บทที่ 11: ไดอารี่เมด

เมื่อกลับถึงบ้าน หลินซวงก็รีบถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ใส่อยู่ออกทันที

การใส่เสื้อผ้าแบบนั้นทำให้เขารู้สึกอึดอัดเวลาทำอะไรต่อมิอะไร เสื้อสวมหัวแบบสบายๆ เหมาะกับเขามากกว่า

หลังจากเปลี่ยนชุดและเดินออกมา ถงเหยายังคงนั่งยองๆ อยู่บนพื้น วางศีรษะเล็กๆ ลงบนหัวเข่า และแอบสังเกตหุ่นยนต์ดูดฝุ่นและถูพื้นที่กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น

หลินซวงแอบกังวลจริงๆ ว่าวินาทีต่อมาเธออาจจะกระโจนขึ้นไปนั่งจุ้มปุ๊กบนหุ่นยนต์ตัวนั้น เหมือนกับที่ลูกแมวน้อยทุกตัวชอบทำ

สีหน้าของเธอตอนนี้ดูเหมือนลูกแมวน้อยจริงๆ แมวมักจะให้ความสนใจกับหุ่นยนต์ดูดฝุ่นและถูพื้นเสมอ

หลินซวงใช้เท้าเตะก้นเธอเบาๆ "มัวแต่นั่งยองๆ ทำอะไรอยู่ตรงนั้น ไปเลือกห้องสิ"

เด้งดึ๋งซะจนมีเสียง 'ดึ๋ง' ราวกับใส่เอฟเฟกต์พิเศษไว้เลย

ถงเหยากุมก้นตัวเองแล้วเงยหน้ามองเขา "เจ้านี่มันวิเศษจังเลยค่ะ"

"กังวลว่ามันจะมาแย่งงานเธอเหรอ"

"ก็นิดหน่อยค่ะ"

"ไม่เห็นต้องกังวลเลย ยังไงซะหุ่นยนต์ดูดฝุ่นและถูพื้นก็ใส่ชุดเมดไม่ได้หรอกนะ"

หลินซวงยิ้มและยื่นมือออกไปดึงตัวถงเหยาขึ้นมาจากพื้น

"...ฟังดูเหมือนว่าคุณค่าเดียวของฉันก็คือชุดเมดเลยนะคะ"

สาวใช้ตัวน้อยถงเหยาเม้มริมฝีปากอย่างน่าสงสาร

"นั่นแหละคือความสำคัญที่ขาดไม่ได้ในการทำงานของเธอ! เธอควรจะใช้ประโยชน์จากมันให้ดีแล้วสานต่อให้รุ่งเรืองนะ"

คำพูดของหลินซวงฟังดูเหมือนนายทุนที่กำลังปั่นหัวเด็กจบใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานไม่มีผิด

น่าเสียดายที่เด็กจบใหม่หน้าใหม่อย่างถงเหยาไม่ได้หลงกลเขา เธอเอียงคอเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลและหวานหู "ถึงนายจะพูดแบบนั้น ฉันก็ไม่ใส่ชุดเมดเรมนั่นหรอกนะคะ..."

หลินซวงยักไหล่และเปลี่ยนเรื่องอย่างเด็ดขาด "บ่ายนี้เธอมีเรียนไหม รีบไปเลือกห้อง เก็บของ แล้วเตรียมตัวไปเรียนได้แล้ว"

"ฉันมีเรียนสองคาบสุดท้ายค่ะ ก็เลยยังมีเวลาเหลืออีกหน่อย"

"ฉันมีเรียนเต็มช่วงบ่ายเลย เพราะงั้นต้องไปแล้วล่ะ"

ถงเหยาคว้าชายเสื้อของเขาไว้อีกครั้งโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับช้อนตามองเขาอย่างคาดหวัง

"อะไรกัน ติดคนขนาดนี้เลยเหรอ"

"...ไม่ได้ติดซะหน่อย แค่รีบกลับมาเร็วๆ นะคะ"

จู่ๆ หลินซวงก็รู้สึกว่าฉากนี้มันเหมือนกับคู่แต่งงานใหม่ ที่ภรรยากำลังบอกลาสามีที่กำลังจะออกไปทำงานอย่างอาลัยอาวรณ์

เขายิ้มและส่ายหน้า สลัดความคิดนั้นทิ้งไป "ตกลง บ๊ายบาย"

ถงเหยามองตามหลังหลินซวงที่เดินจากไปอย่างเหม่อลอย จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอถลกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยแล้วโค้งคำนับไปทางเขา "นายท่าน... เดินทางปลอดภัยนะคะ"

