บทที่ 125 ซื้อโอสถสร้างรากฐาน

บทที่ 125 ซื้อโอสถสร้างรากฐาน

เวลาหนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากเฉินเต้าเสวียนเข้าใจเจตจำนงกระบี่ม่านพิรุณ และก้าวข้ามขีดจำกัดในเส้นทางวิถีกระบี่

ทำให้อุปสรรคบนวิถีกระบี่ของเฉินเต้าเสวียนได้หายไป

ในปีนี้…

เฉินเต้าเสวียนใช้เวลาทั้งหมดในการกลั่นปราณแก่นแท้ สอนศิษย์ตระกูลรุ่นเต้า และทำความเข้าใจวิถีกระบี่

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อขอบเขตวิถีกระบี่ของเฉินเต้าเสวียนลึกซึ้งยิ่งขึ้น เขาก็พบว่าขอบเขตวิถีกระบี่ของเขาค่อยๆ ก้าวหน้าขึ้นทีละน้อย แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในสภาวะรู้แจ้ง

ดูเหมือนว่าเมื่อเขาเข้าใจเจตจำนงกระบี่ พรสวรรค์ด้านกระบี่ของเขาก็ได้รับการปรับปรุงในระดับหนึ่งสินะ?

การค้นพบนี้ทำให้เฉินเต้าเสวียนดีใจอย่างไม่ต้องสงสัย

แม้ว่าความก้าวหน้าของเฉินเต้าเสวียนด้านวิถีกระบี่จะรวดเร็วมาก แต่เขาก็รู้ดีว่า เขาไม่ได้มาถึงจุดนี้ได้ด้วยพรสวรรค์ด้านกระบี่

แม้ว่าพรสวรรค์ด้านกระบี่ของเฉินเต้าเสวียนจะไม่เลว เพราะถ้าเขาอยู่ในนิกายกระบี่เฉียนหยวนน เขาก็อาจถูกเรียกว่าอัจฉริยะได้

แต่เมื่อเทียบกับสัตว์ประหลาดอย่างโจวมู่ไป๋ ที่เข้าใจเจตจำนงกระบี่ในขอบเขตสร้างรากฐาน พรสวรรค์ด้านกระบี่ของเขาก็ยังด้อยกว่ามาก

เพียงแต่…

แม้ว่าเฉินเต้าเสวียนจะไม่สามารถแข่งขันกับพรสวรรค์ด้านกระบี่ได้ แต่เขาก็มีระบบโกงอย่าง "คัมภีร์เต๋าหงเหมิงรู้แจ้ง" ด้วยความช่วยเหลือของความสามารถในการสะสมความเข้าใจ ปัญหาใดๆ ก็สามารถแก้ไขได้อย่างง่ายดาย

การทำความเข้าใจวิถีกระบี่ จึงเป็นเรื่องง่ายเหมือนการดื่มน้ำกินข้าว!

เจตจำนงกระบี่ม่านพิรุณ รวมถึงกระบี่ไล่ล่าสายลมฝนโปรยปรายที่เฉินเต้าเสวียนใช้ก่อนหน้านี้ ล้วนเน้นที่คำว่า "กระจาย"

ปราณกระบี่กลายเป็นสายฝน ปราณสีขาวกลายเป็นม่าน!

นี่คือตัวตนของคำว่า "กระจาย" บนวิถีกระบี่

เจตจำนงกระบี่นี้ ย่อมเหมาะที่สุดสำหรับการต่อสู้กับศัตรูหลายคน และเชี่ยวชาญในการโจมตีแบบกลุ่ม

แต่ในขณะเดียวกัน เมื่อเทียบกับเจตจำนงกระบี่อื่นๆ เจตจำนงกระบี่ม่านพิรุณก็มีข้อบกพร่องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

นั่นคือพลังระเบิดไม่เพียงพอ…

แน่นอน ไม่ใช่ว่าพลังระเบิดของเฉินเต้าเสวียนไม่เพียงพอ แต่พลังระเบิดของเขาไม่เพียงพอถ้าเทียบกับมือกระบี่ในระดับเดียวกัน

ดังนั้น ทิศทางการฝึกฝนของเจตจำนงกระบี่ม่านพิรุณในอนาคต เฉินเต้าเสวียนจึงเรียกมันว่า "หลอมรวม"

