ตอนที่ 213 สังหารเฟิงเฉิน

มองดูผู้คนที่ลงมือทีละคน ล้วนเป็นยอดฝีมือชั้นยอดของจวนเทียนหยวน

"น่าเสียดาย"

"ไปตายซะให้หมดเถอะ"

"เพราะการตัดสินใจของบุตรศักดิ์สิทธิ์ของพวกเจ้า ทำให้ต้องฝังชีวิตของพวกเจ้าทั้งกลุ่ม"

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

ซูหานหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาทั้งสองทอประกายจิตสังหาร พลันตวัดกระบี่ออกไปโดยตรง ประกายกระบี่สานทับกันในชั่วพริบตา พุ่งทะยานออกไปอย่างดุดัน

อัสนีกัมปนาทแปดทิศ

เช้ง เช้ง เช้ง ชั่วพริบตาปราณกระบี่อันน่าตื่นตะลึงก็แผ่ซ่านออกมา เจตจำนงกระบี่ขั้น 3 เบ่งบานออก

กระบวนท่าที่เหล่าศิษย์จวนเทียนหยวนซัดออกมาแตกสลายไปโดยตรง พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง พวกเขาสีหน้าซีดเผือด ร้องโหยหวนออกมาคำหนึ่ง

เพิ่งจะคิดหนีไปให้พ้น ซูหานก็เร่งเร้าย่างก้าวเทพวายุ ตวัดกระบี่ออกไปหนึ่งครา

เช้ง เช้ง ฉัวะ ฉัวะ กระบี่เดียวปิดชีพจรลำคอ

ศิษย์จวนเทียนหยวนหลายคนใบหน้าซีดเผือด สองตาหวาดผวา กุมลำคอเอาไว้ จ้องมองซูหานด้วยความตื่นตระหนก แฝงไว้ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

พวกเขาไม่อาจต้านทานการโจมตีของซูหานได้เลยแม้แต่น้อย สิ้นใจตายคาที่โดยตรง

เฟิงเฉินทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น

"ซูหาน เจ้ากล้าทำเช่นนี้เชียวหรือ?"

มองดูร่างไร้วิญญาณของเหล่าศิษย์จวนเทียนหยวนบนพื้นทีละร่าง เขาโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นั่นคือศิษย์ชั้นยอดที่สุดของจวนเทียนหยวนเชียวนะ!

เป่ยชิวเสวี่ยจ้องมองเฟิงเฉินอย่างเรียบเฉย "ความตายของพวกเขาล้วนเป็นเจ้าที่เป็นต้นเหตุ"

"หากเจ้าไม่ยื่นมือเข้าช่วยตำหนักหลิงเซียว"

"พวกเขาจะตายได้อย่างไร"

"บุตรศักดิ์สิทธิ์เช่นเจ้านี่ดูไร้ความสามารถเสียจริง"

เย็นชา เฉยเมย สีหน้าไร้ความยินดีหรือโศกเศร้า ในสายตาของนาง เฟิงเฉินต่างหากที่เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการสังหารคนของจวนเทียนหยวน

เฟิงเฉินสีหน้าโกรธเกรี้ยว

"เจ้า!"

สำนักไท่สวี เจียงเทียนหลงแววตาหนักอึ้ง ยามนี้ภายในใจของเขายิ่งแน่ใจแล้ว ไม่สมควรเลือกข้างเร็วเกินไป

เรื่องการเลือกข้างเช่นนี้ จำเป็นต้องให้ระดับสูงของขุมอำนาจเบื้องหลังเป็นผู้ตัดสินใจ หากทำผิดพลาดไปเพียงครั้งเดียว เรื่องราวก็ไม่อาจแก้ไขได้แล้ว

เฟิงเฉินแห่งจวนเทียนหยวนหยิ่งผยองเกินไป คิดเพียงว่าแค่ยืนอยู่ฝั่งเดียวกับตำหนักหลิงเซียว ไม่ว่าเรื่องใดก็ล้วนตักตวงผลประโยชน์ได้สูงสุด

"..."

ฟุ่บ ย่างก้าวเทพวายุ ซูหานเร่งเร้าวิชาท่าร่าง กำกระบี่กลืนวิญญาณแน่น สานทับกันอย่างบ้าคลั่ง ปราณกระบี่ไหลทะลัก บดขยี้ลงมาในชั่วพริบตา

เฟิงเฉินตาเบิกโพลงด้วยความโกรธ เขาซัดหมัดออกไป ปะทะเข้ากับปราณกระบี่ของซูหานอย่างจัง

คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกอย่างต่อเนื่อง เสียงฉัวะ ๆ ๆ ดังกึกก้อง

"อ๊าก"

เฟิงเฉินสีหน้าย่ำแย่ เลือดสด ๆ สาดกระเซ็น

"สังหาร!"

