226.เทพปฐมกาลร่วงหล่น
226.เทพปฐมกาลร่วงหล่น
“ไร้เทียมทานมานานเกินไปจนไม่อาจมองเห็นความผิดของตนเองแล้วหรือ?”
ดวงตาเซียวเฉินทอประกายเย็นเยียบ
ผู้แข็งแกร่งในขอบเขตปฐมกาลลงมือด้วยตนเองเพื่อแย่งชิงโชควาสนาของผู้บรรลุจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุดแถมยังพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย?
รอบด้านเงียบงันผู้คนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวมองเซียวเฉินด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
ชายผู้นี้เป็นใครกันแน่?เหตุใดจึงทำให้เทพชางผู้อยู่ในขอบเขตปฐมกาลบาดเจ็บได้?
“อ๊ากกก!”
ทันใดนั้นเทพชางคำรามเสียงสะเทือนหมู่ดาว กาลเวลาหมื่นยุคสั่นคลอน
ร่างที่เคยงอเล็กน้อยพลันเหยียดตรงเส้นผมสีเทาพลิ้วไสวกลิ่นอายไร้ขอบเขตระเบิดออกจากกาย
“ดูเหมือน…เจ้าจะฆ่าข้าไม่ได้?”
เขาจ้องเซียวเฉินแล้วเอ่ยถ้อยคำนี้
ห้านิ้วแปรเปลี่ยนเป็นเสาศักดิ์สิทธิ์ค้ำฟ้าครอบคลุมลงมาเหนือศีรษะเซียวเฉิน
เพราะเขาเห็นว่าอีกฝ่ายลงมือสองครั้งก็เพียงทำให้ตนบาดเจ็บเล็กน้อยจึงสรุปว่าอีกฝ่าย “ฆ่าเขาไม่ได้”
“ข้าฆ่าเจ้าไม่ได้หรือ? ฮ่าๆๆ!”
เซียวเฉินหัวเราะลั่น
นี่เป็นมุกตลกที่ดีที่สุดนับตั้งแต่เขาทะลุมิติมา
เดิมทีเขาเพียงคิดจะสั่งสอนอีกฝ่ายเล็กน้อยแต่เมื่อเจ้าพูดเช่นนี้หากข้าไม่ฆ่าเจ้าก็จะดูเหมือนข้าฆ่าเจ้าไม่ได้จริงๆ!
ฝ่ามือยักษ์กดลงมาภายในฝ่ามือกฎเกณฑ์ไท่ชูนับไม่ถ้วนถักทอกลายเป็นจักรวาลโกลาหลไร้ขอบเขตแต่ละจักรวาลยิ่งใหญ่ประหนึ่งโลกโกลาหลแผ่พลังสังหารทุกสรรพสิ่ง
เซียวเฉินแค่นเสียงชา
เขาชี้นิ้วออกไปปลายนิ้วส่องประกายสีทองเจิดจ้าลำแสงเทพพุ่งทะลุฝ่ามือยักษ์
ปัง!
ฝ่ามือของเทพชางระเบิดเป็นหมอกโลหิต
เซียวเฉินไม่หยุดมือห้านิ้วงอเป็นกรงเล็บคว้าไปยังเทพชาง
แรงดูดอันน่าสะพรึงระเบิดออกเทพชางร้องโหยหวน
เขาพยายามถ่วงร่างลงราวภูผาเทพตั้งตระหง่านเหนือฟ้า
แต่ก็ยังถูกดึงเข้าหาเซียวเฉินอย่างมิอาจต้านทาน
“ข้าคือความโกลาหล!”
เทพชางคำรามร่างกายพลันสลายกลายเป็นหมอกโกลาหลดำมืดแผ่ขยายออกจากจุดศูนย์กลาง
ความโกลาหลขยายตัวฟ้าดินสั่นสะเทือนราวจะแตกสลาย
ความโกลาหลกดทับหมื่นยุค!
