บทที่ 100 - ข่าวคราวของขงเซวียนและต้าเผิง
บทที่ 100 - ข่าวคราวของขงเซวียนและต้าเผิง
บทที่ 100 - ข่าวคราวของขงเซวียนและต้าเผิง
ซวนเทียนเบิกตากว้าง แหงนหน้าคำรามลั่น!
เสียงคำราม ดังกึกก้องไปถึงสวรรค์ชั้นเก้า!
เขาสัมผัสได้ ว่าภายในร่างกายของตนเอง เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอันไร้ขีดจำกัด!
ราวกับว่าแค่ชกหมัดเดียว ก็สามารถทำลายดวงดาวได้!
แค่กระทืบเท้าเดียว ก็สามารถเหยียบทวีปให้แหลกละเอียดได้!
ความรู้สึกที่ทรงพลังเช่นนี้ ทำให้เขาหลงใหลอย่างยิ่ง!
"ตี้จวิ้น ไท่อี!"
ซวนเทียนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ภายในดวงตา สาดประกายแสงอันเย็นเยียบ
"เจอกันคราวหน้า ก็คือวันตายของพวกเจ้า!"
เขาเก็บซ่อนกลิ่นอาย แล้วทอดสายตาไปยังต้นไม้โบราณแห่งชีวิตที่อยู่ไม่ไกลอีกครั้ง
ตอนนี้ ถึงเวลาไปเก็บเกี่ยวของรางวัลของตัวเองแล้ว
ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะขยับตัวนั้นเอง
สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขา ก็จับคลื่นพลังที่คุ้นเคยเป็นอย่างมาก ทว่ากลับเจือไปด้วยความร้อนรนและอ่อนแรงได้กะทันหัน!
คลื่นพลังนั้น ลอยมาจากส่วนลึกของทิศใต้!
"นี่มัน... แสงวิเศษห้าสีของขงเซวียนนี่!"
สีหน้าของซวนเทียน เปลี่ยนไปในทันที!
"แย่แล้ว! พวกเขาเกิดเรื่องแล้ว!"
คลื่นแสงวิเศษห้าสีนั้น แม้จะปรากฏขึ้นเพียงพริบตาเดียว แต่ซวนเทียนไม่มีทางจำผิดแน่!
นั่นคือพลังศักดิ์สิทธิ์ประจำตัวของขงเซวียน ศิษย์คนโตของเขา!
เพียงแต่ ในตอนนี้คลื่นพลังนั้น ดูสับสนและอ่อนแรงมาก เห็นได้ชัดว่า อาการของขงเซวียนไม่ค่อยดีนัก!
หรืออาจจะกำลังเผชิญหน้ากับการต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ด้วยซ้ำ!
"บัดซบ!"
หัวใจของซวนเทียน บีบรัดตัวแน่นทันที
เขาไม่สนที่จะไปเก็บต้นไม้โบราณแห่งชีวิตแล้ว
ช่วยชีวิตลูกศิษย์สำคัญกว่า!
"ขงเซวียน ต้าเผิง พวกเจ้าห้ามเป็นอะไรไปเด็ดขาดนะ!"
ในดวงตาของซวนเทียน มีความร้อนรนและความดุร้ายวาบผ่าน
เขาเร่งความเร็วของตัวเองจนถึงขีดสุด ร่างกายกลายเป็นสายฟ้าสีดำ ฉีกกระชากมิติ พุ่งทะยานตามทิศทางของคลื่นพลังนั้นไปอย่างบ้าคลั่ง!
หลังจากทะลวงเข้าสู่ระดับต้าหลัวจินเซียนขั้นปลายแล้ว ความเร็วของเขาก็เพิ่มขึ้นจากเดิมไม่รู้ตั้งกี่สิบเท่า!
เพียงก้าวเดียว ก็ข้ามผ่านระยะทางนับร้อยล้านลี้!
ภูเขาและแม่น้ำระหว่างทาง กลายเป็นเพียงแสงสีเบลอๆ ในสายตาของเขา
ยิ่งมุ่งหน้าลงใต้ ปราณวิญญาณธาตุไฟในฟ้าดิน ก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
ในอากาศ ถึงกับมีกลิ่นหอมของต้นอู๋ถงลอยมาจางๆ
ที่นี่ คือส่วนที่ลึกที่สุดของทวีปทางใต้ อาณาเขตของภูเขาไฟหนานหมิง!
ในอดีต ที่แห่งนี้เคยเป็นดินแดนบรรพชนของเผ่าเฟิ่งหวง จักรพรรดิแห่งสัตว์ปีกในยุคบรรพกาล!
เพียงแต่ ตั้งแต่มหันตภัยหลงฮั่นเป็นต้นมา เผ่าเฟิ่งหวงก็บาดเจ็บสาหัส ยอดฝีมือในเผ่าล้มตายเป็นจำนวนมาก
เพื่อรักษาเผ่าพันธุ์เอาไว้ ลูกหลานเผ่าเฟิ่งหวงที่เหลือรอด จึงได้เปิดใช้งานค่ายกลพิทักษ์ดินแดนบรรพชน และซ่อนตัวไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอกอีกเลยนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
"พวกขงเซวียน ตามหาเผ่าเฟิ่งหวงเจอแล้วจริงๆ ด้วย!"
