บทที่ 1: แผงควบคุมผู้เล่น! เทพธิดาคนแรก หรงซูเหยา!

ต้นเดือนกันยายน

เป็นช่วงเวลาที่เหล่านักศึกษาใหม่ตามมหาวิทยาลัยต่างๆ เริ่มเปิดภาคเรียน

ในขณะนี้ บนรถไฟความเร็วสูงที่มุ่งหน้าสู่เมืองซีไห่ ผู้โดยสารเกือบครึ่งหนึ่งคือนักศึกษาและผู้ปกครอง

สำหรับการลงทะเบียนนักศึกษาใหม่ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เดินทางมาเพียงลำพัง

เจียงหนิงคือหนึ่งในนั้น

เขานั่งติดหน้าต่าง มองดูสายลมที่พัดกระโชกและทิวทัศน์ที่ผ่านตาไปอย่างรวดเร็ว

เจียงหนิงมาจากเมืองระดับจังหวัดทางภาคใต้ เขาเดินทางไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่เมืองซีไห่ หลังจากทำงานหนักมาตลอดสองเดือนในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ในที่สุดเขาก็ได้สัมผัสกับความสงบที่รอคอยมานาน

หลังจบการสอบเข้ามหาวิทยาลัย พ่อแม่ของเจียงหนิงที่มีความสัมพันธ์ร้าวรานมานาน ก็ไปจดทะเบียนหย่ากันที่สำนักงานทะเบียนราษฎร์ทันที ในยุคที่อัตราการหย่าร้างยังคงสูงเช่นนี้ เรื่องที่พ่อแม่หย่ากันหลังจากลูกสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จจึงไม่ใช่เรื่องแปลก และเจียงหนิงก็บังเอิญตกอยู่ในสถานการณ์นั้นพอดี

ทั้งสองประกาศว่าจะรับผิดชอบเพียงค่าเล่าเรียนตลอดสี่ปีและค่าครองชีพในปีแรกเท่านั้น ส่วนที่เหลือเจียงหนิงต้องพึ่งพาตนเอง ด้วยความที่เป็นผลผลิตจากอารมณ์ชั่ววูบของพ่อแม่ในวัยรุ่น เจียงหนิงจึงไม่ค่อยมีความรู้สึกมั่นคงเรื่องครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก เพราะทั้งคู่มักจะทะเลาะเบาะแว้งกันจนบ้านวุ่นวายอยู่เสมอ

ดังนั้นไม่นานหลังสอบเสร็จ ในขณะที่เด็กจบใหม่คนอื่นกำลังหาความสุขกับช่วงปิดเทอมที่ยาวนานที่สุดในชีวิต เจียงหนิงกลับเลือกไปทำงานในโรงงานทันที เขาหาเงินได้มากกว่าเก้าพันหยวนภายในสองเดือน แต่สำหรับเด็กหนุ่มที่ฝันอยากร่ำรวย เขารู้สึกว่าเงินจำนวนนี้เป็นเพียงเศษเสี้ยว และยังเป็นเงินที่ได้มาอย่างยากลำบากอีกด้วย

โน้ตบุ๊กสำหรับเล่นเกมที่เขาอยากได้มีราคาสูงถึงหนึ่งหมื่นหยวน!

ความฝันของเจียงหนิงคือการประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย ได้ขับซูเปอร์คาร์ และมีพี่สาวสวยๆ อยู่เคียงข้าง

ในวัยสิบแปดปี เจียงหนิงหลงใหลเพียงแค่พี่สาวที่โตกว่าเท่านั้น

"ในมหาวิทยาลัย ฉันอยากหาพี่สาวสักคนมาเดตด้วยจัง"

"อ้อ แล้วก็ต้องหาเงินด้วย แต่จะหาเงินยังไงดีนะ?"

"เริ่มทำธุรกิจเหรอ? แล้วต้องเริ่มยังไงล่ะ?"

