บทที่ 24 ข้อมูลต้องห้ามของหมิงซื่อ  เงาวิกฤตที่คืบคลาน

บทที่ 24 ข้อมูลต้องห้ามของหมิงซื่อ  เงาวิกฤตที่คืบคลาน

ภายในสถาบันวิจัยหัวซวี การตรวจสอบระบบกำลังดำเนินไปอย่างเข้มงวด เสียงรายงานดังขึ้นต่อเนื่อง “เริ่มตรวจสอบข้อมูล…ขณะนี้ยังไม่พบความผิดปกติร้ายแรง”

ในเวลาเดียวกัน ฉางเกอกับตันจิ่นกำลังออกนอกเมืองจินโจวเพื่อจัดการพวกเรซิดิวัล ส่วนอาเพียวก็ร่วมทีมกับหยางหยาง มุ่งหน้าไปยังพื้นที่รอบนอกเพื่อค้นหาเบาะแสของปริศนาสัญลักษณ์

แต่สำหรับไป๋จื่อ ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะสนใจเรื่องอื่นเลย เหตุการณ์ผิดปกติในโลกเสมือนเมื่อครู่ทำให้เธอตกใจไม่น้อย หญิงสาวที่ภายนอกดูเย็นชา แต่แท้จริงแล้วจริงจังและรับผิดชอบสูงอดรู้สึกผิดไม่ได้ เพราะเดิมทีเธอตั้งใจเชิญพวกพเนจรมาตรวจร่างกายเพื่อตอบแทนบุญคุณ แต่กลับเกิดเหตุอันตรายขึ้น

เธอยกมือกุมหน้าผาก ถอนหายใจเบา ๆ

ไม่นาน รายงานผลการตรวจสอบก็ถูกส่งเข้ามา “ตรวจสอบระบบเสร็จสิ้น พบข้อผิดพลาดระดับอันตรายสูงหนึ่งจุด และความเสี่ยงด้านความปลอดภัยอีกสามจุด จำเป็นต้องเร่งแก้ไข…กรุณาติดต่อคุณมอเทเฟยและหัวหน้าสย่างหลี่ ให้มาช่วยกันตรวจสอบเพิ่มเติม”

เสียงรายงานหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อ “อย่างไรก็ตาม ความผิดปกติเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่พวกพเนจรพบเจอ ต้นตอของความผิดปกติ…หายไปแล้ว หรือพูดให้ถูกคือ…ถูกสิ่งมีชีวิตที่ชื่อว่า ‘อาปู้’ กินเข้าไป”

ไป๋จื่อขมวดคิ้วทันที “ตรวจสอบบันทึกย้อนหลัง ดูว่าข้อมูลที่หายไปนั้นคืออะไร”

แม้จะเกิดเหตุไม่คาดคิด แต่ด้วยความสามารถของเธอ การสืบค้นก็สำเร็จอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก นักวิจัยคนหนึ่งก็อุทานออกมาอย่างตกตะลึง “นี่มัน…ข้อมูลของ ‘ฝนย้อนคืน’ จากสงครามดาบโค้งเมื่อหลายปีก่อน! หรือจะพูดให้แม่นยำก็คือ ส่วนของข้อมูลที่เราไม่เคยถอดรหัสได้เลย!”

บรรยากาศทั้งห้องเงียบกริบ

หลายปีก่อน เมืองจินโจวเคยเผชิญสงครามกับหมิงซื่อ ในศึกที่ถูกเรียกว่า “สงครามดาบโค้ง” ตอนนั้นเกิดฝนประหลาดที่ไหลย้อนทิศ ทำให้กองทัพเสียหายหนัก โชคดีที่แพทย์สนามนามว่า “จี้เหยียน” ซึ่งปัจจุบันเป็นแม่ทัพชิงหลง สามารถนำทหารถอนตัวได้สำเร็จ และยังบันทึกข้อมูลของปรากฏการณ์นั้นกลับมา

ข้อมูลเหล่านั้นทำให้สถาบันวิจัยสามารถวิเคราะห์ “ฝนย้อนคืน” ได้ในภายหลัง แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีส่วนหนึ่งที่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถถอดรหัสได้ ทุกคนจึงคิดว่าเป็นเพียงข้อมูลเสียหายจากสนามรบ

จนกระทั่งวันนี้…

ข้อมูลที่เคยถูกมองว่าไร้ค่า กลับถูกกระตุ้นโดยพวกพเนจร และกลายเป็น “เจตจำนง” ของหมิงซื่อในโลกเสมือน แถมยังสร้างเรซิดิวัลระดับภัยพิบัติขึ้นมาได้

ไป๋จื่อรู้สึกขนลุกซู่ทันที

“นั่นไม่ใช่ข้อมูลเสีย…แต่มันคือข้อมูลของหมิงซื่อ!”

