บทที่ 32 ประกายไฟเล็กๆ ลุกโชน! ความสำคัญของการอบรมเด็ก!
บทที่ 32 ประกายไฟเล็กๆ ลุกโชน! ความสำคัญของการอบรมเด็ก!
พลังแห่งศรัทธาฟางเหลยรู้ถึงธาตุแท้ของพลังนี้ทันทีที่เห็นมัน
แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดเลยก็คือ จางหม่างที่อยู่ตรงหน้านี้ กลับเลือกที่จะศรัทธาในตัวเขาในยามที่จิตใจแตกสลาย
ดังนั้น เขาจึงจมอยู่กับความคิดอันยาวนาน - เมื่อคนพวกนี้สามารถเปลี่ยนความศรัทธาได้ แล้วอะไรกันแน่คือเงื่อนไขที่จะทำให้พวกเขาเปลี่ยนความศรัทธา? หากสามารถชักจูงศรัทธิกชนเหล่านี้ได้ในวงกว้าง สถานการณ์ของมนุษยชาติจะดีขึ้นมากหรือไม่?
ในตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนดังลั่นจากภายนอก
"ท่านผู้เฒ่าแห่งวิกฤตสวรรค์! ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะสร้างสำนักวิกฤตสวรรค์ ตระกูลวิกฤตสวรรค์ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งวิกฤตสวรรค์! เผยแพร่วัฒนธรรมวิกฤตสวรรค์!"
ดวงตาของฟางเหลยเป็นประกาย ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ เขาหันไปมองลู่เจียงเทาที่อยู่นอกเมฆพายุ เพราะวิธีนี้อาจเป็นไปได้! แต่ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็หม่นลง เพราะเขานึกไม่ออกว่าสำนักแบบนี้จะอยู่รอดได้อย่างไร? ทั่วทั้งแคว้นเต็มไปด้วยผู้ฝึกตนที่ปราบมนุษย์ หากในสำนักมีแต่มนุษย์ มันจะไม่เป็นการเรียกร้องความสนใจเกินไปหรือ?
สายตาของฟางเหลยค่อยๆ มองไปที่จางหม่าง จู่ๆ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น
เว้นแต่ว่า — จะมีสายลับแทรกซึมเข้าไปในดินแดนของฝ่ายตรงข้าม!
** งั้นต้องเก็บคนอย่างจางหม่างไว้ชั่วคราวสินะ!?
และเขาจะต้องกลายเป็นป้ายโฆษณา เป็นป้ายที่ถูกเปิดเผยออกไป! อีกทั้งตัวจางหม่างเองก็ถือกระถางสำริดอยู่ คงเป็นชนชั้นสูงในหมู่ผู้ฝึกตนที่ปราบมนุษย์แห่งแคว้นอวิ๋นอยู่แล้ว ดังนั้นหากมีเขาคอยอำพราง หลายเรื่องคงจะง่ายขึ้นมาก
ส่วนผู้ควบคุมเบื้องหลัง ก็ให้เป็นลู่เจียงเทาคนนี้ไปก่อน!
"แต่ลู่เจียงเทาอาจไม่สามารถควบคุมจางหม่างได้ ต้องหาวิธีสักอย่าง"
ฟางเหลยขมวดคิ้ว มองไปที่จางหม่าง
แม้จางหม่างจะยอมสวามิภักดิ์ แต่ที่ยอมคงมีแค่ตัวเขาเท่านั้น ไม่ใช่คนอื่น
อีกทั้งวรยุทธ์ของจางหม่างก็สูงเกินไป พูดว่าจะทุบลู่เจียงเทาก็คงไม่เกินไปนัก เพราะวรยุทธ์ของเขาเหนือชั้นเกินไป
"วรยุทธ์?" ฟางเหลยกะพริบตา จู่ๆ ก็ชะงักไป
เพราะคนข้างนอกนั่น กำลังฝ่าด่านเข้าสู่ขั้นอมตะไม่ใช่หรือ?