น่าเสียดายที่หลินซวงเข้าไปในลิฟต์แล้วและไม่ได้ยิน ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะโดดเรียนช่วงบ่ายเพื่ออยู่ฟังสาวใช้ตัวน้อยคนนี้พูดอีกสักร้อยรอบก็ได้

สาวใช้ตัวน้อยที่หน้าแดงซ่านปิดประตูแล้วเริ่มเดินเลือกห้อง

อพาร์ตเมนต์แห่งนี้มีสี่ห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เธอเดินดูทีละห้อง และในที่สุดก็เลือกห้องที่อยู่ติดกับห้องของหลินซวง

ห้องนอนทั้งสองห้องนี้มีระเบียงกว้างที่ใช้ร่วมกัน ซึ่งปลูกดอกไม้และต้นไม้ไว้มากมาย ดอกกุหลาบกำลังเบ่งบานเต็มที่ สีสันสดใสและมีชีวิตชีวา

ถงเหยามีสัมภาระไม่มากนัก มีแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุดที่แขวนไว้ในตู้และหนังสือเรียนต่างๆ บนโต๊ะ

เธอทิ้งตัวลงบนเตียง ซุกหน้าลงกับผ้าปูที่นอน กลิ้งไปมาสองรอบ จากนั้นก็ลุกขึ้นนั่งและเปิดไดอารี่เมดของเธอออก

ไดอารี่เมด วันที่ 1: ฉันค่อนข้างอยากรู้ว่าในร้านขายสินค้าผู้ใหญ่เขาขายอะไรกัน แต่พอเห็นสีหน้าแปลกๆ ของหลินซวงแล้ว ฉันว่าอย่าไปหาข้อมูลเลยจะดีกว่า หลินซวงหล่อมากจริงๆ... แถมวันนี้เขายังเตะก้นฉันด้วย ฉันจะจดจำความแค้นนี้ไว้ และจะต้องเตะเขาคืนแน่ๆ เมื่อมีโอกาส

สู้เขานะ! ถงเหยา! พยายามมุ่งมั่นเพื่อกลายเป็นสาวใช้ตัวน้อยที่ขยันขันแข็งและมีความสามารถให้ได้!

เมื่อปิดไดอารี่เมดลง ก็ยังมีเวลาเหลืออีกหน่อยก่อนจะถึงเวลาเรียน ถงเหยาเดินเตร็ดเตร่ไปรอบๆ บ้านเพื่อหาอะไรทำ

เธอยืนเท้าเอว ยืนมองหุ่นยนต์ดูดฝุ่นและถูพื้นที่กำลังทำงานอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอาชุดเมดไปซักก่อน

รวมถึงชุดแบบเรียบร้อยและชุดเวอร์ชันเรมด้วย

เธอชะโงกหน้ามองซ้ายมองขวา จากนั้นก็แอบเอาชุดเมดเรมขึ้นมาทาบกับตัวอย่างลับๆ

มันก็ค่อนข้างสวยอยู่หรอก แต่มันก็เปิดเผยเนื้อหนังมากจริงๆ ด้วยขนาดตัวของเธอ ซีกโลกเหนือทั้งหมดคงเปิดเปิงออกมาหมดแน่ๆ

ฉันจะไม่มีวันใส่มันให้เขาเห็นเด็ดขาด

ในถุงที่ใส่ชุดเมดเรมมา ยังมีหูแมวอีกสองคู่และถุงน่องอีกหลายคู่

ถงเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบหูแมวขึ้นมาใส่ แล้วเอียงคอมองตัวเองในกระจกด้วยความงุนงง

นี่ก็เป็นสิ่งที่เมดต้องใส่เหมือนกันเหรอ... แต่มันก็น่ารักดีเหมือนกันนะ

นอกจากนี้ยังมีถุงน่องหลายแบบมากเกินไป สาวใช้ตัวน้อยถงเหยาเม้มริมฝีปากและซักมือทีละคู่ๆ ก่อนจะนำไปตาก

บนเครื่องซักผ้ายังมีเสื้อผ้าที่หลินซวงถอดทิ้งไว้อีกสองชุด เธอหยิบกางเกงในของเขาขึ้นมาอย่างเหม่อลอย มองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็จัดการซักมันไปด้วย

สุดท้าย ตอนที่กำลังซักกางเกง ถงเหยาก็เจอถุงน่องคู่หนึ่งในกระเป๋ากางเกงของเขา

มันคือถุงน่องคู่ที่เธอใส่เมื่อวานนี้... มาอยู่ที่นี่เองเหรอเนี่ย

ใบหน้าของสาวใช้ตัวน้อยยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก

หลังจากตากเสื้อผ้าที่ซักเสร็จทั้งหมดแล้ว เธอก็เปิดไดอารี่เมดขึ้นมาอีกครั้ง

ปัจฉิมลิขิต: 1. หลินซวงชอบถุงน่องมากๆ 2. กางเกงในของหลินซวงตัวใหญ่จัง...