เมื่อมองทิวทัศน์ที่เปลี่ยนแปลงไปนอกหน้าต่าง เจียงหนิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล

วินาทีนั้นรถไฟวิ่งเข้าสู่โมง ทันใดนั้นภายนอกก็มืดมิดลง เจียงหนิงมองเห็นใบหน้าของตัวเองสะท้อนอยู่ในกระจก เขาเอามือจับหน้าตัวเอง ในวัยสิบแปด ด้วยอานิสงส์จากพ่อแม่ที่มีหน้าตาดี หน้าตาของเจียงหนิงจึงดูดีไม่แพ้กัน ใบหน้าของเขาดูอ่อนเยาว์และหล่อเหลาถึงขีดสุด แถมเขายังสูงถึง 186 เซนติเมตร

ในบรรดาสามเงื่อนไขของความเพียบพร้อมคือ สูง รวย หล่อ เจียงหนิงขาดเพียงแค่ความรวยเท่านั้น มิเช่นนั้นเขาก็ถือว่าสมบูรณ์แบบ

"หล่อขนาดนี้ หรือฉันควรไปเป็นสตรีมเมอร์ดีนะ?" เจียงหนิงคิดในใจ

ท่ามกลางกระแสเศรษฐกิจคนดังออนไลน์ที่กำลังบูม การผสมผสานระหว่างอินเทอร์เน็ตกับรูปลักษณ์ภายนอกยังคงมีศักยภาพสูง ยิ่งถ้ามีจุดขายที่แปลกใหม่ก็น่าจะยิ่งไปได้ไกล ช่วงหลังมานี้พวกนักเลียนแบบกำลังเป็นที่นิยม บางคนหาเงินได้เป็นแสนหยวนต่อเดือนเพียงแค่เลียนแบบคนอื่น แต่เจียงหนิงก็รีบปัดความคิดเรื่องการหาเงินจากการโชว์ตัวบนอินเทอร์เน็ตทิ้งไป เพราะการแข่งขันในโลกออนไลน์นั้นสูงมาก คนส่วนใหญ่ไปไม่ถึงฝั่งฝัน และคนที่ทำสำเร็จมักต้องอาศัยจุดขายที่แปลกประหลาด

ความฝันของเขาคือการเป็นเจ้านายที่มีเงินทองมากมาย

ไม่นานนักรถไฟก็ออกจากอุโมงค์ และมาถึงสถานีถัดไป

"คุณคะ?"

"คุณคะ?"

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงใสๆ ก็ดังเข้าหูเจียงหนิง เขาหันไปมองและเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังลากกระเป๋าเดินทาง เธอสวมเสื้อยืดสีชมพูตัวโคร่ง คู่กับกางเกงยีนส์ขาสั้นสีขาวเทา เผยให้เห็นเรียวขายาวที่ดูสะดุดตา

หญิงสาวคนนี้สูงเกิน 170 เซนติเมตร โดยปกติแล้วผู้หญิงที่สูงตามเกณฑ์มาตรฐานมักจะมีรูปร่างดี และเธอคนนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น เพียงแต่เธอสวมเสื้อตัวหลวมจึงบดบังรูปร่างที่แท้จริงไว้ ส่วนใบหน้านั้นงดงามราวกับดอกไม้ ดูอ่อนเยาว์และเต็มไปด้วยพลังงาน เจียงหนิงคะเนว่าเธอคงเป็นหนึ่งในสาวสวยระดับต้นๆ ของโรงเรียนแน่นอน

ทว่าในวัยสิบแปดปี ตอนนี้เจียงหนิงชอบเพียงพี่สาวที่ดูอ่อนโยน เซ็กซี่ และมีเสน่ห์เท่านั้น นี่คือความลุ่มหลงของเขา รักแรกของเขาจะต้องเป็นพี่สาวเท่านั้น

"มีอะไรเหรอครับ?"

หญิงสาวยิ้มหวาน เธอโน้มตัวลงเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า "กระเป๋าของฉันหนักไปหน่อย คุณช่วยยกขึ้นที่พักกระเป๋าให้หน่อยได้ไหมคะ?"

