บทที่ 6 ความทรมาน

ภายใต้ท้องฟ้าและเมฆสีขาวมีมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพรศาลอยู่เบื้องล่าง

เรือประมงค่อยๆลอยช้าๆและ แคโรไลน์ โอนาซิส รู้สึกเบื่อหน่ายกับรายงานในมือของเธอ

"หญิงชราคนนั้นได้ส่งสัญญาณอะไรมาบ้างมั้ย"เธอถามขึ้นมาท่ามกลางเสียงคลื่นทะเล

"ผมคิดว่ามันน่าจะเป็นแค่ข่าวลือ ลี เฉียงหัว ไม่ได้สนใจหลานชายคนนี้อยู่แล้ว "ชายผิวดำตอบกลับ

"ดีแล้ว" แคโรไลน์ ส่ายหัวและพูดว่า" แล้วคนอื่นว่าไงกันบ้าง ฉันจะได้กลับเมื่อไหร่ "เธอกล่าวต่อด้วยความเบื่อหน่าย

"น่าจะเป็นสัปดาห์หน้านะครับ เพราะหลังจากสัปดาห์นี้ไม่ว่า ลี เฉียงหัวจะสนใจเจ้าเด็กนี่มั้ย ยังไงเราก็จะกำจัดเจ้าเด็กคนนี้อยู่ดี"เขาตอบกลับ

"อะไรกัน ตั้งหนึ่งสัปดาห์เลยหรอ" แคโรไลน์ตะโกน "นายต้องการให้ฉันอยู่ในสถานที่ที่ถูกทอดทิ้งนี้โดยไม่มีเครือข่ายโทรศัพท์มือถือหรือโทรทัศน์เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เนี่ยนะ"เธอเริ่มโวยวายเมื่อนึกถึงสภาพตัวเองที่ต้องอยู่อย่างเบื่อหน่ายเช่นนี้

"นี่คือการตัดสินใจจากกลุ่มผู้อาวุโสครับ "มีเม็ดเหงื่อเกิดขึ้นที่หน้าผากของชายหนุ่ม

"พวกกลุ่มอาวุโสงี่เง่า หัวโบราณ ไร้ประโยชน์ เส็งเคร็ง ไม่ได้เรื่อง " แคโรไลน์ตะโกน "เขาคือใคร ห๊ะ คนที่มีความคิดงี่เง่าแบบนี้ น้องสาวที่น่ารักของฉันเหรอ?! หรือลุงของฉันผู้ที่ในหัวมีแต่ลำไส้ของหมู ไร้สมองสิ้นดี "เธอด่าทอผู้ที่ทำให้เธอมาอยู่ในสภาพแบบนี้

ไม่มีใครตอบ เมื่อแคโรไลน์ทำตัวเหมือนเป็นสิงโตคำราม บ้าคลั่ง ไม่มีใครกล้าตอบเธอ

แคโรไลน์ถ่มน้ำลาย แล้วมองไปที่ชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งสั่นอยู่ข้างหน้า

"เจ้าเด็กชายคนนั้นตื่นรึยัง?"เธอเ

...

ในความมืดที่ว่างเปล่า มีเปลวไฟสีม่วงกระพริบอยู่ในระยะไกล

"เจ้าปรารถนาสิ่งใด"

"คุณเป็นใคร?"ฟาง ซิงเจี้ยนตะโกนเสียงดัง

"เจ้าปรารถนาสิ่งใด"เสียงผู้นั้นยังคงไม่ตอบกลับเขาเหมือนเดิมแต่ยังคงถามซ้ำไปซ้ำมา

"ฉันต้องการพลัง ที่ทำให้ไม่มีใครสู้ฉันได้นายให้ฉันได้ไหมละ "เขาพูดในสิ่งที่ตัวแข็งต้องการออกมาตามตรงเพื่อหวังว่าเสียงนั้นจะตอบรับเขา

"เจ้าปรารถนาสิ่งใด"

"บ้าเอ้ย." ฟาง ซิงเจี้ยน ส่ายหัวเขากำลังฝันถึงเปลวไฟสีม่วงทุกวันแต่มันไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆโต้ตอบเขาเลย ด้แต่ถามว่าเจ้าปรารถนาสิ่งใด เพียงแค่โยคนี้ประโยคเดียวเท่านั้น

ครู่ต่อมา มีน้ำทะเลไหลเย็นฉ่ำไปทั่วร่างกายของเขา

แขนขวาของเขาได้รับความเจ็บปวดที่รุนแรงมากทำให้เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมอาการบาดเจ็บ

