บทที่ 31 ท่านอาจารย์ดูเหมือนท่านกำลังเขินนะเจ้าคะ

"ท่านอาจารย์ทานมื้อค่ำได้แล้วเจ้าค่ะ..."

หลัวซีเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงหวานใส

"อาคือว่าวันนี้อาจารย์รู้สึกปวดท้องนิดหน่อยน่ะสงสัยจะทานไม่ลง"

ซูโม่นอนเอนกายบนสนามหญ้าอย่างเกียจคร้านจ้องมองหมู่เมฆที่ลอยผ่านไปพลางคาบยอดหญ้าไว้ในปากเขาพูดออกไปโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง

"เอ๋ท่านอาจารย์ท่านปวดท้องตรงไหนเจ้าคะ?ท่านเป็นอะไรมากไหม?"

เพียงชั่วพริบตาหลัวซีที่ใช้ท่าร่างไล่ดาวล้อมจันทร์ก็พุ่งจากห้องครัวมาปรากฏตัวข้างกายซูโม่

นางทรุดกายลงนั่งข้างเขาอย่างอ่อนช้อยถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

ถามทำไมรึ?เจ้าไม่รู้จริงๆหรือว่าเหตุใดอาจารย์ถึงปวดท้อง?

ซูโม่ทำได้เพียงกระตุกมุมปากอย่างจนใจ

"ไม่มีอะไรหรอกสงสัยอาจารย์จะ...เป็นหวัดมั้ง..."

ซูโม่แต่งเรื่องขึ้นมาส่งเดช

ถึงแม้ด้วยระดับพลังบ่มเพาะของเขาในยามนี้จะไม่มีใครเชื่อว่าเขาจะเป็นหวัดได้

แต่...หลัวซีเชื่อ...

ใบหน้าจิ้มลิ้มของหลัวซีดูลนลานมือเล็กๆกำชายเสื้อแน่น

"ท่านอาจารย์...ท่านไม่ต้องกังวลนะเจ้าค่ะข้าจะช่วยท่านให้ได้..."

พูดไปหลัวซีตัวน้อยก็น้ำตาคลอเบ้าจมูกแดงรั้นพยายามกลั้นสะอื้นอย่างสุดความสามารถ

แววตาของหลัวซีค่อยๆเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นก่อนจะหายวับไปในพริบตา

ซูโม่: "..."

อาจารย์แค่เป็นหวัดนะไม่ได้จะตาย...มันคงไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก...

เมื่อเห็นหลัวซีจากไปซูโม่ก็อ้าปากค้างคิดจะรั้งไว้แต่ก็เปลี่ยนใจ

อย่างน้อยหลัวซีตัวน้อยก็จะไม่มาเกาะแกะเขาและเขาก็ไม่ต้องฝืนทาน "อาหารมรณะ" นั่นอีก

ช่างเป็นช่วงเวลาที่สงบเงียบเสียนี่กะไรสมบูรณ์แบบที่สุด

หลายวันต่อมาซูโม่แทบไม่เห็นหน้าหลัวซีเลย

นานๆทีจะเห็นนางเดินผ่านแวบๆ

ก็เห็นเพียงดวงตาที่แดงก่ำกับแผ่นหลังที่รีบร้อนของนาง

นางจะพูดเพียงว่า "ท่านอาจารย์...ไม่ต้องกังวลนะเจ้าค่ะ...ข้าจะช่วยท่านให้ได้..."

ซูโม่ถึงกับอึ้งบางครั้งเขาก็แอบสงสัยว่าหรือเขาจะเป็นโรคร้ายแรงจริงๆกันแน่

...

จนกระทั่งหนึ่งเดือนต่อมาในยามโพล้เพล้

ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าทอแสงสีส้มอมชมพู

"ท่านอาจารย์ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ!นี่คือยาที่ข้าเคี่ยวมาเอง"

หลัวซีวิ่งกระหืดกระหอบมาใบหน้ามอมแมมไปด้วยฝุ่นผงในมือประคองชามยามาอย่างระมัดระวัง

"นี่มันคืออะไรกัน...?"

