บทที่ 520: การพลิกกลับ (ฟรี)

คนที่บอกว่าเกมทรมาน แต่พวกเขาแค่เล่นเกมเท่านั้น

แต่มีบางคนกำลังใช้ชีวิตแบบนั้นจริงๆ

ทุกวันต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย

ขณะเดียวกัน ภายในเรื่องราวของเกมก็มีภาพสะท้อนของคนธรรมดามากมาย

"ฉันไม่คิดว่ามันทรมานนะ ถ้าจะพูดว่าทรมาน ลองมองชีวิตตัวเองสิ มีกี่คนที่ทำงานวันละสิบสองชั่วโมง?"

"มีกี่คนที่เงินเดือนแค่เดินละ 4,000-5,000?"

"ในเกม ตัวเอกสามารถหาเงินได้เดือนละหมื่นกว่าหยวนจากความพยายาม"

"ตัวเอกในเกมแค่เกิดมาในครอบครัวที่ลำบาก แต่ด้วยความพยายามของตัวเอง เขาก็ยังสร้างชีวิตที่รุ่งโรจน์ได้"

"แล้วพวกเราในโลกจริงล่ะ?"

"พอคิดว่าชีวิตครึ่งหลังอาจต้องเป็นเหมือนแรงงานไปทั้งชีวิต ฉันก็รู้สึกเหนื่อยใจ และรู้สึกว่าชีวิตมันมืดมนไปหมด"

"จริงๆ แล้วเกมนี้ยังเล่าแบบอ้อมๆ ด้วยซ้ำ ถือว่าเกรงใจความรู้สึกของหลายคนแล้ว"

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ความคิดเห็นเกี่ยวกับเกมก็เกิดการพลิกกลับครั้งใหญ่

ผู้คนจำนวนมากเริ่มคิดว่าเกมนี้ไม่ได้โหดร้าย

แต่มันคือการได้ลองใช้ชีวิตอีกแบบหนึ่ง

ในเวลาไม่นาน เสียงชื่นชมก็หลั่งไหลเข้ามา

พนักงานบริษัทมาฮาเกมมิ่งเห็นคอมเมนต์ของผู้เล่น ต่างตื่นเต้นกันมาก

เปิดตัวได้อย่างสวยงาม!

พวกเขาเร่งพัฒนาเวอร์ชั่นออนไลน์อย่างเต็มที่

พนักงานหลายคนออกจากบริษัท ไปยังบริษัทเกมอื่น เพื่อช่วยชี้แนะและร่วมพัฒนาเกมพาร์ทไทม์ให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

……

ยามค่ำคืน ในห้องรับรองสุดหรูของคลับแห่งหนึ่งในเมืองเซินเฉิง

เฉียนจื้อหยงยังไม่รู้ว่าเกมพาร์ทไทม์กำลังโด่งดังอย่างมาก เขากำลังดื่มอย่างสนุกสนานกับจ้าวไคเสวียน เฉินจิ่งฝู เสิ่นโหย่วอัน ถังเล่อจ้าน และคนอื่นๆ

เสิ่นโหย่วอันยกแก้วขึ้น เดินมาข้างเฉียนจื้อหยงแล้วพูดว่า "คุณเฉียน ผมขอชนแก้วกับคุณหน่อย เราไม่ได้เจอนานแล้ว"

เฉียนจื้อหยงยกแก้วขึ้น ชนแก้วกับเสิ่นโหย่วอัน และตามธรรมเนียมบนโต๊ะเหล้า เขาจงใจลดแก้วของตัวเองให้ต่ำกว่าเล็กน้อย

เมื่อเห็นเฉียนจื้อหยงลดแก้วลง เสิ่นโหย่วอันเก็รีบลดต่ำกว่าอีก

เฉียนจื้อหยงลดลงอีก เสิ่นโหย่วอันก็ลดลงอีกเช่นกัน

ทั้งสองลดลงเรื่อยๆ จนแก้วแทบจะชนพื้นแล้ว

"คุณเฉียน!" เสิ่นโหย่วอันพูดอย่างรีบร้อน "ให้ผมเถอะครับ!"

