บทที่ 11 การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของเผ่าโต้วจ้าน!

วันที่สองภายในเผ่าโต้วจ้าน วันนี้องครักษ์เซียวเหยาแปดร้อยนายไม่ได้ออกไปล่าสัตว์ แต่กลับปักหลักอารักขาอยู่ภายในเผ่า เพื่อรอคอยการมาเยือนของอีกแปดเผ่าใหญ่

ผ่านไปเพียงครึ่งเดือน ในยามนี้ภายในเผ่าโต้วจ้าน องครักษ์เซียวเหยาแปดร้อยนายต่างบรรลุถึงขอบเขตขัดเกลากายาระดับแปดกันหมดแล้ว และยังมีผู้ที่มีพรสวรรค์โดดเด่นบางส่วนที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตขัดเกลากายาระดับเก้า

ขุมกำลังเช่นนี้เพียงพอที่จะข่มขวัญทั้งแปดเผ่าใหญ่ได้อย่างแน่นอน

ฉินมู้เองก็คิดเช่นนั้น เพราะเขารู้ดีว่าขอเพียงสยบแปดเผ่าใหญ่ได้ อีกไม่นานพวกเขาก็จะสามารถยาตราทัพออกสู่ภายนอกได้แล้ว

ขณะนี้ ภายในห้องโถงรับรอง ฉินมู้นั่งอยู่บนตำแหน่งประธานอย่างสง่าผ่าเผยเพื่อรอคอยการมาถึงของทุกคน

จางเหลียวไม่ได้ปรากฏตัวออกมา แต่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ส่วนหน้าที่การต้อนรับเหล่าหัวหน้าเผ่าต่างๆ แน่นอนว่าต้องเป็นหน้าที่ของสือกัง

ในช่วงเวลานี้ จากการชี้แนะของจางเหลียว ยอดฝีมือระดับเทียนเหริน ทำให้ปัจจุบันสือกังกลายเป็นยอดฝีมือขอบเขตขัดเกลากายาระดับเก้าขั้นสูงสุดแล้ว

ยอดฝีมือขอบเขตขัดเกลากายาระดับเก้าขั้นสูงสุดไปต้อนรับหัวหน้าเผ่าเหล่านี้ ย่อมถือว่ามีเกียรติเพียงพอ

ขณะเดียวกัน ที่หน้าประตูใหญ่ของเผ่าโต้วจ้าน หวงสือ หัวหน้าเผ่าหวงซาเดินทางมาถึงเป็นคนแรก แต่เขาไม่ได้เลือกที่จะเข้าไปข้างใน ทว่ากลับยืนรออยู่ก่อน

แปดเผ่าใหญ่ได้ติดต่อกันเป็นการส่วนตัวและนัดแนะกันไว้แล้วว่าจะเข้าไปพร้อมกัน

ครู่ใหญ่ต่อมา หัวหน้าเผ่าอีกเจ็ดแห่งก็เดินทางมาถึงพร้อมกัน ด้านหลังของพวกเขายังมีชายฉกรรจ์ติดตามมาอีกสิบกว่าคน ซึ่งแต่ละคนมีระดับการบำเพ็ญเพียรอยู่ที่ขอบเขตขัดเกลากายาระดับเจ็ดขึ้นไปทั้งสิ้น

เมื่อรวมเจ็ดเผ่าเข้าด้วยกัน นักรบที่มีระดับขอบเขตขัดเกลากายาระดับเจ็ดขึ้นไปมีนับร้อยคน ถือได้ว่าสร้างแรงกดดันได้มหาศาลทีเดียว

จากนั้นพวกเขาก็เดินเกาะกลุ่มกันไปทางเผ่าโต้วจ้านพลางพูดคุยหัวเราะร่า โดยไม่มีใครแสดงความวิตกกังวลในฐานะหัวหน้าเผ่าออกมาให้เห็น