ลั่วเฟิงแผดเสียงคำราม

ซูหานยกมือซ้ายขึ้น กำหมัดเป็นฝ่ามือ เร่งเร้าฝ่ามือวัฏสงสารยมโลกโดยตรง

ลั่วเฟิงสกัดกั้นการโจมตีของซูหานอย่างบ้าคลั่ง ต้านทานอย่างไม่หยุดหย่อน ฝ่ามือวัฏสงสารยมโลกของซูหานแฝงไว้ด้วยสภาวะพลังอันทรงอานุภาพราวกับทลายไม้ผุพัง

พลังอันแข็งแกร่งทำให้ลั่วเฟิงเบิกตากว้าง ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ เขาปลดปล่อยพลังของขอบเขตเทวะขั้น 5 ออกมาจนถึงขีดสุด

ปัง ปัง ปัง พรวด

"อ๊าก"

เสียงร้องโหยหวนอย่างน่าสมเพชดังขึ้น ลั่วเฟิงกระอักเลือดคำโต บนร่างกายปรากฏรอยแผลขึ้นมา

อัปยศอดสู ในฐานะหนึ่งในอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดแห่งดินแดนตงฮวง เขากลับถูกซูหานโจมตีจนถอยร่นครั้งแล้วครั้งเล่า ความรู้สึกอัปยศเช่นนี้ ทำให้เขาอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเสีย

ซูหานเห็นดังนั้น นัยน์ตาก็แปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นยะเยือกยิ่งขึ้น ฝ่ามือซัดสังหารออกไปอย่างดุดัน ใช้ฝ่ามือวัฏสงสารยมโลกออกไปอย่างต่อเนื่อง

ครืน ครืน ครืน กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างของวิถีดาบสานทับกัน ราวกับคลื่นอากาศแห่งการทำลายล้างที่ไหลบ่าแผ่ซ่านไปทั่วผืนฟ้า ฝ่ามือของซูหานกดทับลงมา

"บังอาจนัก"

เสียงโกรธเกรี้ยวดังกึกก้อง

พลังทั่วร่างของลั่วเฟิงเริ่มปะทุขึ้นอย่างต่อเนื่อง นัยน์ตาของเขาแดงก่ำดั่งเลือด สายเลือดภายในร่างระเบิดออกอย่างไม่หยุดหย่อน พร้อมกับการบิดเบี้ยวของห้วงมิติ

วานรระเบิดขนาดยักษ์ตัวหนึ่งปรากฏขึ้น สายเลือดวานรระเบิดระดับ 6

โฮก โฮก โฮก เสียงคำรามที่ดังกึกก้องจนหูแทบหนวกสะท้อนไปทั่วฟ้าดินแห่งนี้ ห่อหุ้มไว้ด้วยพลังอันน่าตระหนกถึงขีดสุด

พลังที่แฝงอยู่ในฝ่ามือวัฏสงสารยมโลกที่ซูหานซัดออกมานั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด มันปะทะเข้ากับการโจมตีของลั่วเฟิงโดยตรง

พรวด

"อ๊าก"

เสียงที่ไม่ยินยอมพร้อมใจดังกังวาน ลั่วเฟิงได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง

ผู้คนในลานประลองต่างสะดุ้งตกใจ สายตาที่จ้องมองซูหานแฝงไว้ด้วยความหวาดผวาและยำเกรง

แข็งแกร่งยิ่งนัก แม้อีกฝ่ายจะมีระดับพลังอยู่ขอบเขตเทวะเช่นกัน ทว่าความแข็งแกร่งที่แสดงออกมากลับผิดมนุษย์มนา ไร้เทียมทานโดยแท้

"ซูหาน เจ้าจะกำเริบเสิบสานไปถึงไหน ขุมอำนาจของพวกเรามีมากมายปานนี้ เจ้ายังคิดจะตั้งตนเป็นศัตรูกับพวกเราอีกหรือ"

ชายหนุ่มผู้หนึ่งจากฝั่งจวนเทียนหยวนนัยน์ตาทอประกายเคียดแค้น แววตาที่ดุร้ายอัดแน่นไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

ซูหานจ้องมองเขาอย่างเฉยเมย เช้ง ชักกระบี่ออกไปโดยตรง เจตจำนงกระบี่ขั้น 3 พุ่งทะยานออกไปในชั่วพริบตา

ชายหนุ่มผู้นั้นสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ไม่ทันได้หลบหลีกหรือปัดป้อง เขาก็แค่ปากเก่ง〔2〕เท่านั้น จำเป็นต้องจริงจังปานนี้เชียวหรือ?

