ตอนที่ 345 แผนการก่อตั้งบริษัทสำนักงานใหญ่!

ตอนที่ 345 แผนการก่อตั้งบริษัทสำนักงานใหญ่!

แม้จะไม่ได้มีการจัดพิธีต้อนรับอย่างเอิกเกริกยิ่งใหญ่อลังการ

แต่หลินเจ๋อก็ให้จางเชาไปเรียกพนักงานทุกคนของโรงเตี๊ยมมาที่ลานหน้าบ้าน

เพื่อให้ทุกคนได้ร่วมต้อนรับเจ้าของที่แท้จริงของโรงเตี๊ยมโหย่วฝู

ปัจจุบัน หลังจากที่หลินเจ๋อทำภารกิจพิเศษประเภท 【รับสมัครไพร่พล】 สำเร็จไปหลายครั้ง

พนักงานทั้งหมดของโรงเตี๊ยมโหย่วฝู ทั้งส่วนหน้าและส่วนหลัง รวมแล้วมีจำนวนถึง 36 คน!

พนักงานทั้ง 36 คน ยืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบอยู่ในลานบ้าน สายตามองไปที่หลินกั๋วต้งและหานลี่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทุกคนต่างรู้ดีว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้ก่อตั้งโดยพ่อแม่ของหลินเจ๋อ และต่างก็เคยได้ยินเรื่องราวของทั้งคู่มาบ้าง

เมื่อได้เห็นตัวจริง นอกจากความอยากรู้ที่ได้รับการตอบสนองแล้ว ในใจของพวกเขาก็ยังมีความกังวลอยู่บ้าง

ในช่วงที่หลินเจ๋อบริหาร เขาให้เงินเดือนและสวัสดิการต่างๆ อย่างใจกว้างมาก ทุกคนจึงพึงพอใจอย่างยิ่ง

หากพ่อแม่ของเจ้านายกลับมาคุมงานเอง ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปไหม...

ความเคยชินกับการบริหารแบบเน้นความเป็นมนุษย์ของหลินเจ๋อ ทำให้พนักงานเริ่มรู้สึกไม่คุ้นชินหากต้องเปลี่ยนเจ้านายกะทันหัน

“ทุกคนมาครบแล้วนะครับ ผมขอแนะนำอย่างเป็นทางการ นี่คือพ่อของผม หลินกั๋วต้ง หรือเจ้าของโรงเตี๊ยมโหย่วฝูของเราครับ”

“และนี่คือแม่ของผม หานลี่ ผู้ที่ดูแลโรงอาหารโหย่วโข่วฟู่มาก่อนหน้านี้ครับ”

“ก่อนหน้านี้ท่านทั้งสองประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลหลายเดือน โดยมีผมทำหน้าที่รักษาการแทนครับ”

“ตอนนี้ท่านทั้งสองออกจากโรงพยาบาลแล้ว ผมจึงขอส่งมอบโรงเตี๊ยมโหย่วฝูคืนให้แก่เจ้าของที่แท้จริงครับ”

“จากนี้ไป งานบริหารจัดการทั้งหมดของโรงเตี๊ยมโหย่วฝูจะอยู่ในความดูแลของพ่อกับแม่ผม ผมจะไม่เข้ามาแทรกแซงอีกครับ”

“......”

พนักงานทุกคนฟังคำพูดของหลินเจ๋อ สายตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

ในช่วงที่ผ่านมา ทุกคนคุ้นเคยและชื่นชอบในตัวเขามาก

บางคนที่อ่อนไหวหน่อย พอได้ยินคำพูดของหลินเจ๋อ ถึงกับตาแดงและน้ำตาคลอออกมา

พูดได้ว่า บรรยากาศที่สนุกสนานและสงบสุขของโรงเตี๊ยมโหย่วฝู กว่าครึ่งเป็นผลงานของเจ้านายที่ชื่อหลินเจ๋อคนนี้

หลังจากหลินเจ๋อกล่าวสรุปจบ หลินกั๋วต้งก็เริ่มกล่าวบ้าง

“ผมห่างจากโรงเตี๊ยมโหย่วฝูไป 3 เดือนกับอีก 22 วัน ที่นี่เปลี่ยนแปลงไปมาก มากจนผมแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยครับ”

“สารภาพตามตรง วินาทีที่ก้าวเข้าประตูมาผมถึงกับอึ้ง นี่ใช่โรงเตี๊ยมเล็กๆ ที่ผมกับเมียเคยเปิดไว้จริงๆ เหรอ?”

