บทที่ 401 ปั่นหัวหลานเหล่าลิ่ว

ลู่ต้าไห่ขับรถสามล้อพาหลิวกุ้ยฟางแล่นไปตามถนนหมู่บ้านที่ขรุขระเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน

พลบค่ำในฤดูหนาวมักจะมืดเร็ว สองข้างทางคือเงาสลัวของทุ่งนาที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนและป่าไม้ที่เหลือแต่กิ่งก้านโกร๋นๆ

เมื่อรถสามล้อแล่นผ่านทางเข้าหมู่บ้านหนานโกวจู่ๆ ลู่ต้าไห่ก็นึกถึงคำกำชับของลูกชายขึ้นมาได้

เขาชะลอความเร็วรถลง แล้วหันไปพูดกับหลิวกุ้ยฟางที่นั่งอยู่ข้างๆ "แม่มัน เสี่ยวเหวยฝากให้ไปบอกหลานเหล่าลิ่วหน่อยว่า เยี่ยนจื่ออยู่กับเขา ให้ทางบ้านไม่ต้องเป็นห่วง เราแวะไปบอกเขาสักหน่อยเถอะ เขาจะได้ไม่ต้องร้อนใจ"

หลิวกุ้ยฟางถอนหายใจยาว "เฮ้อ เด็กคนนี้นี่... เอาเถอะ ไปสิ บอกเสร็จแล้วเราจะได้รีบกลับบ้าน ฉันยังใจคอไม่ดี ใจเต้นตึกตักอยู่เลยเนี่ย"

ลู่ต้าไห่หักพวงมาลัยเลี้ยวรถสามล้อเข้าไปในหมู่บ้านหนานโกว ขับไปตามทางที่คุ้นเคยจนมาหยุดอยู่ที่หน้าลานบ้านดินเหนียวซอมซ่อของหลานเหล่าลิ่ว

เขาพอจะรู้ว่าบ้านหลานเหล่าลิ่วอยู่ที่ไหน ก็ตอนที่ลู่เหวยให้เขาหาแม่สื่อมาสู่ขอนั่นแหละ เขาถึงได้รู้ตำแหน่งบ้าน

ภายในบ้านของหลานเหล่าลิ่วเปิดไฟอยู่ มีเพียงแสงสลัวๆ จากตะเกียงน้ำมันก๊าดลอดออกมาจากหน้าต่างห้องโถงกลาง

ลู่ต้าไห่จอดรถไว้หน้าประตูรั้วโดยไม่ได้ดับเครื่องยนต์ เขาลงจากรถเดินไปที่ประตูไม้ผุพังบานนั้น แล้วทุบประตูเสียงดัง

"ใครน่ะ?" เสียงของหลานเหล่าลิ่วที่ฟังดูเหนื่อยล้าดังแว่วมาจากในบ้าน

วันนี้เขาตระเวนหาลูกสาวในตำบลทั้งวันแต่ก็ไม่ได้เบาะแสเลยว่าลูกสาวไปอยู่ที่ไหน

แต่ก็ยังดีที่รู้ว่าลูกเข้าไปในตำบล จึงไม่ได้เป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของเธอมากเท่ากับตอนแรก

"ฉันเอง ลู่ต้าไห่จากหมู่บ้านตงโกว!" ลู่ต้าไห่ตะโกนบอกจากนอกประตู

พอได้ยินว่าเป็นลู่ต้าไห่ หลานเหล่าลิ่วก็ขมวดคิ้ว ความโกรธตีตื้นขึ้นมาจุกอกทันที

ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้ลู่เหวยลูกชายบ้านพวกมัน ลูกสาวที่แสนจะว่าง่ายของเขาจะหนีออกจากบ้านไปได้ยังไง?

