บทที่ 165 วางแผนเลี้ยงให้อ้วน

ขณะที่เหลียงอี้มองฉินชิงอยู่นั้น มุมปากก็เผลอยกยิ้ม ทำให้ใบหน้าของเขาดูเหมือนกำลังยิ้ม ในใจก็รู้สึกสงบและสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

“วันนี้ลมแรง เหตุใดเจ้าไม่สวมชุดคลุมออกมาด้วยเล่า?”

“หม่อมฉันรอไม่นาน ไม่เป็นไรเพคะ”

“แบบนั้นก็ไม่ได้ จางเต๋อจง เอาชุดคลุมของข้ามา”

หลังจากจางเต๋อจงนำชุดคลุมให้เหลียงอี้แล้ว เหลียงอี้ก็คลุมให้ฉินชิงทันที

ฉินชิงมองชุดคลุมบนตัว ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี

“หม่อมฉันจะอ่อนแอขนาดนั้นได้อย่างไร แม้แต่ลมก็โดนตัวไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเดินอีกไม่กี่ก้าวก็เข้าไปถึงในตำหนักแล้ว”

“แม้ว่าจะเดินไม่กี่ก้าวเจ้าก็ต้องสวมชุดคลุม ถ้าเกิดเป็นหวัดขึ้นมาคงไม่ได้มาต่อปากต่อคำกับเจิ้นที่นี่ อากาศเดี๋ยวหนาวเดี๋ยวร้อนง่ายต่อการเป็นหวัดที่สุด เจ้าเองก็รู้วิชาแพทย์ เหตุใดถึงไม่ระวังตัวเช่นนี้ล่ะ?”

เมื่อเห็นเหลียงอี้เป็นห่วง ฉินชิงจึงไม่อยากจะพูดหัวข้อนี้กับเขาต่อแล้ว

“หมอรักษาคนอื่นได้แต่รักษาตัวเองไม่ได้นะเพคะ เอาละ คราวหน้าหม่อมฉันรับปากว่าจะสวมชุดคลุมก่อนค่อยออกมา”

เมื่อได้ยินฉินชิงรับปากเหลียงอี้ถึงได้วางใจ ทั้งสองคนเดินจับมือกันเข้าไปข้างใน

“วันนี้หม่อมฉันไปที่ตำหนักของฮองเฮามา แม้ว่าฮองเฮาจะแก้พิษได้แล้ว แต่ก็เกรงว่าอาจจะทนได้ไม่เกินฤดูหนาวปีนี้เพคะ”

“เจิ้นรู้แล้ว สำหรับนางก็ถือว่าได้หลุดพ้นแล้วละ”

เมื่อเหลียงอี้ได้ยินฉินชิงกล่าวเช่นนั้น ในหัวยังคงนึกถึงฮองเฮาที่นั่งอยู่ข้างเขาอย่างสง่างามคนนั้น แต่มันกลับเลือนรางมาก ใช่ เขาไม่ได้เจอฮองเฮามานานมากแล้ว

“แต่หม่อมฉันรู้สึกว่าฮองเฮายังไม่อยากสวรรคตตอนนี้เพคะ”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉินชิงพูดมาเหลียงอี้ก็รู้สึกประหลาดใจ “อย่างนั้นหรือ? เจิ้นนึกว่าความตายเป็นทางหลุดพ้นสำหรับนางเสียอีก”

คำพูดนี้ฉินชิงก็ไม่รู้ว่าพูดออกมาอย่างไรถึงจะดี ทั้งสองมองหน้ากันไม่กล่าวสิ่งใด ทำให้ทั้งห้องดูกระอักกระอ่วน ตอนนี้ฉินชิงกลับเริ่มคิดตำหนิตัวเอง อยู่ดีๆ ตนจะเอ่ยถึงฮองเฮาทำไม ทั้งที่รู้ว่าเอ่ยแล้วจะทำให้เหลียงอี้ไม่มีความสุข

ส่วนเหลียงอี้ที่เห็นสีหน้าของฉินชิงก็รู้สึกขบขันทันที

“เอาละ เจิ้นไม่ได้เป็นอะไร ฮองเฮาไม่ได้รักเจิ้น เจิ้นเองก็รู้นานแล้ว หลายปีมานี้ความรักต่อนางหมดไปตั้งนานแล้ว”

“เหตุใดถึงพูดเช่นนั้นเพคะ?”