ซูโม่ถามด้วยความประหลาดใจ

"ท่านอาจารย์รีบทานเถอะเจ้าค่ะ...มันจะรักษาอาการหวัดของท่านให้หายเป็นปลิดทิ้งแน่นอน"

หลัวซีตัวน้อยกล่าวใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เมื่อมองดูยาที่มีสีเข้มจนดูน่าขนลุกซูโม่ก็ลอบกลืนน้ำลายอย่างประหม่า

นี่ข้า...สิ่งนี้...มันจะฆ่าข้าตายทั้งที่ไม่ได้ป่วยรึเปล่านะ?

ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลและความประหม่าของหลัวซีรวมถึงดวงตาเป็นประกายที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง

ซูโม่จึงตัดสินใจกลั้นใจหยิบชามยาขึ้นมาดื่ม

ทันทีที่ยาสัมผัสลิ้นสีหน้าของซูโม่ก็บิดเบี้ยวเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา...

รสชาติยาที่เข้มข้นปนขมปร่าเกือบทำให้เขาสำลักออกมาทันที

ดูเหมือนว่าต่อจะเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้าก็ไม่อาจต้านทานความขมของยาได้...

แต่เมื่อเห็นสีหน้าคาดหวังของหลัวซีเขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากกัดฟันกลืนมันลงไป

"เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะท่านอาจารย์..."

หลัวซีถามอย่างตื่นเต้น

"ไม่เลว...รสชาติกำลังดีเลยล่ะ..."

ซูโม่พยักหน้าชม

"เย้!"

หลัวซีตัวน้อยอุทานอย่างดีใจสีหน้าดูโล่งอกขึ้นมาทันที

จากนั้นนางก็ดูผ่อนคลายลงและร่างทั้งร่างก็หงายหลังล้มตึงลงไปตรงๆ

ซูโม่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วไปปรากฏตัวเบื้องหลังหลัวซีในพริบตาก่อนที่นางจะถึงพื้น

เขามองดูหลัวซีที่ยามนี้หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนถึงกระนั้นริมฝีปากของนางยังคงมีรอยยิ้มที่แสนหวานประดับอยู่

ซูโม่จ้องมองนางพลางนิ่งอึ้งพูดไม่ออกไปนานแสนนาน

……

“ผู้อาวุโสซู...ข้าลำบากจริงๆนะขอรับช่วงหลายวันที่ผ่านมาศิษย์ตัวน้อยของท่านมารบเร้าให้ข้าสอนวิชาแพทย์ไม่หยุดหย่อนตลอดทั้งเดือนแถมยังถามเรื่องประเภทการจำแนกและสรรพคุณของสมุนไพรต่างๆไม่ซ้ำกันเลย...”

“ไม่ต้องกังวลไปนางแค่เหนื่อยเกินไปเท่านั้นข้าคาดว่าศิษย์ของท่านคงไม่ได้นอนมาอย่างน้อยหนึ่งเดือนแล้วต่อให้เป็นปรมาจารย์ก็คงทนไม่ไหวหรอกนับประสาอะไรกับศิษย์ของท่านที่อายุเพิ่งสิบสี่ปี...”

เนื่องจากหลัวซียังคงหมดสติอยู่บนเตียงซูโม่จึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเชิญผู้อาวุโสจากหอโอสถของสำนักกระบี่มาตรวจอาการ

"อย่างไรก็ตามพรสวรรค์ด้านการแพทย์ของศิษย์ท่านช่างยอดเยี่ยมยิ่งนักหาใครเปรียบไม่ได้ในชีวิตของข้าเพียงสัปดาห์เดียวความเข้าใจในด้านเภสัชกรรมของนางก็ก้าวข้ามข้าไปแล้วผ่านไปครึ่งเดือนข้าก็ไม่มีอะไรจะสอนนางได้อีกยามนี้วิชาแพทย์ของศิษย์ท่านคงไม่ด้อยไปกว่าข้าแล้วกระมังขอรับ"

จ้าวอี้เหว่ยผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในยุทธภพฉายา "หัตถ์ปีศาจโอสถ" ซึ่งยามนี้เร้นกายเป็นผู้อาวุโสหอโอสถในสำนักกระบี่กล่าวต่อว่า:

"ในความคิดของข้า...เหตุใดไม่ให้ศิษย์ของท่านหันมาเอาดีด้านการแพทย์ล่ะขอรับ?ไม่อย่างนั้นมันช่างน่าเสียดาย..."

