บทที่ 30: สามวงแหวนยังหยุดสถิติชนะรวดไม่ได้ ไต้มู่ไป๋ถึงกับขวัญผวา

บทที่ 30: สามวงแหวนยังหยุดสถิติชนะรวดไม่ได้ ไต้มู่ไป๋ถึงกับขวัญผวา

ในวินาทีที่เกิดการระเบิดขึ้น ผู้ชมในสนามเพิ่งจะฟื้นตัวจากผลกระทบของ "ซาลาเปาแสงแสบตา" (Dizzying Flash Bun)

ทันใดนั้น แววตาแห่งความเหลือเชื่อก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของทุกคน "เชี่ยแล้ว เทพเงากระจกกำลังจะแพ้จริงๆ เหรอน่ะ?!" "ทุกคน เทพองค์ใหม่จุติแล้ว ฉันขอแต่งตั้งเขาเป็น 'เทพแห่งซาลาเปา'!" "สุดยอดไปเลย... เฮ้ย เดี๋ยวสิ ไม่ใช่!"

ในสนามประลอง เมื่อกลุ่มควันจากการระเบิดจางลง สถานการณ์ที่แท้จริงก็ถูกเปิดเผย ร่างที่ถูกระเบิดจนไหม้เกรียมไปทั้งตัว ผิวหนังฉีกขาดเนื้อเปิดเหวอะหวะ กลับกลายเป็น ราชันย์ซาลาเปาพันหน้า ไม่ใช่ เงากระจก!

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!" ทุกคนต่างตกตะลึง ไม่เข้าใจว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไร ระเบิดตัวเองเนี่ยนะ? บ้าไปแล้วเหรอ? ไม่มีใครให้คำตอบ

ในขณะเดียวกัน กลางสนามประลอง ลักษณะเด่นของมังกรบนร่างของ หลี่เหยียน ที่เกิดจากการสถิตร่างของ มังกรทรราชเพลิงเขาเดียว กำลังค่อยๆ สลายไป จากนั้น ซาลาเปาที่ควันกรุ่นๆ ก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา มันเหมือนกับวิญญาณยุทธ์ซาลาเปาของราชันย์ซาลาเปาพันหน้าไม่มีผิดเพี้ยน!

"เทพเงากระจกทิ้งวิญญาณยุทธ์มังกรนั่น แล้วไปเลียนแบบซาลาเปาของพี่ซาลาเปาเนี่ยนะ?!" "โง่ชะมัด!" "ถึงซาลาเปาจะไม่ได้แย่ แต่มันจะไปเทียบกับวิญญาณยุทธ์มังกรได้ยังไง!" ผู้ชมทั้งสนามต่างรู้สึกเสียดายแทน

ราชันย์ซาลาเปาพันหน้าอ้าปากออก ขวันสีดำลอยออกมาจากปากก่อนที่เสียงจะตามมา "ไม่... เป็นไปไม่ได้! นายเพิ่งจะได้เลือดฉันไปชัดๆ จะใช้ 'ซาลาเปาหนึบติดฟันอุดลำคอ' ล่วงหน้าได้ยังไง?"

เมื่อครู่นี้ ในตอนที่เขาทุ่มพลังวิญญาณเกือบทั้งหมดลงในซาลาเปา และตั้งใจจะระเบิดมันใส่หลี่เหยียนในระยะประชิด หลี่เหยียนกลับยกมือขึ้นหยิบ แล้วโยนซาลาเปาที่อัดแน่นด้วยพลังวิญญาณมหาศาลสวนกลับมา ยิ่งไปกว่านั้น ซาลาเปานั่นคือทักษะวิญญาณที่สามของเขาเอง: ซาลาเปาหนึบติดฟันอุดลำคอ (Sticky-Teeth Throat-Blocking Restrictive Bun)

ด้วยเหตุนี้ แรงระเบิดที่ราชันย์ซาลาเปาตั้งใจจะมอบให้หลี่เหยียน จึงถูกส่งคืนกลับมาให้เขาได้ลิ้มรสเพียงผู้เดียวหลังจากที่ซาลาเปาพันธนาการนั่นระเบิดและคลุมร่างเขาไว้

ส่วนหลี่เหยียนน่ะเหรอ? เกราะเพลิงมังกร ปรากฏขึ้น พร้อมกับ วงแหวนขับไล่ธาตุไฟ (Resist Fire Ring) ที่แผ่ออกมา อย่างแรกช่วยเพิ่มพลังป้องกัน ส่วนอย่างหลัง... แม้วงแหวนขับไล่ธาตุไฟจะไม่มีพลังโจมตีที่รุนแรง แต่มันมีกลไกป้องกันที่เรียกได้ว่า "ฝืนลิขิตสวรรค์"