ภายในใจของซวนเทียน ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเองมากขึ้นไปอีก
เขาเร่งความเร็วในการบิน พร้อมกับแผ่ขยายสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของตนเองออกไปครอบคลุมทั่วฟ้าดิน
ค้นหาร่องรอยของขงเซวียนและต้าเผิง
ไม่นานนัก สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็พบความผิดปกติที่เทือกเขาภูเขาไฟที่ทอดยาวติดต่อกันแห่งหนึ่ง
เทือกเขาภูเขาไฟแห่งนั้น ถูกค่ายกลก่อนกำเนิดอันกว้างใหญ่และลึกลับซับซ้อน ปกคลุมเอาไว้
บนค่ายกล มีแสงหลากสีสันส่องประกาย เปลวไฟลุกโชน ลางๆ จะเห็นเงาของเฟิ่งหวงโบยบินอยู่ภายในนั้น
ตัดขาดทุกสิ่งทุกอย่างจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง
เห็นได้ชัดว่า นี่ก็คือสถานที่หลบซ่อนตัวของเผ่าเฟิ่งหวง!
และในเวลานี้ ที่ด้านนอกของค่ายกลพิทักษ์นั้น กลับมีเงาร่างนับไม่ถ้วน ล้อมรอบเทือกเขาภูเขาไฟเอาไว้จนแน่นขนัด!
ร่างเหล่านั้น ล้วนแต่มีปราณปีศาจพวยพุ่ง ปราณอาฆาตตลบอบอวล!
ผู้นำของพวกมัน คือยอดฝีมือหลายคนที่แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวในระดับต้าหลัวจินเซียนออกมา!
และที่ด้านในของค่ายกล ซวนเทียนก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่แข็งแกร่งไม่แพ้กันหลายสาย
ในจำนวนนั้น มีสองสาย ที่เป็นของขงเซวียนและต้าเผิง!
เพียงแต่ คลื่นพลังของพวกเขา ดูอ่อนแรงและหม่นหมองไปมาก เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บไม่เบาเลย
"ตี้จวิ้น!"
เมื่อสายตาของซวนเทียน ไปตกอยู่ที่ผู้นำของกลุ่มที่ล้อมอยู่ ม่านตาของเขาก็หดเกร็งอย่างรุนแรง!
จิตสังหารอันบ้าคลั่ง ทะลักออกมาจากหัวใจของเขาอย่างควบคุมไม่ได้!
เพียงเห็นผู้นำคนนั้น สวมชุดคลุมจักรพรรดิอีกาทองคำ สวมมงกุฎจักรพรรดิ ใบหน้าดูน่าเกรงขาม รอบกายถูกห่อหุ้มด้วยเพลิงแท้สุริยันอันร้อนแรง!
ถ้าไม่ใช่ตี้จวิ้น แล้วจะเป็นใครได้อีก!
และที่ด้านหลังของตี้จวิ้น ก็ยังมียอดฝีมืออีกสี่คนยืนอยู่
แต่ละคน ล้วนมีกลิ่นอายที่แข็งแกร่ง บารมีปีศาจแผ่ซ่าน!
พวกมันก็คือสิบขุนพลปีศาจ สี่คนที่เหลืออยู่นั่นเอง!
นกยักษ์เก้าหัว จิ่วอิง!
นกหน้ามนุษย์เก้าหัว กุ่ยเชอ!
นกเพลิงขาเดียว ปี้ฟาง!
และสัตว์ร้ายรูปร่างคล้ายเสือ เสียงร้องคล้ายสุนัข ชือเทีย!
ทั้งสี่คนนี้ ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับต้าหลัวจินเซียนทั้งสิ้น!
เมื่อรวมกับตี้จวิ้น ซึ่งเป็นตัวตนไร้เทียมทานในระดับต้าหลัวจินเซียนขั้นสูงสุดแล้ว!
กองกำลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ กลับมาเพียงเพื่อจัดการกับเผ่าเฟิ่งหวงที่ตกต่ำไปแล้วเท่านั้น!
"ดี! ดี! ดี!"
"ตี้จวิ้น แกช่างให้เกียรติลูกศิษย์ทั้งสองคนของข้าเสียจริงนะ!"
ซวนเทียนโกรธจนหัวเราะออกมา
เขาเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าอย่างทะลุปรุโปร่งในทันที
ตี้จวิ้นคงอยากจะรวบรวมเผ่าเฟิ่งหวง เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับเผ่าปีศาจของเขาแน่ๆ
ส่วนขงเซวียนและต้าเผิง ในฐานะลูกหลานของเผ่าเฟิ่งหวง ย่อมต้องขัดขืนอย่างสุดกำลังอยู่แล้ว!
นี่จึงเป็นที่มาของสถานการณ์ตรงหน้านี้!
ซวนเทียนไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ร่างกายพลิ้วไหว เตรียมจะพุ่งเข้าไปฆ่าพวกมันทันที!
ช่างหัวตี้จวิ้น ช่างหัวขุนพลปีศาจอะไรนั่น!
กล้ามาทำร้ายลูกศิษย์ของข้า วันนี้ พวกแกทุกคนต้องตายอยู่ที่นี่ให้หมด!
แต่ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะลงมือนั้น เขาก็ฝืนสะกดกลั้นจิตสังหารในใจเอาไว้ได้
เขาพบว่า พวกตี้จวิ้น เพียงแค่ล้อมค่ายกลเอาไว้ ดูเหมือนจะยังไม่ได้รีบลงมือ
แต่กำลังยืนเผชิญหน้าและเจรจาอะไรบางอย่างกับคนข้างในอยู่
"ขอดูสถานการณ์ก่อนก็แล้วกัน" ซวนเทียนคิดในใจ แล้วค่อยๆ ซ่อนเร้นกลิ่นอายทั้งหมดอย่างเงียบเชียบ แฝงตัวเข้าไปในมิติที่ว่างเปล่าบริเวณนั้น
เขาอยากจะฟังดู ว่าเจ้านกขนร่วงตี้จวิ้นตัวนี้ คิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก
...
ณ ดินแดนบรรพชนเผ่าเฟิ่งหวง ป่าอู๋ถง
ภายในค่ายกลพิทักษ์
บรรยากาศ ตึงเครียดถึงขีดสุด
ลูกหลานเผ่าเฟิ่งหวงทั้งหมด มารวมตัวกันอยู่ แต่ละคนมีสีหน้าเศร้าสร้อยและเด็ดเดี่ยว
ที่ด้านหน้าสุดของพวกเขา มีคนสามคนยืนอยู่
หนึ่งในนั้น คือสตรีที่สวมชุดคลุมแสงวิเศษห้าสี ใบหน้างดงามหยดย้อย กลิ่นอายสูงศักดิ์
นางก็คือ เฟิ่งเหยา ผู้นำเผ่าเฟิ่งหวงคนปัจจุบัน
ครอบครองพลังระดับต้าหลัวจินเซียนขั้นกลาง
และที่ด้านข้างของนาง ก็คือชายหนุ่มที่ดูองอาจสง่างามสองคน
คนหนึ่ง สวมชุดขนนกห้าสี ใบหน้าหล่อเหลา สายตาคมกริบ
อีกคนหนึ่ง ร่างกายสูงใหญ่ ผมสีทองสยายไปด้านหลัง เต็มไปด้วยความป่าเถื่อนและดุดัน
พวกเขาคือขงเซวียน และพญาครุฑปีกทอง!
ในตอนนี้ ที่มุมปากของขงเซวียน ยังมีรอยเลือดติดอยู่ ใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่า เขาคงได้รับบาดเจ็บไม่น้อยในการต่อสู้เมื่อครู่นี้
"ท่านผู้นำ ขงเซวียน ต้าเผิง พวกเราออกไปสู้ตายกับพวกมันเถอะ!"
ชายหนุ่มเผ่าเฟิ่งหวงคนหนึ่ง ตะโกนขึ้นด้วยความโกรธแค้น
"เผ่าเฟิ่งหวงของเรา ต่อให้ต้องตายในการต่อสู้ ก็จะไม่ยอมก้มหัวให้นกขนร่วงพวกนั้นเด็ดขาด!"
"ใช่! สู้ตาย! ยอมหยกแหลกสลาย ไม่ยอมให้กระเบื้องสมบูรณ์!"
"ศักดิ์ศรีของเผ่าเฟิ่งหวงของเรา ไม่ยอมให้ใครมาย่ำยี!"
ในชั่วพริบตา ทุกคนก็ฮึกเหิมขึ้นมา
ลูกหลานเผ่าเฟิ่งหวงทุกคน ล้วนมีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ลุกโชนอยู่ในดวงตา
ทว่า เฟิ่งเหยากลับส่ายหน้าอย่างขมขื่น
"สู้ตาย?"
"พวกเราจะเอาอะไรไปสู้ตายกับพวกมัน?"
"อีกฝ่ายคือตี้จวิ้นที่มาด้วยตัวเอง แถมยังพาขุนพลปีศาจมาอีกสี่คน!"
"แค่พวกเขาทั้งห้าคน ก็มากพอที่จะสังหารล้างเผ่าเฟิ่งหวงของเราได้จนหมดสิ้นแล้ว!"
"ยิ่งไปกว่านั้น ด้านนอกยังมีกองทัพปีศาจอีกนับหมื่นนับแสนนายรออยู่!"
คำพูดของเฟิ่งเหยา ราวกับน้ำเย็นเฉียบ ที่สาดรดลงบนหัวใจของลูกหลานทุกคน
ใช่แล้ว
ความห่างชั้นของพลัง มันมากเกินไป
มากจนทำให้พวกเขารู้สึกสิ้นหวัง!
(จบแล้ว)