ฉัวะ ศีรษะขนาดใหญ่หลุดกระเด็นลอยออกไปโดยตรง

เฟิงเฉินตาเบิกโพลงด้วยความโกรธ มองดูศพไร้หัวบนพื้น ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เจ้านั่นที่เพิ่งถูกฆ่าตายไปคือศิษย์สืบทอดระดับอัจฉริยะของจวนเทียนหยวนเชียวนะ อัจฉริยะขอบเขตเทวะขั้น 3 กลับถูกฟันตายด้วยกระบี่เดียวเช่นนี้เลยหรือ

สวีเอ้าเทียน ลั่วเฟิง และคนอื่น ๆ มองหน้ากัน ก่อนจะคำรามลั่นอีกหลายครา วินาทีนี้พลังมหาศาลปะทุขึ้นดังสนั่นหวั่นไหว หมายมั่นจะบดขยี้ซูหานให้แหลกเป็นผุยผง

หยุนหงเฟย ตลอดจนหลิงหยุนและคนอื่น ๆ จ้องมองสนามรบราวกับตั้งตารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ พวกเขากำหมัดแน่น ย่อมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าซูหานจะตกตายไปในการศึกครั้งนี้

ทว่าความเป็นจริงกลับผิดเพี้ยนไปจากที่พวกเขาจินตนาการไว้อย่างเหลือเชื่อ ความแข็งแกร่งของซูหานทำให้พวกเขาไม่ยินยอมพร้อมใจ ตกตะลึง และหวาดหวั่นเป็นอย่างยิ่ง

"..."

"ซูหานแข็งแกร่งเหลือเกิน"

อู่เย่ว์เอ๋อร์และคนอื่น ๆ เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าประหลาดใจและยินดีถึงขีดสุด

หลินชิงเหยาพยักหน้า เอ่ยอย่างตื่นเต้น "ยามนี้ซูหานอยู่ขอบเขตเทวะแล้ว พลังฝีมือของเขาย่อมต้องแข็งแกร่งกว่าพวกที่อยู่ในระดับเดียวกันบางคนมากนัก"

ฉู่ไป๋เอ่ยทอดถอนใจด้วยความทึ่ง

"พรสวรรค์ของซูหาน เกรงว่าในดินแดนตงฮวงคงไม่มีผู้ใดเทียบเทียมได้"

"พรสวรรค์ของเขา คงมีเพียงดินแดนจงโจวเท่านั้นที่จะสามารถดึงพลังที่แท้จริงของเขาออกมาได้อย่างถึงที่สุด"

หลังจากอู่เย่ว์เอ๋อร์และหลินชิงเหยาได้ยินคำพูดของฉู่ไป๋ พวกนางก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น ไม่รู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

ดินแดนจงโจวต่างหากที่เป็นแหล่งรวมตัวของเหล่าอัจฉริยะ ซูหานมีคุณสมบัตินั้นอย่างสมบูรณ์แบบ

ครืน บนห้วงอากาศ ซูหานถือกระบี่กลืนวิญญาณฟาดฟันลงมา การโจมตีของลั่วเฟิงและสวีเอ้าเทียนแตกสลายอย่างต่อเนื่อง

พรวด พรวด พรวด แต่ละคนใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ถอยร่นไปหลายจั้งโดยตรง

"ไอ้สารเลว ซูหานเจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ ใช่หรือไม่?"

"ที่นี่คือพันธมิตรของตำหนักหลิงเซียวและจวนเทียนหยวนนะ!"

เฟิงเฉินแผดเสียงคำราม

เขายังคงรู้สึกหยิ่งผยองต่อท่าทีโอหังของซูหานอยู่เสมอ เขาคือบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งจวนเทียนหยวน ส่วนซูหานเป็นตัวอันใด แม้แต่อัจฉริยะศิษย์สืบทอดก็ยังไม่ใช่ด้วยซ้ำ

ย่างก้าวเทพวายุ เมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงเฉิน ซูหานหาได้มีความโกรธเกรี้ยวใด ๆ ไม่ เขาเร่งเร้าวิชาท่าร่างโดยตรง พุ่งเข้าสังหารในชั่วพริบตา

"แย่แล้ว"

เฟิงเฉินนัยน์ตาสั่นระริก น้ำเสียงโหยหวน

ฉัวะ ประกายกระบี่ของซูหานฟาดฟันลงมา

ทรวงอกของเฟิงเฉินถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรง เลือดสด ๆ ไหลทะลักดั่งสายน้ำ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ทันใดนั้น ซูหานก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเฟิงเฉินในชั่วพริบตา

ฝ่ายหลังนัยน์ตาสั่นไหว มองเห็นกระบี่กลืนวิญญาณของซูหานกวาดต้อนเข้ามาอย่างโหดเหี้ยม ใบหน้าของเขาซีดเผือด แผดเสียงตื่นตระหนกตกใจ

“ไม่!”

ฉัวะ กระบี่เดียวปิดชีพจรลำคอ เลือดสด ๆ ไหลทะลัก

เฟิงเฉินใช้สองมือกุมลำคอเอาไว้ ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด แววตาค่อย ๆ พร่าเลือน "เจ้ากล้าฆ่าข้าจริง ๆ หรือ ข้าคือบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งจวนเทียนหยวนนะ"

"เหตุใดเจ้าถึงกล้ากำเริบเสิบสานโอหังถึงเพียงนี้"

"หา? ฆ่าจริง ๆ หรือ? นี่มัน..."

ผู้คนในลานประลองต่างสีหน้าเปลี่ยนไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ยากจะเชื่อสายตา

เขากล้าสังหารบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งจวนเทียนหยวนจริง ๆ ซูหานผู้นี้เป็นคนบ้าไปแล้วหรือ?

"..."