บทที่ 372 หลิงหยุนไม่ตาย แถมยังแข็งแกร่งขึ้นอีก

บทที่ 372 หลิงหยุนไม่ตาย แถมยังแข็งแกร่งขึ้นอีก

ณ น่านฟ้าเป่ยไห่ ศูนย์บัญชาการพันธมิตรอุเมคาวะ อุเมคาวะ ไนคิ มองดูวิดีโอที่ถ่ายกลับมาจากสถานที่เกิดเหตุ แล้วก็นิ่งอึ้งอยู่กับที่ ความตื่นเต้นดีใจก่อนหน้านี้ มลายหายไปจนหมดสิ้น ความรู้สึกมันพลิกผันมากเกินไป ชั่วขณะหนึ่งเขาจึงไม่อาจยอมรับได้ ก่อนหน้านี้ตอนที่พวกเขี้ยวสีเลือด เคล็ด และเลือดเดือดปรากฏตัวขึ้น อุเมคาวะ ไนคิ ดีใจจนกอดอุเมคาวะ วาโกะ เต้นระบำเปลื้องผ้า แล้วตอนนี้เป็นไงล่ะ ระบำเปลื้องผ้าก็เต้นไปแล้ว แต่หลิงหยุนกลับยังมีชีวิตอยู่ดีมีสุข แถมยังฆ่าผู้ตามล่าอย่างลอร์ดเผ่ามาร เผ่าวิญญาณโลหิต และเผ่าวิญญาณธาตุ กลับจนตายเรียบหมดสิ้น ในระหว่างที่ฆ่ากลับ หลิงหยุนยังได้สังหารลอร์ดประเทศซากุระไปไม่น้อยด้วย นายกล้าเชื่อไหมล่ะ? หลิงหยุนถึงขนาดหลังจากฆ่าพวกมันกลับแล้ว ยังได้กำไรก้อนโตเป็นทรัพยากรอีก พูดอีกอย่างก็คือ การตามล่าระลอกแรกนี้ หลิงหยุนนอกจากจะไม่ตายแล้ว กลับแข็งแกร่งขึ้นเสียอีก อุเมคาวะ ไนคิ ที่เห็นฉากนี้ ถึงกับมีความคิดอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด บ้าเอ๊ย หลิงหยุนมันเป็นตัววิปริตแบบไหนกันแน่เนี่ย!

อุเมคาวะ วาโกะ ที่อยู่ข้างๆ มองเห็นความเจ็บปวดของอุเมคาวะ ไนคิ จึงเอ่ยปลอบใจ: "ไม่เป็นไรหรอกลูกพี่ คำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์ต่อเนื่องสามสิบวัน ยังเหลืออีกยี่สิบห้าวัน จะต้องมีผู้ตามล่ามาอีกอย่างแน่นอน" เมื่ออุเมคาวะ ไนคิ ได้ยินดังนั้น ก็ได้แต่หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เขาเองก็รู้ดีว่าคำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์ยังเหลือเวลาอีกยี่สิบห้าวัน แต่ปัญหาคือ ก่อนหน้านี้เผ่ามาร เผ่าวิญญาณโลหิต เผ่าวิญญาณธาตุ สามเผ่าพันธุ์ร่วมมือกัน ก็ยังฆ่าหลิงหยุนไม่ได้เลย แล้วผู้ตามล่าที่จะมาทีหลัง จะเอาอะไรมารับประกัน ว่าจะสามารถฆ่าหลิงหยุนได้สำเร็จอย่างแน่นอน?

และถ้าหากฆ่าหลิงหยุนไม่ตาย หลิงหยุนก็จะฉวยโอกาสนี้ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นไปอีก หลิงหยุนที่แข็งแกร่งขึ้น ก็จะยิ่งรับมือได้ยากขึ้นไปอีก นี่ต่างหาก คือจุดที่อุเมคาวะ ไนคิ เป็นกังวลมากที่สุด "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ!" อุเมคาวะ ไนคิ ถอนหายใจออกมายาวๆ

คนที่มีความคิดเหมือนกับเขา ก็ยังมีลอร์ดระดับคุมสนามรบของประเทศพันธมิตรด้วย เพื่อที่จะเป็นสักขีพยานในการตายของหลิงหยุน พวกเขาใช้ช่องทางต่างๆ นานา เพื่อให้ได้ดูการถ่ายทอดสดจากสถานที่เกิดเหตุที่หลิงหยุนถูกตามล่า แต่พวกเขากลับยิ่งดูก็ยิ่งมีสีหน้าที่ย่ำแย่ลง เขี้ยวสีเลือดแห่งเผ่ามารเข้าสู่สนามรบ พวกเขาดีใจ เคล็ดแห่งเผ่าวิญญาณธาตุเข้าสู่สนามรบ พวกเขาดีใจจนแทบคลั่ง เลือดเดือดแห่งเผ่าวิญญาณโลหิตเข้าสู่สนามรบ พวกเขาร้องรำทำเพลง

หลังจากนั้นคือสามเผ่าพันธุ์บุกรุมล้อม แต่โจมตีอยู่นานก็ยังตีไม่แตก พวกเขาเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี จนกระทั่งสามเผ่าพันธุ์สูญเสียอย่างหนัก ตัดสินใจสงบศึก หลิงหยุนเปิดใช้งานกรงขังมิติ พวกเขาก็ถึงกับหูรูดขมิบ เหงื่อเย็นแตกพลั่ก สุดท้าย หลิงหยุนเริ่มทำการฆ่ากลับ ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน ได้ทำการสังหารลอร์ดของสามเผ่าพันธุ์อย่างเผ่ามาร เผ่าวิญญาณโลหิต และเผ่าวิญญาณธาตุ ที่มาตามล่าเขา จนตายเรียบทั้งหมด แถมยังปล้นชิงของที่ดรอปมาเป็นจำนวนมหาศาล

ยิ่งไปกว่านั้น หลิงหยุนยังนำขึ้นไปวางขายในร้านค้าโครงกระดูกเดี๋ยวนั้นเลย ลอร์ดประเทศพันธมิตรถึงแม้จะซื้อไม่ได้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่รู้เรื่องนี้ หลังจากดูจนจบกระบวนการ พวกเขาก็มึนงงไปหมด ภายในใจยิ่งรู้สึกหวาดกลัวย้อนหลังไม่หยุด แม้แต่ลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่ง ก็ยังทำอะไรหลิงหยุนไม่ได้ แล้วพวกเขาล่ะ! ยังจะจัดการหลิงหยุนได้อยู่อีกงั้นเหรอ? ไม่มีโอกาส ไม่มีโอกาสเลยสักนิด

ที่แย่ที่สุดก็คือ หลิงหยุนยังจะฆ่าผู้ตามล่ากลับอย่างต่อเนื่อง ในระหว่างที่ถูกตามล่าอีกด้วย แล้วใช้ของที่ดรอปมาจากการสังหารผู้ตามล่า มาเสริมความแข็งแกร่งให้กับตัวเอง ความแข็งแกร่งยิ่งเปลี่ยนก็ยิ่งทรงพลัง พูดอีกอย่างก็คือ คำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์ของเรนาร์ด ภายนอกดูเหมือนว่าจะต้องการฆ่าหลิงหยุน แต่ในความเป็นจริง กลับกลายเป็นการเอาประสบการณ์มาประเคนให้หลิงหยุนอย่างต่อเนื่องต่างหาก ทำให้หลิงหยุนแข็งแกร่งขึ้น คุณว่ามันน่าโมโหไหมล่ะ!

ชั่วขณะนั้น อัลเลน คิมจงโฮ และลอร์ดระดับคุมสนามรบของประเทศพันธมิตรคนอื่นๆ ก็ได้พากันสบถด่าโคตรเหง้าศักราชของเรนาร์ดไปเป็นร้อยเป็นพันรอบภายในกลุ่มแชต "ฟัคยู ไอ้เวรเรนาร์ด มันกำลังส่งเสริมคนชั่วให้ทำชั่วชัดๆ" "อาชิบะ ถ้าคำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์ในครั้งนี้ฆ่าหลิงหยุนไม่ได้ หลิงหยุนก็จะอาศัยคำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์นี้ ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น" "เชี่ย เชี่ย เชี่ย เรนาร์ดแม่งกำลังเอาประสบการณ์มาประเคนให้หลิงหยุน" "ไอ้เวรเรนาร์ด มันทำพวกเราซวยกันหมดแล้ว ไอ้โง่เอ๊ย อยากจะตบมันให้ตายจริงๆ" "เรนาร์ด ฉันขอแช่งโคตรเหง้าแก..." ภายในกลุ่มแชตของประเทศพันธมิตรมีแต่เสียงก่นด่าไม่ขาดสาย