"ไปไกลๆเลยไอ้แก่เจ้าบังอาจจะมาแย่งศิษย์ข้าเรอะ?"

ซูโม่รู้สึกไม่สบอารมณ์ถลึงตาใส่พลางไล่ตาแก่นั่นออกไป

"เดือนที่ผ่านมาข้าเห็นศิษย์พี่หญิงอยู่ในหมวดหนังสือแพทย์บ่อยมากนางไม่ได้ฝึกกระบี่อยู่หรอกหรือ?ทำไมถึงไปอ่านตำราแพทย์อีกล่ะ?"

"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันข้าก็เห็นศิษย์พี่หญิงขลุกอยู่ในหอตำราบ่อยๆนางคงอ่านตำราแพทย์ที่นั่นจนเปื่อยหมดแล้วมั้ง..."

"เฮ้อช่างน่าแปลกจริงๆข้ายังเห็นศิษย์พี่หญิงขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรบ่อยๆด้วยพวกเจ้าว่านางกำลังทำอะไรกันแน่?"

"ใครจะไปรู้ล่ะ...ข้าพยายามจะเข้าไปทักทายระหว่างทางแต่นางดูรีบร้อนตลอดเวลาเห็นได้แต่แผ่นหลังนางไกลๆ..."

เสียงซุบซิบของเหล่าศิษย์สำนักกระบี่แว่วเข้าหูซูโม่ในขณะที่เขาเดินกลับมา

เขามองดูหลัวซีที่ยังคงหมดสติอยู่บนเตียง

ซูโม่ค่อยๆนั่งลงข้างเตียงของหลัวซีสีหน้าของเขาซับซ้อนยิ่งนัก

เขาแค่แกล้งบอกว่าเป็นหวัดส่งเดช...แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะทำให้นางกังวลและกระวนกระวายใจถึงเพียงนี้...

นางไม่ได้ฆ่าเขาแต่กลับเป็นตัวนางเองที่ต้องมานอนล้มหมอนนอนเสื่อเสียเอง...

“ติ๊งท่านได้รับสารบำรุงลึกลับสรรพคุณกำลังถูกดูดซึมร่างกายได้รับการเสริมสร้างค่าประสบการณ์+99,999,999”

“ติ๊งเลเวลของท่านเพิ่มขึ้นแล้ว”

“ติ๊งท่านได้รับสารบำรุงลึกลับสรรพคุณกำลังถูกดูดซึมร่างกายได้รับการเสริมสร้างค่าประสบการณ์+99,999,999”

“ฉิบหายแล้วหลัวซีตัวน้อยเคี่ยวยาบำรุงอะไรให้ข้าเนี่ย?ฤทธิ์มันแรงมหาศาลจริงๆ!”

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนระบบซูโม่ก็ถึงกับช็อก

ศิษย์อายุ14ปีของเขาถึงกับปรุงยาอายุวัฒนะระดับนี้ขึ้นมาได้เชียวหรือ?

…

สามวันต่อมาหลัวซีค่อยๆฟื้นคืนสติ

สิ่งแรกที่นางทำหลังจากลืมตาคือมองหาเป้าหมายบางอย่าง…

จากนั้น…เมื่อเห็นร่างที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงนางถึงได้สงบใจลง

นางค่อยๆปีนลงจากเตียงแล้วขยับเข้าไปหาอาจารย์ของนางอย่างแผ่วเบา

เมื่อมองดูใบหน้าหล่อเหลาของอาจารย์ในระยะใกล้หลัวซีตัวน้อยก็ตกอยู่ในภวังค์

"ท่านอาจารย์...หล่อจังเลย...ฮิฮิ"

หลัวซีพึมพำเบาๆ

พอนึกได้ดังนั้นความคิดซุกซนบางอย่างก็ผุดขึ้นในหัว

นางขยับหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆริมฝีปากสีชมพูระเรื่อค่อยๆยื่นเข้าไปทีละนิด

ทว่าในจังหวะที่ริมฝีปากแดงกำลังจะสัมผัสแก้มของท่านอาจารย์นั้นเอง

"หลัวซี..."

อาจารย์ของนางก็ลืมตาขึ้น

ดวงตาสวยประดุจอัญมณีจ้องมองนางอย่างเงียบเชียบ

"อ๊ายท่านอาจารย์..."