ตราบใดที่ทักษะการโจมตีของคู่ต่อสู้มีพลังวิญญาณไม่เกินเขามากกว่า 10 ระดับ วงแหวนขับไล่ธาตุไฟสามารถเมินเฉยต่อทักษะหรือการป้องกันใดๆ และขับไล่ทักษะทุกอย่างที่อยู่ในรัศมีของวงแหวนออกไปชั่วคราว

ราชันย์ซาลาเปาพันหน้าเป็น อัครวิญญาณจารย์ (Spirit Elder) ระดับ 31 ในขณะที่หลี่เหยียนเป็น มหาวิญญาณจารย์ (Spirit Grandmaster) ระดับ 24 พลังวิญญาณห่างกันเพียง 7 ระดับเท่านั้น แน่นอนว่าเขาย่อมสามารถขับไล่ผลกระทบจากการระเบิดออกไปได้

นอกจากนี้ วงแหวนขับไล่ธาตุไฟยังสามารถกระแทกศัตรูที่อยู่ในระยะให้กระเด็นออกไปได้ด้วย ซึ่งเรื่องนี้ถูกพิสูจน์มาแล้วในหลายการต่อสู้ก่อนหน้านี้ ทว่า ผลลัพธ์ที่เจาะจงนั้นขึ้นอยู่กับการควบคุมของหลี่เหยียนเอง

เพราะเขาต้องการเลียนแบบวิญญาณยุทธ์ของราชันย์ซาลาเปา หลี่เหยียนจึงเลือกที่จะไม่กระแทกอีกฝ่ายให้กระเด็นไปไกล เพื่อที่จะได้เก็บเลือดมาได้ง่ายขึ้น

ส่วนเรื่องที่เขาสามารถใช้ "ซาลาเปาหนึบติดฟันอุดลำคอ" ได้ตั้งแต่ต้นนั้น นั่นคือผลของทักษะวิญญาณที่สามที่เทียนเมิ่งมอบให้: "เลียนแบบภาพกระจก" (Mirror Image Replication) ทักษะนี้ต่างจากการเลียนแบบทักษะผ่าน "หินเงากระจก" เพราะมันไม่จำเป็นต้องใช้เลือด เพียงแค่ "สะท้อน" ภาพตรงหน้าก็สามารถเลียนแบบได้ทันที

และนั่นคือที่มาของสถานการณ์ในปัจจุบัน แน่นอนว่าหลี่เหยียนไม่มีวันอธิบายเรื่องนี้ให้ใครฟัง

ในตอนนี้ เขามองไปยังราชันย์ซาลาเปาพันหน้าด้วยรอยยิ้มหยันเล็กน้อย "อยากต่อไหม?" "ไม่... ไม่เอาแล้ว นายมันปีศาจชัดๆ ฉันสู้ไม่ไหวหรอก..." ราชันย์ซาลาเปาส่ายหัวดิกอย่างรู้ความ

"เงากระจก เป็นฝ่ายชนะ!" กรรมการประกาศ

บนหน้าจอแสง— เงากระจก: ชนะ 170 แพ้ 0, แข่งทั้งหมด 170 แมตช์, คะแนนรวม 80,220 [นักสู้จิตวิญญาณระดับทอง], เงินรางวัลรวม 86,232

"เขาชนะแล้ว! ทำได้จริงๆ!" "ผู้ชนะคือเงากระจก! ยังคงเป็นเงากระจก! และก็ยังเป็นเงากระจก!" "เขายังคงเดินหน้าเขียนตำนานของตัวเองต่อไป และบางทีเขาอาจจะสร้างตำนานที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน และจะไม่มีวันมีใครทำได้อีก..."

พิธีกรรีบกระโดดออกมาปลุกเร้าบรรยากาศทั่วทั้งสนาม ประหนึ่งว่าเขาเป็นคนชนะเสียเอง

"เทพเงากระจก! สุดยอด!" "เทพเงากระจก! ใจถึงพึ่งได้!" "เทพเงากระจก! ฉันอยากมีลูกกับนาย!" "..." เสียงเชียร์ทั่วสนามเป็นไปในทิศทางเดียวกันอย่างน่าประหลาด

จนหลี่เหยียนแอบคิดว่า ทางสนามประลองคงจะจ้างหน้าม้ามาปนอยู่ในนี้ด้วยแน่ๆ เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว เขาจึงไม่รั้งอยู่บนเวทีและเดินจากไปทันที

ตลอดครึ่งเดือนหลังจากนั้น เพื่อเป็นการฝึกฝนความสามารถปัจจุบันและเพื่อร่วมมือกับ "แผนงาน" ของสนามประลอง หลี่เหยียนจะเข้าสู้หนึ่งแมตช์ในทุกๆ วัน

