บทที่ 431 ไล่ล่าสังหาร

บทที่ 431 ไล่ล่าสังหาร

“นายท่าน ข้าไปสำรวจด้านหน้ามา พบถ้ำแห่งหนึ่ง ทางเดินภายในซับซ้อนลึกมาก แล้วยังมีโครงกระดูกกับซอมบี้นับไม่ถ้วน ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนที่นั่นใช้ทำอะไร”

หนูทรายที่ออกไปสอดแนมกลับมา รายงานต่อฉินกวน

ตอนนี้ฉินกวนกำลังติดใจการเก็บแต้มบุญอย่างหนัก รีบพูดทันทีว่า “พาข้าไปดูหน่อย”

เบื้องหน้าเป็นเทือกเขาสูงทอดยาว ไม่นานก็เห็นปากถ้ำแห่งหนึ่ง ปากถ้ำไม่ใหญ่ อีกทั้งยังมีร่องรอยการขุดเจาะโดยมนุษย์ ฉินกวนมองดูสภาพโดยรอบ แล้วพูดกับหนูทรายว่า

“ข้ารู้แล้วว่านี่คือที่อะไร ที่นี่เดิมน่าจะเป็นเหมืองคริสตัล”

“พวกเราจะเข้าไปไหม” หนูทรายถาม

ฉินกวนส่ายหน้า “ช่างมันเถอะ เหมืองแบบนี้บางแห่งขุดต่อเนื่องกันเป็นร้อยปี อาจลึกลงไปใต้ดินเป็นสิบเป็นร้อยลี้ ทางเดินด้านในซับซ้อนราวใยแมงมุม พลาดนิดเดียวหลงทางขึ้นมาก็ยุ่งยาก ไปที่อื่นดีกว่า”

พูดจบฉินกวนก็เตรียมจะจากไป แต่ในตอนนั้นเอง เขากลับรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังเข้ามาใกล้

ฉินกวนหันกลับไป ก็เห็นคนสองคนบินมาจากระยะไกล

พวกนั้นเร็วมาก มาหยุดลงห่างจากฉินกวนร้อยเมตร พอเห็นหน้าอีกฝ่าย รูม่านตาของฉินกวนหดลงทันที

บัดซบ ทำไมเป็นพวกมัน!

เซินหลัวมองฉินกวน สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เจ้าก็หัวไวดี วิ่งหนีได้เร็ว แต่เจ้าพยัคฆ์ปีศาจตัวนั้นเป็นลูกของปีศาจระดับแก่นทอง ข้าไม่อยากทิ้งปัญหาไว้ภายหลัง เจ้าเห็นข้าฆ่ามันแล้ว ข้าไม่อยากให้ข่าวนี้แพร่ออกไป ดังนั้น...”

สายตาของเซินหลัวเย็นเยียบลง

“ดังนั้น เจ้าต้องตาย!”

“เซินอวี้ ฆ่ามัน” เซินหลัวออกคำสั่งกับชายข้างกาย

เดิมทีเซินหลัวมีสามคน ตอนนี้เหลือมาแค่สอง ดูเหมือนว่าการต่อสู้กับพยัคฆ์ปีศาจก่อนหน้านี้ พวกเขาจะเสียคนไปหนึ่ง

เซินอวี้พุ่งตัวเข้าไปทันที โบกมือหนึ่งครั้ง อักขระค่ายกลหมุนวน เรียก “ศพทองแดง” ของตนออกมา

ดวงตาไร้วิญญาณของศพทองแดงจ้องฉินกวน ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ทันที

ฉินกวนตกใจ รีบเรียกกระบี่สายฟ้าออกมาแทงใส่ศพทองแดง

กระบี่พุ่งแหวกอากาศอย่างรวดเร็ว เซินอวี้แสยะยิ้มอย่างดูถูก

ร่างของศพทองแดงแข็งแกร่งไม่แพ้อาวุธวิเศษ ต่อให้เป็นอาวุธวิญญาณทั่วไปก็ยังทำอะไรไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ฝึกตนระดับต่ำแค่ขั้นสร้างรากฐานชั้นสองอย่างเจ้าคนตรงหน้า

ศพทองแดงยกแขนขึ้นกันโดยสัญชาตญาณ

“เคร้ง!”

