206.สมบัติปฐมกาล,เตาหลอมเทพอัคคีวิถี

เซียวเฉินตั้งใจว่าเมื่อกลับไปแล้วจะขุดสระลาวาขึ้นในลานเล็กๆของตนเลี้ยงสิ่งเหล่านี้ไว้ด้านในก็นับว่าเป็นทิวทัศน์ประหลาดตาอีกแห่งหนึ่ง

“สิ่งนี้คงไม่ใช่สมบัติล้ำค่าที่สองขุมอำนาจด้านนอกกำลังแย่งชิงกันอยู่กระมัง?” เซียวเยว่เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“แน่นอนว่าไม่ใช่ที่นี่ไม่มีผู้แข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายเฝ้าอยู่เพียงแต่ของชิ้นนี้ก็นับว่าเป็นสมบัติชั้นดีอาจเป็นเพราะพวกเขาถูกอีกชิ้นหนึ่งดึงดูดความสนใจจึงไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งนี้ก็ได้”

หากไม่ใช่เซียวเทียนเตือนแม้แต่เซียวเฉินเองก็คงไม่ทันสังเกตเห็น

“ไป ข้าจะพาพวกเจ้าไปดูสมบัติชิ้นนั้น!”

หลังเก็บบัวเพลิงเทพมหาเต๋าแล้วเซียวเฉินก็พาทุกคนหายวับไปจากที่เดิม

พวกเขามีเวลาเพียงครึ่งปีครึ่งปีหลังจากนี้ก่อนรายชื่ออาวุธจะประกาศพวกเขาต้องกลับไปยังโลกที่ตระกูลตั้งอยู่

มิฉะนั้นจะไป “เก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากเต๋าสวรรค์” ได้อย่างไร?

---

ภายในมิติลาวา

สองขุมอำนาจกำลังทำศึกกันอย่างดุเดือดแสงเซียนทะยานสู่ฟ้าดินคลื่นพลังมหาศาลซัดกระหน่ำทำให้ทะเลลาวาปั่นป่วนจนเกิดคลื่นสูงนับพันจั้ง

กลางสนามรบ

เตาหลอมขนาดใหญ่ลอยเด่นเหนือทะเลเพลิงปล่อยเปลวเพลิงหลากสีออกมา

ตัวเตาหลอมใหญ่ราวภูเขาเล็กมีสามขารองรับราวกับค้ำยันฟ้าดินไว้ส่วนกลางป่องกลมสามารถบรรจุสรรพสิ่งด้านบนเรียวเล็กปิดด้วยฝาเต็มไปด้วยลวดลายเต๋าธรรมชาติสลักอยู่ทั่วทั้งภายในและภายนอก

รอบตัวเตาหลอมมีเงาเพลิงสวรรค์สิบสองดอกลอยวนอยู่

เพลิงแท้จริงอยู่ภายในเตาและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับตัวเตาไปแล้วแต่ละดอกทรงพลังสามารถเผาผลาญฟ้าดินหรือต้มทั้งสมุทรเผาผลาญสรรพสิ่งได้ทว่าไม่อาจแยกออกจากเตาหลอม

นี่คือสมบัติล้ำค่าที่สองขุมอำนาจกำลังแย่งชิงกัน—

เตาหลอมเทพอัคคีวิถี

---

เมื่อเซียวเฉินและคณะปรากฏตัวใกล้เตาหลอม

ทันทีที่เข้าใกล้เพลิงประจำกายบนร่างของเซียวเหยียนและหมิงเยว่ชิวก็ปะทุขึ้นโดยไม่อาจควบคุม

เพลิงมังกรจื่อเซียวโคจรรอบกายเซียวเหยียนด้วยความตื่นเต้น

ส่วนเพลิงศักดิ์สิทธิ์สีขาวบริสุทธิ์บนร่างหมิงเยว่ชิวก็ลุกโชนปล่อยกลิ่นอายเต๋าออกมา

“เกิดอะไรขึ้นเหตุใดเพลิงประจำกายของพวกเราถึงควบคุมไม่ได้?” เซียวเหยียนเอ่ยอย่างตกใจ

“เพราะพวกมันถูกดึงดูดโดยเพลิงภายในเตาหลอม”

เซียวเฉินอธิบาย

“ภายในเตาหลอมมีเพลิงสวรรค์สิบสองดอกเป็นราชันแห่งเพลิงทั้งปวงต่อให้เจ้าพัฒนาร่างเทพจักรพรรดิเพลิงจนถึงขีดสุดเพลิงมังกรจื่อเซียวของเจ้าก็ทำได้เพียงเทียบชั้นกับพวกมันเท่านั้น”

เขาเองยังอดตื่นเต้นไม่ได้

“ข้าไม่คิดเลยว่าเพิ่งเข้าสู่โลกนี้ก็จะพบสมบัติล้ำค่าขนาดนี้โลกนี้ช่างเต็มไปด้วยโชควาสนาจริงๆ!”