ฟาง ซิงเจี้ยนค่อยๆลืมตาขึ้นสิ่งแรกที่เขาเห็นคือสุภาพสตรีในชุดดำมองเขาด้วยสายตาโหดเหี้ยมคล้ายกับเสือที่กำลังประเมินเหยื่อของมัน

"ฮ่า ๆ ๆ ฟาง ซิงเจี้ยนนายตื่นแล้วหรอ"เธอทักทายเขาพร้อมหัวเราะออกมา

ฟาง ซิงเจี้ยนมองที่แขนขวาของเขาซึ่งมีเจ็บปวดอย่างรุนแรงหลังจากนั้นเขาเห็นช่องว่างระหว่างนิ้วเล็กๆ ของเขาที่มีผ้าพันแผลพันอยู่ความรู้สึกอันโหดร้ายกระพริบเข้ามาอยู่ในดวงตาของเขานิ้วเล็กๆของเขาถูกตัดออก!!!

"มันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" แคโรไลน์เดินไปยืนอยู่หน้าฟางซิงเจี้ยน สัมผัสใบหน้าของเขาและพูดต่อ"ช่างน่าเสียดายจิงๆ ที่ยายของนายไม่ได้รักนายเลย"เธอกล่าวยิ้มๆ

"แกเป็นใครและแกต้องการอะไรจากฉัน"ฟาง ซิงเจี้ยนจ้องที่เธอและถามขึ้นด้วยความสับสนทั้งเรื่องการที่ตื่นมาอยู่ที่นี้และไหนจะเรื่องที่เขาโดยทำร้ายอีก

"ฉันชื่อ แคโรไลน์ โอนาซิส สำหรับเหตุผลที่ว่าเราจับนายมาทำไมนั้น มันง่ายมากก็แค่ราชานักเวทย์กำลังมองหาศิษย์อยู่แต่ตอนนี้มีผู้สมัครแค่สองคนเท่านั้น หนึ่งในนั้นคือฟาง ฉิงเชนและอีกคนคือ ดอริส โอนาซิส"แคโรไลน์ทำเสียงหัวเราะแปลกๆและอธิบายให้ฟาง ซินเจี้ยนฟัง

"แต่จะต้องมีแค่คนใดคนนึงเท่านั้นที่จะได้ขึ้นเป็นราชา"เธอกล่าวสีหน้าจริงจังเป็นครั้งแรกที่ฟาง ซิงเจี้ยนเห็น

"พวกแกต้องการใช้ฉันเพื่อข่มขู่ ลี เฉียงหัวฉันไม่สามารถช่วยอะไรได้หรอกนะแต่บอกได้เลยว่าพวกแกเริ่มต้นได้ไม่สวยแล้วหล่ะ"เขาพูดแดกดันแคโรไลน์

"ฮ่าฮ่าฮ่า" แคโรไลน์หัวเราะและพูดว่า "นายพูดถูกแล้วนี่เป็นการเริ่มต้นที่แย่มาก เราได้ส่งจดหมายพร้อมกับนิ้วของคุณไปแล้ว แต่ยายของนายก็ยังไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆโต้ตอบกลับมาเลย"

"แต่นี้เป็นแค่ 1 ในแผนที่เราวางไว้เท่านั้นในสัปดาห์หน้าธุรกิจของครอบครัวนาย ดินแดนและสมาชิกของตระกูลฟางทั้งหมด จะได้รับการโจมตีครั้งยิ่งใหญ่และหญิงชราคนนั้นจะไม่สามารถปฏิเสธเราได้อย่างแน่นอน" แคโรไลน์พูดต่อ

"ฟังดู แย่จังเลย" ฟาง ซิงเจี้ยนยิ้มอย่างขมขื่น "พวกแกไม่ใช่แค่วางแผนที่จะคว้าตำแหน่งศิษย์ของราชานักเวทย์เท่านั้นสินะแต่พวกแกต้องการที่จะบังคับให้ตระกูลฟางออกจากตำแหน่งของพวกเขาในฐานะที่เป็นหนึ่งในห้าตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดใช่มั้ยละ"ฟาง ซิงเจี้ยนพูดอธิบายเป้าหมายของแคโรไลน์ออกมา เหมือนว่าเขาจะทราบได้ทันทีที่เธอพูดถึงแผนการ