ฉินชิงไม่รู้ความเป็นมาของเหลียงอี้และฮองเฮา ตอนนี้ฉินชิงอธิบายความรู้สึกของเหลียงอี้และฮองเฮาได้เพียงว่า ‘เคารพซึ่งกันและกันเหมือนน้ำแข็ง’

นางรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างฮองเฮาและเหลียงอี้ไม่ค่อยดี แต่กลับไม่เคยรู้ว่าเพราะอะไร เดิมทีคิดว่าเหลียงอี้ยุ่งมากเกินไป ถึงอย่างไรที่ผ่านมาเหลียงอี้ก็ใส่ใจกับงานบ้านเมืองมากกว่า จึงย้ายห้องบรรทมไปที่ตำหนักเซวียนเจิ้งเพื่อจัดการงานบ้านเมือง เหลียงอี้ไม่ได้ใส่ใจกับวังหลังมากขนาดนั้น พูดแบบนี้ก็เข้าใจได้ ทว่าฉินชิงไม่คิดว่าที่ความสัมพันธ์ของเหลียงอี้และฮองเฮาไม่ดีจะเกิดจากสาเหตุอื่น

เมื่อเหลียงอี้ได้ยินคำถามด้วยความอยากรู้ของฉินชิง เขาเองก็ไม่ได้ถือสาที่จะเล่าเรื่องนี้ให้นางฟัง

“เจ้าอยากฟังหรือ?”

“อยากฟังเพคะ?” ฉินชิงพยักหน้า

“เรื่องนี้ก็ต้องเริ่มพูดตั้งแต่เมื่อนานมาแล้ว เวลานั้นเจิ้นยังเป็นอ๋อง ด้วยคำสั่งของพ่อแม่ คำพูดของแม่สื่อ เสด็จแม่ชอบนาง ชาติกำเนิดก็โดดเด่น อำนาจของตระกูลนางสามารถช่วยเจิ้นได้ในเวลานั้น ดังนั้นเสด็จพ่อจึงให้นางแต่งงานกับเจิ้น”

เหลียงอี้นั่งอยู่ข้างฉินชิงแล้วพูดต่อ

“แต่หลังจากนางแต่งเข้าจวนก็ไม่เคยทำสีหน้าดีๆ ให้เจิ้นเลยสักครั้ง เจิ้นคิดว่านางแค่ไม่สบายหรือแค่นิสัยแปลกเท่านั้น ตอนนั้นเจิ้นยังเด็ก มีความปรารถนาต่อภรรยาของตน จึงพยายามทำทุกอย่างหวังว่าจะทำให้นางมีความสุขได้ แต่กลับไม่ใช่เลย นางไม่เคยยินดีต้อนรับกับการที่เจิ้นไปที่เรือนของนาง ยิ่งไปมากเท่าไรท่าทีของนางก็ยิ่งเย็นชา”

“เพราะเหตุใดเพคะ?” ฉินชิงไม่กล้าเชื่อว่าสิ่งที่เหลียงอี้อธิบายมานี้จะเป็นฮองเฮาที่นางรู้จัก

“เจิ้นเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่หลายครั้งเข้าเจิ้นก็ไม่อยากไปแล้ว หลังจากหนึ่งปีนางก็ให้กำเนิดลูกสาวของเจิ้น นิสัยของนางก็อ่อนโยนขึ้นมากตั้งแต่นั้นมา แต่สำหรับเจิ้น ท่าทีของนางก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก”

“จากนั้นล่ะเพคะ?”

“จากนั้นเสด็จพ่อก็ประชวรหนัก อ๋องหลายคนเริ่มเตรียมพร้อม ตอนนั้นเจิ้นเองก็เริ่มเตรียมพร้อมเช่นกัน แน่นอนว่าต้องงานยุ่งมาก และเวลานี้ฮองเฮาก็ตั้งครรภ์อีกครั้ง”

เหลียงอี้นึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ ในแววตาของเขากลับไม่มีความเศร้า

“เจิ้นไม่มีเวลาไปหานาง แต่นางก็อยู่ได้อย่างมีความสุข แต่ในที่สุดเด็กคนนั้นก็แท้ง ในเวลานี้เจิ้นได้ขึ้นครองบัลลังก์แล้ว และในฐานะฮองเฮา นางจึงมีหลายสิ่งที่ต้องจัดการ ร่างกายของนางก็น่าจะเริ่มทรุดลงตั้งแต่ตอนนั้น แม้ว่าจะเย็นชากับเจิ้น แต่สำหรับลูกนางก็ยังให้ความสำคัญ”

“เรื่องในอดีตผ่านไปแล้ว” ฉินชิงจับมือเหลียงอี้

“เจิ้นแค่เสียใจที่นางไม่เคยรักเจิ้นเลย เจิ้นเสียใจที่ความเพ้อฝันที่มีต่อภรรยาของตัวเองในปีนั้นได้พังทลายลงจนหมดสิ้น”

“ถ้าตอนนั้นชิงเอ๋อร์...”