หลินซวงที่กำลังตั้งใจเรียนอยู่ จู่ๆ ก็จามออกมา

แย่แล้ว มีสาวสวยคนไหนกำลังคิดถึงเขาอยู่อีกเนี่ย

เขาเอาศอกสะกิดซูหว่านที่นั่งอยู่ข้างๆ "แอบมโนถึงฉันอยู่อีกแล้วล่ะสิ"

"มโนกับผีสิ! หลินคนบ้า แกอยากตายนักใช่ไหม"

ซูหว่านที่สวมรองเท้าส้นสูง เหยียบเท้าเขาอย่างแรงอยู่ใต้โต๊ะ

หลินซวงถึงกับหน้าเบ้ด้วยความเจ็บปวดทันที

ซูหว่านหรี่ตาเจ้าเสน่ห์มองเขาเหมือนสุนัขจิ้งจอกตัวน้อย "ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนแกว่ากำลังฟินอยู่กับความเจ็บปวดเลยล่ะ"

ไม่มีทางน่า ใช่ไหม คงไม่มีใครชอบให้ผู้หญิงใส่ถุงน่องดำกับรองเท้าส้นสูงมาเหยียบจริงๆ หรอกมั้ง

หลินซวงแกล้งทำเป็นจดเลกเชอร์ "พอได้แล้วน่า"

นี่คือวิชาภาษาจีนโบราณ หลินซวงเป็นนักศึกษาคณะอักษรศาสตร์ สาขาภาษาและวรรณคดีจีน

ศาสตราจารย์หญิงที่ยังค่อนข้างสาวกำลังบรรยายเรื่องเสียงวรรณยุกต์ทั้งสี่ในภาษาจีนยุคกลาง ลายมือของเธอบนกระดานดำดูทรงพลังและสวยงามมาก

ส่วนซูหว่าน นักศึกษาจากคณะศิลปกรรมศาสตร์คนนี้มานั่งเรียนเป็นเพื่อน และถือโอกาสเอารถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ามาคืนหลินซวงด้วย

พื้นเพครอบครัวของเธอค่อนข้างดี และเธอก็รักการอ่านมาตั้งแต่เด็ก เธออ่านวรรณกรรมคลาสสิกต้นฉบับมาเยอะกว่าหลินซวงที่เรียนคณะอักษรศาสตร์เสียอีก

ช่วงพักเบรก ซูหว่านนอนฟุบไปกับโต๊ะอย่างเกียจคร้านแล้วมองมาที่เขา

"แล้วหมูกระทะที่แกติดฉันไว้ล่ะ... คืนนี้เป็นไง"

หลินซวงแกล้งทำเป็นคิด ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง "อืมมม... คืนนี้คงไม่สะดวกแฮะ ฉันมีธุระต้องไปจัดการน่ะ"

เขาร้อนใจอยากจะกลับไปสานสัมพันธ์กับสาวใช้ตัวน้อยเต็มแก่แล้ว

"อ้อ~ เข้าใจล่ะ คืนนี้กะจะไปหลีสาวล่ะสิ"

ซูหว่านบิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์

นี่เป็นท่าที่โชว์รูปร่างได้ดีจริงๆ ถ้าสาวใช้ตัวน้อยที่บ้านทำท่านี้ กระดุมเสื้อตรงหน้าอกคงกระเด็นหลุดไปแล้ว

ทว่าสำหรับซูหว่าน... มันช่างราบเรียบและไม่มีอะไรโดดเด่นเอาซะเลย

"มองอะไรนักหนา เดี๋ยวคุณนายคนนี้ก็ควักลูกตาแกออกมากินแกล้มเหล้าซะหรอก!"

ซูหว่านชูนิ้วขาวๆ สองนิ้วแกว่งไปมาตรงหน้าเขา

หลินซวงเบ้ปาก "มีอะไรให้มองเหรอ ทำอย่างกับฉันไม่รู้สัดส่วนของเธออย่างนั้นแหละ"

เขากระซิบ "ตอนเด็กๆ เราก็อาบน้ำด้วยกันทุกวันไม่ใช่หรือไง"

"นั่นมันกี่ปีมาแล้วยะ! คุณนายคนนี้จะไม่โตขึ้นบ้างเลยหรือไง"

หลินซวงลองมองดูอีกที "จริงๆ เหรอ เธอโตขึ้นแล้วเหรอเนี่ย"

ซูหว่านหรี่ตาลงแล้วส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เขา

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือดของหลินซวงก็ดังลั่นมาจากหลังห้องเรียน