บทที่ 385 หลิงหยุน: เธอเข้าร่วมรบ มีแต่จะสร้างความวุ่นวายให้ฉัน

บทที่ 385 หลิงหยุน: เธอเข้าร่วมรบ มีแต่จะสร้างความวุ่นวายให้ฉัน

เหล่าลอร์ดระดับคุมสนามรบจากต่างเผ่าพันธุ์ทั้งหลาย เมื่อเห็นว่าบุกโจมตีค่ายกลโม่บดเนื้อมาตั้งนานก็ยังไม่แตก หลังจากตะโกนบอกกันแล้ว ก็ตัดสินใจที่จะเพิ่มการบุกโจมตีเข้าไปพร้อมๆ กัน ชั่วขณะนั้น กองทัพต่างเผ่าพันธุ์จำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ จากทั่วทุกสารทิศ จากทั้งบนฟ้าและใต้ดิน พากันมุ่งหน้าเข้าโอบล้อมค่ายกลโม่บดเนื้อ แต่ทว่า มันก็ไร้ประโยชน์ นอกจากการทำให้กองทหารที่ประกอบเป็นค่ายกลโม่บดเนื้อ มีอัตราการตายและชุบชีวิตที่สูงขึ้นแล้ว ก็ไม่มีผลลัพธ์อื่นใดอีก การทะลวงค่ายกลโม่บดเนื้อให้แตกอย่างที่จินตนาการไว้ ไม่ได้เกิดขึ้นเลย ในทางกลับกัน ความสูญเสียจากการรบของลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์เองต่างหาก ที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ตามความถี่ในการบุกโจมตีที่เพิ่มขึ้น

ภายในค่ายกลโม่บดเนื้อ ตั้งแต่เปิดศึกจนถึงตอนนี้ ก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว อลิซาเบธ ฟูล่า และลอร์ดเผ่าเอลฟ์คนอื่นๆ ก็เปลี่ยนจากความกระวนกระวายใจในตอนแรก เริ่มกลายเป็นความสงบนิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนที่หลิงหยุนเพิ่งจะอัญเชิญค่ายกลโม่บดเนื้อออกมา เพื่อรับมือกับลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ในตอนนั้น พวกเธอกังวลกันจนแทบแย่ กลัวเหลือเกินว่ากองทัพที่มีไม่ถึงสองหมื่นล้านนายของหลิงหยุน จะถูกกวาดล้างจนราบคาบ ทุกคนจะต้องถูกลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์สังหารจนหมดเกลี้ยง

แต่ผลลัพธ์ล่ะ! ครึ่งชั่วโมงผ่านไปแล้ว หลิงหยุนไม่เพียงแต่ไม่ถูกกวาดล้างจนราบคาบเท่านั้น กลับยังคงยืนหยัดอยู่กับที่อย่างมั่นคงราวกับหินผา ต้านทานการพุ่งชนจากกองทัพเผ่าพันธุ์ต่างๆ ที่มาจากทั่วทุกสารทิศ ไม่มีวี่แววของความพ่ายแพ้เลยแม้แต่น้อย พูดตามตรง อลิซาเบธและเอลฟ์คนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกตกตะลึงและเหลือเชื่อกับผลลัพธ์นี้เป็นอย่างมาก หลิงหยุนเป็นแค่ลอร์ดระดับสี่เองนะ! กำลังพลภายใต้สังกัดมีไม่ถึงสองหมื่นล้านนาย แต่กลับสามารถต้านทานการพุ่งชนจากกองทัพนับล้านล้านนายเอาไว้ได้ เรื่องนี้มันจะเป็นไปได้ยังไง? แต่ความจริงก็ตั้งอยู่ตรงหน้าพวกเธอแล้ว ทำให้พวกเธอไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