เทพชางแปรตนเป็นความโกลาหลเพื่อสะกดเซียวเฉินทุกสิ่งที่ความโกลาหลพัดผ่านล้วนถูกบดขยี้เป็นผุยผง
เหล่าผู้ฝึกตนรอบด้านแตกตื่นรีบหลบหนี
แปรเปลี่ยนร่างกายเป็นความโกลาหลแปรเปลี้ยนร่างกายเป็นสรรพสิ่ง—นี่คืออำนาจที่มีเพียงเทพปฐมกาลเท่านั้น เพราะพวกเขาคือ “ต้นกำเนิด” ของทุกสิ่ง
ผู้ใดถูกความโกลาหลครองงำมีเพียงความตาย!
ความโกลาหลถาโถมเข้าหาเซียวเฉิน
“ต่อหน้าข้าเจ้ากล้าใช้วิธีเช่นนี้เจ้ากำลังดูถูกข้าหรือ?”
เซียวเฉินตวาด
มือหนึ่งคว้าความโกลาหลไร้ขอบเขตนั้นไว้
ในชั่วพริบตาความโกลาหลถูกเขาจับอยู่ในฝ่ามือ
จากนั้นความโกลาหลแตกสลายร่างเทพชางปรากฏอีกครั้ง—แต่ครั้งนี้ศรีษะของเขาถูกเซียวเฉินกำไว้แน่น
ทุกคนตัวสั่น
“เขา...เป็นตัวตนระดับใดกันแน่แม้แต่เทพปฐมกาลที่แปรเปลี่ยนร่างกายเป็นความโกลาหลยังถูกกดขี่เช่นนี้?”
“หรือเขาอยู่เหนือเทพปฐมกาล?”
มีเทพผู้สร้างอุทานเสียงหลง
เทพชางระเบิดพลังสุดขีดพยายามดิ้นรน
เซียวเฉินหัวเราะเย็นชา “ใช้ให้เต็มที่ข้าให้โอกาสเจ้าแล้วจะได้เห็นความต่างระหว่างเรา”
เสียงคำรามของเทพชางสั่นสะเทือนฟ้า
แต่เมื่อมองผ่านซอกนิ้วเห็นใบหน้าเรียบเฉยของเซียวเฉิน—เขาจึงเข้าใจ
การดิ้นรนสุดชีวิตของตนต่อหน้าอีกฝ่ายช่างไร้ความหมายสิ้นดี
“ข้าผิดไปแล้วโปรดอภัยโทษด้วย!”
เทพชางยอมจำนน
ช่องว่างระหว่างพวกเขากว้างเกินไป
บางทีอีกฝ่ายอาจเป็นถึงกึ่งจักรพรรดิเทพนิรันดร์ก็เป็นได้!
“ยอมแพ้? แต่ข้ายังอยากลองดูว่าจะฆ่าเทพปฐมกาลไร้เทียมทานได้หรือไม่!”
เซียวเฉินแสยะยิ้ม
พลังเทพในร่างกายระเบิดออกมาวิถีไร้ขอบเขตระดับจักรพรรดิเทพนิรันดร์แปรเปลี่ยนเป็นโซ่กฏเกณฑ์สีทองถักทอล้อมเทพชางไว้
ความหวาดกลัวจากความตายถาโถมใส่เทพชางทันที
“นี่คือ…วิถีไร้ขอบเขตที่เหนือกว่าวิถีเทพระดับหนึ่ง…”
ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
นี่คือมหาวิถีสูงสุดที่ว่ากันว่าเป็นเส้นทางสู่ขอบเขตจักรพรรดิเทพนิรันดร์!
“หรือว่าเจ้าเป็น—”
ยังไม่ทันพูดจบร่างของเขากลายเป็นสายฝนแสงสีทองสลายหายไปในฝ่ามือเซียวเฉิน
เทพปฐมกาลหนึ่งองค์—ร่วงหล่น
เซียวเฉินแค่นเสียง “ชาติหน้าอย่าโอหังเช่นนี้อีกบอกว่าข้าฆ่าเจ้าไม่ได้แต่ตอนนี้ดูสิข้าฆ่าได้หรือไม่?”
จากนั้นเขามองไปยังคนในตระกูล
“จำไว้ต่อให้พลังสูงส่งเพียงใดก็อย่าคิดว่าตนไร้เทียมทานเพราะทุกสิ่งล้วนมีผู้เหนือกว่าเสมอ”
“รับทราบ!! ท่านประมุข!”
เซียวเทียนตอบอย่างหนักแน่น