"ฮ่าๆ ความสามารถของตระกูลฟางถดถอยมานานแล้ว ไม่เหมาะที่จะได้รับการพิจารณาเทียบเท่ากับของตระกูลของพวกเราและพวกเขายังมีกิจการมากมายหลายอย่างเกินไป เกินกว่าที่พวกเขาจะดูแลได้ มันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย มันไม่ใช่เฉพาะตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่เท่านั้นที่จับตาตระกูลของนายอยู่นะ แต่ยังมีบริษัทข้ามชาติและกลุ่มการเมืองหลายกลุ่มที่จับจ้องตระกูลฟางอยู่เหมือนกัน"เธออธิบายถึงความเป็นจริงที่ตระกูลฟางกำลังเจออยู๋

"เราแค่เป็นผู้แรกที่เริ่มลงมือแต่แน่นอนว่าเราจะไม่เป็นคนสุดท้าย" นิ้วของแคโรไลน์ลูบไล้ไหล่ของฟาง ซิงเจี้ยนขณะที่เธอถาม "ไหนลองบอกสิว่า ฉันควรฆ่านายมั้ย"เธอยิ้มขึ้นและจองเข้าไปในดวงตาของฟาง ซิงเจี้ยน

ระหว่างที่เธอพูดและเดินวนไปรอบๆ ฟางซิงเจี้ยนอยู่ นิ้วมือของเธอเหมือนมีใบมีดซ่อนอยู่ ทำให้ไหล่ของฟางซิงเจี้ยนถูกฉีกเป็นก้อนเนื้อออกจากกันเลือดสดๆเริ่มไหลออกมาจากบาดแผล เสียงกรีดร้องดังออกมาจากปากของฟางซิงเจี้ยน ขณะที่เขาจ้องมองที่แคโรไลน์

"แกมันบ้าไปแล้ว"เขาตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

"ฮ่าฮ่าฮ่า" เธอดูดเลือดบนนิ้วมือเธอและหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น

"ในท่ามกลางทะเลที่น่าเบื่อเหล่านี้ฉันต้องหาทางออกให้กับตัวเองบ้างสิ"เธอกล่าวด้วยความรู้สึกเป็นสุขที่ได้ของเล่นมาเล่นแก้เบื่อบนเรือ

แคโรไลน์เอามือวางทับซ้อนกันทันใดนั้นเองอากาศก็เปลี่ยนแปลงไป เกิดกระแสลมไหลวนไปวนมาขึ้นในอากาศ สร้างเสียงดังกึกก้องขึ้นราวกับว่ามีม้าหมื่นตัววิ่งไปวิ่งมาหรือคล้ายๆกับมีน้ำตกไหลย้อนกลับ

'คลื่นลมอากาศขนาดใหญ่' ฟาง ซิงเจี้ยนงงๆกับสิ่งที่เขาเห็น "หรือว่านี่คือพลังของการเลื่อนเลเวล ขั้นที่สองของตระกูลโอนาซิสนี่คือการควบคุมอากาศขนาดใหญ่งั้นหรอ"

แคโรไลน์รู้สึกประหลาดใจขณะที่เธอมองไปที่ฟาง ซิงเจี้ยน

"ถ้านายรู้สึกเจ็บปวด นายต้องร้องไห้ออกมา นายต้องร้องไห้ออกมานะ เข้าใจใช่มั้ย"เธอตะโกนบอกฟาง ซิงเจี้ยนแต่หาใช่น้ำเสียงของความเป็นห่วงกับเป็นน้ำเสียงที่เต็มเป็นด้วยความสนุกสนาน

ในวินาทีต่อมาลำธารหลายสายในอากาศรวมกันกลายเป็นลมปราณมีดถูกันไปมาทำให้มีเสียงแหลมดังขึ้น กำลังพุ่งตรงมาที่ฟาง ซิงเจี้ยนอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของฟาง ซิงเจี้ยนเปิดกว้างขึ้น เขารู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขากำลังถูกฟันจากใบมีดคมแหลมนับหมื่นเล่ม ที่แทงเข้ามาในเวลาเดียวกัน เสียงของดาบที่ฟันไปมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด สะท้อนอยู่ในอากาศ ในบรรยากาศตอนนี้ฟุ้งไปด้วยเลือดสดๆราวกับว่ามันเป็นชั้นจางๆของหมอกกระจายอยู่รอบตัว แคโรไลน์ปล่อยให้เลือดสาดกระหน่ำมาโดนเธอ เสื้อผ้าและผิวของเธอเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสดของฟาง ซิงเจี้ยน