เมื่อคิดได้เช่นนี้ มือของเธอก็สั่นโดยไม่รู้ตัว

หมิงซื่อ—ศัตรูที่ดำรงอยู่คู่กับอารยธรรม เป็นภัยคุกคามที่เคยผลักโลกไปสู่ขอบเหวแห่งการล่มสลายมาหลายครั้ง ข้อมูลความถี่ของพวกมันจึงมีค่ามหาศาล องค์กรวิจัยทั่วทั้งโซลาริสต่างต้องการ ไม่ว่าจะเป็นแบล็กชอร์ สหพันธ์ห้วงลึก หรือสถาบันสตาร์ไลท์

แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า ภายในฐานข้อมูลของสถาบันหัวซวีเอง…จะมีข้อมูลของหมิงซื่ออยู่แล้ว

และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ ต่อให้มีข้อมูลอยู่ในมือ พวกเขาก็ยังไม่สามารถเข้าใจมันได้เลย ไม่ใช่เพราะไร้ความสามารถ แต่เป็นเพราะตัวตนของหมิงซื่อนั้นซับซ้อนเกินไป

มันไม่สามารถกำจัด ไม่สามารถวิเคราะห์ และไม่สามารถทำความเข้าใจได้

หากเรซิดิวัลคือสิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดจากความถี่อันสับสนวุ่นวาย เช่นนั้นหมิงซื่อก็คือ “ความโกลาหล” นั้นโดยตัวมันเอง

“แล้วเราจะทำยังไงต่อดี…” นักวิจัยถามขึ้นอย่างลังเล

ไป๋จื่อสูดหายใจลึก พยายามควบคุมตัวเอง “คงต้องลองขอให้อาเพียวช่วย ให้อาปู้คายข้อมูลนั้นออกมา…ถึงตอนนี้เราจะยังศึกษามันไม่ได้ แต่สักวันหนึ่ง…”

เธอกำหมัดแน่น สายตาแน่วแน่

มนุษย์ก้าวเดินมาจนถึงวันนี้ได้ เพราะคนรุ่นแล้วรุ่นเล่าที่สละตนเป็นรากฐานให้คนรุ่นหลัง ดังนั้นไม่ว่าจะยากแค่ไหน ก็ไม่มีทางยอมแพ้

ตราบใดที่ไม่ยอมแพ้ อารยธรรมมนุษย์ก็จะไม่มีวันดับสูญ

แต่ถ้าอาปู้ได้ยินคำพูดนี้ คงจะน้อยใจไม่น้อย ถูกหลอกให้กิน “ของปลอม” แล้วยังจะให้คายออกมาอีก แบบนี้ต้องเลี้ยงมื้อใหญ่ปลอบใจกันหน่อยแล้ว

ทว่าในขณะที่เธอเริ่มตั้งสติได้ มือกลับสั่นอีกครั้ง กาแฟในมือหกเล็กน้อย ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ

ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา…เหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับหมิงซื่อมันถี่เกินไปหรือเปล่า?

เธอเริ่มเชื่อมโยงเหตุการณ์ต่าง ๆ เข้าด้วยกัน—การปรากฏตัวของ “ผู้ไร้มงกุฎ” ซึ่งเป็นเรซิดิวัลระดับมหาภัย อดีตเคยเป็นบริวารของหมิงซื่อ การตอบสนองของข้อมูลหมิงซื่อเพราะพเนจร รวมถึงสถานการณ์แนวหน้าที่ตึงเครียดขึ้นทุกวัน เขตไร้เสียงและคลื่นเรซิดิวัลที่เกิดถี่ขึ้นเรื่อย ๆ

ไป๋จื่อกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “หรือว่า…จะมีวิกฤตครั้งใหม่เกิดขึ้นอีกแล้ว…”

เธอหวนนึกถึงบันทึกในอดีต แม้รายละเอียดหลายส่วนจะถูกลบไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชัดเจน—ทุกครั้งที่ “พเนจร” ปรากฏตัว มักจะเป็นช่วงก่อนเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่เสมอ

ไม่ว่าจะเป็นศึกหุบเขาหยุนหลิง เหตุการณ์เมืองวิกฤต หรือแม้แต่เหตุการณ์โรคระบาดที่ได้รับวัคซีนช่วยชีวิตอย่างปาฏิหาริย์

บุคคลดวงตาสีทอง ผมสีดำ…ราวกับฮีโร่ในตำนานที่ปรากฏตัวขึ้นในยามที่โลกกำลังสิ้นหวัง

และตอนนี้…

พเนจรได้ปรากฏตัวอีกครั้ง แถมยังมีถึงสองคน

ไป๋จื่อไม่อาจนั่งนิ่งได้อีกต่อไป

“หรือว่า…จินโจวกำลังจะเผชิญภัยครั้งใหม่จริง ๆ…”