และแล้ว... ทุกคนก็ได้ค้นพบว่า หลี่เหยียนที่เลียนแบบวิญญาณยุทธ์ซาลาเปานั้น ดูเหมือนจะมีแผนการที่ "หน้าไม่อาย" ยิ่งกว่าเดิม เมื่อเริ่มการต่อสู้ เขาจะใช้ "ซาลาเปาแสงแสบตา" กวนประสาท จากนั้นก็จะระดมปา "ซาลาเปาระเบิด" เพื่อถล่มด้วยพลังทำลายล้างเป็นวงกว้าง โดยปกติแล้ว การต่อสู้มักจะจบลงแค่นั้น

จะมีก็เพียงคู่ต่อสู้บางคนที่มีความสามารถสูงกว่าปกติ ที่พอจะฝ่าดงระเบิดเข้ามาใกล้ตัวเขาได้ แต่หลังจากนั้น... วงแหวนขับไล่ธาตุไฟก็จะซัดพวกเขากระเด็นกลับไป กระเด็นไปไกลกว่าจุดเริ่มต้นเสียอีก แล้ววงจรเดิมๆ ก็จะเริ่มวนซ้ำ...

ดังนั้น แม้จะผ่านไปเพียงครึ่งเดือน แต่เมื่อพูดถึง "ราชันย์ซาลาเปา" สิ่งแรกที่ทุกคนนึกถึงคือเงากระจก ไม่ใช่ราชันย์ซาลาเปาพันหน้าคนเดิม จนตัวจริงถึงกับสติหลุดไปหลายรอบ "ไอ้เงากระจกบ้านั่น! ชนะฉันยังไม่พอ นี่ยังจะมาแย่งชื่อฉายาฉันไปอีกเหรอ!!" "แงๆ ทำไมฉันไม่มีทักษะวงแหวนไฟนั่นบ้างนะ..." เขาร้องไห้โฮอย่างหมดทางสู้เหมือนเด็กๆ

หลี่เหยียนไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้นัก ทว่ามีอีกเรื่องหนึ่งที่ปลุกความสนใจของเขาขึ้นมา...

"อะไรนะ?!" "เขาชนะรวดสิบห้านัดรวดต่อพวก อัครวิญญาณจารย์ (สามวงแหวน) เลยเหรอ?" "แถมยังเป็นการชนะแบบขาดลอยทุกนัดด้วย?"

ไต้มู่ไป๋ ซึ่งเพิ่งจะล่าวงแหวนวิญญาณที่เหมาะสมมาได้ และเลื่อนระดับขึ้นเป็นอัครวิญญาณจารย์ภายใต้การนำของฟเลนเดอร์ ไม่อาจยอมรับข้อมูลที่อยู่ตรงหน้าได้ เดิมที ด้วยแรงกระตุ้นจากหลี่เหยียนและการสะสมพลังมาครึ่งปี เขาจึงเลือกท้าทายตัวเองในการดูดซับวงแหวนวิญญาณครั้งนี้ ทำให้วงแหวนที่สามของเขามีอายุเกือบจะถึงขีดจำกัดสูงสุดของวงแหวนระดับนี้

นั่นทำให้พลังวิญญาณของเขาพุ่งขึ้นเป็นระดับ 32 ทันทีที่ทะลวงระดับ ในตอนที่ทำสำเร็จ เขาจินตนาการไปไกลถึงภาพที่เขาปลิดชีพหลี่เหยียนบนลานประลองเป็นตายของสนามประลอง เขาจะได้รับเสียงเชียร์จากทุกคน! ความสำเร็จที่หลี่เหยียนเคยทำมาในอดีต จะกลายเป็นเพียงเชิงอรรถให้กับความยิ่งใหญ่ของเขา ที่สำคัญที่สุด เขาเตรียมจะเซ็นสัญญาเดิมพันกับหลี่เหยียน โดยผู้ชนะจะได้ทรัพย์สินทั้งหมดของผู้แพ้ไป ดังนั้นในจินตนาการของเขา นี่คือการดวลเป็นตายที่มีเงินทองนับหมื่นเหรียญทองเป็นเดิมพัน

แต่ตอนนี้ จินตนาการทั้งหมดพังทลายลง แม้จะต้องสู้ข้ามระดับกับพวกสามวงแหวน เงากระจกก็ยังคงแสดงท่าทีที่หยุดยั้งไม่ได้

เขาเริ่มสงสัยในตัวเอง "ตอนนี้ฉันเพิ่งระดับ 32 และในบรรดาคู่ต่อสู้ที่เขาชนะมา มีคนที่ระดับสูงกว่าฉันตั้งหลายคน" "ฉันจะชนะเขาได้จริงๆ เหรอ?" "ถ้าฉันเปิดลานประลองเป็นตายแล้วแพ้ สิ่งที่ฉันต้องเผชิญคือความตาย!"

ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่เขาก็เริ่มขวัญผวาเสียแล้ว "หรือว่าฉันควรจะลองทดสอบฝีมือเขาก่อนในลานประลองซ้อมมือดีนะ..."