หลัวซีตัวน้อยหน้าแดงซ่านถอยหลังกรูดไปหลายก้าวเกือบจะล้มลงไปกองที่พื้น

แต่ซูโม่คว้านางไว้ได้ทัน

หลัวซีล้มลงไปอยู่ในอ้อมแขนของซูโม่มือของเขาโอบรอบเอวบางของนางไว้เพื่อไม่ให้นางล้ม

สายตาของทั้งสองสบประสานกัน...บรรยากาศเริ่มจะกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

"ตุ้บ"

ดูเหมือนจะทนบรรยากาศแปลกๆไม่ไหวซูโม่จู่ๆก็ปล่อยมือทำให้หลัวซีตัวน้อยก้นกระแทกพื้นทันที

"แงงง...ท่านอาจารย์..."

หลัวซีเอามือกุมหัวทำท่าทางน้อยใจ

ส่วนซูโม่ปรับท่าทางเรียบร้อยยืนเอามือไขว้หลังดูดั่งเทพเจ้าผู้เย็นชาและสูงส่ง

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "เจ้าเก่งนักรึ?กล้าอดหลับอดนอนตั้งเดือนหนึ่งใครสอนให้เจ้าทำแบบนี้?"

"แงงงข้าขอโทษเจ้าค่ะท่านอาจารย์...ข้าผิดไปแล้วข้าแค่เป็นห่วงท่าน..."

หลัวซีตัวน้อยสะอื้นไห้

"หึถ้าเจ้ากล้าทำแบบนี้อีกอาจารย์จะไม่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆแน่"

"ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะท่านอาจารย์!"

หลัวซีตัวน้อยมองแผ่นหลังของซูโม่แล้วแอบแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เงียบๆ

'ฮิฮิฮึเย็นชาจังเลยนะ'

หลัวซีตัวน้อยทำปากยื่น

ซูโม่ย่อมไม่รู้ถึงกิริยาซุกซนของลูกศิษย์เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ใบหน้าของเขาก็กลับมาขรึมอีกครั้ง "แล้วก็นะคราวหน้าคราวหลังทำตัวดีๆหน่อยอย่าเข้ามาใกล้ชิดอาจารย์กะทันหันแบบนี้อีก"

หากนางเข้ามาใกล้ขนาดนั้นแล้วเขาคุมตัวเองไม่อยู่ขึ้นมามันจะกลายเป็นการทรมานเขาน่ะสิ

"เจ้าค่ะ!ข้าทราบแล้ว"

หลัวซีขานรับอย่างหนักแน่นแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก

เมื่อเห็นว่า "การลอบโจมตี" ล้มเหลวและถูกอาจารย์จับได้หลัวซีก็แอบขัดใจเล็กน้อย

มันไม่ใช่ความผิดของข้าเสียหน่อยจริงไหมเจ้าคะ?ใครใช้ให้ท่านอาจารย์หล่อขนาดนี้กันเล่า?

หึคราวหน้าข้าจะไม่ยอมให้ท่านอาจารย์จับได้ตอนข้า "ลอบโจมตี" แน่นอน!

หลัวซีตัวน้อยคิดในใจอย่างย่ามใจจากนั้นดวงตาเป็นประกายของนางก็เบิกกว้างราวกับค้นพบอะไรบางอย่าง

นางขยับเข้าไปใกล้ซูโม่อีกครั้งดุจลูกแมวตัวน้อย

นางส่งเสียง "หืม" เบาๆพลางจ้องมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อเห็นหลัวซีขยับเข้ามาซูโม่ก็รีบหันหน้าหนีทันที

แต่หลัวซีตัวน้อยก็วิ่งตามไปดักหน้าเขาจนได้

"นี่ท่านอาจารย์...ดูเหมือนท่านกำลังเขินนะเจ้าคะ..."

ซูโม่: "..."

"เปล่าเสียหน่อย..."

"เขินจริงๆด้วยเจ้าค่ะ!ท่านอาจารย์...หน้าท่านแดงมากเลยนะเจ้าคะ..."

"เจ้าตาฝาดแล้วอาจารย์ไม่ได้เขิน..."

"เขินชัดๆเลยเจ้าค่ะ..."

-----------------------------------------------------------------------------------------

แปลตามต้นฉบับเป๊ะนะครับ