลุ่มลุงหลีเป๊ะ เพราะพวกเขาคือมนุษย์โคลนนิง

เพียงแต่มนุษย์โคลนนิงพวกนี้เห็นชัดว่าไม่มีจิตสำนึก เป็นเพียงศพเดินได้เท่านั้น

ยัยแก่เซี่ยหมู่นั่งลงบนบัลลังก์มังกรอีกครั้ง พลางสั่งการมนุษย์โคลนนิงที่อยู่เบื้องหลัง

"ไปจับไอ้ตัวตลกสองตัวนั่นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

กองทัพมนุษย์โคลนนิงเริ่มเคลื่อนไหวตามคำสั่ง พวกเขากลายเป็นเงาดำนับพันพุ่งเข้าหาฮวังมินอูและมุราตะทันที

คราวนี้ทั้งสองคนเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขแล้ว เพราะพวกเขาสัมผัสได้ว่าในกองทัพมนุษย์โคลนนิงมีคนที่อยู่ระดับเพชรปนอยู่หลายคนเลยทีเดียว

ภารกิจครั้งนี้ พวกเขาคงต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่หัวเซี่ยจริงๆ เสียแล้ว

คนที่ตกใจไม่แพ้กันก็คือเย่ฟาน

เมื่อกี้เขายังแอบหวังว่าสายลับสองคนนั้นจะถ่วงเวลายัยแก่เซี่ยหมู่ไว้ได้จนกว่าพี่สาวผู้พันจะพากองทัพเฉียนหลงมาถึง

แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ต่อให้กองทัพเฉียนหลงมาถึงก็คงช่วยอะไรไม่ได้มากหรอกมั้ง

บ้าจริง ยัยแก่เซี่ยหมู่ก็เรียกพวกเป็นเหมือนกันเหรอเนี่ย!

(จบบท)