แม้แต่ระบบของเขานอกจากอาวุธแห่งจักรพรรดิแล้วก็ไม่เคยมอบสมบัติระดับนี้มาก่อน

ไม่น่าแปลกใจที่จักรพรรดิเซียนสองฝ่ายจะฆ่าฟันกันจนฟ้าดินแตกสลาย

ทว่าไร้ประโยชน์

สมบัติระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่จักรพรรดิเซียนจะครอบครองได้

ต่อให้ตัดสินแพ้ชนะก็ไม่มีทางนำมันไปได้

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เตาหลอมถูกพลังรอบด้านกระตุ้นเริ่มปลดปล่อยอานุภาพของตนแล้ว!

---

เซียวเต้าหลิงจ้องมองเตาหลอมด้วยสีหน้าตื่นตะลึง

สมบัติอะไรกันแน่นางกลับมองระดับมันไม่ออก!

หรือมันจะเหนือกว่ากระจกสังสารหกวิถีของตนเสียอีก?

“หรือว่าจะเป็น…สมบัติปฐมกาล?”

หัวใจนางสั่นสะท้าน

เล่ากันว่าบนโลกนี้มีสมบัติปฐมกาลเพียงไม่กี่ชิ้นล้วนกำเนิดจากมหาจักรวาลแต่นางไม่เคยได้ยินว่ามีเตาหลอมเช่นนี้

เซียวเหยียนเองก็ถามอย่างตื่นเต้น

“เพลิงสวรรค์สิบสองดอกที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้าเช่นนั้นเตาหลอมนี้จัดอยู่ระดับใด?”

เซียวเฉินตอบเรียบๆ

“หากพิจารณาแต่ละดอกแยกกันเพลิงแต่ละดอกมีพลังระดับสมบัติเทพผู้สร้างแต่เมื่อสิบสองดอกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกลับยกระดับเตาหลอมนี้ขึ้นสู่ระดับสมบัติปฐมกาล”

“แม้ในโลกอันยิ่งใหญ่แห่งนี้ก็มีสมบัติระดับนี้เพียงไม่กี่ชิ้นเราพบมันได้นับเป็นโชคโดยแท้”

“ดูจากสภาพแล้วมันเพิ่งถือกำเนิดได้ไม่นานไม่เช่นนั้นผู้ที่มาชิงคงไม่ใช่จักรพรรดิเซียนพวกนี้แต่เป็นยอดฝีมือระดับสูงสุดของโลกนี้แล้ว”

สมบัติปฐมกาล—

การดำรงอยู่ที่เป็นรองเพียงจักรพรรดิเทพนิรันดร์เท่านั้น

เมื่อสำแดงอานุภาพออกมาแม้แต่เทพผู้สร้างก็อาจดับสูญในพริบตา!

เซียวเต้าหลิงหัวใจสั่นไหว

แท้จริงแล้วเป็นสมบัติปฐมกาลจริงๆหรือ?

ทว่าแม้สมบัติจะอยู่ตรงหน้าพวกเขาจะมีปัญญาครอบครองหรือ?

เพียงอุณหภูมิที่แผ่ออกมาก็ไม่ใช่สิ่งที่เซียนแท้จะเข้าใกล้ได้!

และที่สำคัญ—

เหตุใดท่านประมุขถึงมั่นใจนักแถมยังพาพวกเขามาที่นี่ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

หรือเขาจะมีพลังถึงขั้นกดข่มสมบัติปฐมกาลได้?

เป็นไปไม่ได้!

นอกจากเทพปฐมกาลแล้วไม่มีใครกดข่มสมบัติปฐมกาลได้

และเทพปฐมกาลบนโลกนี้มีเพียงหยิบมือนางเชื่อมั่นว่าเซียวเฉินไม่มีทางเป็นหนึ่งในนั้น

---

ขณะนั้นเอง

กึง! กึง! กึง!

ฝาเตาหลอมสั่นสะเทือนเปลวเพลิงสายหนึ่งเล็ดลอดออกจากรอยแยก

ชั่วพริบตาเดียวความว่างเปล่าเบื้องบนพลันละลายกฎเกณฑ์ฟ้าดินนับหมื่นสายถูกแผดเผากลายเป็นความว่างเปล่า

คลื่นความร้อนพุ่งกระจายออกไป

ผู้ฝึกตนที่กำลังต่อสู้อยู่รอบด้านถูกเผามอดสิ้นในทันที แม้แต่เถ้าถ่านยังไม่เหลือ

แรงปะทะของคลื่นเพลิงกวาดเข้าหาเซียวเต้าหลิง

นางตกใจรีบคิดจะอัญเชิญกระจกสังสารหกวิถีขึ้นป้องกันแม้ไม่อาจปลดปล่อยพลังเต็มที่แต่อย่างน้อยก็น่าจะต้านแรงคลื่นได้

แต่ในวินาทีนั้นเอง

นางเหลือบมองไปยังเซียวเฉิน

กลับพบว่าเขายังคงยืนนิ่งสีหน้าสงบราวกับไม่มีอันตรายใดเกิดขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น…เหตุใดเขาจึงสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้?”