บทที่ 18 ขอพระผู้เป็นเจ้าจงคุ้มครองพวกแก ไป! ไป! ไป!

บทที่ 18 ขอพระผู้เป็นเจ้าจงคุ้มครองพวกแก ไป! ไป! ไป!

รีพอร์ตงั้นเหรอ... แน่นอนว่าทำไม่ได้อยู่แล้ว

แต่ใครจะไปคาดคิดล่ะว่าบอสใหญ่ของบริษัทเกมจะลงมาร่วมแจมด้วยตัวเองแบบนี้?

แถมยังเป็นโปรแกรมโกงเดินได้อีกต่างหาก เสิ่นชิงหานส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

เมื่อมองดูปืนต่อสู้อากาศยานของฝ่ายจักรวรรดิที่ถูกกดต่ำลงจนอยู่ในแนวราบตรงหน้า เธอเอื้อมมือออกไปจับที่แท่นยึดปืน สัมผัสถึงความเย็นเฉียบและน้ำหนักอันหนักอึ้งที่ส่งผ่านเข้ามา เสิ่นชิงหานก็แอบรู้สึกตื่นเต้นลึกๆ ในใจ

จากนั้นเธอก็ออกแรงขยับปากกระบอกปืน

เล็งเป้าไปยังกองเรือระบายพลที่ลอยลำอยู่บนท้องทะเลอันไกลโพ้นอย่างหนาแน่น

ฝูงเครื่องบินรบบนท้องฟ้าเบื้องบนได้บินโฉบมาถึงเหนือชายหาดและเริ่มทำการทิ้งระเบิดปูพรมแล้ว

แต่เสิ่นชิงหานกลับไม่ได้รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อย

จ้าวหมิงคงไม่บ้าจี้ทิ้งระเบิดใส่ตัวเองจนตายหรอกมั้ง?

เสิ่นชิงหานหันไปมองจ้าวหมิงที่ยืนอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร ถ้าเกิดระเบิดพวกนั้นร่วงลงมาจริงๆ คงไม่มีใครรอดไปได้หรอก

อืม... คงไม่หรอกมั้ง

ในเวลาเดียวกัน

บนกองเรือระบายพลที่แล่นเบียดเสียดกันอย่างหนาแน่น

บรรดาสตรีมเมอร์ทั้งหน้าใหม่และหน้าเก่า เมื่อได้ยินเสียงลมหวีดหวิวข้างหู และเสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทมาจากชายหาดเบื้องหน้า พวกเขาก็รู้ทันทีว่ากำลังจะถึงเวลายกพลขึ้นบกแล้ว

บนเรือระบายพลลำที่อยู่หน้าสุด

'อวี๋เฟิง' ซึ่งเป็นสตรีมเมอร์ระดับท็อปในหมวดเกมยิงปืนบนแพลตฟอร์มเทียนซาไม่ต่างจากมั่วเสี่ยวโม่ และมีชื่อเสียงโด่งดังจากทักษะการซุ่มยิงขั้นเทพ กำลังไลฟ์สตรีมไปพร้อมๆ กับวางแผนการรบให้กับผู้เล่นคนอื่นๆ บนเรือ

"เดี๋ยวพอทางลาดเหล็กของเรือเปิดออก ปล่อยให้พวก NPC พวกนี้วิ่งชาร์จออกไปก่อนเลยนะ"

"พวกเราคอยตามหลังพวกมันไป"

"สองคนถือโล่ไว้ คอยยืนบังอยู่ข้างหน้า"

"ส่วนคนอื่นๆ หลบอยู่ข้างหลังแล้วคอยยิงคุ้มกัน รีบวิ่งไปหลบหลังสิ่งกีดขวางเหล็กพวกนั้นให้เร็วที่สุด"

"ไม่อย่างนั้น พวกเราได้กลายเป็นเป้านิ่งให้มันยิงเล่นแน่"