เฉียนจื้อหยงพูดว่า "คุณเสิ่น คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง? ผมเป็นน้องนะครับ"

เสิ่นโหย่วอันพูดว่า "อย่านับถือผมว่าเป็นพี่ใหญ่เลยครับ ผมรับไม่ไหวหรอก"

"คุณต่างหากที่ควรเป็นพี่ใหญ่"

คนอื่นๆ ก็ยกแก้วเข้ามาชน "วันนี้พี่ใหญ่มา ถือว่าให้เกียรติพวกเราอย่างมาก"

"ขอบคุณพี่ใหญ่ที่ให้เกียรติพวกเรา"

เฉียนจื้อหยงรีบโบกมือ "ทุกคนครับ ทำแบบนี้ผมจะอายุสั้นนะค พวกคุณอายุมากกว่าผมเกือบรอบหนึ่ง จะมาเรียกผมว่าพี่ใหญ่ได้ยังไง?"

"เรียกผมเหมือนเดิมก็พอ หรือจะเรียกจื้อหยงเฉยๆ ก็ได้"

"อย่าห่างเหินกันขนาดนี้เลย"

เมื่อเห็นเฉียนจื้อหยงพูดจากใจจริง ทุกคนก็รู้สึกอบอุ่นใจ

แต่จะให้เรียกชื่อว่าจื้อหยงตรงๆ ก็ยังพูดไม่ออก

เสิ่นโหย่วอันกับเฉินจิ่งฝูก็ยังพอว่า เพราะรู้จักกันมานาน

แต่คนอื่นๆ ถ้าเรียกชื่อตรงๆ ก็กลัวว่าเฉียนจื้อหยงจะไม่พอใจ

ตอนนี้เฉียนจื้อหยงคือประธานกลุ่มบริษัทระดับล้านล้าน

เงินสดในบัญชีบริษัทกว่า 4 แสนล้าน

และเพิ่งเปิดตัวยาหยอดตา ในอนาคต การจะทำเงินถึงสิบล้านล้านก็แทบไม่ใช่เรื่องยาก

แม้พวกเขาจะอยู่ในระดับที่เรียกได้ว่ารวย

แต่เงินในมือของพวกเขารวมกันยังไม่เท่ารายได้ไม่กี่วันของเฉียนจื้อหยงเลยด้วยซ้ำ

ทรัพย์สินหลักหมื่นล้าน เทียบกับหลักล้านล้าน ก็ห่างกันร้อยเท่า

ถ้านับมูลค่ายาหยอดตาเข้าไปด้วย ก็ห่างกันพันเท่า

มันก็เหมือนกับมหาเศรษฐีที่มีทรัพย์สินเกินร้อยล้าน เทียบกับคนธรรมดาที่มีเงินแค่หนึ่งแสน

ช่องว่างระหว่างสองฝ่ายนั้นใหญ่แค่ไหน?

มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่เข้าใจ…

โชคดีที่พอดื่มไปหลายแก้ว ทุกคนพบว่าเฉียนจื้อหยงไม่เปลี่ยนไปเลย ยังปฏิบัติกับพวกเขาเหมือนเดิม พวกเขาจึงโล่งใจ

เฉียนจื้อหยงพูดว่า "ทุกคนครับ ผมมีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย"

เฉินจิ่งฝูรีบพูดว่า "พูดมาได้เลย พวกเราพร้อมช่วยทุกเรื่อง"

เฉียนจื้อหยงพูดว่า "พวกคุณก็รู้ ตอนนี้เมืองฮั่นเฉิงกำลังก่อสร้างครั้งใหญ่ ต้องใช้วัสดุจำนวนมาก"

"แล้ววัสดุสำหรับโรงงาน ก็ต้องหาซัพพลายเออร์ แต่ผมไม่ค่อยรู้จักซัพพลายเออร์ในประเทศ"

เฉินจิ่งฝูกับคนอื่นๆ มองหน้ากัน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

นี่คือการขอให้พวกเขาช่วย?

ไม่!

นี่เป็นการช่วยพวกเขาต่างหาก!

วันนี้พวกเขาเชิญเฉียนจื้อหยงมากินข้าว ก็เพื่อจะสร้างความสัมพันธ์

แต่พวกเขาไม่กล้าเปิดปากพูดก่อน

โชคดีที่เฉียนจื้อหยงพูดออกมา

"คุณเฉียน!" เสิ่นโหย่วอันน้ำตาคลอ "ชีวิตนี้ผมใช้คุ้มแล้ว"

"ได้รู้จักคุณคือโชคดีที่สุดในชีวิต"

พูดจบ เสิ่นโหย่วอันจะโค้งคำนับ

เฉียนจื้อหยงรีบประคองไว้ "คุณเสิ่น จะทำอะไรครับ?"

"คุณต่างหากที่ช่วยผม"

เสิ่นโหย่วอันส่ายหน้า "เอาล่ะๆ ไม่ต้องพูดมาก ทุกอย่างอยู่ในแก้วนี้!"

