บทที่ 15 อัศวิน

เช้าตรู่ก่อนที่แสงอาทิตย์จะขึ้นมีนักเรียนหลายคนรีบตื่นขึ้นมาเพื่อที่พวกเขาจะได้รีบไปฝึกซ้อมก่อนคนอื่นๆ เหลือเวลาอีก4 เดือนครึ่งก่อนที่จะถึงการคัดเลือกนักเรียนหลายคนได้วางแผนที่จะ สมัครเข้าทดสอบการคัดเลือกแต่ก็มีส่วนที่ไม่ต้องสมัครเพราะพวกเขาเข้าร่วมการคัดเลือก หลายรอบแล้วจุงรู้ศึกท้อแท้และเลิกพยายาม

หลังจากที่นักเรียนออกมาที่สนามฝึกครบทุกคนไคล์ก็ออกมาเเล้วเริ่มนำนักเรียนฝึกฝนต่อ เพียงแต่ว่ายิ่งเข้าใกล้การคัดเลือกมากเท่าไหร่ยิ่งดูเหมือนว่าไคล์เองก็ยิ่งยุ่งมากขึ้นเท่านั้นแต่มีสิ่งที่เปลี่ยนไปคือดูเหมือนพลังงานของไคล์จะเพิ่มขึ้นทุกวันเช่นเดียวกับดาบที่เป็นสนิมค่อยๆกลับคืนความคมอีกครั้ง

1 ชั่วโมงต่อมาหลังจากการฝึกตอนเช้าสิ้นสุดลงนักเรียนทุกคนก็มุ่งหน้าไปที่โรงอาหาร ซึ่งอาหารเช้าเป็นขนมปังสีดำ 2 ชิ้น ขนาดเท่ากำปั้น

ฟาง ซิงเจี้ยนมุ่งหน้าไปที่โรงอาหาร เขานั่งกินขนมปังอย่า เบื่อหน่ายแม้ว่าเขาจะอยากกินอาหารชนิดอื่นแต่เขาก็ไม่มีเงินมากนักเพราะว่าอาหารอย่างอื่นนั้น ค่อนข้างแพงมากสำหรับเขา

แม้ว่าฟาง ซิงเจี้ยนจะกินขนมปังสีดำ 2 ชิ้น หมดแต่กระเพราะอาหารของเขาก็ยังไม่อิ่ม ด้วยความที่ความสามารถของเขาพัฒนาขึ้นมามาก นั้นทำให้เขายังต้องการอาหารอีกเป็นจำนวนมาก เขาอยากจะกินพวกเนื้อสัตว์และพวกผักผลไม้แต่ในความเป็นจริงคือเขาไม่มีเงิน

ฟาง ซิงเจี้ยนมองไปรอบๆตัวเขาไม่เพียงแต่เขาเท่านั้นที่ยังไม่อิ่มดูเหมือนนักเรียนคนอื่นก็เป็นเหมือนกับเขาด้วย

ขณะนั้นวิเวียนก็เดินมาหาฟาง ซิงเจี้ยนพร้อมกับขนมปังสีดำครึ่งชิ้น"พี่ ฟางเอาขนมปังจากหนูไปไหมค่ะ"เธอพูดขึ้นพร้อมกับยืนขนมปังมาให้ฟาง ซิงเจี้ยน

"อื้ม.."ฟางซิงเจี้ยนตอบกลับพร้อมกับกลืนน้ำลายและพยักหน้า

เมื่อได้ยืนคำตอบจากฟาง ซิงเจี้ยนวิเวียนก็ยิ้มอย่างมีความสุข

ฟางซิงเจี้ยนรู้ว่าเขาต้องการที่จะกลายเป็นคนแข็งแกร่งและเขามีเวลาแก้แค้นเพียงแค่ 5 ปี เขามองไปยังขนมปังในมือแล้วกินมันอย่างรวดเร็ว

"ตอนบ่ายฉันจะแนะนำเทคนิคทักษะดาบตาเหยี่ยวให้แล้วกัน "ในขณะที่กินเสร็จฟางซิงเจี้ยนก็พูดขึ้นพร้อมกับมองไปที่วิเวียน

