บทที่ 25 ดับเบิลคิล

จางชุนเฟิงโดนตบจนมึนงงไปทั้งตัว เอามือลูบแก้ม ความเจ็บแสบร้อนแล่นขึ้นมา

“ใคร ใครตบฉัน?”  เจียงหรูเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่อย่างชัดเจน รวมถึงรอยมือเล็กๆ บนใบหน้าของจางชุนเฟิง จิ่งจิ่งมีแรงมากขนาดนี้เลยเหรอ? แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลาคิดมาก รีบฉวยโอกาสตอนจางชุนเฟิงเผลอ แย่งเจียงจิ่งจิ่งกลับมา เธอหวาดกลัวไม่น้อย แต่เจ้าก้อนน้อยในอ้อมแขนกลับพ่นฟองน้ำลายอย่างมีความสุข

【เย้! ดับเบิลคิล!】

【กล้าดียังไงมาด่าแม่! กล้าดียังไงมาบังคับให้แม่คุกเข่า สมควรแล้ว! ดึงผมพ่อเลวไปแล้ว ตบยายแก่ใจร้ายไปแล้ว...ตอนนี้เหลือแค่เมียน้อยยังไม่ได้จัดการใช่ไหม? ฉันจะทำทริปเปิลคิลได้ไหมนะ?】

เจียงเจิ้งเจ๋อ เจียงเจิ้งเซวียน และเจียงเจิ้งอวี้อ้าปากค้าง

“น้องสาวพวกเราแรงเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ว่าไปแล้ว เมื่อกี้สะใจดีนะ...”

“จิ่งจิ่งสุดยอด!”

ตอนนั้นเอง จางชุนเฟิงก็ได้สติกลับมา “ดีนี่ ที่แท้ก็เจียงจิ่งจิ่ง! เด็กแค่นี้ก็รู้จักตีคนแล้ว แถมตีถึงย่าของตัวเอง! บอกมา เธอเป็นคนสั่งสอนใช่ไหม?”

เจียงหรูถึงกับพูดไม่ออก ถึงจิ่งจิ่งจะไม่เหมือนเด็กทั่วไป แต่คนปกติไม่มีทางคิดว่าเด็กทารกตัวเล็กขนาดนี้จะถูกสั่งสอนได้ด้วยซ้ำ ที่จริงแล้ว ทุกครั้งที่เจิ้งเจ๋อพวกเขาทำอะไรไม่ถูกใจ จางชุนเฟิงก็มักจะโยนความผิดมาให้เธอ

เมื่อก่อน เพราะหลีฉางอวี่ เธอจึงยังให้ความเคารพแม่สามีคนนี้อยู่มาก พอมาคิดตอนนี้ เธออยากย้อนเวลากลับไปตบตัวเองในตอนนั้นจริงๆ จางชุนเฟิงยังอยากจะด่าต่อ แต่ไปโดนแผลที่แก้มเข้า จึงแสยะหน้าด้วยความเจ็บ สีหน้าดูตลกจนเจียงเจิ้งเจ๋อทั้งสามแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่

“แม่ เกิดอะไรขึ้น?” พอเห็นหลีฉางอวี่กลับมา จางชุนเฟิงก็เปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้ทันที

“ฉางอวี่ บ้านนี้อยู่ไม่ได้แล้ว! ฉันอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว!”

“เจียงหรูผู้หญิงคนนี้ออกไปข้างนอกทุกวัน ไปหาผู้ชายอื่น หลานๆ ก็ถูกสั่งสอนจนเข้าข้างคนนอก กลายเป็นเด็กอกตัญญู! เมื่อกี้ยังคิดจะตีฉันให้ตายอีก!”

เจียงหรูสีหน้านิ่ง เจียงเจิ้งเจ๋อ เจียงเจิ้งเซวียน และเจียงเจิ้งอวี้มีสีหน้าโกรธขึ้นมา แม้แต่เจียงจิ่งจิ่งในอ้อมแขน ก็ยังโบกมือเล็กๆ อย่างไม่พอใจ

【ทั้งๆ ที่เป็นเธอเริ่มก่อน กลับพูดบิดเบือนความจริง ยายแก่นี่ร้ายจริงๆ!】

ตอนนั้น จางชุนเฟิงก็ชี้ไปที่ใบหน้าของตัวเองอีกครั้ง

“แล้วนี่อีก เป็นฝีมือเจียงจิ่งจิ่ง เกือบเจ็บตาย!”