“ไม่ต้องปิดบังทุกคนหรอกครับ เมื่อก่อนโรงเตี๊ยมโหย่วฝูมีแค่ผมกับหานลี่เมียผมแค่สองคนเท่านั้น”

“ผมเป็นทั้งหลงจู๊และเสี่ยวเอ้อ ต้องจัดการงานจิปาถะทุกอย่างในร้าน”

“ส่วนเมียผม เป็นทั้งพนักงานทำความสะอาดส่วนหน้าและเป็นแม่ครัวในครัว ยุ่งวุ่นวายทั้งวัน ลำบากมากครับ”

“การกลับมาครั้งนี้ เห็นใบหน้าที่แปลกใหม่มากมายเข้ามาร่วมเป็นครอบครัวใหญ่ของโรงเตี๊ยมโหย่วฝู ทีแรกผมก็ตกใจเหมือนกัน”

“แต่เมื่อเห็นทุกคนช่วยกันดูแลที่นี่จนสะอาดเอี่ยมอ่อง จัดการงานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย และกิจการก็รุ่งเรืองกว่าตอนที่พวกเราทำเองหลายเท่าตัวนัก”

“ได้ยินเสี่ยวเจ๋อบอกว่า ห้องพักของเราถูกจองเต็มล่วงหน้าไปถึง 2 เดือน เรื่องแบบนี้เมื่อก่อนเราไม่เคยกล้าแม้แต่จะฝันถึงเลยครับ!”

“การที่โรงเตี๊ยมโหย่วฝูเติบโตมาได้ขนาดนี้ ขาดไม่ได้เลยคือความทุ่มเทของทุกคนครับ”

“ดังนั้น ผมจึงเตรียม 'ของขวัญแรกพบ' เล็กๆ น้อยๆ มามอบให้ทุกคนด้วยครับ”

หลินกั๋วต้งกล่าวจบและหยุดจังหวะอย่างมีกลยุทธ์

พนักงานทุกคนเมื่อได้ฟังคำพูดที่สุภาพและนุ่มนวลของหลินกั๋วต้ง ต่างก็เริ่มรู้สึกดีกับเจ้านายใหม่คนนี้มากขึ้น

พอได้ยินว่ามีของขวัญแรกพบ ความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที

“เถ้าแก่ครับ ของขวัญคืออะไรเหรอครับ!”

จางเชาที่ยืนอยู่ด้านล่างยิ้มถามแทนทุกคน เขามีนิสัยเข้ากับคนง่ายในจังหวะนี้มีเพียงเขาที่กล้าเอ่ยแซวขึ้นมา

ทุกคนต่างชูคอรอคอย ในใจต่างคาดเดาถึงของขวัญที่เจ้านายใหม่พูดถึง

หลินกั๋วต้งและหานลี่ต่างมือเปล่า ในที่เกิดเหตุก็ไม่มีกล่องของขวัญอะไรเลย ของขวัญนี้คืออะไรกันแน่ เดายากจริงๆ

หลินกั๋วต้งยิ้มกล่าวว่า: “เมื่อวานผมปรึกษากับเสี่ยวเจ๋อแล้วครับ”

“ของขวัญแรกพบที่เราจะมอบให้ทุกคนก็คือ ตั้งแต่เดือนนี้เป็นต้นไป ภายใต้ฐานเงินเดือนเดิมที่ทุกคนได้รับอยู่ เราจะปรับเพิ่มเงินเดือนให้ทุกคนอีกคนละ 300 หยวนครับ”

“ส่วนทำไมต้องเป็น 300 หยวน ก็เพราะปีนี้โรงเตี๊ยมโหย่วฝูของเราเปิดกิจการมาครบสามปีพอดีครับ”

“ขึ้นเงินเดือน 300 หยวน!”