ผู้เล่นส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นสตรีมเมอร์สาย FPS (First-Person Shooter) กันทั้งนั้น ถึงแม้ฝีมือจะแตกต่างกันไปบ้าง แต่พวกเขาก็พอจะมีความเข้าใจในสมรภูมิรบอยู่พอสมควร

มีเพียงผู้เล่นคนหนึ่งที่มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เอาแต่จ้องมองปืนในมือตัวเอง

"ปืนกระบอกนี้.... ผมไม่เคยใช้มาก่อนเลยแฮะ"

"แถมมันยังไม่เหมือนปืนในเกม FPS เกมอื่นด้วย ศูนย์เล็งก็ไม่มี แล้วแบบนี้จะให้เล็งยิงยังไงล่ะเนี่ย?"

คอมเมนต์ในช่องแชตของอวี๋เฟิงเด้งขึ้นมารัวๆ

【ไม่มีศูนย์เล็งแล้วเล่นไม่เป็นเหรอ? ถ้างั้นกูก็เล่นได้เหมือนกันแหละวะ!】

【ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า นายจะไปคาดหวังให้ทุกคนมีฝีมือเทพเหมือนพี่อวี๋ไม่ได้หรอกนะ】

【แต่พูดก็พูดเถอะ ดีไซน์แบบนี้มันโคตรจะคลาสสิกย้อนยุคเลย เข้ากับธีมภูมิหลังของเกมสุดๆ】

【เอาจริงๆ นะ ไม่มีหลอดเลือด ไม่มีหน้าต่างสเตตัส ไม่มีหอกอะไรเลย นี่มันใช่เกมแน่เหรอเนี่ย?】

【ก็เขาบอกแล้วไงว่าเกมนี้สร้างมาเพื่อให้สัมผัสกับสงครามที่สมจริงที่สุด ในชีวิตจริงมึงมีหลอดเลือดให้ดูไหมล่ะ? มีหน้าต่างสเตตัสไหม?】

【ดีไซน์แหวกแนวไม่เหมือนใครแบบนี้ ต้องยกนิ้วให้เลย!】

เกมที่พวกเขาเล่นกันอยู่เป็นประจำ แค่คลิกปุ่มเดียว มุมมองก็ซูมเข้าไปที่ศูนย์เล็งปืนแบบอัตโนมัติแล้ว

แต่สำหรับเกมนี้ พวกเขานั่งงมกันตั้งนานก็ยังหาไม่เจอ

ไม่เพียงแต่จะไม่มีหลอดเลือด ไม่มีปุ่มซูมศูนย์เล็งอัตโนมัติ แต่ยังไม่มีกระทั่งหน้าต่างอินเทอร์เฟซของเกมเลยด้วยซ้ำ

พอเข้ามาในเกม ก็ไม่มีอะไรให้ดูเลยสักอย่าง

อวี๋เฟิงขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ถ้างั้นก็แค่เล็งไปที่ศัตรูแล้วก็ยิงๆ ไปเถอะ"

"ตอนวิ่งชาร์จมันเล็งยิงยากอยู่แล้ว"

"เน้นยิงสกัดกั้นกดหัวศัตรูไว้ก็พอ"

"ขอแค่พวกเราวิ่งไปหลบหลังสิ่งกีดขวางเหล็กนั่นได้ อะไรๆ มันก็จะง่ายขึ้นเอง"

"จากที่ฟังพวก NPC คุยกัน ภารกิจของเราก็คือการยึดครองชายหาด"

"ตราบใดที่เรายึดชายหาดมาได้ ก็น่าจะถือว่าชนะเกมนี้แล้วล่ะ...."

ในขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้น

ตูม——!!!!

กระสุนปืนใหญ่ลูกหนึ่งพุ่งตกลงมากลางทะเลใกล้ๆ กับเรือของพวกเขา แรงระเบิดทำให้เกิดเสาน้ำพุ่งสูงขึ้นไปในอากาศกว่าสิบเมตร เรือระบายพลอีกลำที่อยู่ใกล้ๆ ถูกแรงอัดอากาศกระแทกจนเสียหลัก หักเหทิศทางและพุ่งเข้าชนเรือของอวี๋เฟิงอย่างจัง

เรือระบายพลสองลำปะทะกันอย่างรุนแรง

เสียงโลหะเสียดสีกันดังกึกก้องจนน่าขนลุก ทุกคนบนเรือเสียหลักล้มคะมำ กลิ้งหลุนๆ ไปตามพื้นดาดฟ้าเรืออย่างทุลักทุเล

"เชี่ยเอ๊ย เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?!"

"บัดซบเอ๊ย!"

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย!!"

"ปืนใหญ่นั่นมันโผล่มาจากไหนวะ?"

"อั้ก——"

"เอามึงมึงออกไปนะเว้ย มึงทับคอกูอยู่!"

ผู้คนและ NPC หลายคนกลิ้งหล่นมาจากเรือระบายพลลำที่พุ่งชนเนื่องจากแรงกระแทก

ขณะที่อวี๋เฟิงกำลังจะยันตัวลุกขึ้น จู่ๆ ก็มีร่างของใครคนหนึ่งกลิ้งมาทับตัวเขา ทำเอาเขาถึงกับเสียวสันหลังวาบ

"เอาจริงดิ?!"

อั้ก!

เสียงครางด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น อวี๋เฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก กัดฟันกรอด

"ใครวะ?!"

"ลุกออกไปจากตัวกูเดี๋ยวนี้เลย!!!"

อวี๋เฟิงออกแรงผลักร่างนั้นออกไปอย่างยากลำบาก และเมื่อเขาเห็นหน้าอีกฝ่ายชัดๆ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

"เชี่ยเอ๊ย? เหลาฟาง!"

"มึงก็มาเล่นด้วยเหรอเนี่ย? กระเด็นมาจากเรือลำข้างๆ สินะ?"

คนที่ถูกเรียกว่าเหลาฟางก็คือ 'ฟางหมิง' ซึ่งเป็นสตรีมเมอร์ระดับท็อปในหมวดเกมยิงปืนเช่นเดียวกัน พวกเขารู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดี

ฟางหมิงเอามือลูบหัวเข่าป้อยๆ สีหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด

"เออ กระเด็นมา"

"ซวยชะมัด ซวยบัดซบจริงๆ"

"นี่มันเกมเหี้ยอะไรวะเนี่ย?"

"หลอดเลือดก็ไม่มี แถมยังตั้งค่าความเจ็บปวดไว้ซะสมจริงขนาดนี้ ไอ้คนสร้างเกมบริษัทเหี้ยนี่มันเคยเล่นเกมบ้างไหมเนี่ย?"

"นี่มันจงใจสร้างมาทรมานผู้เล่นชัดๆ"

(จ้าวหมิง: อย่าพูดสิ.... ไม่ควรพูดแบบนี้ออกมานะเว้ย.....)

มุมปากของอวี๋เฟิงกระตุกยิกๆ

"พี่ชาย ด่าเบาๆ หน่อยดิวะ ตอนนี้กูกำลังไลฟ์สตรีมให้คนดูทั้งประเทศอยู่นะเว้ย"

ฟางหมิงโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ

"ช่างแม่งดิ"

"กูก็ไลฟ์สตรีมอยู่เหมือนกัน"

พูดจบ

เขาก็เหลือบมองเรือระบายพลลำเดิมที่เขาเคยอยู่ ซึ่งตอนนี้จอดเทียบอยู่ข้างๆ ก่อนจะคลานตะเกียกตะกายกลับขึ้นไปบนเรือลำนั้นอย่างทุลักทุเลทุรายราวกับสุนัขจนตรอก

เมื่อเห็นภาพนั้น อวี๋เฟิงก็ได้แต่ยกนิ้วโป้งให้เงียบๆ

มึงนี่มันแน่จริงๆ

【6666 ต้องยกให้เหลาฟางเขาเลย กล้าด่ากล้าวิจารณ์ทุกอย่างจริงๆ】

【จิ๊ ด่าบอสบริษัทเกมซะสาดเสียเทเสียขนาดนั้น ชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้วมั้ง】

【ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า หมอนี่มันก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ขัดหูขัดตาใครก็พร้อมบวกตลอด】

【แต่พอได้ฟังหมอนี่บ่น ก็ยิ่งทำให้รู้สึกว่าเกมนี้มันอิงจากความเป็นจริงแบบสุดโต่งเลยแฮะ】

【จริงด้วย ไม่มีหลอดเลือด ไม่มีอินเทอร์เฟซ โดนโจมตีก็เจ็บปวดสมจริง อยากรู้จังว่ายังมีอะไรแปลกๆ ซ่อนอยู่อีกไหม】

【ชักจะน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ】

ตัดภาพมาทางฝั่งนี้

ฟางหมิงที่เพิ่งจะคลานกลับขึ้นเรือมาได้ ก็เริ่มสั่งการและวางแผนยุทธวิธีต่อไปทันที

"เมื่อกี้เราคุยกันถึงไหนแล้วนะ?"

"อ้อ ใช่แล้ว พวกเราสามคนคอยระวังหลังให้ ส่วนนาย.... เหลาสวี่ใช่ไหม"

"ถ้านายเล่นไม่เก่ง ก็หลบอยู่ข้างหลังพวกเราไว้นะ"

"คอยตามหลังพวกเราไว้ รับรองว่าปลอดภัยแน่นอน"

ผู้อำนวยการสวี่ฮวนที่ปลอมตัวมาใช้ชื่อว่าเหลาสวี่ ตอบรับสั้นๆ ว่า 'อืม'

เขาพยายามทำตัวให้กลมกลืนและเป็นจุดสนใจน้อยที่สุด พลางกวาดสายตาสังเกตการณ์รอบๆ อย่างระแวดระวัง เกมขยะแบบนี้มันมีดีอะไรหนักหนา บริษัทโพลาริสเกมส์ถึงได้ทุ่มทุนโปรโมตซะใหญ่โตขนาดนี้?

ขณะที่เขากำลังใช้ความคิดอยู่นั้น

ทันใดนั้นเอง!

เสียงกระแทกก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ทางลาดเหล็กที่หัวเรือระบายพลถูกยิงเจาะทะลุพรุนเป็นรังผึ้งในพริบตา ห่ากระสุนสาดกระหน่ำเข้าใส่บรรดา NPC และผู้เล่นอย่างไม่ปรานี และในจังหวะที่ผู้อำนวยการสวี่ฮวนเงยหน้าขึ้นมานั่นเอง

ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็แล่นปราดไปทั่วร่าง เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยละล่องอยู่ในอากาศ

ปัง ปัง ปัง!

ร่างของเขาซีกหนึ่งถูกอานุภาพทำลายล้างของกระสุนปืนต่อสู้อากาศยานระเบิดจนแหลกละเอียด

ในหูของเขามีเพียงเสียงตะโกนอันแผ่วเบาของผู้บัญชาการเรือที่ดังแว่วเข้ามา

"เชี่ยเอ๊ย!"

"มันใช้ปืนต่อสู้อากาศยานนี่หว่า!"

จากนั้นหน้าจอก็ดับวูบลงเข้าสู่ความมืดมิดในทันที

การตายอย่างกะทันหันโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้ร่างกายของผู้อำนวยการสวี่ฮวนกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง

นี่มันเกมเหี้ยอะไรกันวะเนี่ย?!

บัดซบเอ๊ย!!!

กูตายได้ยังไงวะเนี่ย?!

ผู้อำนวยการสวี่ฮวนยังคงมึนงงและสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งของอวี๋เฟิงก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

"เชี่ยเอ๊ย?!"

เขามองดูเรือระบายพลลำข้างๆ ถูกกราดยิงจนพรุนและระเบิดเป็นจุณไปต่อหน้าต่อตา

ตูม——!!!

เรือระบายพลทั้งลำระเบิดแหลกละเอียดเป็นผุยผง

"เหลาฟาง!!!!"