“ถ้าตอนนั้นหม่อมฉันทำไมเพคะ?”

“ไม่มีอะไร”

เหลียงอี้มองไปที่ฉินชิงและคิดว่าคงจะดีถ้าเป็นฉินชิงที่แต่งงานกับเขาตั้งแต่แรก แต่หลังจากทบทวนอีกที ตอนที่เขาแต่งงานนางยังเป็นเด็ก ยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่ ตอนที่แต่งงานเขาอายุสิบหกปี ส่วนนางตอนนั้นเพิ่งจะเก้าปี

“เช่นนั้นก็มากินข้าวกันเถอะ หม่อมฉันหิวแล้วเพคะ”

ระหว่างรออาหารยกมาตั้งโต๊ะ ในที่สุดเหลียงอี้ก็ตัดสินใจถามคำถามที่เขาอยากจะถาม

“รสชาติของชิงเอ๋อร์เปลี่ยนไปหรือไม่?”

“ไม่เพคะ เหตุใดฝ่าบาทถึงได้ตรัสถามเยี่ยงนั้นเพคะ?” ฉินชิงงุนงงเล็กน้อย ทำไมเหลียงอี้ถึงถามตนแบบนั้น

“เจิ้นมากินอาหารที่ตำหนักจงชุ่ยสองครั้งแล้ว เหตุใดอาหารบนโต๊ะส่วนใหญ่ถึงเป็นอาหารรสหวานล่ะ ถ้าจำไม่ผิดเจ้าชอบกินอาหารรสชาติเผ็ดเค็มไม่ใช่หรือ”

ฉินชิงก็ไม่ได้คิดจะปิดบังแผนการเลี้ยงเหลียงอี้ให้อ้วนของนาง ดังนั้นจึงพูดว่า

“ฝ่าบาททรงมองออกเร็วขนาดนี้เลยหรือเพคะ? ฝ่าบาทเก่งมากจริงๆ หม่อมฉันปรับเปลี่ยนรสชาติเล็กน้อย ให้คนในครัวทำอาหารรสชาติหวานเพิ่มขึ้นตอนที่ฝ่าบาทเสด็จมาเพคะ”

"ทำเพื่อเจิ้นหรือ?"

“ถ้าไม่ใช่เพื่อฝ่าบาทแล้วจะยังเพื่อใครได้อีกเพคะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหลียงอี้ก็ทั้งประหลาดใจและซาบซึ้งใจ

“ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้”

“หม่อมฉันอยากบำรุงให้ฝ่าบาทอุดมสมบูรณ์เพคะ” ฉินชิงพูดอย่างแน่วแน่

“???” เมื่อเหลียงอี้ได้ยินเช่นนั้นในหัวก็เกิดคำถาม และสีหน้าก็ค่อยๆ สงสัย

“เจ้าคิดว่าเจิ้นผอมเกินไปหรือ?”

พูดตามตรง เหลียงอี้รู้สึกว่ารูปร่างของเขาตอนนี้ดีมากแล้ว ตอนเด็กๆ สิถึงจะเรียกว่าผอม หรือเรียกหนังหุ้มกระดูกเลยก็ว่าได้

โดยเฉพาะช่วงแตกหนุ่ม ตอนร่างกายกำลังโตนั้นเป็นช่วงเวลาเจริญพันธุ์ แต่เพราะร่างกายของเขาไม่มีเนื้อเลย ดังนั้นจึงดูผอมอย่างชัดเจน

แต่ตอนนี้เมื่อเหลียงอี้มองแขนขาของตนก็รู้สึกว่าตนพอดีแล้วจริงๆ

“เรื่องแผนนี้ก็ไม่จำเป็นแล้วละ เจิ้นคิดว่าตัวเองทำได้”

“แต่ฝ่าบาท หม่อมฉันคิดว่าหากท่านอ้วนกว่านี้หน่อยจะหล่อเหลามากเพคะ แน่นอนว่าตอนนี้ท่านก็หล่อเหลามากอยู่แล้ว แต่จะดีกว่านี้ถ้าท่านอ้วนขึ้นอีกหน่อยเพคะ”

คำพูดส่วนหลังของฉันชิงยังคงมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเอาตัวรอด