บทที่ 22: โปรเจกต์ร้อยล้าน

หลินซวงและเซี่ยอวี่ปิงต่อสู้กันถึงสามร้อยเพลงกระบี่ในป่าไผ่

พูดตามตรง รสนิยมความสวยงามของคุณหนูใหญ่คนนี้ถือว่าดีทีเดียว

ป่าไผ่แห่งนี้งดงามราวกับภาพวาดจริงๆ

หลินซวงถึงกับคิดไปแวบหนึ่งว่าเขากำลังถ่ายทำฉากในภาพยนตร์ ขาดก็แต่สลิงที่เอาไว้เหาะเหินเดินอากาศไปมาเหนือป่าไผ่เท่านั้นเอง

ด้วยท่ากระบี่หลุดมือของเก้ากระบี่ต๊กโกว ราวกับว่าเขามีผู้ช่วยเพิ่มมาอีกคน กระบี่ไม้ไผ่พุ่งหลุดจากมือไปโจมตีเองโดยอัตโนมัติ ในขณะที่เขายังสามารถสอดแทรกกระบวนท่าการต่อสู้ด้วยมือเปล่าเข้าไปได้อีกด้วย

เขาไล่ต้อนคุณหนูใหญ่เซียนกระบี่คนนี้จนถอยร่นไม่เป็นท่า ทำให้เธอหมดทางสู้โดยสิ้นเชิง

เขาเริ่มคิดไปถึงวิธีฉลองชัยชนะของตัวเองแล้วล่ะ... บางทีเขาอาจจะใช้กระบี่ไม้ไผ่ในมือฟาดฟันลงโทษเซียนกระบี่คนนี้ให้สาสมไปเลย

ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน!

หลินซวงงัดท่ากระบี่เบี่ยงทิศของเก้ากระบี่ต๊กโกวออกมาใช้อีกครั้ง

เขาใช้ใบกระบี่ยันพื้น แล้วจู่ๆ ก็ดีดตัวพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น พุ่งตรงไปยังเป้าหมาย

เซี่ยอวี่ปิงหมุนตัวหลบการโจมตีได้อย่างพลิ้วไหว

เธอหอบหายใจพลางพิงต้นไผ่ หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตามจังหวะการหอบ ทว่าบนใบหน้ากลับยังมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่

"เพื่อนหลินซวงนี่ไม่รู้จักทะนุถนอมเพศที่อ่อนแอกว่าเอาซะเลยนะ"

"หืม? ก็เธอเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากให้ฉันรุนแรงกว่านี้"

หลินซวงถือกระบี่เตรียมจะเผด็จศึกในดาบเดียว

เขาจะจัดการเซียนกระบี่คนนี้ให้อยู่หมัดก่อนเป็นอันดับแรก

แต่เซียนกระบี่เซี่ยอวี่ปิงที่พิงต้นไผ่อยู่ จู่ๆ ก็งัดไม้ตายลับออกมาใช้

สายลมกระโชกพัดผ่าน และจังหวะที่หลินซวงกำลังจะพุ่งเข้าโจมตี เธอก็ถลกชายกระโปรงขึ้นกะทันหัน

คำพูดที่ว่า "ฉันไม่ได้ใส่อะไรข้างในเลยนะ~" ระเบิดตู้มขึ้นในหัวของหลินซวง

ผู้หญิงบ้า! เธอทำเอาความเร็วในการชักกระบี่ของฉันตกนะ!

ด้วยความเผลอไผลเพียงชั่วครู่นั้น เซี่ยอวี่ปิงก็สวนกลับด้วยกระบี่ บังคับให้หลินซวงต้องถอยร่นกลับมา

เขาใช้กระบี่ชี้ไปที่เธอ "นี่คือไม้ตายก้นหีบของพวกเซียนกระบี่สำนักมาตรฐานอย่างเธอสินะ"

เซี่ยอวี่ปิงเอียงคอแล้วขยิบตาให้เขา "นายพูดเรื่องอะไรเนี่ย ไอ้ลามก~ เมื่อกี้ลมมันพัดแรงไปหน่อยต่างหากล่ะ"

หลินซวงถึงกับฉุนกึก

ประเด็นหลักคือ ไม่เพียงแต่เธอจะเล่นตุกติก แต่เธอยังโกหกหน้าตายอีกด้วย!

เห็นชัดๆ ว่าเธอใส่อยู่!

จิตใจอันบริสุทธิ์ของหลินซวงถูกหลอกลวงเข้าให้แล้ว

เขาเตรียมจะเข้าสู่ด้านมืด เขาจะลงโทษเซียนกระบี่คนนี้ให้หนักจนเธอต้องคุกเข่าร้องขอชีวิตเลยคอยดู

เขากะจะพุ่งเข้าไปประจัญบานอีกรอบ แต่จู่ๆ ขาก็หมดแรง

ร่างกายของเขาอ่อนปวกเปียก และทรุดฮวบลงกับพื้น

โดนวางยา!

หลินซวงนึกถึงชาถ้วยที่เขาดื่มเข้าไปก่อนหน้านี้ขึ้นมาทันที

ยัยผู้หญิงบ้าเอ๊ย!

เซี่ยอวี่ปิงเดินนวยนาดเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ท่วงท่าการเดินของเธอช่างสง่างาม

เธอโยนกระบี่ทิ้งไปอย่างไม่แยแส รวบกระโปรงขึ้น แล้วยื่นมือไปตบแก้มหลินซวงเบาๆ

"จอมยุทธ์หลิน ทำไมถึงได้ล้มพับไปแบบนี้ล่ะ สตรีผู้นี้อยากให้นายพยายามให้มากกว่านี้อีกนิดนะ~"

หลินซวงหมดเรี่ยวแรงไปจริงๆ ทำได้แค่ขยับปากพูด "คุณหนูเซียนกระบี่จากสำนักมาตรฐานเนี่ยนะ"

ฝ่ามือของเซี่ยอวี่ปิงลูบไล้ไปตามแก้มของเขา ก่อนจะบีบลูกกระเดือกของเขาเบาๆ

"ตราบใดที่นายตายอยู่ที่นี่ จะมีใครรู้ล่ะว่าฉันทำอะไรลงไป หืม? ในละครทีวีเขาก็ทำกันแบบนี้ไม่ใช่เหรอ"

หลินซวงกลอกตา "สรุปแล้วเธอต้องการอะไรกันแน่..."

"ฉันก็กำลังคิดอยู่เหมือนกัน~" ลิ้นสีชมพูของเซี่ยอวี่ปิงตวัดเลียมุมปาก "แหม กล้ามอกของเพื่อนหลินซวงนี่แน่นดีจังเลยนะ"

ในป่าไผ่ที่ลึกและเงียบสงบแบบนี้ ต่อให้หลินซวงแหกปากร้องจนคอแตกก็ไม่มีใครได้ยินหรอก

เส้นทางอันบริสุทธิ์ผุดผ่องในฐานะพ่อมดของเขาจะมาจบลงแค่นี้งั้นเหรอ ไม่ยอมหรอก! เขายังไม่ทันได้รักษาความบริสุทธิ์จนถึงอายุสามสิบเลยนะ เขายังร่ายเวทลูกไฟยักษ์ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!

เอาเถอะ ในเมื่อดิ้นรนไปก็เปล่าประโยชน์ สู้ปล่อยตัวปล่อยใจให้สนุกไปกับมันเลยดีกว่า

แต่มือของเซี่ยอวี่ปิงก็ไม่ได้ลูบต่ำลงไปมากกว่านั้น "แหมๆ หัวใจของเพื่อนหลินซวงเต้นแรงจังเลยนะ~ คงไม่ได้กำลังคาดหวังอะไรอยู่หรอกใช่ไหม"

เธอดึงมือกลับแล้วยกขึ้นปิดปาก "ทำเอาฉันเขินไปหมดแล้วเนี่ย~"

บ้าเอ๊ย

หลินซวงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นทอมจอมน่าสมเพชที่ถูกเจอร์รี่ปั่นหัวเล่นอยู่บนฝ่ามือ

แต่เขาก็ไม่ได้น่าสมเพชขนาดนั้นหรอก อย่างน้อยเขาก็เคยลงโทษยัยคุณหนูตัวแสบคนนี้มาแล้วรอบนึง

เซี่ยอี้ซิน เมดที่รออยู่ข้างนอกปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

เธอกำลังเข็นเตียงที่มีล้อเลื่อนเข้ามา ดูเหมือนทุกอย่างจะถูกเตรียมการไว้หมดแล้ว

หลินซวงถูกลากขึ้นไปบนเตียงและเข็นออกไป โดยมีเซี่ยอวี่ปิงเดินตามหลัง ฮัมเพลงพร้อมกับรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดี

เขาถูกจับยัดกลับเข้าไปในรถบ้านคันคุ้นเคย ซึ่งขับไปได้สักพักก็มาถึงบริเวณหลักของคฤหาสน์คุณหนูใหญ่

วิลล่าหลังมหึมาปรากฏแก่สายตา มองปราดเดียวก็รู้ว่ามันใหญ่พอๆ กับห้างแวนด้าพลาซ่าเลยล่ะ

ทันทีที่รถจอดหน้าวิลล่า ฤทธิ์ยาที่หลินซวงได้รับก็หมดลงพอดี

เขาสามารถขยับตัวได้อย่างอิสระอีกครั้ง

นี่ก็อยู่ในแผนการของคุณหนูใหญ่ด้วยเหรอเนี่ย

หลินซวงสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว!

เซี่ยอวี่ปิงผลักหลังเขาเบาๆ "เลิกเหม่อได้แล้ว เพื่อนหลินซวง เรายังมีโปรเจกต์ที่สองรออยู่นะ"

"โปรเจกต์ที่สองเหรอ"

ในที่สุดหลินซวงก็เข้าใจ คุณหนูใหญ่คนนี้คงมีรสนิยมแบบมาโซคิสม์อยู่หน่อยๆ แหงๆ

เธอชอบโดนตีสินะ

เขาเดินตามเซี่ยอวี่ปิงและเมดของเธอเข้าไปในวิลล่าหลังใหญ่โตอย่างเงียบๆ

ภายในวิลล่ามีคนอยู่ไม่น้อย มีสาวใช้ตัวน้อยหลายคนกำลังง่วนอยู่กับการทำงาน

ก็แหงล่ะ มันใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้ แค่ทำความสะอาดประจำวันก็เป็นงานช้างแล้ว

อย่างไรก็ตาม ด้วยความที่มันกว้างขวางมาก ถึงแม้จะดูเหมือนมีคนเยอะ แต่มันก็ยังให้ความรู้สึกว่างเปล่าอยู่ดี

เมดทุกคนที่เห็นเซี่ยอวี่ปิงต่างก็รีบโค้งคำนับทักทาย "คุณหนูคะ"

เป็นการโค้งเก้าสิบองศาตามมาตรฐานเป๊ะ หลินซวงคิดว่าได้ออกกำลังกายแบบนี้ทุกวัน พวกเธอคงไม่ต้องกังวลเรื่องปวดหลังจากการนั่งนานๆ หรอก

เขาเดินตามเซี่ยอวี่ปิงขึ้นไปชั้นบน ยิ่งขึ้นไปสูงเท่าไหร่ จำนวนเมดก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น

พอถึงชั้นสาม ก็เหลือแค่เขากับเซี่ยอวี่ปิงเพียงสองคน

แม้แต่หัวหน้าเมดอย่างเซี่ยอี้ซินก็หายตัวไปแล้ว

โปรเจกต์ที่สองที่ว่านี่มันคืออะไรกันแน่

คงไม่ใช่ "โปรเจกต์ร้อยล้าน" หรอกนะ คุณหนูใหญ่คนนี้ทนไม่ไหวจนต้องลงมือปล้ำเขาแล้วงั้นเหรอ

คุณหนูใหญ่ที่เดินนำหน้าจู่ๆ ก็เริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าขณะเดิน

หลินซวงถึงกับอึ้ง... เธอเอาจริงดิ!