"ร้องมันออก ตะโกนมาเลย สนุกกับมันเส้" เกิดความพอใจขึ้นบนใบหน้าของเธอ แต่การมองเห็นของเธอเริ่มมีอาการเบลอๆ

"ฉันจะไม่ปล่อยนายไป ไม่มีใครสามารถคิดที่จะหนีจากฉันได้!" สีหน้าของฟางซิงเจี้ยนเริ่มเปลี่ยนไป ปากของเขาเปิดออกขณะที่เขาส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

"ฮ่า ๆ ทายสิว่า เราใช้เงินล่อเพื่อนของเจ้ามาเท่าไหร่รู้ไหม ผู้หญิงชื่อเจสสิก้าใช่ไหม "เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่น่าขยะแขยง

"ห้าล้านเหรียญคือเงินที่เราตกลงกัน เพื่อเธอจะได้พานายมาที่นี่ค่าตัวนายไม่ค่อยมีค่ามากเท่าไหร่เลยนะ" ขณะที่เธอทิ้งบาดแผล ไว้บนร่างของฟาง ซิงเจี้ยนเสียงของแคโรไลน์เหมือนเสียงร้องของปีศาจที่สะท้อนอยู่ในหูของฟางซิงเจี้ยน

"ฮ่าๆ ฟาง ซิงเจี้ยนนายไม่เคยรู้มาก่อนเลยใช่มั้ยว่าแม่ของนายตายยังไ?" ฟาง ซิงเจี้ยน ยกหัวที่เต็มไปด้วยเลือดของเขาขึ้นและจ้องมองที่แคโรไลน์ด้วยสายตาของสัตว์ร้ายราวกับว่าเขาต้องการที่จะกลืนกินเธอเข้าไป

"ฮ่า ๆ การแสดงของนายตอนนี้บอกว่า ใช่ ใช่ " นายคิดว่าลุงสองของนายปล่อยตัวนายเพื่อช่วยชีวิตนายงั้นหรอ นายนี่ช่างไร้เดียงสามากจริงๆ เขาก็แค่อยากจะกำจัดหลานชายที่กำลังจะได้เป็นทาสของนักเวทย์เท่านั้นเอง เพื่อที่เขาจะได้ปูทางให้ตัวเองต่อสู้เพื่อจะกลายเป็นหัวหน้าของตระกูลในอนาคต " แคโรไลน์ยิ้มและตะโกนดังขึ้น

"และแม่ของนาย...ฮ่า ๆ ๆ ! เธอเป็นอัจฉริยะที่ได้ผ่านการเลื่อนระดับครั้งที่สองเมื่ออายุเพียง 16! แต่เธอเสียชีวิตเพราะเกิดภาวะแทรกซ้อนในตอนคลอด ให้ฉันบอกนายเป็นเอาบุญละกัน แม่ของนายถูกฆ่าตายโดยฝีมือยายของนายนั่นแหละ ฮ่าๆ"แคโรไลน์บอกความจริงทุกอย่างให้ฟาง ซิงเจี้ยนรู้ยิ่งเธอพูดมากเท่าไหร่เธอยิ่งพอใจกัยสีหน้าของฟาง ซิงเจี้ยนมากยิ่งขึ้นมันทำให้เธอสนุกจนหยุดไม่อยู่ หากมีใครมาพบเห็นเขาทุกคนคงกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า เธอเป็นนางป๊ศาจ อย่างแน่นอน

"ฮ่าฮ่าฮ่า นายรู้รึเปล่า ชีวิตของนายถูกกำหนดให้เป็นแบบนี้ตั้งแต่วันที่นายเกิดมาแล้ว "แคโรไลน์ยังคงสนุกกับการพูดความจริงที่ฟางซิงเจี้ยนต้องเจอ

"ฉันไม่เชื่อเรื่องนี้ มันเป็นไปไม่ได้ เมืองอสูรปีศาจสร้างขึ้นเมื่อ 16 ปีก่อน แม่ของฉันอายุแค่ 16 ปีแล้ว เธอจะผ่านช่วงการเลื่อนระดับครั้งที่สองได้ยังไง แกโกหก!"ฟาง ซิงเจี้ยนตะโกนด้วยความโกรธ