สิ่งที่เรียกว่า "หลอมรวม" คือการรวมม่านฝนและปราณขาวเข้าด้วยกัน

การทำเช่นนี้เป็นเรื่องยากมาก อย่างน้อย… เฉินเต้าเสวียนต้องเข้าใจเจตจำนงกระบี่ม่านพิรุณอย่างลึกซึ้งกว่านี้ เขาถึงจะทำได้

และเฉินเต้าเสวียนบำเพ็ญเพียรมาหนึ่งปีแล้ว

การรู้แจ้งนับครั้งไม่ถ้วน ทำให้ม่านฝนปราณขาวในรัศมีหนึ่งร้อยจั้ง หดตัวลงเหลือเพียงสิบกว่าจั้ง

จากนั้น เขาก็ดูเหมือนจะพบกับคอขวดใหม่ ไม่ว่าเขาจะรู้แจ้งอย่างไร ระดับวิถีกระบี่ของเขาก็ไม่ก้าวหน้าอีกแล้ว

แต่เฉินเต้าเสวียนรู้ว่า สิ่งที่เขาพบในครั้งนี้ไม่ใช่คอขวดของวิถีกระบี่ แต่เป็นคอขวดของขอบเขตบ่มเพาะ!

พูดง่ายๆ ก็คือ… ขอบเขตการบ่มเพาะของเขาต่ำเกินไป มันไม่เพียงพอที่จะสนับสนุนให้เขาเข้าใจขอบเขตวิถีกระบี่ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ปรากฏการณ์ที่ระดับบำเพ็ญเพียรฉุดรั้งขอบเขต คาดว่ามันคือปรากฏการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในโลกแห่งการฝึกตนเซียนทั้งหมด

ในความเป็นจริง ไม่ต้องพูดถึงระดับบำเพ็ญเพียรที่ฉุดรั้งขอบเขต

แม้แต่มือกระบี่ที่สามารถเข้าใจเจตจำนงกระบี่ในขอบเขตหลอมรวมพลังปราณเช่นเขา คาดว่าจะไม่มีอยู่ในทะเลหมื่นดวงดาวทั้งหมด!

มิฉะนั้น อย่างน้อยเฉินเต้าเสวียนก็ควรจะเคยได้ยินเกี่ยวกับมันมาบ้าง ใช่ไหม?

แต่ไม่ว่าจะเป็นรายชื่ออัจฉริยะที่นิกายกระบี่เฉียนหยวนนมอบให้ หรือข่าวลือจากโลกภายนอก เขาก็ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับมือกระบี่เช่นนี้เลย

เหตุผลนั้นง่ายมาก

แม้ว่าจะมีผู้ฝึกตนที่มีพรสวรรค์ด้านกระบี่ที่ผิดปกติเช่นนี้ และสามารถเข้าใจเจตจำนงกระบี่ในขอบเขตหลอมรวมพลังปราณได้ คาดว่าพวกเขาคงไม่กล้าทำเช่นนี้อยู่ดี

เพราะการทำเช่นนี้ มันไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย!

ผู้ฝึกตนประเภทนี้ แม้ว่าจะอยู่ยงคงกระพันในขอบเขตปราณกระบี่ และสามารถสังหารผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานข้ามขอบเขตได้

แต่เมื่อพวกเขาสร้างรากฐาน สิ่งที่รอพวกเขาอยู่คือความตายเท่านั้น!

เฉินเต้าเสวียนที่อ่านหยกมรดกวิถีกระบี่ของโจวมู่ไป๋รู้เรื่องนี้ดี

ไม่ต้องพูดถึง

ตอนนี้เขาอยู่ในสถานะนี้ ทุกครั้งที่เขานึกถึงการสร้างรากฐาน เขามักจะรู้สึกหวาดกลัวอย่างรุนแรงในจิตใจ

ความหวาดกลัว และลางสังหรณ์ของผู้ฝึกตน จะไม่ปรากฏขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล

ทุกครั้งที่ผู้ฝึกตนมีความรู้สึกนี้ พวกเขาต้องให้ความสนใจว่า มันจะมีอันตรายใดๆ รอพวกเขาอยู่หรือไม่?