"ขอบคุณคะพี่ฟาง"เธอกล่าวอย่างยิ้นดีและวิ่งกลับไปที่โต๊ะอาหาร

ฟางซิงเจี้ยนเมื่อพูดเสร็จเขาก็จมอยู่กับความคิดตัวเองอีกครั้ง

"เฮ้อ เงินทุนของเราก็ใกล้ที่จะหมดแล้ว ถึงเวลาที่เราจะต้องคิดหาวิธีหาเงินแล้วสิ"ในขณะที่ฟาง ซิงเจี้ยนคิดหาวิธีหาเงินของเขาอยู่เขาก็ได้ยินเสียงจากสนามฝึก

เด็กหนุ่มผมสีทองยืนอยู่ข้างหน้าอาจารย์ไคล์เขามีคิ้วและดวงตาที่สว่างสดใสและผมสีทองของเขาก็เปล่งประกายภายใต้แสงแดดทั้งหน้าตาที่หล่อเหลาและเสื้อผ้าที่ประณีตของเขานั้นทำให้เขาเปรียบเสมือนเจ้าชายองค์นึงซึ่งทำให้นักเรียนหญิงมองเขาอย่างหลงไหล

"นั้นคือเครื่องแบบอัศวินใช่ไหม" นักเรียนคนหนึ่งกระซิบคุยกัน

เครื่องเเต่งกายของอัศวินนั้นทำมาจากสัตว์ที่ดุร้ายสามตัวได้แก่ มังกรขนนก ยูนิคอนไฟ และ ปลาสเตอร์เจียนยูนิคอน โดยเครื่องเเต่งกายอัศวินนั้นถูกทำขึ้นอย่างพิถีพิพันซึ่งผู้ที่ได้ใส่คือผู้ที่ผ่านการคัดเลือกแล้วเท่านั้น

ในเมืองต่างๆนั้นทุกๆปีจะมีเพียง 10 คนเท่านั้นที่ได้เป็นอัศวินจากผู้คนที่เข้าร่วมการคัดเลือกหลายพันคน

นักเรียนหลายคนมองไปยัง ชุดอัศวินด้วยความอิจฉา

"คราวนี้แหละฉันต้องผ่านการคัดเลือกของเมืองและกลายเป็นอัศวินให้ได้"แลมเบิร์ตกำหมัดแล้วคิดกับตัวเอง

"อัศวิน" อ็อกเดนมองเเล้วพูดด้วยความมุ่งมั่น

"ฉันจะต้องเป็นอัศวินให้ได้เลยถ้าฉันเป็นอัศวิน ฉันจะได้รับการยกเว้นการเก็บภาษีครอบครัวของฉันจะต้องดีขึ้นกว่าแต่ก่อนแน่นอน"

สำหรับคนที่เป็นอัศวินนั้นไม่เพียงแต่พวกเขาจะได้รับการยกเว้นภาษี พวกเขายังได้รับที่ดิน ส่วนหนึ่งอีกด้วย ด้วยนโยบายของประเทศที่มุ่งเน้นให้พวกอัศวินมีเวลาฝึกฝนอย่างเต็มที่ พวกเขาเลยได้สิทธิพิเศษมากกว่าคนอื่นๆ

ในขณะที่ฟาง ซิงเจี้ยนมองไปยังอัศวิน

"คนๆนี้เลื่อนขั้น ครั้งแรกเสร็จแล้วเหรอ"เขาคิด

สำหรับนักรบในเมืองอสูรปีศาจนั้นพวกเขาใช้เวทย์มนต์ในการเลื่อนระดับแต่ว่าผู้คนในโลก มิราเคิลเวิร์ลนั้นแตกต่างออกไปพวกเขามีวิธีการเลื่อนขั้นที่แปลกมาก

เมื่อพวกเขาจะเลื่อนระดับจาก 9 >10, 19 >20  และ 29 >30 พวกเขาจะเข้าไปยังดินแดนลึกลับแล้วทำการเลื่อนระดับ