"เอ๊ะ? คนที่อยู่ประตูคนนั้นคือสือกังใช่ไหม ฉันจำเขาได้ เขาเป็นคนที่ฉินเฟิงหัวหน้าเผ่าคนก่อนเคยตั้งความหวังไว้มาก!" หัวหน้าเผ่าคนหนึ่งชี้ไปที่สือกังแล้วเอ่ยขึ้น

"เหอะ พวกเราหัวหน้าเผ่าทั้งเจ็ดมาถึงพร้อมกัน แต่ฉินมู้ที่เป็นเพียงรุ่นหลังกลับไม่ยอมปรากฏตัวออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง ช่างไร้มารยาทสิ้นดี!"

หัวหน้าเผ่าผู้มีอารมณ์มุทะลุเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธแค้น ใบหน้าของเขาแดงก่ำ รู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังถูกลบหลู่!

"ใช่แล้ว เจ้าเด็กฉินมู้นี่ดูเหมือนจะเห็นหัวพวกเราเลยสักนิด!" หัวหน้าเผ่าอีกหลายคนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าดูย่ำแย่ยิ่งนัก!

หวงสืออยู่ใกล้เผ่าโต้วจ้านที่สุด เขาสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเผ่าโต้วจ้าน เมื่อเห็นหัวหน้าเผ่าหลายคนเริ่มโกรธจนฟืนไฟลุกลาม และถึงขั้นมีความคิดที่จะหันหลังกลับ

เขาจึงฉุกใจคิดและเอ่ยรั้งไว้ว่า "อย่าเพิ่งวู่วาม เข้าไปดูให้เห็นกับตาเสียก่อน หากฉินมู้เป็นพวกโอหังไร้เขลาจริงๆ พวกเราค่อยจากไปก็ยังไม่สาย!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหวงสือ เหล่าหัวหน้าเผ่าก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมไว้หน้าเขา

"ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปดูเสียหน่อย ฉันอยากจะรู้นักว่าเผ่าโต้วจ้านมีดีอะไร ถึงได้กล้าเมินเฉยต่อพวกเราเช่นนี้!"

"ใช่! ไปด้วยกัน!"

จากนั้นพวกเขาก็สาวเท้าก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังเผ่าโต้วจ้าน

ที่หน้าประตูเผ่าโต้วจ้าน สือกังเห็นเหล่าหัวหน้าเผ่าเดินเข้ามาก็รวบรวมสมาธิ เขาต้องทำสิ่งที่ฉินมู้มอบหมายมาให้ดีที่สุด

เขายิ้มออกมาเล็กน้อยพร้อมกับระเบิดกลิ่นอายพลัง พลางอ้าปากกว้างส่งเสียงกึกก้องกัมปนาทออกมา "ฮ่าๆๆๆ สือกังอยู่ที่นี่ ขอต้อนรับหัวหน้าเผ่าทุกท่าน!"

ทันทีที่เขาเปิดปาก กลิ่นอายพลังที่เป็นเอกลักษณ์ของขอบเขตขัดเกลากายาระดับเก้าขั้นสูงสุดก็ระเบิดออก ทำเอาหัวใจของทุกคนสั่นสะท้านในทันที

ในยามนี้ เหล่าหัวหน้าเผ่าอยู่ห่างจากสือกังไม่เกินสามสิบก้าว ย่อมสัมผัสได้ถึงระดับพลังของสือกังอย่างชัดเจน!