อวี๋เฟิงแกล้งตะโกนแหกปากร้องไห้คร่ำครวญราวกับโลกจะแตก

ข้อความในช่องแชตของไลฟ์สตรีมที่เต็มไปด้วยคำเยาะเย้ยถากถางเลื่อนไหลอย่างบ้าคลั่ง เอฟเฟกต์การสร้างความบันเทิงในจังหวะนี้ถูกดันจนถึงขีดสุด

แต่ในเวลานี้ ไม่มีใครมีกะจิตกะใจมาสนใจเรื่องพวกนี้อีกแล้ว

เพราะเวลาสามนาทีใกล้จะหมดลงเต็มที และเรือระบายพลก็เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ชายหาดมากแล้ว

ผู้บัญชาการเรือที่ยืนอยู่ด้านหน้าตะโกนสั่งการเสียงดังลั่น

"เตรียมตัวยกพลขึ้นบก!"

"ขอพระผู้เป็นเจ้าจงคุ้มครองพวกแก!"

เคร้ง!

เกิดแรงกระแทกอย่างแรง เรือระบายพลดูเหมือนจะชนเข้ากับอะไรบางอย่างและหยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน

ผู้เล่นและ NPC บนเรือต่างพากันเสียหลักล้มคะมำ บางคนถึงกับกลิ้งหลุนๆ ไปตามดาดฟ้าเรือ

และเมื่อทางลาดเหล็กด้านหน้าเปิดออก ผู้บัญชาการเรือก็ตะโกนสั่งการอีกครั้ง

"ไป! ไป! ไป! (GO! GO! GO!)"

NPC ที่อยู่หน้าสุดเพิ่งจะวิ่งชาร์จออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ห่ากระสุนที่พุ่งแหวกลอากาศมาพร้อมกับเสียงหวีดหวิวก็สาดกระหน่ำเข้าใส่

ปัง ปัง ปัง!

กระสุนปืนกลเจาะทะลวงร่าง NPC ที่อยู่ด้านหน้าจนล้มลงระเนระนาดเป็นใบไม้ร่วง แขนขาถูกกระสุนปืนกลยิงจนขาดสะบั้น ปลิวว่อนไปทั่วสารทิศ มือที่ขาดด้วนข้างหนึ่งลอยมากระแทกเข้าที่เท้าของผู้เล่นคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังเรือ

ทุกคนถึงกับช็อกตาตั้ง

เมื่อจ้องมองท่อนแขนที่โชกไปด้วยเลือด ทุกคนก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ เส้นประสาททุกเส้นตึงเครียดจนถึงขีดสุด

ผู้เล่นบางคนที่ขวัญอ่อนถึงกับแข้งขาอ่อนแรงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

ภาพมันรุนแรงเกินไปแล้ว ไม่ใช่หรือไง?

รูม่านตาของอวี๋เฟิงหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นรัวราวกับตีกลอง

ซี้ดดด——

เกมนี้มันกล้าทำถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?!

อย่างไรก็ตาม

ห่ากระสุนไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้มีเวลาคิดทบทวนอะไรมากนัก NPC ที่อยู่ด้านหน้าล้มตายเป็นเบือแทบจะในชั่วพริบตา จากนั้นกระสุนปืนที่ส่งเสียงหวีดหวิวก็สาดกระหน่ำเข้ามา กระทบกับตัวเรือระบายพลจนเกิดเสียงดังเป๊งป๊างพร้อมกับประกายไฟแลบแปลบปลาบ

ในวินาทีนั้นเอง

เสียงหวีดแหลมแสบแก้วหูดังแหวกอากาศมาจากท้องฟ้า และกำลังพุ่งตรงดิ่งเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูง

อวี๋เฟิงรู้ทันทีว่านั่นคือเสียงของกระสุนปืนใหญ่ เขารีบตะโกนสุดเสียง

"กระสุนปืนใหญ่!"

"เร็วเข้า!"

"กระโดดลงจากเรือทั้งสองฝั่งเร็วเข้า!!!"