“เถ้าแก่ครับ! ของขวัญชิ้นนี้มันสุดยอดไปเลยครับ!”

“ขอบคุณครับเถ้าแก่!”

“ขอบคุณค่ะเถ้าแก่!”

เมื่อพนักงานได้ยินว่าอยู่ๆ เงินเดือนก็เพิ่มขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ความกังวลบนใบหน้าก็หายวับไป แทนที่ด้วยความดีใจและร่าเริง!

เมื่อกี้ทุกคนยังกังวลอยู่เลยว่า "เจ้านายใหม่ไฟแรง" จะมาลดเงินเดือนหรือเปล่า

เพราะระดับเงินเดือนของโรงเตี๊ยมโหย่วฝูนั้น สูงกว่าโรงเตี๊ยมหรือโฮมสเตย์เจ้าอื่นในอวี้เสี้ยนแบบไม่เห็นฝุ่น

พวกเจ้าของโฮมสเตย์รายอื่นแอบด่าหลินเจ๋อในใจว่าเป็นพวก "งี่เง่า" อยู่บ่อยครั้ง

ทั้งที่สามารถจ้างคนได้ในราคาที่ถูกกว่านี้ แต่เขากลับตั้งเงินเดือนไว้สูงลิบ!

พนักงานโรงเตี๊ยมที่อื่น พอรู้ว่าเงินเดือนที่โหย่วฝูสูงขนาดนั้น เดือนเดียวเท่ากับพวกเขาทำงานเดือนครึ่งหรือสองเดือน

ไม่มีการเปรียบเทียบก็ไม่มีความเจ็บปวด พอเทียบกันปุ๊บ พนักงานที่อื่นก็แทบไม่อยากทำงาน ทุกคนต่างคอยสืบข่าวว่าโหย่วฝูยังรับคนเพิ่มไหม เพราะอยากจะลาออกมาอยู่ที่นี่กันทั้งนั้น

เงินเดือนเดิมที่สูงอยู่แล้ว ตอนนี้เพิ่มขึ้นอีก 300!

ของขวัญแรกพบของหลินกั๋วต้งชิ้นนี้ ถือว่ามีราคาค่างวดสูงมากจริงๆ!

ปีหนึ่งๆ พนักงานแต่ละคนจะได้เงินเพิ่มถึง 3,600 หยวนเลยนะ!

ตอนนี้พนักงานโหย่วฝูมี 36 คน แค่ส่วนที่เพิ่มขึ้นนี้ ปีหนึ่งก็ต้องจ่ายเพิ่มเกือบ 1 แสนหยวนแล้ว!

แน่นอนว่า ของขวัญชิ้นนี้คือผลลัพธ์จากการปรึกษาระหว่างหลินเจ๋อกับพ่อ เพื่อช่วยให้พ่อสามารถซื้อใจพนักงานได้อย่างรวดเร็ว

และหลินเจ๋อก็ไม่ใช่พวกที่เอาเงินมาเผาเล่นโดยใช่เหตุ

สาเหตุหลักคือวงเงินรายเดือนใน 【บัตรเงินเดือน】 ของเขา หลังจากทำภารกิจพิเศษสำเร็จไปหลายครั้ง ตอนนี้มันพุ่งสูงถึง 430,000 หยวนต่อเดือนแล้ว!

หากใช้เงินก้อนนี้ไม่หมด ทุกวันที่ 1 ของเดือนมันก็จะรีเฟรชใหม่ ไม่มีการสะสมไปเดือนหน้า!