"กลิ่นอายพรรค์นี้! ขอบเขตขัดเกลากายาระดับเก้า! สือกัง นายทะลวงระดับได้เร็วขนาดนี้เชียวหรือ!" หัวหน้าเผ่าคนหนึ่งอุทานด้วยความประหลาดใจ

"ไม่! ไม่ใช่ระดับเก้าธรรมดา แต่เป็นระดับเก้าขั้นสูงสุด ฉันมั่นใจ!" หัวหน้าเผ่าอีกคนเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

หลังจากเหล่าหัวหน้าเผ่าสัมผัสได้อีกครั้ง ต่างก็พากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงจนยากจะเชื่อ

ยอดฝีมือขอบเขตขัดเกลากายาระดับเก้าขั้นสูงสุด ในเจ็ดเผ่าของพวกเขา ถ้าไม่ใช่หัวหน้าเผ่าก็ต้องเป็นผู้อาวุโสสูงสุด

นั่นหมายความว่า ในตอนนี้สือกังอยู่ในระดับเดียวกับพวกเขาแล้ว การที่เขามาให้การต้อนรับจึงถือว่าสมเหตุสมผล

ในขณะนี้ เหล่าหัวหน้าเผ่าไม่กล้าดูแคลนสือกังอีกต่อไป

สือกังหัวเราะร่า "ต้องขอบคุณท่านหัวหน้าเผ่า ฉันถึงได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตขัดเกลากายาระดับเก้าขั้นสูงสุดได้ ทุกท่าน ท่านหัวหน้าผ่ารอนานแล้ว เชิญ!"

พูดจบ สือกังก็เดินนำเหล่าหัวหน้าเผ่ามุ่งหน้าไปยังห้องโถงรับรอง

ตลอดทาง การเปลี่ยนแปลงของเผ่าโต้วจ้านต่างปรากฏสู่สายตาของเหล่าหัวหน้าเผ่าทุกคน

"เอ๊ะ! ประชากรของเผ่าโต้วจ้านก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นเท่าไหร่ แต่นี่ทำไมพื้นที่ถึงขยายกว้างขึ้นถึงสามเท่า!"

"ดูนั่นสิ ทุกครัวเรือนกลับมีเนื้อสัตว์อสูรยักษ์แขวนตากไว้เต็มไปหมด เผ่าโต้วจ้านของพวกนายมั่งคั่งถึงขนาดนี้เลยหรือ?"

"ดูสิ ในลานทิ้งขยะนั่น นั่นมันกะโหลกสัตว์อสูรยักษ์นี่! สวรรค์ ช่างน่าเสียดายของเหลือเกิน! กะโหลกสัตว์อสูรยักษ์ไม่เอาไปต้มน้ำซุป แต่กลับทิ้งขว้างตามใจชอบ เผ่าโต้วจ้านของพวกนายจะฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว!"

สือกังเดินนำทางไปพลาง ยิ้มด้วยความภาคภูมิใจไปพลาง เมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้าเผ่าเหล่านั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างองอาจแล้วประสานมือไปทางที่ฉินมู้อยู่ พลางอธิบายออกมา

"ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณความปรีชาสามารถของท่านหัวหน้าเผ่า พวกเราถึงได้มีการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้!"

เหล่าหัวหน้าเผ่าต่างประหลาดใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความโกรธเคืองที่ฉินมู้ไม่ยอมออกมาต้อนรับก่อนหน้านี้เริ่มมลายหายไป

"ดูนั่น! นั่นมันอะไรกัน!" หัวหน้าเผ่าคนหนึ่งชี้ไปข้างหน้าแล้วร้องอุทาน เมื่อเห็นหน่วยลาดตระเวนหลายร้อยคนที่จัดแถวอย่างเป็นระเบียบและมีการป้องกันที่เข้มงวด!

ทุกคนเมื่อเห็นดังนั้นก็รีบหันไปมอง และอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง!

ซี้ด~! พวกเขาเห็นอะไรกันเนี่ย!

กลุ่มคนนับร้อยคน ทุกคนต่างแผ่ซ่านกลิ่นอายเลือดและระดับพลังออกมาอยู่ที่ขอบเขตขัดเกลากายาระดับแปดขึ้นไปทั้งสิ้น!

ในขณะนี้ เหล่าหัวหน้าเผ่าเบิกตากว้างอีกครั้ง มองดูภาพเบื้องหน้าด้วยความสั่นสะท้านอย่างยิ่งยวด!