แน่นอน เพื่อที่จะสร้างรากฐาน เฉินเต้าเสวียนได้เตรียมการอย่างเต็มที่แล้ว หากแม้แต่การเตรียมการที่เพียงพอของเขาไม่สามารถทำให้เขาสร้างรากฐานได้สำเร็จ นั่นหมายความว่า การเข้าใจเจตจำนงกระบี่ในขอบเขตหลอมรวมพลังปราณเป็นหนทางสู่ความตาย!

อย่างไรก็ตาม เพื่อให้แน่ใจว่าปลอดภัย เฉินเต้าเสวียนยังคงวางแผนที่จะไปที่เมืองกวงอันเพื่อซื้อโอสถสร้างรากฐานอีกสักเม็ด

...

ณ เกาะซวงหู

ในลานบ้านของคฤหาสน์จิตวิญญาณของเฉินเต้าเสวียน

"เจ้าบอกว่าจะซื้อโอสถสร้างรากฐาน?"

เฉินเซียนเหอเดินมาข้างหน้าอย่างสั่นเทา มือชราภาพจับไหล่ของเฉินเต้าเสวียนอย่างแน่นหนา และพูดอย่างตื่นเต้น "ในเวลาเพียงสองปี เจ้าก็ขัดเกลาปราณแก่นแท้จนถึงขั้นสมบูรณ์แบบได้แล้ว? เร็วมาก เร็วมากจริงๆ!"

ดวงตาของเฉินเซียนเหอส่องประกายด้วยน้ำตา จากนั้นก็ยิ้มและพูดว่า "หากเจ้ากินโอสถทะลวงเส้นพลังปราณในตอนนั้น และมีสภาพแวดล้อมบำเพ็ญเพียนอย่างเช่นในปัจจุบัน บางที… อายุการสร้างรากฐานของเจ้า อาจทำลายสถิติที่โจวมู่สร้างไว้ก็ได้!"

เขามองดูเฉินเต้าเสวียนที่อายุยี่สิบเอ็ดปีแล้ว เฉินเซียนเหอก็อดคิดย้อนอดีตไม่ได้

"ไม่ว่าจะเป็นยี่สิบปีหรือยี่สิบเอ็ดปี มันไม่ต่างกันสำหรับข้า"

เฉินเต้าเสวียนยิ้มและพูดว่า "การแข่งขันเรื่องนี้ ไม่มีความหมาย"

"ใช่แล้ว! ถูกต้อง! การแข่งขันเรื่องนี้ไม่มีความหมาย ฮ่าๆๆ!"

เฉินเซียนเหอหัวเราะออกมาดังๆ นี่อาจเป็นครั้งที่เขามีความสุขที่สุด นับตั้งแต่ตระกูลสร้างเส้นพลังปราณ

ในที่สุด ตระกูลเฉินก็กำลังจะมีผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานคนแรกแล้ว!

เมื่อมีคนแรก คนที่สองและคนที่สามก็อยู่ไม่ไกล

เฉินเซียนเหอนึกถึงเฉินเต้าฉูและเฉินเตาเหลียน พวกเขามีรากจิตวิญญาณระดับสูงเช่นเดียวกับเฉินเต้าเสวียน และตอนนี้ พวกเขาก็บรรลุขอบเขตหลอมรวมพลังปราณขั้นแปดแล้ว อยู่ห่างจากขอบเขตหลอมรวมพลังปราณขั้นเก้าเพียงก้าวเดียว

เมื่อเทียบกับเฉินเต้าเสวียนในตอนนั้น เฉินเต้าฉูและเฉินเตาเหลียนดูเหมือนจะมีสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดตั้งแต่เริ่มบำเพ็ญเพียร

ทรัพยากรต่างๆ นั้น พวกเขาได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด!

คาดว่า…. แม้แต่โจวมู่ไป๋ เขาก็ไม่สามารถฟุ่มเฟือยได้ขนาดนี้ในขอบเขตหลอมรวมพลังปราณ

แม้ว่าตระกูลโจวจะเป็นตระกูลใหญ่ แต่พวกเขาก็มีศิษย์ตระกูลจำนวนมาก เกือบหลายแสนคน

ดังนั้น ตระกูลโจวจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะมอบทรัพยากรมากมายให้กับโจวมู่ไป๋ในขอบเขตหลอมรวมพลังปราณ แม้ว่าโจวมู่ไป๋จะมีรากจิตวิญญาณระดับสวรรค์ก็ตาม

การผงาดขึ้นอย่างแท้จริงของโจวมู่ไป๋ ย่อมไม่ได้ขึ้นอยู่กับรากจิตวิญญาณระดับสวรรค์ของเขา แต่เขาเข้าใจเจตจำนงกระบี่ในขอบเขตสร้างรากฐาน และกลายเป็นมือกระบี่ต่างหาก

นี่ทำให้ตระกูลโจวเดิมพันทั้งหมดกับเขา และทรัพยากรบ่มเพาะต่างๆ ก็เอียงไปทางเขาอย่างต่อเนื่อง

เพราะเหตุนี้ จึงทำให้โจวมู่ไป๋กลายเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตคฤหาสน์ม่วงได้ เมื่ออายุไม่ถึงร้อยปี

ต้องรู้ก่อนว่า การเลื่อนขอบเขตบ่มเพาะในขอบเขตสร้างรากฐานนั้น ยากกว่าขอบเขตหลอมรวมพลังปราณมาก

มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเลื่อนขอบเขตบ่มเพาะหลายระดับในหนึ่งปี

ในความเป็นจริง หากผู้ฝึกตนสามารถเลื่อนขอบเขตบ่มเพาะหนึ่งระดับในขอบเขตสร้างรากฐานทุกๆ สิบปีโดยเฉลี่ย มันก็ถือว่าความเร็วไม่เลวแล้ว

เส้นทางบำเพ็ญเพียร ยิ่งไปถึงขั้นหลังๆ มันก็ยิ่งยากมาก

มิฉะนั้น จะไม่มีผู้ฝึกตนที่มีอายุขัยหลายร้อยหรือหลายพันปี แต่ไม่มีเวลาเพียงพอในการบำเพ็ญเพียรและทะลวง

...

สามปีต่อมา

เฉินเต้าเสวียนและเฉินเซียนเหอก้าวขึ้นสู่เส้นทางสู่เมืองกวงอันอีกครั้ง

การเดินทางราบรื่นมาก

หนึ่งเดือนต่อมา

เฉินเต้าเสวียนและเฉินเซียนเหอก้าวเข้ามาในร้านกระบี่บินหงอิน ณ ตลาดนัดผู้ฝึกตนอิสระ

"เต้าเสวียน… เจ้าบอกว่า เจ้าจะไม่ไปที่โรงประมูลตระกูลโจว เพื่อซื้อโอสถสร้างรากฐานในครั้งนี้งั้นเหรอ?"

เฉินเซียนเหอดูเหมือนจะประหลาดใจเมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเต้าเสวียน

"ใช่ ข้าอยากซื้อจากคนรู้จัก" เฉินเต้าเสวียนยิ้มตอบ

"คนรู้จัก?"

ใบหน้าของเฉินเซียนเหอเต็มไปด้วยความสับสน ในเมืองกวงอัน คนที่มีอำนาจมากที่สุดที่ตระกูลเฉินรู้จักคือโจวมู่เฉิง

เฉินเซียนเหอเดาว่า เต้าเสวียนต้องการขอให้โจวมู่เฉิงซื้อในราคาภายในของตระกูลโจวหรือเปล่า?

แต่นี่ไม่ใช่การบังคับให้โจวมู่เฉิงทำผิดงั้นเหรอ?

กฎของตระกูลโจวนั้นเข้มงวดมาก หากคนในตระกูลต้องการใช้โอสถสร้างรากฐาน พวกเขาสามารถซื้อได้ในราคาภายใน แต่ห้ามขายต่อโอสถสร้างรากฐานอย่างเด็ดขาด!

มิฉะนั้น หากถูกจับได้ หน่วยบังคับใช้กฎหมายของตระกูลโจวจะไม่ปล่อยพวกเขาไปอย่างง่ายดาย

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เฉินเซียนเหอก็ลังเลเล็กน้อย "เต้าเสวียน ตระกูลเฉินของเราไม่ได้ขาดหินจิตวิญญาณ หมื่นหรือสองหมื่นก้อนในปัจจุบัน ทำไมต้องทำให้พี่ชายโจวลำบากใจด้วยล่ะ?"

เมื่อเห็นว่าอาสิบสามเข้าใจผิด เฉินเต้าเสวียนก็ยิ้มและพูดว่า "วางใจเถอะ ท่านอาสิบสาม คนที่ข้ากำลังมองหาไม่ใช่ท่านลุงโจว"