"ฮ่า ๆ นายคิดจริง ๆหรอว่า มนุษย์เพิ่งจะเริ่มเดินทางไป ยังมิราเคิลเวิร์ล เมื่อ16 ปีที่แล้ว" แคโรไลน์มีประสบการณ์ในการทรมานคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด สิ่งที่เธอทำกับฟาง ซิงเจี้ยนทำให้เขาเจ็บปวดมาก แต่อาการเจ็บปวดน้อยที่สุด คือทำให้เขาจมอยู่ในความเจ็บปวดที่ไม่มีที่สิ้นสุด โดยไม่สามารถบรรเทาอาการบาดเจ็บหรือเสียชีวิตได้

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือคำพูดของเธอ พวกเขาเหมือนดาบพิษที่ทะลวงลึกเข้าไปในหัวใจของฟางซิงเจี้ยน เธอยังคงทรมานจิตใจอย่างไม่หยุดยั้งจากทุกเรื่องตั้งแต่ตอนเกิดจนถึงชีวิตของแม่ ไปจนถึงเพื่อนของเขา สองชั่วโมงต่อมาแคโรไลน์ก็หยุด หายใจ ใบหน้าของเธอยังคงแดงจากความสะใจขณะที่เธอปล่อยฟาง ซิงเจี้ยนแล้วเธอเดินจากไป

ในเวลาเดียวกันเธอสั่ง "รักษาเขาซะ แล้วค่อยมาต่อกันพรุ่งนี้ "แต่ขณะที่เธอกำลังเดินจากไปเสียงอันแหบแห้งจากการร้องทรมาณมานานนับชั่วโมงก็ดังขึ้น

"เดี๋ยวก่อน!" ฟางซิงเจี้ยน ยกหัวขึ้น ไม่มีส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายของเขาที่ดูเหมือนเดิม มันเหมือนราวกับว่าเขาเป็นแค่ของเล่นเก่าๆที่หยาบกร้านเขาพยายามยกหัวขึ้นมา

"แม่ของฉันตายยังไง"เขากั้นหายใจก่อนที่จะพูดออกมา

"ฮ่า ๆ ๆ ฉันบอกนายไปแล้วไงจะให้ฉันทำยังไงนายไม่เชื่อเองนี่ "แคโรไลน์หันไปตอบและเดินจากไปโดยที่ไม่พูดอะไร

ฟางซิงเจี้ยนที่อดทนมาตลอดหลายชั่วโมงสายตาของเขาที่เริ่มเลือนรางและหมดสติลง

ในช่วงเจ็ดวันต่อมาฟาง ซิงเจี้ยนได้รับการทรมาน จากคนที่ไร้มนุษยธรรมอย่างแคโรไลน์ ในตอนแรกเขาพยายามที่จะพูดโต้ตอบกลับไป แต่เขาก็ยังคงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเขาสูญเสียความแข็งแกร่งทั้งหมดของเขาไปแล้ว ไม่มีแม้กระทั่งพลังงานที่จะพูดออกมา ชายในชุดดำได้พาฟาง ซิงเจี้ยนขึ้นไปบนดาดฟ้าบนเรือ แคโรไลน์มองไปที่ฟางซิงเจี้ยน ผู้ซึ่งไม่มีชีวิตชีวาและไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ

"น่าเบื่อจัง "เธอส่ายหัวและพูดขึ้น

"โยนเขาลงไปในทะเล"เธอกล่าวด้วยเสียงเบื่อหน่าย

"เอ่อ...คุณผู้หญิงครับ เราควรตัดหัวของเขาก่อนที่จะโยนเขาลงทะเลมั้ยครับ"ชายในชุดดำที่อยุ่ข้างๆเธอถามขึ้น

“เจ้าพวกโง่! เราเดินทางออกมาไกลจากทะเลตะวันออกขนาดนี้แล้วที่นี่คือมิราเคิลเวิลด์ พวกแกคิดว่ามันจะอยู่รอดได้ในสภาพนี้รึไง”แคโรไลน์ถาม "ชายฝั่งที่ใกล้ที่สุดจากที่นี่ ห่างออกไปอย่างน้อยตั้ง 200 กิโลเมตร  นอกจากนี้มันยังไม่สามารถแม้แต่จะขยับร่างกายไปไหนได้เลย มันจะดูสวยงามมากขึ้น ถ้าเห็นมันตายอย่างช้าๆโดนให้ฝูงปลากัดกินและจมหายไปในที่สุด"เธอกล่าวด้วยสายตาที่โรคจิตก่อนที่จะหายไปเหลือเพียงความน่าบื่อ