ปัจจุบัน รวมโรงเตี๊ยมโหย่วฝูและบริษัทใหม่ที่เพิ่งเปิด พนักงานทั้งหมดมีเพียง 40 กว่าคน ยังไม่ถึง 50 คนเลยด้วยซ้ำ

คนที่เงินเดือนเกินหมื่น มีเพียงหลินเสี่ยวเหมิง, เหลียงอวี่เจิน, ซุนลี่จิ้ง, จางเชา, หานเหว่ย

อาหญิงหลินกั๋วเสีย, อาเขยโจวปิน และพี่ชายคนโตจางเสวี่ยกัง เพียงไม่กี่คนเท่านั้น

เงินเดือนพนักงานทั่วไป รวมสวัสดิการต่างๆ แล้ว ก็อยู่ที่ประมาณ 5,000 หยวน

ยอดรวมรายจ่ายเงินเดือนต่อเดือน คำนวณแล้วก็แค่ประมาณ 3 แสนหยวน ยังเหลือวงเงินอีกตั้ง 1.3 แสนหยวนที่ไม่มีที่ให้ใช้!

ที่หลินเจ๋อกล้ารับคนจำนวนมาก ก็เพราะมี 【บัตรเงินเดือน】 ใบนี้คอยหนุนหลังอยู่นี่เอง!

วงเงินในบัตรนี้เขาเอามาใช้ส่วนตัวไม่ได้ ใช้ได้แค่จ่ายเงินเดือนพนักงานเท่านั้น

เพื่อให้ใช้โควตาแต่ละเดือนให้คุ้มค่า เขาจึงต้องรับคนเพิ่มและให้ค่าตอบแทนที่สูงลิ่ว!

การปรับเงินเดือนเพิ่มให้ทุกคนอีก 300 หยวน จึงอยู่ในเกณฑ์ที่บัตรเงินเดือนรับไหวสบายๆ

ไม่ต้องควักเงินตัวเองสักหยวน แต่กลับซื้อใจคนได้เป็นกอง มีแต่ได้กับได้!

หลังจากหลินกั๋วต้งกล่าวจบ หานลี่ก็กล่าวสั้นๆ อีกสองสามประโยค การประชุมพนักงานในวันนี้จึงสิ้นสุดลง

หลินเจ๋อพาพ่อแม่เข้าไปในห้องทำงานชั่วคราวของเขา

“พ่อครับ จากนี้ไป อำนาจการบริหารโรงเตี๊ยมโหย่วฝูผมคืนให้พ่อนะครับ ต่อไปเรื่องที่นี่ พ่อเป็นคนตัดสินใจได้เลยครับ”

หลินเจ๋อยิ้มพลางดันพ่อให้นั่งลงบนเก้าอี้ผู้จัดการใหญ่

การคืนอำนาจนี้ สำหรับเขาแล้วไม่มีความเสียดายเลยแม้แต่น้อย

เพราะสาขาที่หมู่บ้านตระกูลหลินกำลังจะเปิดให้บริการในเร็วๆ นี้แล้ว!

และเขาก็จะมีสาขาที่สามที่สี่ตามมาอีกในไม่ช้า!

ตามคำแนะนำที่หลี่มู่ฉานเคยให้ไว้ เขาเตรียมที่จะเปิดบริษัทสำนักงานใหญ่ที่เมืองเหราโจว เพื่อดูแลจัดการแต่ละสาขาให้เป็นมาตรฐานเดียวกัน

มีสาขาเดียวหรือสองสาขาอาจจะไม่ยุ่งยากมากนัก แต่เมื่อมีสาขามากขึ้น ระบบการบริหารและมาตรฐานที่ชัดเจนถือเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง

ไม่อย่างนั้น ต่อให้หลินเจ๋อเก่งแค่ไหน ก็คงดูแลไม่ทั่วถึง

การบริหารจะเริ่มวุ่นวายตามจำนวนสาขาที่เพิ่มขึ้น จนสุดท้ายอาจจะกลายเป็นความโกลาหลได้!