ตอนนี้มันยังมีหน้ามาหาถึงที่อีก พอคิดถึงตรงนี้ หลานเหล่าลิ่วก็ฮึดฮัดเตรียมจะออกไปคิดบัญชีกับลู่ต้าไห่ให้รู้เรื่อง

หลี่ซิวหลิงเห็นท่าไม่ดีจึงรีบคว้าแขนสามีไว้ "นี่ตาแก่ จะโมโหโกรธาออกไปทำไม? อยู่เฉยๆ นิ่งๆ ไว้เลยนะ"

หลานเหล่าลิ่วได้ยินดังนั้นก็ฮึดฮัดตอบ "ก็เพราะไอ้ลูกตะพาบจอมแสบของบ้านมันนั่นแหละที่หลอกพาลูกสาวฉันไป จะไม่ให้ฉันไปคิดบัญชีกับมันแล้วจะให้ไปคิดกับใคร?"

หลี่ซิวหลิงถลึงตาใส่ "หุบปากไปเลยนะ หัดคิดซะบ้างสิ ดึกป่านนี้เขาจะมาทำไม? ไม่แน่อาจจะมีข่าวลูกสาวเราก็ได้ ถ้าขืนตาแก่ทำโมโหใส่จนเขาเตลิดหนีไป แล้วจะไปถามเอาความจากใครล่ะ?"

หลานเหล่าลิ่วได้ยินดังนั้นก็สงบสติอารมณ์ลงได้ทันที ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าลูกสาวอีกแล้ว

"งั้นก็รีบไปเถอะ เราออกไปถามเขากัน"

ว่าแล้ว ทั้งสองคนก็รีบก้าวพรวดพราดออกจากบ้านมาทันที

"ลู่ต้าไห่? แกมาทำไม?" หลานเหล่าลิ่วจ้องหน้าลู่ต้าไห่ด้วยความหงุดหงิด

ลู่ต้าไห่ไม่ใส่ใจกับท่าทีของอีกฝ่าย เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "อืม ลูกสาวแกฝากให้ฉันมาบอกพวกแกน่ะ ว่าตอนนี้เธออยู่ในตัวอำเภอ สบายดี ได้งานทำแล้ว มีข้าวกินมีที่พัก ให้พวกแกไม่ต้องเป็นห่วง"

"อะไรนะ? ลูกฉันอยู่ในตัวอำเภอเหรอ?! อยู่ที่ไหน? พักที่ไหน? ทำงานอะไร? ปลอดภัยดีใช่ไหม?" หลี่ซิวหลิงพอได้ยิน น้ำตาก็ไหลพรากอาบแก้มทันที แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ เธอรัวคำถามใส่เป็นชุด

หลานเหล่าลิ่วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเช่นกัน แต่แล้วก็กลับมาขมวดคิ้วมุ่น ซักไซ้ต่อ "แกเจอลูกสาวฉันเหรอ? ไปเจอที่ไหนมา?"

ลู่ต้าไห่แค่นเสียงหัวเราะหยันในใจ ทีตอนนี้ล่ะเพิ่งมาทำเป็นร้อนใจ? ก่อนหน้านี้มัวทำอะไรอยู่? ถ้าไม่ใช่เพราะพวกแกไปบีบบังคับให้ลูกไปดูตัว เด็กมันจะเตลิดหนีไปแบบนี้ไหม?

เขาตีหน้าตาย เอ่ยตามที่ลูกชายสั่งความมาเป๊ะๆ "เรื่องที่ว่าอยู่ที่ไหนชัดๆ เนี่ย เยี่ยนจื่อไม่ได้บอกไว้ ฉันก็แค่มาช่วยส่งข่าวให้ ส่วนสถานที่เป๊ะๆ เขาไม่ได้บอกหรอก

เอาเป็นว่าคนปลอดภัยดี พวกแกก็วางใจได้แล้วกัน ไว้รอให้เธอตั้งตัวที่นู่นได้ ไม่แน่เดี๋ยวเธอก็คงกลับมาเองแหละ"

หลานเหล่าลิ่วได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นร้อนรนและไม่พอใจ "แกไม่รู้ได้ไง? ทำไมถึงจะไม่รู้?

แกจงใจไม่อยากบอกฉันใช่ไหม?"