ถ้าตัวเองลดความยากลงหน่อย ให้เขาก้าวเข้าสู่ขั้นอมตะ ก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ?
ฟางเหลยยิ้มมุมปาก เขารู้ทันทีว่าจุดแข็งที่สุดของลัทธิภัยสวรรค์ของลู่เจียงเทาคืออะไร!
"ศรัทธาในวิกฤตสวรรค์ ก้าวสู่อมตะ!" ฟางเหลยพูดช้าๆ "ไม่รู้ว่ามีคนอยากเข้าสู่ขั้นอมตะระดับสามกี่คน แม้แต่พวกผู้ฝึกตนที่ปราบมนุษย์พวกนี้ก็ตาม!"
ใช่แล้ว แม้แต่ผู้ฝึกตนที่ปราบมนุษย์ก็ยากลำบากอย่างยิ่ง! ฟางเหลยนึกถึงผู้ฝึกตนที่ปราบมนุษย์คนแรกที่เขาพบหลังจากข้ามมิติมา ผู้ถือร่มโลกีย์และธงวิญญาณนับหมื่น ก็ต้องฝ่าด่านเข้าสู่ขั้นอมตะเช่นกัน!
และยังนึกถึงมังกรแก่ตนหนึ่งที่มอบเกราะทองคำมังกรเจินไห่ให้ ก็ตายเพราะฝ่าด่านเข้าสู่ขั้นอมตะเช่นกัน!
แม้ว่าจะเกี่ยวข้องกับการก่อกวนของตัวเองด้วย แต่...
"ดูท่าต่อไป ความยากของการฝ่าด่านเข้าสู่ขั้นอมตะ จะต้องเพิ่มขึ้นอีก! อย่างน้อยในแคว้นอวิ๋นและแคว้นใกล้เคียง ความยากของการฝ่าด่านเข้าสู่ขั้นอมตะจะต้องทำให้ผู้ฝึกตนที่ปราบมนุษย์ทั้งหมดหวาดกลัว!"
"ต้องเสริมค่ายกลสวรรค์ให้แข็งแกร่งขึ้น!"
พูดถึงตรงนี้ ฟางเหลยก็ยิ้ม ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
"ข้าคือวิกฤตสวรรค์ เมื่อเป็นเช่นนั้น ลูกน้องของตัวเองฝ่าด่าน ไม่ใช้ค่ายกล ก็สมเหตุสมผลไม่ใช่หรือ? ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรนี่?"
ฟางเหลยครุ่นคิดนาน ก่อนจะเสริมว่า "แค่พวกเด็กๆ นั่นค่อนข้างงอแง"
"และยังไม่อาจทำให้พวกเด็กๆ เหล่านี้คิดว่าการเปิดช่องหลังเป็นเรื่องปกติ มิฉะนั้นหากพวกเขาเติบโตมาผิดทาง ปัญหาที่ตามมาในภายหลังอาจจะยิ่งใหญ่กว่า"
"ดังนั้น จะให้ใครมาร่วมมือกับข้าดีล่ะ?"
"หืม?" ฟางเหลยแบกค้อนขึ้นบนบ่า และก็เป็นท่าทางนี้เองที่ทำให้เขานึกถึงอาวุธวิเศษอีกอย่างหนึ่ง — แส้ไล่วิญญาณ!
ฟางเหลยนึกขึ้นได้ถึงเสียงส่งจิตของแส้ไล่วิญญาณในตอนนั้น แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้ตกลง
"ให้แส้ไล่วิญญาณกลายเป็นสายฟ้าสวรรค์งั้นหรือ? ในวิกฤตสวรรค์ ก็ต้องการสายฟ้าทำลายวิญญาณสักสาย และมันก็ไม่ได้มีจิตใจเหมือนเด็ก ก็น่าจะแยกแยะความสำคัญของปัญหาได้"
"อีกอย่าง หลายปีมานี้ มันก็ไม่เคยทำผิดพลาดอะไร" ฟางเหลยหรี่ตาลง เริ่มครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ของเรื่องนี้
(จบบท)