คำแนะนำของหลี่มู่ฉานนั้น หลินเจ๋อเห็นว่ามีเหตุผลมาก การก่อตั้งบริษัทสำนักงานใหญ่จึงเป็นเรื่องที่ต้องทำทันที

ในอนาคต พลังของเขาจะถูกทุ่มไปที่สำนักงานใหญ่ ไม่ใช่มาจมอยู่กับสาขาใดสาขาหนึ่ง

ส่วนเรื่องการเช็คอินประจำสัปดาห์ ความจริงก็ไม่ได้มีผลกระทบอะไรนัก แค่สละเวลาวันเดียวในสัปดาห์มาเที่ยวที่เขาซานชิงซาน เขายังพอเจียดเวลาได้สบายๆ!

“ลูกจ๊ะ ลูกเก่งกว่าพ่อเยอะเลยนะ โรงเตี๊ยมเรามีความรุ่งเรืองขนาดนี้ได้ ทั้งหมดคือผลงานของลูกคนเดียวเลย”

หลินกั๋วต้งนั่งลงบนเก้าอี้ ยิ่งมองลูกชายก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาหล่อเหลา ในใจอดไม่ได้ที่จะชื่นชมในยีนอันแข็งแกร่งของตัวเอง!

สิ่งที่เขาภูมิใจที่สุดในชีวิต ก็คือการมีลูกชายที่เก่งกาจอย่างหลินเจ๋อนี่แหละ!

หลินเจ๋อยิ้มตอบ: “ฮ่าๆ พ่อครับ พ่อถ่อมตัวเกินไปแล้ว ผลงานของพ่อก็ใหญ่มากนะ อย่างน้อยก็เกินครึ่งเลยล่ะ”

“ถ้าไม่มีโรงเตี๊ยมที่พ่อเปิดไว้ ผมก็คงไม่มีเวทีให้แสดงฝีมือใช่ไหมครับ”

“พ่อลูกคู่นี้นี่จริงๆ เลยนะ...”

หานลี่ยืนยิ้มพลางส่ายหัว อารมณ์ของเธอในตอนนี้สดใสอย่างยิ่ง

มองดูโรงเตี๊ยมที่เธอและสามีร่วมกันก่อตั้งขึ้นมาด้วยมือ ตอนนี้กลับรุ่งเรืองขนาดนี้

พนักงานนับสิบคนต่างให้ความเคารพนับถือเธออย่างยิ่ง

ความต้องการด้านการได้รับการยอมรับของหานลี่ได้รับการตอบสนองอย่างเต็มที่!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก--

เสียงเคาะประตูขัดจังหวะการอวยกันเองของสองพ่อลูก

“เชิญครับ”

หลินกั๋วต้งเอ่ยเรียก ประตูห้องทำงานเปิดออก ใบหน้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในห้อง

“เหล่าหลาง!” (เฒ่าหลาง)

“โอ้โฮ! เหล่าหลิน! กลับมาแล้วเหรอ! ฉันคิดถึงแกแทบแย่เลยนะเนี่ย!”

หลินกั๋วต้งและหลางจินกังเมื่อเจอกัน ทั้งคู่ต่างแสดงความยินดีในการพบกันใหม่หลังจากจากกันไปนาน

หลินกั๋วต้งกล่าวอย่างจริงใจ: “เหล่าหลาง วันศุกร์นี้ไปจิบเหล้าที่บ้านใหม่ฉันนะ ไปจำทางบ้านไว้ เราสองคนไม่ได้จิบเหล้าด้วยกันนานแล้วนะ!”

“ได้เลย! ต้องไปแน่นอนอยู่แล้ว! หือ? เมื่อกี้แกบอกว่าบ้านใหม่เหรอ? ไปซื้อบ้านไว้ที่ไหนล่ะ?”

หลางจินกังพูดจบถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหลินกั๋วต้งย้ายบ้านใหม่แล้ว

“ที่หมู่บ้านซีเฉิงหัวฟู่น่ะ เสี่ยวเจ๋อแอบซื้อไว้เงียบๆ ฉันกับหานลี่ก็เพิ่งรู้เมื่อวานนี่เอง”

การ "ขิง" แบบเนียนๆ ของหลินกั๋วต้งครั้งนี้ หากคะแนนเต็ม 10 หลินเจ๋อคงให้ไปเลย 9 คะแนน

“ซื้อบ้านที่ซีเฉิงหัวฟู่เหรอ? สุดยอดไปเลย! นั่นมันหมู่บ้านที่ราคาแพงที่สุดในอวี้เสี้ยนเราเลยนะ! พื้นที่เท่าไหร่? จ่ายไปเท่าไหร่น่ะ?”