ลู่ต้าไห่โบกมือปัด น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้น "เยี่ยนจื่อฝากให้ฉันมาบอกแค่นี้แหละ อย่างอื่นไม่ได้พูดอะไร

ฉันส่งข่าวให้แล้ว คนปลอดภัยดีแน่นอน

ดึกแล้ว พวกฉันยังต้องรีบเดินทางกลับบ้านอีก ไปล่ะนะ"

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจสีหน้าร้อนรนและจนปัญญาของสองผัวเมียหลานเหล่าลิ่ว หมุนตัวเดินกลับไปที่รถสามล้อ แล้วก้าวขึ้นรถทันที

"เฮ้ย! ลู่ต้าไห่! เดี๋ยวก่อนสิโว้ย..." หลานเหล่าลิ่วยังคิดจะวิ่งตามออกมา

แต่ลู่ต้าไห่สตาร์ทรถไปแล้ว รถสามล้อคำราม "ตุบๆ" แล้วหักหัวกลับ แสงไฟหน้ารถสาดไปกระทบกำแพงรั้วผุพังของบ้านหลานเหล่าลิ่ว และสาดไปโดนร่างของสองสามีภรรยาที่ยืนหน้าตาตื่นตระหนกอยู่หน้าประตู

ลู่ต้าไห่เหลือบมองกระจกมองหลัง ความรู้สึกในใจมันบรรยายไม่ถูก ทั้งสะใจนิดๆ แต่ก็รู้สึกแปลกๆ แต่เท้าที่เหยียบคันเร่งกลับไม่ได้ผ่อนแรงลงเลย รถสามล้อแล่นออกจากหมู่บ้านหนานโกวไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน ที่หมู่บ้านตงโกว ณ บ้านของเอ้อร์หลู่จื่อ

หลิวกั๋วอี้กำลังชี้หน้าด่าลูกชายฉอดๆ "ไอ้ลูกไม่เอาถ่าน! ลู่เหวยเขานัดให้แกไปหาเขาตั้งแต่เช้า แต่แกดันนอนอุตุจนตะวันโด่ง แกทำไมไม่นอนให้ตายๆ ไปเลยวะฮะ?"

เอ้อร์หลู่จื่อทำหน้างง "ก็ผมกลัวจะนอนเพลินจนตื่นสาย เมื่อคืนก็เลยไม่กล้าหลับทั้งคืน พอฟ้าสางก็เลยเผลองีบไปนิดเดียว ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะหลับเพลินขนาดนี้"

เมื่อวานลู่เหวยสั่งให้เขาเตรียมทะเบียนบ้านให้พร้อม แล้วเช้านี้ให้ไปหาเพื่อจะพาเข้าอำเภอด้วยกัน

ผลคือเอ้อร์หลู่จื่อตื่นเต้นจัดจนนอนไม่หลับทั้งคืน พอถึงตอนเช้าก็เลยเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ตื่นมาอีกทีก็เกือบจะเที่ยงแล้ว

หลิวกั๋วอี้แค่นเสียงเย็นชาอย่างหงุดหงิด "หึ ป่านนี้เขาคงโกรธไปแล้วมั้ง ดูสิว่าวันหลังเขาจะยังเรียกใช้แกอีกไหม"

หวังกุ้ยเฟิ่งรีบพูดขึ้น "เอาล่ะๆ เลิกบ่นได้แล้ว รีบไปดูที่บ้านตระกูลลู่สิว่าเขากลับมาหรือยัง ไปขอโทษขอโพยเขาสะดีๆ ไม่แน่เขาอาจจะยังยอมให้แกทำงานให้อยู่นะ"

แต่ในความเป็นจริง พวกเขาไม่รู้เลยสักนิดว่าลู่เหวยออกจากหมู่บ้านไปตั้งแต่กลางดึกแล้ว ธุระของเอ้อร์หลู่จื่อคงต้องรอให้มีเวลาในวันพรุ่งนี้ถึงจะจัดการได้