ณ สมรภูมิระดับสองดาวเทียนหลางที่อยู่ห่างไกลออกไป เรนาร์ดที่กำลังคร่อมระบายอารมณ์โกรธอยู่บนตัวผู้หญิง ถึงกับจามออกมาสิบหกครั้งติด ท่อนล่างสั่นสะท้าน อ่อนปวกเปียกไปในทันที "เชี่ยๆๆ ใครมันแอบด่าข้าอยู่ลับหลังวะ"

ทางฝั่งประเทศเซี่ย ลู่ฉางคง จางเหิง ชิงหลวน และคนอื่นๆ ก็กำลังคอยจับตามองการต่อสู้ของหลิงหยุนอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน ในตอนนี้ เมื่อได้รับข่าวว่าหลิงหยุนนอกจากจะรักษาชีวิตเอาไว้ได้แล้ว ยังทำการฆ่ากลับได้สำเร็จ แถมยังได้กำไรก้อนโต ทุกคนก็ถึงกับนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ผ่านไปหลายวินาทีเต็มๆ ลู่ฉางคงก็สบถคำหยาบออกมาเพื่อทำลายความเงียบ "เวรเอ๊ย ไอ้เด็กนี่มันน่าสนใจจริงๆ แฮะ!" มุมปากอันงดงามของชิงหลวนยกขึ้น เผยรอยยิ้มออกมา: "ตอนนี้ฉันเหมือนจะเข้าใจแล้ว ว่าทำไมไอ้หมอนี่ ถึงต้องไปที่อาณาเขตของประเทศซากุระ" "ชักนำภัยพิบัติไปให้คนอื่น แล้วก็ฉวยโอกาสกอบโกยกำไรก้อนโตไปยังไงล่ะ" จางเหิงพูดเสริม ทุกคนมองหน้ากัน แล้วหัวเราะฮ่าฮ่าออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดูออกได้เลย ว่าพวกเขายอมรับในตัวหลิงหยุนอย่างหมดใจแล้ว ไอ้หมอนี่ มักจะเล่นตุกติกด้วยวิธีที่พวกเขานึกไม่ถึงอยู่เสมอ นอกจากจะสามารถผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากมาได้อย่างสมบูรณ์แบบในทุกๆ ครั้งแล้ว แถมยังสามารถกอบโกยกำไรก้อนโต เสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเองได้อีกด้วย

จากดันเจี้ยนลับบาป 7 ประการ, มาจนถึงดินแดนลับบาป 7 ประการ, ต่อด้วยเรนาร์ด, และมาจนถึงคำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์ในตอนนี้ หลิงหยุนตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายรอบด้าน ทุกครั้งก็ดูเหมือนว่าจะตายอยู่รอมร่อ แต่กลับสามารถพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้ทุกครั้ง แล้วก็ฉวยโอกาสกอบโกยกำไรก้อนโต พูดตามตรง บางทีลู่ฉางคงก็อยากจะผ่าหัวของหลิงหยุนออกมาดูจริงๆ ว่าข้างในมันถูกสร้างมายังไงกันแน่ มันสุดยอดเกินไปแล้ว แน่นอนว่า พอพูดกลับมา หลิงหยุนเป็นเพียงแค่การพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้ชั่วคราวเท่านั้น คำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์ยังคงต้องดำเนินต่อไปอีกยี่สิบห้าวัน พูดอีกอย่างก็คือ ในระยะเวลายี่สิบห้าวันต่อจากนี้ หลิงหยุนก็ยังคงตกอยู่ในอันตราย ไม่สามารถประมาทได้

ดังนั้น ลู่ฉางคงจึงกำชับชิงหลวนต่อไปว่า: "ทำตามแผนการเดิมที่วางไว้ คอยติดต่อกับหลิงหยุนเอาไว้ตลอดเวลา มีสถานการณ์อะไรให้รายงานทันที" พูดจบ ลู่ฉางคงก็มองดูทะเลหมอกที่ม้วนตัวไปมาไม่หยุดหย่อนอยู่ไกลๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง: "พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส รอดตายในสถานการณ์สิ้นหวัง คำสั่งล่าสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์สำหรับหลิงหยุนแล้ว มันคือวิกฤต และก็เป็นโอกาสด้วยเช่นกัน" "หวังว่าไอ้เด็กนี่ จะสามารถคว้าโอกาสในระลอกนี้เอาไว้ได้ และแข็งแกร่งขึ้นไปอีกนะ" "ถึงตอนนั้น ประเทศเซี่ยของพวกเราก็รอดแล้ว"