หลางจินกังพูดพลางแสดงสีหน้าตกใจและอิจฉาออกมา

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหลินกั๋วต้งถึงเป็นเพื่อนรักกับเขาได้

เวลาเพื่อนจะโชว์เหนือกลางที่แจ้ง เขานี่แหละที่เป็นคนรับลูกคู่ได้ดีที่สุด!

หลินกั๋วต้งกล่าวปนยิ้มว่า: “ก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมากหรอก แค่ 218 ตารางเมตรเอง จ่ายค่าบ้านบวกค่าตกแต่งไป 4.2 ล้านหยวนนิดๆ น่ะ”

“เสี่ยวเจ๋อนี่นะ ใช้เงินสิ้นเปลืองจริงๆ ฉันกับหานลี่อยู่บ้านเก่าก็ดีอยู่แล้ว ดันไปซื้อบ้านใหญ่ขนาดนั้นมาทำไมก็ไม่รู้”

“นี่คือความกตัญญูของเด็กนะเหล่าหลิน! ฉันอิจฉาแกจริงๆ เลย!”

“เสี่ยวเจ๋อเนี่ยมีอนาคตไกลจริงๆ! ถ้าฉันมีลูกชายเก่งแบบนี้สักคนนะ ฝันกลางวันฉันยังหัวเราะจนตื่นเลย!”

คำพูดของหลางจินกังครั้งนี้ไม่ใช่การประจบสอพลอ แต่มันคือความอิจฉาจริงๆ!

บ้านราคากว่า 4 ล้านหยวนซื้อได้หน้าตาเฉย พละกำลังทางการเงินระดับนี้จัดว่าอยู่ในอันดับต้นๆ ของอวี้เสี้ยนเลยทีเดียว!

เพื่อนเก่าสองคนไม่ได้เจอกันนาน คุยกันอยู่อีกสิบกว่านาที และนัดหมายมื้อค่ำกันเรียบร้อย หลางจินกังจึงขอตัวกลับ

วันนี้เขามาเพียงเพื่อส่งรายการวัสดุให้หลินเจ๋อเท่านั้น ไม่มีธุระอื่น

เมื่อหลางจินกังไปแล้ว ซุนลี่จิ้ง หัวหน้าฝ่ายบัญชีของโรงเตี๊ยมโหย่วฝูก็เคาะประตูเข้ามา

“คุณหลิน คุณผู้จัดการหลิน คุณนายหานคะ”

ซุนลี่จิ้งไม่ใช่ครั้งแรกที่พบพ่อแม่หลินเจ๋อ ก่อนหน้านี้เธอเคยตามพี่สาวไปเยี่ยมทั้งคู่ที่โรงพยาบาลมาแล้ว

“หนูเป็นน้องสาวของลี่น่าใช่ไหมจ๊ะ น้ายังจำได้อยู่เลย หน้าตาสวยเชียว ต่อไปคงไม่ต้องกลัวว่าจะหาบ้านสามีดีๆ ไม่ได้หรอกนะ”

หานลี่ยิ้มทักทายซุนลี่จิ้ง หากเป็นเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เธออาจจะคิดจับคู่ซุนลี่จิ้งให้กับลูกชายของเธอ

แต่ตอนนี้ หลังจากมีหลี่มู่ฉานและหลินเสี่ยวเหมิงเป็นตัวเลือกสะใภ้แล้ว มาตรฐานของหานลี่ก็พุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมมาก

“ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะคุณนายหาน”

ซุนลี่จิ้งยิ้มอย่างขวยเขิน สายตาแอบเหลือบมองหลินเจ๋อที่ยืนอยู่ข้างๆ

ด้วยพลังของค่าเสน่ห์ 100 กว่าแต้ม เสน่ห์ของหลินเจ๋อสามารถดึงดูดผู้หญิงได้ทุกเพศทุกวัย