ในตอนนี้ หลิงหยุนที่แน่ใจแล้วว่าค่ายกลโม่บดเนื้อไม่มีปัญหาอะไร ก็หุบปีกทั้งสองข้างลง แล้วร่อนลงมาจากกลางอากาศ และหยิบเอาโซฟาตัวใหญ่ออกมาจากแหวนมิติแห่งความว่างเปล่า แล้วเอนตัวลงนอนกึ่งนั่งอย่างสบายอารมณ์ ด้านหน้ายังกางโต๊ะเตี้ยๆ ออกมาอีกหนึ่งตัว จัดวางผลไม้วิญญาณ ถั่ว ขนมอบ และชาดอกไม้ แล้วก็เริ่มกินดื่มอย่างสบายใจเฉิบ ท่าทางที่ดูสงบนิ่งและผ่อนคลายของหลิงหยุน เมื่อตกอยู่ในสายตาของอลิซาเบธและเอลฟ์คนอื่นๆ ก็แทบจะทำให้พวกเธอกระอักเลือดออกมา

ลูกพี่ ด้านนอกนั่นมีกองทัพนับล้านล้านนายกำลังบุกโจมตีอยู่นะ! ถึงแม้ว่าตอนนี้จะต้านทานเอาไว้ได้สำเร็จแล้วก็เถอะ แต่คุณไม่ต้องคอยคุมการรบหน่อยเหรอ? ยังจะมากินๆ ดื่มๆ ทำตัวสบายใจเฉิบอยู่อีก? นี่มันจะขี้เก๊กเกินไปหน่อยหรือเปล่า?

อาจจะเป็นเพราะรับรู้ได้ว่าอลิซาเบธและคนอื่นๆ กำลังมองตัวเองอยู่ หลิงหยุนจึงกระแอมไอเบาๆ โบกมือใหญ่ครั้งหนึ่ง แล้วหยิบเอาโซฟาออกมาอีกสองสามตัว จากนั้นก็เอ่ยปากทักทาย: "นั่งตามสบายเลย กินตามสบาย ไม่ต้องเกรงใจนะ" เหล่าเอลฟ์ถึงกับพูดไม่ออก

อลิซาเบธกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง หันไปมองฟูล่าที่อยู่ด้านข้าง: "เธอไปดูหน่อยสิว่ากองทัพของพวกเราฟื้นฟูกันไปถึงไหนแล้ว?" ฟูล่าพยักหน้า กระพือปีกทั้งสองข้าง บินไปตรวจสอบที่ใต้ต้นไม้โบราณแห่งเอลฟ์ กลับมารายงานว่า: "ฟื้นฟูเลือดจนเต็มหมดทุกคนแล้ว พละกำลังก็ฟื้นฟูกลับมาเกินกว่าครึ่งแล้ว" เมื่ออลิซาเบธได้ยินดังนั้น ก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันไปมองหลิงหยุน:

"ลอร์ดหลิงหยุน กองทัพของข้าฟื้นฟูได้มากพอสมควรแล้ว ขอให้ท่านช่วยเปิดช่องสักหน่อย ให้พวกเราได้เข้าร่วมการต่อสู้ด้วยเถอะ!" พูดกันตามตรง อลิซาเบธก็ยังคงไม่ค่อยเชื่อมั่นในตัวหลิงหยุนสักเท่าไหร่ ดังนั้น เธอจึงตัดสินใจที่จะช่วยหลิงหยุนแบ่งเบาภาระความกดดันไปส่วนหนึ่ง ขืนถึงเวลาพ่ายแพ้ขึ้นมาจริงๆ นั่นมันหมายถึงชีวิตคนเลยนะ แต่เมื่อหลิงหยุนได้ยินดังนั้น กลับส่ายหน้า และปฏิเสธคำขอของอลิซาเบธ "เข้าร่วมรบ? ไม่จำเป็น พวกเธอแค่ดูอยู่เฉยๆ ก็พอแล้ว"

อลิซาเบธขมวดคิ้ว เอ่ยถามต่อ: "ทำไมล่ะ? ถึงแม้กองทัพที่เหลืออยู่ของพวกเราจะมีไม่มาก แต่ยังไงซะก็ถือเป็นกำลังรบ การเข้าร่วมรบจะสามารถช่วยท่านแบ่งเบาภาระได้บางส่วนนะ" เมื่อหลิงหยุนฟังจบ กลับทำหน้าเหมือนได้ยินเรื่องตลก แบ่งเบาภาระ? ไม่ได้มั้งๆ เธออลิซาเบธคงไม่ได้คิดจริงๆ หรอกนะว่า จะสามารถร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับหลิงหยุนได้น่ะ? แก่นแท้ของค่ายกลโม่บดเนื้อคืออะไร? คือกองทหารเยอะงั้นเหรอ? ไม่ใช่ คือกองทหารแข็งแกร่งงั้นเหรอ? ก็ไม่ใช่อีก

