บทที่ 408 ลูกชายที่ถูกสาวใสซื่อจีบ 2

บทที่ 408 ลูกชายที่ถูกสาวใสซื่อจีบ 2

ไป๋ซ่านรับความทรงจำเสร็จก็พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสกับระบบทะลุมิติแบบนี้ ความสามารถที่แข็งแกร่งของมันทำให้คนถึงกับต้องตกตะลึง

เหอเย่ในโลกเดิมของเธอนั้น เดิมทีก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง เพียงแต่โชคร้ายเจอคนไม่ดี ถูกผู้ชายเฮงซวยหลอกทั้งเงินและร่างกาย เธอที่รับความจริงไม่ได้จึงกระโดดแม่น้ำฆ่าตัวตาย

ระบบมาหาเธอในตอนนั้นพอดี มันใช้ประโยชน์จากความเกลียดชังและเคียดแค้นที่เธอมีต่อผู้ชาย ให้เธอไปพิชิตใจบุตรแห่งโชคชะตาในแต่ละโลกทีละคน ช่วงชิงโชคชะตาของพวกเขามา แล้วก็จากไปดื้อๆ

และในกระบวนการนี้ เหอเย่ก็ค่อยๆ ได้รับการพัฒนาให้ดีขึ้นด้วย

หน้าตาที่เดิมทีแสนจะธรรมดากลับกลายเป็นประณีตงดงาม บุคลิกก็ยิ่งดูมีชีวิตชีวาและไร้เดียงสา หน้าตาดูเด็ก แต่รูปร่างกลับ...

ค่อนข้างจะไปทางหน้าเด็กแต่นมโตอะไรทำนองนั้น

ประกอบกับฐานะที่ถูกจัดเตรียมมาให้ฟังแล้วชวนให้รู้สึกสงสาร เอฟเฟกต์ออร่าต่างๆ ที่ปกคลุมอยู่บนตัวเหอเย่ และตัวช่วยสารพัดประโยชน์อย่างระบบที่สามารถจัดการได้ทุกอย่าง ก็ไม่แปลกเลยที่หลินจิงม่อจะตกหลุมรักเธออย่างลึกซึ้งจนถอนตัวไม่ขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้นเหอเย่ยังเป็นคนประเภทที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนด้วย

พ่อแม่ของจิงม่อล้วนเป็นพวกหัวกะทิที่มีไอคิวสูงปรี๊ด เพื่อนฝูงในแวดวงนี้ก็ไม่มีใครโง่เลยสักคน

มีเหตุผล มีสติ และรู้จักควบคุมตัวเอง คือคำสรรพนามที่ใช้เรียกคนพวกนี้

ทว่าเหอเย่ในสายตาของเขากลับเหมือนกระต่ายที่หลงเข้ามาในฝูงจิ้งจอก ทั้งงุ่มง่าม ไร้เดียงสา อ่อนไหว และจิตใจดี

เธอมักจะดูซื่อๆ บื้อๆ ถึงขั้นที่หลายครั้งก็ต้องการความช่วยเหลือจากคนอื่น แต่เพราะเป็นแบบนี้แหละถึงทำให้เธอโดดเด่นและแตกต่างจากคนอื่นๆ

เหมือนกับกระโปรงลายดอกไม้ที่แขวนอยู่บนชั้นวางชุดสูท เพราะมีน้อย จึงล้ำค่า

ดังนั้นเขาจึงถูกเธอดึงดูด และค่อยๆ ตกหลุมรักเธอ

ส่วนสิ่งที่ไป๋ซ่านต้องทำก็คือขัดขวางไม่ให้หลินจิงม่อตกหลุมรักเหอเย่ ความโศกเศร้าทั้งปวงล้วนมีจุดเริ่มต้นมาจากความรักที่ถูกจัดฉากขึ้นมานี้

ถึงแม้การกระทำของหลินจิงม่อที่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อความรักของตัวเอง โดยไม่สนใจพ่อแม่และตัวเองจะทำให้ไป๋ซ่านรู้สึกว่างี่เง่าสุดๆ ก็ตาม

ความรักเป็นสิ่งที่ดี และล้ำค่ามาก

แต่มันก็ไม่เคยเป็นเหตุผลในการทำร้ายตัวเองและคนอื่น และไม่ใช่ข้ออ้างในการไม่รับผิดชอบ หรือไม่เห็นใจคนในครอบครัว

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังถูกปั่นหัวอีกต่างหาก

ยังดีที่เธอมาเร็วพอ ตอนนี้หลินจิงม่อยังเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนที่ไม่รู้อะไรเลย

แต่วันข้างหน้าสิ่งที่เขาต้องเผชิญกลับเป็นระบบพิชิตใจที่รู้ลึกรู้จริงเกี่ยวกับตัวเขา ไป๋ซ่านนั่งขบคิดอย่างหนักอยู่บนชักโครก ว่าจะทำอย่างไรถึงจะสามารถตัดความเป็นไปได้ที่เขาจะชอบเหอเย่ในภายหลังได้อย่างเด็ดขาด

จะให้จับเขาดัดให้เป็นเกย์ไปก่อนก็คงไม่ได้มั้ง?