ซุนลี่จิ้งเองก็เป็นหนึ่งในผู้หญิงหลายคนที่แอบชอบหลินเจ๋ออยู่ลึกๆ

แน่นอนว่า ตอนนี้เธอเจียมตัวและรู้ดีว่าตัวเองไม่มีโอกาสแล้ว

ช่องว่างระหว่างเธอกับเขานั้นกว้างใหญ่เกินไปจนเหมือนคนละโลก ไม่สามารถเข้ากันได้เลย

หลังจากทักทายกันครู่หนึ่ง หลินเจ๋อก็เข้าเรื่องทันที:

“ลี่จิ้ง ตอนนี้ในบัญชีของโรงเตี๊ยมเรามีเงินเหลืออยู่เท่าไหร่ครับ”

ในช่วงที่ผ่านมา รายได้จากการดำเนินงานของโรงเตี๊ยมโหย่วฝู, รายได้จากท้อโหย่วฝู, รายได้จากโรงอาหารโหย่วโข่วฟู่, รายได้จากค่าเช่าหมอนหวังเหลียง และแม้แต่รายได้จากซุปบำรุงกำลังสิบส่วน ทั้งหมดถูกโอนเข้าบัญชีของโรงเตี๊ยม

เมื่อก่อนตอนยังไม่มีฝ่ายบัญชี หลินเจ๋อจะคอยดูแลบัญชีเอง

แต่ตั้งแต่ซุนลี่จิ้งเข้ามาทำงาน เขาก็มอบอำนาจการเงินทั้งหมดให้เธอ และไม่ค่อยได้ซักถามอีกเลย

ตอนนี้ในบัญชีของโรงเตี๊ยมมีเงินเท่าไหร่กันแน่ หลินเจ๋อเองก็ไม่รู้ตัวเลขที่ชัดเจน

เงินในบัญชีของหลินเจ๋อ (ส่วนตัว) มาจากรางวัลของระบบ หรือมาจากการ "ดรอป" จากตัวหลินเสี่ยวเหมิงเท่านั้น

“คุณหลินคะ ปัจจุบันในบัญชีของโรงเตี๊ยมมีเงินสดพร้อมใช้ทั้งหมด 14,799,888.66 หยวนค่ะ ในจำนวนนี้มี 6,336,000 หยวนที่เป็นเงินมัดจำหมอนหวังเหลียงค่ะ”

“นี่คือรายงานสรุปงบการเงินโดยละเอียดที่ฉันเพิ่งทำเสร็จค่ะ เชิญคุณหลินตรวจสอบดูได้ค่ะ”

ซุนลี่จิ้งพูดพลางวางรายงานการเงินลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าหลินกั๋วต้ง

“14.79 ล้านหยวน!”

หลินกั๋วต้งและหานลี่มองหน้ากันเมื่อได้ยินตัวเลขมหาศาลนี้ เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่ตกใจจนพูดไม่ออก!

ตัวเลขนี้มันเหนือความคาดหมายของทั้งคู่ไปไกลลิบ!

เดิมที ทั้งคู่คิดว่าในบัญชีมีสักไม่กี่แสนหยวนก็นับว่าเยอะมากแล้ว!

ไม่นึกเลยว่าจะมีมากขนาดนี้!

อยู่ๆ ก็กลายเป็นครอบครัวที่มีทรัพย์สินเกินสิบล้านไปซะงั้น?

ทั้งคู่สะกดความตื่นเต้นไว้ เอื้อมมือไปหยิบรายงานการเงินขึ้นมาดู รายได้แต่ละส่วนถูกระบุไว้อย่างละเอียด

รายได้จากค่าเช่าห้องพัก ความจริงกลับคิดเป็นเพียง 2.15% ของรายได้ทั้งหมดเท่านั้น!

รายได้ก้อนใหญ่จริงๆ มาจากซุปบำรุงกำลังสิบส่วนและท้อโหย่วฝู รวมถึงโครงการดำเนินงานอื่นๆ