แต่เป็นเพราะกองทหารสามารถชุบชีวิตได้ไม่จำกัดต่างหาก การชุบชีวิตได้ไม่จำกัด ก็หมายความว่ากองทหารสามารถกลับเข้าร่วมการต่อสู้ได้อย่างต่อเนื่องไม่มีวันหมด และการชุบชีวิตไม่จำกัดของหลิงหยุน ก็ต้องพึ่งพาตำหนักอมตะและคทาโครงกระดูก ซึ่งเธออลิซาเบธไม่ได้มีของพวกนี้เลย ถ้าหากให้กองทหารของอลิซาเบธเข้าร่วมรบ ก็จะมีผลลัพธ์เพียงแค่สามอย่างเท่านั้น นั่นก็คือกองทหารที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของอลิซาเบธ จะถูกฆ่าตายจนหมดเกลี้ยง หรือเผลอๆ การที่กองทหารของเธอถูกฆ่าตาย อาจจะส่งผลให้ค่ายกลโม่บดเนื้อเกิดช่องโหว่ขึ้นมา

ทำให้ลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์สบโอกาสบุกทะลวงเข้ามาได้ เมื่อถึงเวลานั้น มันกลับจะยิ่งอันตรายมากขึ้นไปอีก ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นการรักษากองทหารของอลิซาเบธเอาไว้ หรือเพื่อความสมบูรณ์แบบและความปลอดภัยของค่ายกลโม่บดเนื้อ หลิงหยุนก็ไม่มีทางให้อลิซาเบธเข้าร่วมรบอย่างแน่นอน พูดให้ชัดเจนก็คือ การให้อลิซาเบธเข้าร่วมรบ มีแต่จะสร้างความวุ่นวายให้หลิงหยุนเท่านั้น ไม่สามารถช่วยอะไรหลิงหยุนได้เลยแม้แต่นิดเดียว ไม่ต้องถามหรอก ความเป็นจริงมันก็เป็นแบบนี้นี่แหละ

น่าเสียดาย ที่อลิซาเบธดูเหมือนจะไม่เข้าใจในจุดนี้ เธอคิดเพียงแค่จะช่วยหลิงหยุนแบ่งเบาภาระ ความคิดน่ะเป็นเรื่องดี แต่ถ้าหากลงมือทำเมื่อไหร่ นั่นแหละคือเรื่องร้ายเลย หลิงหยุนกัดผลไม้ปราณไปหนึ่งคำ กินไปพลางพูดไปพลาง: "ศึกนี้ แค่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว เธอเข้าร่วมรบ มีแต่จะสร้างความวุ่นวายให้ฉันเปล่าๆ" "ถ้าเธอไม่อยากให้กองทหารของตัวเองต้องตายจนหมดเกลี้ยงล่ะก็ ทางที่ดีก็อยู่เฉยๆ ในดินแดนไปซะ"

เมื่อได้ยินคำพูดที่ดูอวดดีของหลิงหยุน อลิซาเบธก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เวรเอ๊ย ตัวเองอุตส่าห์หวังดีจะช่วย นายกลับปฏิเสธงั้นเหรอ? เหลือเชื่อจริงๆ ในขณะที่กำลังจะอ้าปากเถียง วินนีน่าที่อยู่ด้านข้างก็รีบดึงอลิซาเบธเอาไว้ "ท่านแม่คะ เชื่อฟังท่านลอร์ดเถอะค่ะ! กองทหารของท่านลอร์ดสามารถชุบชีวิตได้ไม่จำกัด นี่คือหลักการสำคัญของค่ายกลโม่บดเนื้อค่ะ" "แต่กองทหารของท่านแม่ไม่มีความสามารถในการชุบชีวิต หากเข้าร่วมรบ ก็มีแต่จะยิ่งสู้ยิ่งลดน้อยลง ถึงตอนนั้นเกิดทำให้ค่ายกลโม่บดเนื้อมีช่องโหว่ขึ้นมา มันจะได้ไม่คุ้มเสียนะคะ"