บทที่ 49 นั่นแหละพี่ชายแกเอง

"เขาจะทำได้จริงเหรอ?"

เมื่อมองตามแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของซูโม่ที่เดินจากไป หลัวซีก็ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองอย่างสงสัย ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

"หรือฉันต้องแอบไปหักขาคู่แข่งทุกคนล่วงหน้าเขาถึงจะมีสิทธิ์ลุ้น? แต่ต่อให้ทำแบบนั้น เขาก็ยังไม่น่าจะได้ที่หนึ่งอยู่ดีนั่นแหละ" หลัวซีพึมพำกับตัวเองด้วยความกลัดกลุ้ม คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

...

เมื่อราตรีมาเยือน

ซูโม่เดินผิวปากกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี เห็นได้ชัดว่าเขากำลังมีความสุขสุดๆ ถึงแม้ตอนบอกเลิกเขาจะพูดจาทำร้ายจิตใจไปบ้าง แต่หลัวซีก็มักจะใจอ่อนยอมยกโทษให้เขาเสมอ

ความสัมพันธ์ของซูโม่กับหลัวซีไม่ใช่ประเภทที่เลิกกันแล้วจะกลับมาคบกันได้ง่ายๆ แบบคู่อื่น แต่มันก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่จะพังทลายลงเพียงเพราะความเข้าใจผิดโง่ๆ เช่นกัน ก็นะ... พวกเขาคบกันมาตั้งสามปี ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งมากมาย ความผูกพันนี้ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะตัดขาดได้ง่ายๆ

...

แม้จะเข้าสู่ยุคพลังวิญญาณฟื้นฟูแล้ว แต่โลกยามค่ำคืนยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟ โปรเจกต์ชันเสมือนจริงแบบ 3D ปรากฏขึ้นตามจุดต่างๆ บนท้องถนนอย่างเหนือความคาดหมาย รถพลังแม่เหล็กไฟฟ้าที่ขับเคลื่อนด้วยระบบ AI บินว่อนอยู่บนฟ้าเป็นระยะ

ทันทีที่ซูโม่ถึงหน้าปากซอยบ้าน เขาก็สังเกตเห็นรถตำรวจพลังแม่เหล็กไฟฟ้าจอดกระจายอยู่รอบพื้นที่ แสงไฟสีแดงน้ำเงินวับวาบไปทั่วทั้งบนฟ้าและบนดิน

"ดูเหมือนพวกชายชุดดำจะถูกทางการคุมตัวไปแล้วสินะ" แววตาของซูโม่ไหววูบ เขาเข้าใจสถานการณ์ทันทีว่าทำไมตำรวจถึงมาที่นี่

"คุณคือคุณซูโม่ใช่ไหมคะ?" พนักงานสอบสวนสาวสวยที่มีท่าทางทะมัดทะแมงแบบนักรบเดินเข้ามาหาเธอหยิบรูปถ่ายขึ้นมาเทียบเพื่อยืนยันตัวตน ก่อนจะทำความเคารพแบบทหารและแสดงบัตรประจำตัว

"สวัสดีค่ะคุณซู พวกเรามาจากสถานีตำรวจถนนเฮอัน เขตจ้าวเหอ เราได้รับแจ้งเหตุจากน้องสาวของคุณว่ามีการบุกรุกเคหสถานและพยายามลักพาตัวเกิดขึ้นที่บ้านของคุณ รบกวนคุณไปกับพวกเราเพื่อรับทราบข้อมูลและให้ปากคำด้วยค่ะ"

"ได้ครับ" ซูโม่พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะก้าวขึ้นรถไปกับเจ้าหน้าที่

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงสถานีตำรวจ...

...

ภายในห้องสอบสวนที่เงียบสงบและดูเป็นทางการ พนักงานสอบสวนสาวผมบลอนด์สั้นทรงโฉบเฉี่ยว ใบหน้าคมสัน จมูกโด่งรั้นดูเป็นลูกครึ่ง เดินเข้ามาหาซูโม่เพื่อบันทึกคำให้การ เธอเริ่มถามด้วยสีหน้าจริงจังทันที

"คุณซู นามสกุลอะไรคะ?"

ซูโม่: "..."

"นามสกุลซูครับ" มุมปากซูโม่กระตุกเล็กน้อย เขาพยายามจะเชื่อมั่นในความเป็นมืออาชีพของตำรวจจีน... เอ้ย ตำรวจโลกนี้

"เพศ?"

ซูโม่: "..."

เขามองดูเจ้าหน้าที่สาวที่นั่งตัวตรงแด่ว สีหน้าจริงจังสุดๆ และพอนึกได้ว่ายุคสมัยนี้มีความหลากหลายทางเพศเยอะ เขาเลยตอบไปว่า "ชายครับ"

"อายุ?"

"17 ครับ"

"โรงเรียน?"

"มัธยมหลิงอู่"

"เบอร์โทรศัพท์?"