หรือว่า...

ไป๋ซ่านนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้...

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอสาวใสซื่อบริสุทธิ์ ถึงได้รู้สึกว่าเหอเย่พิเศษกว่าใครหรอกเหรอ? ต่อให้เธอทำเรื่องโง่ๆ หรือทำผิดพลาด เขาก็ยังรู้สึกว่าเธอน่ารักเป็นพิเศษ ก็แหม ตอนนั้นเขาไม่มีปัญหาอะไรที่แก้ไม่ได้นี่นา

การที่เหอเย่ก่อเรื่องนิดทำเรื่องหน่อย ก็เป็นแค่สีสันในชีวิตของเขา ไม่สามารถทำให้เขาสะเทือนถึงรากฐานได้

แต่ถ้าหากเขาใช้ชีวิตอยู่ข้างกายสาวใสซื่อบริสุทธิ์มาตั้งแต่เด็ก แถมยังได้รับผลกระทบอย่างหนักล่ะ?

ไป๋ซ่านหัวเราะหึๆ ราวกับแม่มดเฒ่าที่คิดแผนหลอกลวงเด็กน้อยออกแล้ว

ในตอนนั้นเองประตูห้องน้ำก็ถูกเคาะ "ซ่านซ่าน ทำไมคุณยังไม่ออกมาอีก?"

ไป๋ซ่านสะดุ้งตกใจ เธอลืมเขาไปได้ยังไงเนี่ย

สามีของเจ้าของร่างเดิมคนนี้เป็นคนดีมาก ดีจนเธออยากหย่าก็ยังหาข้อติไม่ได้ แต่ถ้าไม่หย่า...

ถ้างั้นเหยียนเหยียนจะไม่ได้เปลี่ยนจากหินก้อนดำเล็กๆ เป็นหินก้อนเขียวเล็กๆ ไปแล้วเหรอ?

เหยียนเหยียนก็คงต้องเปลี่ยนชื่อเป็นเหยียนมีเขาแล้วมั้ง

"ฉัน...ฉันปวดท้องน่ะ"

ไป๋ซ่านไม่รู้จะทำยังไงดี คิดว่ายื้อเวลาไว้ได้สักพักก็ยังดี จะได้รีบคิดหาวิธี

แต่คนข้างนอกประตูกลับดูเหมือนจะรู้ว่าคำพูดของเธอเป็นแค่ข้ออ้าง

"รีบออกมาเลยนะ ถ้ายังไม่ออกมาผมจะจูบคุณให้ตายเลย!"

เอิ่ม...ดุดันขนาดนี้เลยเหรอ?

เพียงแต่คำพูดนี้มันฟังดูคุ้นหูจังแฮะ

เมื่อเห็นว่าไป๋ซ่านยังไม่มีทีท่าว่าจะเปิดประตู คนข้างนอกก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา "งั้นเดี๋ยวคุณอย่าลืมใช้เจดีย์หลิวหลีประกายเจ็ดสีหนึ่งเดียวไร้เทียมทานรักแท้ไร้พ่ายทะลวงชักโครกด้วยล่ะ"

"อ้อ เอ๊ะ?"

ไป๋ซ่านลุกพรวดขึ้นมา เจดีย์หลิวหลีประกายเจ็ดสีหนึ่งเดียวไร้เทียมทานรักแท้ไร้พ่ายงั้นเหรอ?

เธอดึงประตูเปิดออก ผู้ชายที่อยู่ข้างนอกประตูกำลังมองเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตามใจและรอยยิ้ม

"เหยียนเหยียน!"

ไป๋ซ่านโผไปข้างหน้า พุ่งชนเข้าสู่อ้อมกอดของเขาโดยตรง

จะมีอะไรมีความสุขไปกว่าการลืมตาขึ้นมาในโลกใบใหม่แล้วได้เห็นผู้ชายของตัวเองอีกล่ะ?

เหยียนเหยียนรับตัวเธอเอาไว้ได้อย่างมั่นคง สีหน้าดูจนปัญญา "คุณไม่ได้ปวดท้องอยู่เหรอ?"

"ฮิฮิ หายแล้วล่ะ พอเห็นคุณก็หายเลย!"

เหยียนเหยียนยื่นนิ้วชี้ออกมาจิ้มหน้าผากเธอเบาๆ "ปากหวานนักนะ"

ท้องฟ้ายังเช้าอยู่ ทั้งสองคนกลับไปบนเตียงแล้วซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม เริ่มปรึกษาหารือเรื่องจริงจังกัน

เจ้าของร่างเดิมของเหยียนเหยียนเองก็เป็นห่วงจิงม่อเช่นกัน เขาหวังว่าเขาจะสามารถช่วยชีวิตลูกของเขาแทนเขาได้

ไป๋ซ่านเล่าความคิดของตัวเองให้เหยียนเหยียนฟัง เหยียนเหยียนรู้สึกว่านี่ก็เป็นวิธีที่ดีทีเดียว แต่มันก็ยังมีปัญหาอยู่อีกสองข้อ