เสียงแตกหักดังขึ้นทันที

สีหน้าของเซินอวี้เปลี่ยนเป็นตกตะลึง

กระบี่บินของอีกฝ่าย…กลับฟันแขนศพทองแดงขาด!

เซินอวี้คำราม “เจ้ากล้าทำร้ายศพทองแดงของข้า รนหาที่ตาย!”

แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงยิ่งกว่านั้นคือ กระบี่สายฟ้าไม่ได้แค่คมกริบ ยังมีพลังสายฟ้าและพลังหยางที่ใช้ข่มพลังอัปมงคลโดยเฉพาะ

ฟันเดียวทำให้ร่างศพทองแดงที่ลอยอยู่กลางอากาศร่วงลงพื้น

ฉินกวนจะพลาดโอกาสแบบนี้ได้อย่างไร

กระบี่บินโค้งเป็นเส้นโค้งในอากาศ

ฉับ!

แทงทะลุร่างของเซินอวี้โดยตรง

“พรวด!”

เลือดพุ่งกระจาย

เซินอวี้ถูกกระบี่แทงทะลุ ล้มลงตายในทันที

เมื่อเจ้านายตาย วิญญาณที่ผูกอยู่กับศพทองแดงก็ดับไป ศพทองแดงสูญเสียการควบคุม ล้มลงนิ่งไม่ไหวติง

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป

เซินหลัวไม่มีเวลาแม้แต่จะช่วย

เมื่อเห็นเซินอวี้ตายคาที่ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที คำรามด้วยความโกรธ

“เจ้ากล้าฆ่าคนของสำนักราชาผี ข้าจะให้เจ้าตาย ข้าจะหลอมเจ้าให้กลายเป็นศพหุ่นเชิด!”

เซินหลัวสะบัดมือ เรียก “ศพเงิน” อันแวววาวออกมา

ฉินกวนรู้ดีว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย ตัดสินใจทันทีโดยไม่ลังเล

หันหลังแล้วพุ่งเข้าไปในเหมือง

“คิดจะหนี? ต่อให้ไล่ถึงยมโลก ข้าก็จะลากเจ้ากลับมา!” เสียงคำรามของเซินหลัวดังตามหลังมา

ฉินกวนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เอาชีวิตรอดสำคัญกว่า

พอเข้าไปในถ้ำ เขาก็วิ่งสุดแรง

ทางเดินด้านในสับสนยุ่งเหยิง ฉินกวนไม่เลือกทาง เลือกสุ่มแล้วพุ่งเข้าไปทันที

“นายท่าน ด้านหน้ามีโครงกระดูกจำนวนมาก” หนูทรายเตือน

เพื่อไม่ให้ความเร็วลดลง ฉินกวนเรียก “ไฟในไม้” ออกมา

เมื่อเขาวิ่งเข้าไป ก็เห็นโครงกระดูกเต็มถ้ำแน่นขนัด ต่างพากันหลีกทางให้

กลายเป็นทางเปิดให้ฉินกวนวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แต่ทันทีที่เขาผ่านไป

เซินหลัวก็ไล่ตามมาพร้อมศพเงิน

เขาไม่มีไฟในไม้ โครงกระดูกเหล่านั้นจึงไม่เกรงกลัว ต่างกรูกันเข้ามาโจมตี

สีหน้าของเซินหลาวเย็นเยียบ สั่งให้ศพเงินเปิดทาง

ศพเงินจัดการโครงกระดูกได้ง่ายดาย เพียงสะบัดมือก็สังหารได้ทีละตัว อีกทั้งยังไม่กลัวพลังอัปมงคล ในแดนลับแบบนี้ยิ่งได้เปรียบ

แม้ศพเงินจะแข็งแกร่ง แต่โครงกระดูกมีจำนวนมหาศาล ขวางทางไว้แน่น

ต้องค่อยๆ กำจัด ทำให้ความเร็วของเซินหลาวลดลง

เมื่อจัดการเส้นทางได้หมด เขากลับพบว่า ฉินกวนหายตัวไปแล้ว

“คิดว่าแบบนี้จะหนีได้งั้นหรือ หึ ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!”