ก่อนที่จะยกตัวฟาง ซิงเจี้ยนขึ้นมา ายในชุดดำที่อยู่รอบตัวของเธอตัวสั่นกันเป็นแถวและมองไปที่ฟาง ซิงเจี้ยนอย่างน่าสงสาร พวกเขาโยนฟางซิงเจี้ยนลงไปในทะเลราวกับว่าแค่สาดน้ำเล่นไปในทะเลเฉยๆ

"เอาล่ะ ในที่สุดเราก็สามารถกลับไปยังโลกได้แล้ว "แคโรไลน์ยิ้ม

...............................................

การสั่นสะเทือนของคลื่น ทำให้ความเจ็บปวดที่แทบจะฆ่าเขาทั้งเป็นโยกร่างของฟาง ซิงเจี้ยนลอยไปเรื่อยๆกลางทะเล เขารู้สึกราวกับว่าเขาถูกตัดเป็นชิ้นๆแล้วโยนลงไปในเครื่องผสมอะไรสักอย่างอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเขาสูดอากาศเข้าไปอีกครั้งกลิ่นคาวของทะเลเข้าสู่ปอดของเขาแต่ฟาง ซิงเจี้ยน ไม่ได้สนใจเรื่องนี้เท่าไหร่ ความคิดของเขาถูกกลืนหายไปโดยในความมืดและความหมดหวัง ความโกรธที่อยู่ในใจของเขากำลังแผดเผาเขาทั้งเป็น

"เราไม่สามารถละเลยคำโกหกพวกนั้นได้ แคโรไลน์ โอนาซิสผู้หญิงที่ชั่วร้าย ใบหน้าของเธอโผล่เข้ามาในใจของเขา ชื่อของเธอลอยเข้ามาอยู่ในดวงตาของเขา ความเจ็บปวดที่แทบจะฆ่าเขาทั้งเป็นแต่ร่างกายของเขาเปรียบไม่ได้กับความเจ็บปวดในใจฟาง ซิงเจี้ยนอ่อนแอลงและอ่อนแอลง แต่อย่างไรก็ตามเขากำลังจะจมน้ำตายด้วยความแค้นและความโกรธ ทำไมถึงเป็นเรา ทำไม...ถึง...เป็น...เราาาาาาาาาาาาาา!! "

ภายในตัวของฟาง ซิงเจี้ยนเกิดความรู้สึกต่างๆมากมายที่ระเบิดออกมา การแก้แค้น ความโกรธ ความสิ้นหวังและอารมณ์มืดอื่นๆ รอยสักของเปลวไฟสีม่วงที่คอของฟาง ซิงเจี้ยน เปร่งแสงออกอย่างชัดเจน ต่อมามีเสียงดังขึ้น เปลวไฟสีม่วงลุกเป็นไฟขึ้นมาจากด้านหลังคอ รวมทั้งร่างกายของเขา ซึ่งตอนนี้ร่างกายของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเปลวไฟสีม่วง ถึงแม้ว่าเปลวเพลิงนั้นจะลุกเป็นไฟแต่เมื่อต้องสัมผัสกับน้ำทะเลกับไม่มีปฏิกิริยาใดๆเกิดขึ้นเลยราวกับว่ามันเป็นภาพลวงตา

"เรากำลังจะตายงั้นหรอ"ไม่มีความเจ็บปวดที่คาดว่าจะเกิดจากการถูกเผาด้วยเปลวไฟ อย่างไรก็ตามมีอาการชาและอาการคันแผ่ขยายไปทั่วร่างกายของฟาง ซิงเจี้ยน เขารู้สึกราวกับว่าบาดแผลของเขากำลังสมานกัน

"อะไรกัน" เขามองไปที่เปลวไฟสีม่วงที่อยู่รอบตัวเอง ทันใดนั้นก็เกิดความประหลาดใจขึ้นในสายตาของฟาง ซิงเจี้ยนภายใต้การไหม้ของเปลวไฟสีม่วงแผลบนร่างกายของเขาค่อยๆหายเป็นปกติ แม้แต่นิ้วเล็กๆที่ถูกตัดออกก็เริ่มงอกออกมาใหม่อย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วที่มันน่าเป็นไปได้ บาดแผลทั้วทั้งร่างกายของเขากำลังหายเป็นปกติ พลังในร่างกายค่อยๆกลับมาอย่างช้าๆ