เดิมทีหลีฉางอวี่ขมวดคิ้วอยู่แล้ว พอได้ยินแบบนี้ ก็ชะงักไป “ใครนะ?”

จางชุนเฟิงย้ำอีกครั้ง “เจียงจิ่งจิ่ง ลูกสาวดีๆ ของเจียงหรู!”

“เธอยังไม่ถึงสามเดือน จะเป็นไปได้ยังไงครับ?”  หลีฉางอวี่ไม่เชื่อเลยสักนิด

จางชุนเฟิงตาโต พยายามจะแย้ง แต่หลีฉางอวี่ก็ยกมือกดขมับ แล้วมองไปที่เจียงหรู

“อาหรู นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

เจียงหรูตอบเรียบๆ “ช่วงนี้ฉันรู้สึกอึดอัด กลัวว่าจะเป็นภาวะซึมเศร้าหลังคลอด เลยออกไปเดินเล่นข้างนอก แต่แม่บอกว่าฉันไปหาผู้ชายอื่น แล้วยังด่าจิ่งจิ่งด้วย เจิ้งเจ๋อพวกเขาทนไม่ไหว เลยเข้ามาช่วย ส่วนรอยตบบนหน้าแม่”

“ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จิ่งจิ่งยังพูดไม่ได้ จะมีแรงมากขนาดนั้นได้ยังไงคะ?”

ได้ยินแบบนั้น จางชุนเฟิงโกรธแทบตาย “ก็เจียงจิ่งจิ่งเป็นคนตบ! ตอนนั้นฉันอุ้มอยู่คนเดียว ไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร?”

เจียงหรูมองเธอ “หรือว่าแม่เผลอตบตัวเองก็ได้นะ? อายุมากแล้ว สายตาไม่ดี เผลอพลาดไปโดนตัวเองก็เป็นไปได้”

จางชุนเฟิงเถียงไม่ออก โกรธจนแทบจะเป็นลม เธอกรีดร้องอย่างโมโห แล้วจะพุ่งเข้าไปตบเจียงหรูอีก แต่ถูกหลีฉางอวี่ห้ามไว้ เขามองเจียงหรู ขมวดคิ้ว

“อาหรู เธอไม่รู้จักกาลเทศะเลย ไม่ว่าจะยังไง นั่นก็แม่ผม เลี้ยงผมมาด้วยความลำบาก...เธอขอโทษแม่สักคำ เรื่องนี้ก็จบ”

ได้ยินแบบนั้น เจียงหรูไม่คิดแม้แต่นิด ตอบกลับอย่างหนักแน่น “ไม่ใช่ความผิดของฉัน จะให้ฉันขอโทษ ไม่มีทาง!”

สีหน้าของหลีฉางอวี่เปลี่ยนไปทันที เขารู้ดีว่าแม่ของตัวเองเป็นคนยังไง ชอบพูดเกินจริง ดังนั้นเรื่องผู้ชายอื่นที่จางชุนเฟิงพูด เขาไม่เชื่อเลย แต่ยังไงนั่นก็แม่ของเขา เพราะแบบนี้ ทุกครั้งเขาถึงให้เจียงหรูยอมจางชุนเฟิง และเจียงหรูก็ไม่เคยบ่น...

วันนี้เกิดอะไรขึ้น? ไม่สิ ต้องบอกว่า ตั้งแต่คลอดเจียงจิ่งจิ่ง เจียงหรูก็เปลี่ยนไปจากเดิม ก่อนหน้านี้ยังปฏิเสธความใกล้ชิดที่เขาเป็นฝ่ายเริ่มเองด้วยซ้ำ... พอนึกถึงที่เจียงหรูพูดถึงภาวะซึมเศร้าหลังคลอด หลีฉางอวี่ก็เหมือนจะเข้าใจขึ้นมา แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ก็ต้องทำให้เจียงหรูรู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของบ้านนี้!