เธอเป็นสาวสวยระดับที่ผู้ชายส่วนใหญ่คงปฏิเสธไม่ลงแน่ๆ แต่เจียงหนิงไม่ได้หวั่นไหวไปกับเรื่องนี้ เดิมทีเขาตั้งใจจะปฏิเสธไปตรงๆ ทว่าในตอนที่กำลังจะอ้าปากพูด ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว พร้อมกับแผงหน้าจอโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า

"ผู้หญิงสวยในสังคมมักเป็นกลุ่มที่ได้รับอภิสิทธิ์บางอย่าง ผู้ชายระดับล่างมักจะยอมทำตามความต้องการของพวกเธอ หญิงสาวตรงหน้าคุณเริ่มเรียนรู้ที่จะใช้ความงามเพื่อล่อลวงให้ผู้ชายยอมทำงานให้เพื่อผลประโยชน์แล้ว!"

"แต่คุณคือผู้เล่น!"

"ผู้เล่นที่แท้จริงจะท่องไปในโลกอย่างอิสระ ทำตามหัวใจ ก้าวผ่านมวลบุปผานับพันโดยไม่ให้ใบไม้แม้แต่ใบเดียวติดตัว เป็นปรมาจารย์แห่งเกมรัก และเป็นนักวางแผนท่ามกลางเหล่าสตรี!"

"ลงมือเลยพ่อหนุ่ม!"

"แผงควบคุมผู้เล่น ติดตั้งสำเร็จ!"

ผู้เล่น: เจียงหนิง

อายุ: สิบแปดปี

สถานะพื้นฐาน: หนุ่มถังแตกที่มีดีแค่หน้าตา

ความสามารถ: ไม่มี

เงินสด: 56,368.29 หยวน

ทรัพย์สิน: อพาร์ตเมนต์เก่าขนาดสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้

เทพธิดาที่ผูกมัด: ไม่มี

ระดับคะแนนโดยรวม: ไอ้หนู นายยังไม่เข้าที่เข้าทางเลย!

หมายเหตุ 1: คะแนน 9 ขึ้นไปเรียกว่าเทพธิดา, 9.5 ขึ้นไปคือเทพธิดาระดับแถวหน้า, 9.8 ขึ้นไปคือสุดยอดเทพธิดาที่หาใครเปรียบไม่ได้, ส่วนคะแนนเต็ม 10 นั้นหาได้ยากยิ่งในโลก ต้องอาศัยโชคชะตาถึงจะได้พบเจอ

หมายเหตุ 2: การให้คะแนนเทพธิดาอ้างอิงจากการประเมินหลายมิติอย่างเข้มงวด เช่น หน้าตา รูปร่าง บุคลิก และความสามารถ ผู้หญิงที่ใช้เพียงมารยาระดับต่ำจะไม่ถูกนำมารวมในการให้คะแนน!

"ตรวจพบเทพธิดาระดับ 9.2 คะแนน!"

ชื่อ: หรงซูเหยา

อายุ: สิบแปดปี

ส่วนสูง: 174 เซนติเมตร

หน้าตา: ระดับแถวหน้า

รูปร่าง: ดี

บุคลิก: ทั่วไป

ความสามารถ: ไม่มี

คะแนนโดยรวม: 9.2 คะแนน

"ต้องการผูกมัดกับ หรงซูเหยา หรือไม่?"

"ผูกมัดแล้วได้ประโยชน์อะไร?"

เจียงหนิงเป็นพวกยึดถือผลประโยชน์ เขาใช้ปรัชญาชีวิตที่ว่า "ถ้าได้ประโยชน์ก็เอา ถ้าไม่ก็ช่างมัน อย่ามาเสียเวลา"

"ในฐานะผู้เล่น คุณจะได้ทุกอย่าง!"