"134****731"

...

ทุกครั้งที่เขาตอบ เจ้าหน้าที่จะก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษ ดูเป็นมืออาชีพสุดๆ หลังจากถามคำถามพื้นฐานที่ดูไม่ค่อยได้อะไรอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเธอก็เข้าเรื่อง

"เอาละคุณซู ช่วงนี้คุณไปมีเรื่องกับใครมาบ้างไหม?"

"ผมเป็นนักเรียนตัวอย่างมาสามปีซ้อน ทำตัวอยู่ในระเบียบวินัยตลอดครับ"

"งั้นคุณคิดว่าคุณมีอะไรที่น่าหมั่นไส้หรือน่าอิจฉาบ้างไหม?"

"หล่อเกินไปนี่นับไหมครับ?" ซูโม่กะพริบตาปริบๆ

เจ้าหน้าที่สาวชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยโดยไม่ปฏิเสธคำพูดนั้น ก่อนจะกล่าวต่อ

"คุณซู จากการสันนิษฐานเบื้องต้นของเรา ชายชุดดำทั้งเก้าคนนั้นสังกัดองค์กร 'หัตถ์โลหิต' เป็นกลุ่มนักฆ่าที่รับงานจากพวกคนรวยโดยเฉพาะ มีความเป็นไปได้สูงว่าคุณจะไปขัดผลประโยชน์ใครเข้า"

"ขอโทษด้วยนะคะ เนื่องจากระบบของหัตถ์โลหิตเป็นการติดต่อแบบสายตรงเส้นเดียว เราเลยยังสืบไปไม่ถึงตัวผู้บงการ นี่คือข้อมูลของกลุ่มหัตถ์โลหิตที่คุณควรรู้ไว้ค่ะ" เธอส่งปึกเอกสารให้ซูโม่

เขากวาดสายตาดูรายชื่อสมาชิก หัวหน้ากลุ่มคือ เฉินห่าว เป็นอาชญากรหลบหนีที่หาตัวจับยาก คาดว่าน่าจะเป็นยอดฝีมือขอบเขต เหยากวาง ขั้นบน ส่วนลูกน้องส่วนใหญ่อยู่ขอบเขต หยั่งรู้ ซึ่งนับว่าโด่งดังมากในโลกใต้ดิน อัตราการลอบสังหารเป้าหมายระดับเล็กแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์

"ตามกฎของหัตถ์โลหิต ปกติพวกเขาจะลงมือแค่ครั้งเดียว ถ้าพลาดพวกเขาจะไม่ทำซ้ำอีก ดังนั้นคุณกับครอบครัวน่าจะปลอดภัยไปสักพัก"

"คุณกับน้องสาวโชคดีมากนะคะที่ได้รับการช่วยเหลือจากจอมกระบี่ระดับท็อปที่บังเอิญผ่านมาพอดี! ถ้าเราได้เบาะแสเพิ่มเติมจะรีบติดต่อกลับไปทันทีค่ะ"

เจ้าหน้าที่สาวพูดพลางก้มหน้าเขียนลงสมุดโน้ตอย่างขะมักเขม้น

"โอเคครับ เข้าใจแล้ว" ซูโม่พยักหน้า

เขาแอบจดจำชื่อและรูปพรรณสันฐานของสมาชิกองค์กรนี้ไว้ในใจ อย่างน้อยเขาก็รู้แล้วว่าไอ้พวกชุดดำคือใคร มาโรงพักคราวนี้ไม่เสียเที่ยวจริงๆ ถ้าโชคดีได้เจอพวกมันอีกครั้งและจับเป็นมาได้ เขาก็จะรู้ทันทีว่าใครเป็นคนสั่งฆ่าเขา

"นี่นามบัตรฉันค่ะ ถ้าเจอใครน่าสงสัยให้รีบโทรหาฉันทันที" เธอยื่นนามบัตรให้ ชื่อของเธอคือ หยางแอนนา

"ในที่สุดก็ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์บ้าง ดูท่าเธอจะเป็นมืออาชีพจริงๆ" ซูโม่รู้สึกผิดนิดๆ ที่แอบปรามาสเธอในใจตอนแรก เมื่อเห็นเธอตั้งใจจดรายละเอียดคำให้การขนาดนั้น

แต่ตอนที่เขากำลังจะเดินออกจากห้อง เขาเผลอเหลือบมองไปที่กระดาษที่หยางแอนนาใช้ "จดคำให้การ" เมื่อกี้...

เอ๊ะ... หืม?

ซูโม่กะพริบตาอย่างสงสัย และหลังจากเพ่งดูดีๆ จนแน่ใจ...

บนกระดาษใบนั้นมันคือรูปสเก็ตช์พอร์ตเทรตของผู้ชายที่หล่อลากดิน ดูสง่างามและมีระดับสุดๆ... ซึ่งคนคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากซูโม่นั่นเอง!

ซูโม่: "..."