ตอนนี้สภาพเศรษฐกิจไม่ดี สินค้าจำนวนมากขายไม่ออก

จะหาของที่เฉียนจื้อหยงต้องการไม่ได้จริงๆ เหรอ?

เป็นไปไม่ได้!

เฉินจิ่งฝูที่อยู่ข้างๆ ถามว่า "คุณเฉียน นอกจากวัตถุดิบแล้ว คุณยังต้องการอะไรอีก?"

"ด้วยสภาพตลาดตอนนี้ คุณต้องการอะไร ผมหาให้ได้หมด"

เฉียนจื้อหยงพูดว่า "ผมต้องการทุกอย่าง!"

"ต้องการวัสดุทุกชนิด รวมถึงโรงงานที่ใช้วัสดุเหล่านั้นผลิตสินค้า"

"ผมอยากเปิดโรงงานที่ครอบคลุมทุกอุตสาหกรรม และสามารถผลิตสินค้าได้ 99% ของความต้องการทั่วโลก"

เงินที่เขาขาดทุนในตอนนี้ มันสู้ความเร็วของกำไรที่เพิ่มขึ้นไม่ได้เลย

เขาต้องมีหลายอุตสาหกรรมที่ขาดทุนไปพร้อมๆ กัน

ในเมื่อเป็นแบบนั้น ก็ให้ทำครบทุกอุตสาหกรรมไปเลย!

ขาดทุนพร้อมกันทุกอุตสาหกรรม ไม่ว่ามีเงินเท่าไหร่ก็ผลาญได้หมด!

จะหวังพึ่งเทคโนโลยีขั้นสูงอย่างเดียวก็ไม่ได้

ต้องจับสองทางพร้อมกัน

ทั้งปลาใหญ่ปลาน้อย จับให้หมดในคราวเดียว

ขอแค่โดยรวมขาดทุนได้ ยังไงก็ถือว่าเป็นปลาที่ดี!

คำพูดของเฉียนจื้อหยงทำให้พวกเขาตกใจ

"99% ของสินค้าเลยเหรอ?" เสิ่นโหย่วอันรีบเตือน "ก้าวแบบนี้มันใหญ่เกินไปหน่อยไหม?"

"เปลี่ยนจากการลงทุนกระจายในหลายอุตสาหกรรมแบบสะเปะสะปะ มาเป็นการค่อยๆ ทำทีละอย่าง เข้าแต่ละอุตสาหกรรมอย่างระมัดระวังดีกว่า"

เฉียนจื้อหยงถอนหายใจอย่างจนปัญญา

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงดีใจมากที่ได้ยินคำพูดแบบนี้

เพราะพวกพี่ใหญ่เคยบอกว่าเขาทำแบบนี้ไม่ได้ ทำแบบนี้จะขาดทุน

เมื่อก่อนเขาคงเชื่อทันทีโดยไม่ลังเล

แต่ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาถูกความจริงทำร้ายอย่างหนักมาตลอด

บอกว่าธุรกิจเกมไม่ดี ทำยังไงก็ขาดทุน แต่เขากลับทำกำไรได้มากมาย

บอกว่าอสังหาริมทรัพย์มีแต่เจ๊ง ดูสิ! ตอนนี้เป็นยังไงล่ะ?

ทำกำไรมหาศาลจนแทบจะรับไม่ไหว!

ตอนนี้บอกว่าอย่าทำครบทุกอุตสาหกรรม ถ้าก้าวเร็วเกินไปจะเกิดปัญหา

เขาจะเชื่อได้ยังไง?

"ไม่เป็นไรครับ ผมรู้ตัวดี" เฉียนจื้อหยงพูดพลางคีบอาหารเข้าปาก

เฉินจิ่งฝูรีบพูดว่า "คุณเสิ่น ถ้าคุณคิดจะสอนคุณเฉียนทำธุรกิจ มันก็ไม่ต่างอะไรจากสอนปลาให้ว่ายน้ำหรอก"

เสิ่นโหย่วอันได้ยินก็เอามือตบหน้าผากตัวเอง "โอ้! ให้ตายสิ… ผมลืมตัวไปหน่อย"

"ผมผิดเอง ขอดื่มสามแก้วเป็นการลงโทษ" เสิ่นโหย่วอันยกแก้วขึ้นเตรียมจะดื่มสามแก้วรวด

แต่เฉียนจื้อหยงรีบห้ามไว้ "อย่าเลยครับ ผมรู้ว่าคุณเตือนเพราะหวังดี…"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]