เซี่ยอวี่ปิงถอดเสื้อคลุมผ้าโปร่งตัวนอกออก เผยให้เห็นลาดไหล่เนียนสวยไปครึ่งหนึ่ง แล้วหันกลับมาส่งยิ้มให้

"คนบ้า รอฉันอยู่ตรงนี้ก่อนนะ"

เธอพาดเสื้อคลุมผ้าโปร่งไว้บนแขนแล้วเริ่มปลดตะขอกระโปรง "หรือว่านายอยากจะตามเข้ามาล่ะ หืม"

หลินซวงเบ้ปากและยกมือขึ้นยอมแพ้

เซี่ยอวี่ปิงขยิบตาให้เขาและผลักประตูเปิดออกพร้อมกับหัวเราะคิกคัก เดินเข้าไปในห้องที่น่าจะเป็นห้องนอนของเธอ

เมื่อประตูปิดลง หลินซวงก็มองไปรอบๆ บริเวณชั้นสามของวิลล่า

นี่น่าจะเป็นพื้นที่ที่คุณหนูใหญ่ใช้เวลาอยู่บ่อยที่สุด ซึ่งก็คงเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงไม่อนุญาตให้เมดคนอื่นๆ ขึ้นมาบนนี้

คุณหนูใหญ่คนนี้รสนิยมดีทีเดียว มีภาพวาดสีน้ำมันแขวนประดับอยู่ตามโถงทางเดินอันหรูหรามากมาย

หลินซวงไม่รู้เหมือนกันว่าภาพพวกนี้เป็นของก๊อปหรือของแท้

โคมไฟตามทางเดินก็ประดับประดาไปด้วยพู่ระย้าที่ทำจากอัญมณีหลากสีสันส่องประกายวิบวับ ดูหรูหราอลังการสุดๆ

มันเป็นวิลล่าที่สวยงามมากจริงๆ

แต่ไม่รู้ทำไม หลินซวงถึงรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่ามันไม่ค่อยเหมือนบ้านเลย

มันไม่มีความอบอุ่นแบบครอบครัวเลยสักนิด

เขายังชอบรังนกเล็กๆ ของตัวเองมากกว่า ได้นอนกลิ้งบนโซฟา ลูบคลำสาวใช้ตัวน้อยของตัวเองไปพลาง เล่นเกมกินขนมไปพลาง มีความสุขจะตาย

ดังนั้น คืนนี้เขาต้องรีบกลับไปกินข้าวเย็นให้ทัน ไม่อย่างนั้นสาวใช้ตัวน้อยขี้อ้อนคนนั้นคงได้งอนป่องอีกแน่ๆ

ขณะที่กำลังจมอยู่ในความคิดเรื่อยเปื่อย ในที่สุดเซี่ยอวี่ปิงก็เปลี่ยนชุดเสร็จและเดินออกมา

เธอเปลี่ยนมาใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าไหม แถมยังดูเหมือนเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จด้วยซ้ำ เพราะยังมีหยดน้ำเกาะพราวอยู่บนลำคอระหงของเธอ

"ขอโทษที่ให้รอนะ~"

คุณหนูใหญ่เอามือทาบอก ตรงบริเวณที่มองเห็นร่องอกรำไร ดูเหมือนเด็กสาวขี้อายที่เพิ่งจะพาเพื่อนร่วมชั้นผู้ชายมาบ้านเป็นครั้งแรก

"เรามาเริ่มโปรเจกต์ที่สองด้วยกันเถอะ เพื่อนหลินซวง~"