นี่คือวิธีจดคำให้การของเธอเหรอครับ?

...

หลังจากออกจากสถานีตำรวจ เขาก็รีบกลับบ้านทันที

"พี่ชายบ้า! ในที่สุดก็ยอมกลับมาสักทีนะ!"

"แงงงง ถ้าพี่ไม่กลับมา พี่จะไม่มีวันได้เห็นน้องสาวที่น่ารักคนนี้อีกแล้วนะ!"

ทันทีที่เข้าบ้าน ซูเสวียนก็พุ่งกระโจนเข้าใส่ซูโม่ เกาะติดแน่นเหมือนตัวสลอธ เรียวขายาวสวยทั้งสองข้างรัดเอวซูโม่ไว้แน่น หัวเล็กๆ ซุกอยู่ที่ลำคอของเขา จมูกรั้นส่งเสียงฟุดฟิด

ดวงตากลมโตของเธอแดงก่ำ ขนตายาวสั่นไหว พร้อมน้ำตาที่คลอเบ้าเหมือนได้รับความอยุติธรรมมาอย่างหนักหนาสาหัส ซูโม่ใช้แขนโอบอุ้มต้นขาที่นุ่มนิ่มของน้องสาวไว้ ร่างกายของเธอนั้นเบาหวิวราวกับไม่มีกระดูก เขาเดินไปที่โซฟาแล้วแกล้งโยนเธอลงไป

"พี่แค่ยุ่งอยู่กับการกู้โลกมาน่ะ ยุ่งสุดๆ เลยด้วย"

พูดจบเขาก็ยื่นมือไปขยี้ผมที่ซูเสวียนตั้งใจเซตมาอย่างดีจนยุ่งเหยิงเหมือนรังนก แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

"อืม ไม่เลว แบบนี้ดูดีกว่าเดิมเยอะ"

ซูเสวียนมองซูโม่ด้วยสายตาอาฆาต น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาทันทีเพราะโดนยียวนประสาท

"แงงงง พี่หลอกหนู! กู้โลกอะไรกัน?! น้องสาวที่น่ารักของพี่เกือบโดนลักพาตัวไปแล้วนะ!" ใบหน้าจิ้มลิ้มเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่หยดลงมาเหมือนไข่มุกขาดสาย

"ก็ไม่เป็นไรแล้วไม่ใช่เหรอ?" ซูโม่ตอบนิ่งๆ แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ

แน่นอนว่าผมรู้ดี! ผมไปต่างโลกมา 23 ปีก็เพราะเรื่องนี้นี่แหละ เพื่อไปหาทางช่วยแกโดยเฉพาะ! ไม่งั้นแกคิดว่าแกจะรอดมาได้แบบไร้รอยขีดข่วนขนาดนี้เหรอ?

"พี่บ้า! พี่ดีแต่รังแกหนู พี่ไม่สนใจหนูเลย!" ซูเสวียนตัดพ้ออย่างน่าสงสาร "โชคดีนะที่มีพี่ชายชุดขาวมาช่วยหนูไว้!"

เธอพูดพลางกุมมือไว้ที่หน้าอกของเธอ พร้อมรอยยิ้มเพ้อฝัน

"แล้ว... พี่ชายคนนั้นหล่อไหมล่ะ?" ซูโม่หรี่ตาถามพร้อมรอยยิ้ม

"หล่อสิ! หล่อมาก! ถึงเขาจะใส่หน้ากากจิ้งจอกขาวจนมองไม่เห็นหน้า แต่หนูฟันธงเลยว่าเขาต้องเป็นหนุ่มหล่อชัวร์ๆ!" ซูเสวียนอุทาน แววตาเป็นประกายด้วยความชื่นชม

"แล้วแกคิดว่าพี่ชายคนนั้นเก่งไหม?" ซูโม่ถามต่อ

"เก่งที่สุดในโลกเลยล่ะ! พี่รู้เรื่องฝูงอสูรเทอโรซอร์วันนี้ไหม? พี่ชายคนนั้นใช้กระบี่เดียวฆ่าล้างบางพวกมันหมดเลยนะ!" ซูเสวียนสาธยายต่ออย่างเมามัน มือไม้กวัดแกว่งไปมาในอากาศพยายามจำลองเหตุการณ์สังหารสัตว์ร้าย

"เขาใช้กระบี่เดียวฆ่าฝูงอสูร แล้วใช้อีกกระบี่สังหารราชาอสูรใช่ไหม?" ซูโม่แกล้งทำท่าทางประกอบตาม สีหน้าดูจริงจังยิ่งกว่าซูเสวียนเสียอีก

"ใช่ๆ! พี่รู้ได้ไงอะ?" ซูเสวียนพยักหน้าหงึกๆ ตื่นเต้นที่เจอติ่งคนเดียวกัน

"อ๋อ... ก็เพราะพี่ชายคนนั้นน่ะ คือพี่เองน่ะสิ"

...