เซินหลาวสูดดมอากาศ แล้วพุ่งเข้าไปตามทางเดินหนึ่ง

ฉินกวนวิ่งไม่หยุดนานครึ่งชั่วโมง จนเข้าไปลึกในเหมือง

เมื่อไม่ได้ยินเสียงเซินหลาวตามมา เขาจึงหยุดพักหายใจ

เรื่องนี้เรียกได้ว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัดแท้ๆ

แค่ผ่านมาดูการต่อสู้ กลับกลายเป็นถูกไล่ฆ่า

อีกฝ่ายมีศพเงิน แค่พลังที่เห็นก็เหนือกว่าเขามาก ใครจะรู้ว่ายังมีไพ่ตายอะไรอีก

ดังนั้นฉินกวนจึงเลือก “หนี” เป็นทางที่ดีที่สุด

ด้านหน้ามีซอมบี้กองพะเนิน

ตอนนี้ฉินกวนจงใจเลือกเส้นทางที่มีสิ่งชั่วร้ายมาก

เขาถือไฟในไม้แล้วเดินเข้าไป ซอมบี้แหวกทางออก

ฉินกวนพบว่านี่เป็นโพรงขนาดใหญ่ น่าจะเป็นที่พักของคนงานเหมืองในอดีต จึงมีซอมบี้รวมตัวกันมากมาย

ข้างหน้ามีทางแยกสี่ทาง

ฉินกวนเลือกทางหนึ่งแบบสุ่ม แล้วมุดเข้าไปอีกครั้ง

ทางเดินนี้ยาวมาก

เดินไปประมาณสิบกว่านาที

ด้านหน้ากลับเป็นหน้าผาขาด

นี่คือหลุมลึกมืดมิด

ฉินกวนหยิบไฟฉายออกมาเปิด แล้วโยนลงไป

แสงไฟกลิ้งตกลงไป

เวลาผ่านไปนานมาก แสงก็หายไป

ฉินกวนถึงกับตกใจ

ลึกจนมองไม่เห็นก้น!

เขาหยิบไฟฉายอีกอันส่องดู

พบว่าผนังอีกฝั่งมีรอยเว้า สามารถซ่อนตัวได้

ฉินกวนควบคุมกระบี่บินข้ามไป ลงจอดในรอยเว้า แล้วนั่งขัดสมาธิ

“หวังว่าเจ้าหมอนั่นจะหาข้าไม่เจอ แล้วถอยไปเองนะ”

แต่ความหวังของเขากลับพังทลาย

เพียงนั่งไปได้หนึ่งชั่วโมง

เสียงเย็นเยียบของเซินหลาวก็ดังขึ้น

“คิดว่าซ่อนที่นี่แล้วข้าจะหาไม่เจอหรือ ไอ้หนู ข้าบอกแล้ว ต่อให้เจ้าหนีไปถึงยมโลก ข้าก็จะฆ่าเจ้า!”

พูดจบ

ศพเงินพุ่งเข้าใส่จุดที่ฉินกวนซ่อนตัว

ฉินกวนเองก็เดือดขึ้นมา

คิดว่าข้ากลัวเจ้าจริงหรือ!

“สวรรค์แยก!”

เขาใช้ท่าไม้ตายทันที

กระบี่สายฟ้ากลายเป็นกระบี่ยักษ์ยาวกว่าจั้งหนึ่ง

ฟันลงไปพร้อมพลังอันมหาศาล

ศพเงินกำหมัดแน่น แล้วชกสวนเข้าใส่กระบี่

แสงเงินสองสายราวอุกกาบาต

ปะทะกันกลางอากาศอย่างรุนแรง

“เคร้งง!”

เสียงดังสะท้อนก้องทั้งถ้ำ

ศพเงินถอยไปกว่าสิบเมตร

ส่วนกระบี่ของฉินกวนก็หดกลับเป็นขนาดเดิม แล้วบินกลับมาข้างกาย

หัวใจของฉินกวนสั่นสะท้าน

ท่า “สวรรค์แยก” ซึ่งเป็นกระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา

กลับไม่สามารถทำอันตรายอีกฝ่ายได้แม้แต่น้อย