"เหอเย่คนนั้นถนัดเรื่องการปลอมตัวเป็นสาวใสซื่อบริสุทธิ์จริงๆ เพราะนั่นคือลักษณะนิสัยดั้งเดิมของเธอ แต่การที่เธอใช้ภาพลักษณ์นี้เข้าหาจิงม่อ ก็เป็นเพราะระบบพิชิตใจนั่นคำนวณจากความเข้าใจในตัวจิงม่อแล้วพบว่าเขาชอบผู้หญิงประเภทนี้มากกว่า

ถ้าหากชีวิตและนิสัยของจิงม่อเกิดการเปลี่ยนแปลง เหอเย่ก็อาจจะมาในภาพลักษณ์อื่นก็ได้ จุดนี้ผมพอจะจัดการได้ แค่ต้องบล็อกการตรวจสอบของระบบนั่น ให้มันมองเห็นแต่เนื้อหาของชาติที่แล้วก็พอ

แต่ยังมีปัญหาอยู่อีกข้อหนึ่ง

ถึงแม้เรื่องนอกบ้านจะมีผมคอยจัดการ คุณสามารถเป็นสาวใสซื่อบริสุทธิ์อยู่บ้านได้ตามที่คุณคิด แต่พอจิงม่อเห็นพวกเรารักกันมากขนาดนี้ เขาจะไม่รู้สึกว่าการหาสาวใสซื่อบริสุทธิ์มาเป็นภรรยาก็ดีเหมือนกันหรอกเหรอ?

ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นขึ้นมา พวกเราจะไม่กลายเป็นว่าพยายามทำดีแต่กลับพังไม่เป็นท่าหรอกเหรอ?"

ไป๋ซ่านตกอยู่ในห้วงความคิด นี่ก็เป็นปัญหาจริงๆ นั่นแหละ

เธอแค่อยากให้จิงม่อได้รับผลกระทบจากสาวใสซื่อบริสุทธิ์อย่างหนัก เพื่อที่ต่อไปเขาจะได้อยู่ให้ห่างจากเหอเย่ ไม่ได้อยากให้เขามาดูชีวิตคู่สุดหวานแหววของคุณแม่ผู้ใสซื่อกับคุณพ่อหนุ่มหัวกะทิสักหน่อย

ถ้าอย่างนั้น...พวกเราแกล้งทำเป็นไม่รักกันสักหน่อยดีไหม?

อย่างน้อยก็ในสายตาของจิงม่อ จะได้ดูไม่ค่อยรักกันเท่าไหร่?

เหยียนเหยียน: (￢_￢)

เขาไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่นัก แต่เขาไม่ได้มีอำนาจเป็นใหญ่ในบ้าน มีแต่สถานะเป็นรองเท่านั้น

เรื่องนี้ก็เลยถูกไป๋ซ่านเคาะโต๊ะตัดสินใจไปแบบนี้แหละ

ไป๋ซ่านเริ่มต้นการเดินทางในฐานะสาวใสซื่อบริสุทธิ์ด้วยรอยยิ้มแบบแม่มด

หลินจิงม่อในวัยแปดขวบกำลังเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่ง เขาเป็นเด็กที่รู้ความมาโดยตลอด เขาตั้งนาฬิกาปลุกเล็กๆ เอาไว้เอง พอถึงเวลาก็ลุกขึ้นมา

ปกติแล้วเวลาแบบนี้ บนโต๊ะอาหารชั้นล่างจะมีอาหารเช้าฝีมือคุณแม่วางเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว แต่วันนี้กลับว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย

ไม่ใช่แค่ไม่มีอาหารเช้า แต่แม้แต่คนก็ไม่เห็น

บนหัวเล็กๆ ของหลินจิงม่อมีเครื่องหมายคำถามโผล่ขึ้นมาสามตัว...

"คุณแม่? คุณแม่ครับ?"

ไป๋ซ่านกำลังนอนอยู่ในห้องอย่างสบายใจ พอได้ยินเสียงเล็กๆ แสนจะไร้เดียงสาของเขาที่เต็มไปด้วยความสงสัยอย่างหนัก ก็แทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

จากนั้นก็รีบหลับตาลง แกล้งทำเป็นว่ายังไม่ตื่น

เหยียนเหยียนเองก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา ยอมให้ความร่วมมือด้วยการแกล้งหลับไปอีกคน

จิงม่อน้อยผลักประตูห้องนอนของพวกเขาเข้ามา พอเห็นว่าคุณพ่อคุณแม่ที่ปกติมักจะตื่นตั้งนานแล้วยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง ก็ตกใจจนกระโจนเข้าใส่เตียงอย่างแรง ทับจนทั้งสองคนแทบจะหายใจไม่ออก

"คุณพ่อ! คุณแม่! พวกคุณเป็นอะไรไปครับ? อย่าทำให้ผมตกใจสิ!"

เขาตะโกนไปพลางยื่นนิ้วเล็กๆ ออกมาอังจมูกเพื่อตรวจดูลมหายใจของพวกเขาไปพลาง

ไป๋ซ่าน: ???

เหยียนเหยียน: ???

นี่แหละลูกชายคนโตผู้กตัญญูของพวกเขา!