"นั่นมันคลุมเครือไป เอาที่มันจับต้องได้หน่อย!" เจียงหนิงไม่หลงกล เขาต้องการเห็นผลประโยชน์ก่อน

"ช่วยหรงซูเหยายกกระเป๋าขึ้นที่พักกระเป๋า เพื่อเป็นการติดต่อครั้งแรก รางวัลคือ สามพันหยวน!"

เชี่ย? สามพันหยวนเลยเหรอ?

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหนิงถึงกับตกใจและสนใจขึ้นมาทันที เพราะตอนที่เขาทำงานในโรงงานช่วงปิดเทอม เขาต้องทำงานวันละสิบชั่วโมง แต่ได้ค่าจ้างเพียงวันละสองร้อยหยวน แถมยังโดนหักหัวคิวอีก สรุปแล้วเขาได้เงินไม่ถึงสองร้อยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ แค่ช่วยยกกระเป๋าใบเดียวก็ได้เงินถึงสามพันหยวนในวันเดียวงั้นเหรอ?

"คุณครับ ให้ผมช่วยยกกระเป๋าให้ไหม?"

อีกด้านหนึ่ง เด็กหนุ่มสวมแว่นที่นั่งอยู่ด้านหลังหรงซูเหยารวบรวมความกล้าลุกขึ้นถาม อันที่จริงในตอนนี้ ผู้ชายหลายคนในตู้โดยสาร รวมถึงชายหนุ่มและชายที่มีอายุต่างก็พากันมองมาที่หรงซูเหยาโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ

หรงซูเหยาไม่ได้มีดีแค่หน้าตา แต่ขาที่เรียวยาวจากส่วนสูง 174 เซนติเมตรของเธอนั้นทำให้คนมองยากจะสงบใจได้ มนุษย์เป็นสัตว์ที่มองด้วยตา และโลกทุกวันนี้ก็คือเกมวัดกันที่รูปลักษณ์ สำหรับสาวสวยระดับหรงซูเหยา เป็นไปไม่ได้เลยที่ผู้ชายจะไม่มีความคิดแอบแฝง เหตุผลเดียวที่พวกเขาไม่กล้าลงมือทำอะไรก็คือความป๊อดนั่นเอง

"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ"

หรงซูเหยาหันไปมองเด็กหนุ่มคนนั้นแล้วส่ายหน้าปฏิเสธอย่างสุภาพ เธอเป็นพวกตัดสินคนที่หน้าตา สำหรับผู้ชายธรรมดาอย่างเด็กหนุ่มสวมแว่น เธอจึงเลือกที่จะเว้นระยะห่าง เด็กหนุ่มคนนั้นยิ้มแก้เก้อด้วยความเขินอายที่ถูกปฏิเสธก่อนจะนั่งลง

แต่ในเวลาเดียวกัน เจียงหนิงก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง

"ผมจัดการเอง"

พูดจบเขาก็ยกกระเป๋าเดินทางของหญิงสาวขึ้นด้วยมือเดียว น้ำหนักของมันค่อนข้างมาก แต่เจียงหนิงไม่ใช่พวกขี้โรคที่ไม่เคยออกกำลังกาย ตรงกันข้าม เขาเล่นบาสเกตบอลบ่อยมากตอนเรียนมัธยมและเคยปะทะกับพวกตัวล่ำๆ ในสนามมาแล้ว ในแง่ของพละกำลังเขาจึงไม่เป็นรองใคร เจียงหนิงจึงยกกระเป๋าขึ้นที่พักได้อย่างง่ายดาย

"ขอบคุณมากนะคะ!"

เมื่อเห็นเจียงหนิงช่วยยกกระเป๋าให้ หรงซูเหยาก็ยิ้มและกล่าวขอบคุณ เจียงหนิงยังคงตีหน้านิ่งและไม่ได้พูดอะไร แต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาก็สั่นเบาๆ เขาหยิบขึ้นมาดูและรู้สึกยินดีอยู่ลึกๆ

เพราะเงินสามพันหยวนได้ถูกโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว!