บทที่ 22 เธอจะเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง

ผ่านไปครู่หนึ่ง ปลายสายถึงจะรับ แต่ไม่มีใครพูดอะไร เจียงหรูสูดหายใจลึก พอเอ่ยปาก เสียงก็สั่นเล็กน้อย “พี่...”

ผ่านไปพักหนึ่ง เสียงของเจียงรุ่ยจึงดังมาจากอีกฝั่ง ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร

“มีเรื่องอะไร?”

เจียงหรูกล่าว “อีกสองวันจะเป็นวันเกิดพี่ ฉัน...ฉันอยากพาเจิ้งเจ๋อ เจิ้งเซวียน เจิ้งอวี้ แล้วก็จิ่งจิ่งไปหาพี่ เพื่อไปฉลองวันเกิด...วันนั้นพี่สะดวกไหมคะ?”  ปลายสายไม่มีเสียงตอบกลับ

เจียงหรูกลัวว่าเขาจะไม่ยอม จึงรีบพูดต่อ “ตอนนี้พี่เพิ่งเจอแค่จิ่งจิ่ง ยังไม่เคยเจอเจิ้งอวี้ หลายปีมานี้ เจิ้งเจ๋อกับเจิ้งเซวียนก็เปลี่ยนไปเยอะ...พวกเขาทุกคนอยากเจอลุงมาก”

อีกฝ่ายยังคงเงียบ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ สีหน้าของเจียงหรูค่อยๆ หม่นลง ดูเหมือนพี่ชายยังไม่ยอมให้อภัยเธอ

เธอฝืนยิ้ม “ไม่เป็นไรนะคะพี่ ถ้าพี่ไม่สะดวก งั้นฉันจะไม่ไป”

“ฉันยังอยู่บ้านวิลล่าที่พ่อแม่ซื้อให้เหมือนเดิม” เจียงหรูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมาย แล้วพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ “พี่...พี่หมายความว่า...สะดวกให้พวกเราไปเหรอคะ?”

เจียงรุ่ยแค่นเสียง “ฉันทำเพื่อจะได้เจอจิ่งจิ่ง แล้วก็หลานๆ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอ!”

มองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไป รอยยิ้มของเจียงหรูก็หยุดไม่อยู่

พอถึงวันเกิด เธอพาเจียงเจิ้งเจ๋อทั้งสี่คนไปที่บ้าน เจียงรุ่ยยังคงทำหน้าเย็นชาใส่เธอ แต่พอเห็นเจียงจิ่งจิ่งในอ้อมแขน ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เจียงเจิ้งเจ๋อ เจียงเจิ้งเซวียน และเจียงเจิ้งอวี้พุ่งเข้าไปพร้อมกัน

“ลุงครับ พวกเราไม่ได้เจอกันมาหลายปี ผมคิดถึงลุงมาก! ตอนนี้ผมสูงขึ้นเยอะเลยนะ สูงที่สุดในห้องเลย!”

“ลุงครับ ลุงหล่อเหมือนที่พี่ๆ บอกจริงๆ!”

“สุขสันต์วันเกิดครับลุง นี่ของขวัญที่ผมให้ลุง!”

“นี่ของผม หวังว่าลุงจะชอบนะครับ!”

“เอ๊ะ ทำไมนายให้เหมือนฉันล่ะ แอบลอกฉันใช่ไหม? ลุง ลุงชอบของขวัญของใครที่สุด ใช่ของผมใช่ไหม? เจียงเจิ้งอวี้ลอกผม ลุงอย่าเลือกเขานะ!”

เจียงรุ่ยรับของขวัญจากหลานทั้งสาม แล้วก็หยิบของรับขวัญที่เตรียมไว้ให้พวกเขา เจียงเจิ้งเจ๋อและคนอื่นๆ ยิ้มกว้าง ก่อนจะเรียกลุงไม่หยุด

“พี่...” ได้ยินเสียงจากด้านหลัง รอยยิ้มของเจียงรุ่ยก็จางลงเล็กน้อย

เจียงหรูหยิบของที่เตรียมมา พูดอย่างเก้ๆ กังๆ “ฉันรู้ว่าตอนนี้พี่คงไม่ได้ขาดอะไร ก็เลยถักผ้าพันคอให้เอง...”

เจียงรุ่ยขัดขึ้น “อากาศตอนนี้ยังไม่หนาว จะพันอะไร”

【แม่อดนอนตั้งหลายคืนเพื่อเตรียมของขวัญนะ! ใต้ตาคล้ำหมดแล้ว จิ่งจิ่งเห็นแล้วสงสารมาก!】

【น้ำเสียงลุงแบบนี้ ไม่ชอบเหรอ?】

เจียงรุ่ยกลืนคำพูดที่เหลือลงไปเงียบๆ จากนั้นก็รับผ้าพันคอจากมือเจียงหรู มาพันคอให้ตัวเองตรงนั้น แล้วพึมพำว่า “ตอนนี้พันไว้...ก็ดูไม่เลว”  เมื่อเห็นผ้าพันคอที่ตัวเองถักถูกสวม เจียงหรูตาแดงขึ้นมาเล็กน้อย

ในห้องนั่งเล่นเงียบลงชั่วขณะ เจียงเจิ้งเจ๋อ เจียงเจิ้งเซวียน และเจียงเจิ้งอวี้มองเจียงหรู แล้วก็มองเจียงรุ่ย ต่างส่งสายตาให้กัน แต่ไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่งเสียงในใจของเจียงจิ่งจิ่งทำลายความเงียบ

【ตอนนี้ แม่กับพี่ๆ ให้ของขวัญกันหมดแล้ว เหลือแค่จิ่งจิ่งยังไม่ได้ให้ของขวัญ ฮือๆ...】

เจียงรุ่ยมองเจ้าก้อนน้อยในผ้าอ้อม แล้วใช้นิ้วแตะแก้มใสเบาๆ

“จิ่งจิ่งยังเล็ก แค่มาฉลองวันเกิดให้ลุง ก็เป็นของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว”

【เอ๊ะ ลุงรู้ได้ยังไงว่าจิ่งจิ่งคิดอะไร? สมเป็นลุงแท้ๆ จริงๆ! สายเลือดนี่น่ากลัวจริงๆ! แต่เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไม่ได้ จิ่งจิ่งก็ต้องให้ของขวัญ!】

เจ้าก้อนน้อยในผ้าอ้อมโบกมือกลมๆ ไปมา

【ลุง มานี่!】

【ใกล้อีกนิด ใกล้อีกหน่อย!】

พอเจียงรุ่ยก้มเข้ามา เจ้าก้อนน้อยก็ใช้แรงทั้งหมด จุ๊บลงบนแก้มเขา

【จูบแห่งความรักให้ลุง!】

【นี่แหละ ของขวัญของจิ่งจิ่ง!】

สีหน้าที่เคยเย็นชาของเจียงรุ่ยอ่อนลงทันที เขาพูดเสียงเบา “จิ่งจิ่ง ลุงชอบของขวัญนี้มาก”

เห็นแบบนั้น เจียงเจิ้งเจ๋อยิ้ม “งั้นพวกเราสามคนไม่ต้องแย่งแล้ว ลุงชอบของขวัญของจิ่งจิ่งที่สุด”

บรรยากาศกลับมาคึกคักอีกครั้ง

เจียงหรูมองเจียงรุ่ยแวบหนึ่ง แล้วเดินไปทางห้องครัว “พี่คะ พวกพี่พักกันก่อนนะ ฉันไปทำอาหารให้”

เจียงรุ่ยดึงเธอไว้ “ฉันสั่งอาหารไว้แล้ว อีกเดี๋ยวก็จะมาส่ง ไม่ต้องเหนื่อยทำเอง”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาเริ่มมีความไม่พอใจเล็กน้อย

“ตอนอยู่บ้านตระกูลเจียง ก็มีคนทำอาหารให้ ต่อให้ไม่มี ก็ยังมีฉันเป็นพี่ชาย เคยให้เธอเข้าครัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่? แต่งงานกับหลีฉางอวี่แล้วกลับเป็นแบบนี้...”

พูดได้ครึ่งหนึ่งก็หยุดไป เขายกจานผลไม้มาให้ตรงหน้าเธอ หน้าตึงเล็กน้อย “ล้างแล้ว หั่นไว้หมดแล้ว กินสิ”

พอเห็นผลไม้ที่ล้วนเป็นของโปรด เจียงหรูก็รู้สึกตาแดงอีกครั้ง อยู่บ้านนั้น หลีฉางอวี่กับจางชุนเฟิงไม่เคยจำได้เลยว่าเธอชอบอะไร... เจียงหรูหยิบผลไม้ชิ้นหนึ่งเข้าปาก ....หวานมาก เป็นรสชาติของพี่ชาย

【อ๊าๆๆๆ จิ่งจิ่งก็อยากกิน! จิ่งจิ่งก็อยากกิน!】

เจียงรุ่ยมองเจ้าก้อนน้อยที่พยายามเอื้อมมือไปหาจานผลไม้ แล้วก็ยัดขวดนมใส่มือเธอ

“ตอนนี้หนูยังกินไม่ได้นะ”

【ทำไมกินไม่ได้? ลุงแกล้งจิ่งจิ่ง ฮือๆ...】

เห็นท่าทางเหมือนจะร้องไห้ของเจ้าก้อนน้อย ทุกคนในห้องต่างก็อดขำไม่ได้

เจียงเจิ้งเจ๋อ เจียงเจิ้งเซวียน และเจียงเจิ้งอวี้ต่างก็ชอบลุงคนนี้มาก คุยกันอย่างสนุกสนาน พอเห็นว่าพวกเขาสนใจ เจียงรุ่ยก็เล่าเรื่องในกองทัพให้ฟัง ทั้งสามคนฟังตาเป็นประกาย ความชื่นชมยิ่งเพิ่มขึ้น เจียงจิ่งจิ่งในผ้าอ้อมก็ตั้งใจฟัง ตาโตไม่แพ้กัน ฟังไปฟังมา เธอก็อดถอนหายใจไม่ได้

【ในเส้นเรื่องเดิม ลุงต้องตายเพื่อช่วยแม่ ถูกไฟคลอกตาย...ตอนนั้นตระกูลหลีไปเกาะตระกูลฮั่วแล้ว อำนาจใหญ่มาก เรื่องนี้สุดท้ายก็เงียบหาย ไม่มีใครถูกลงโทษ】

เจียงหรูยังพอรับได้ เพราะเคยได้ยินจากเจียงจิ่งจิ่งมาก่อนแล้ว แต่เจียงเจิ้งเจ๋อกับเจียงเจิ้งเซวียนชะงักไป ตาเริ่มแดง ส่วนเจียงเจิ้งอวี้ที่ยังเด็กก็ร้องไห้ออกมาตรงๆ

“ลุงอย่าตายนะ แม่ก็อย่าตาย! ทั้งหมดเป็นเพราะพ่อไม่ดีกับย่าไม่ดี ฮือๆ...”

เจียงรุ่ยรีบปลอบพวกเขา พออารมณ์เริ่มสงบลง เขาถึงพูดขึ้นอีกครั้ง

“ดูเหมือนเรื่องของหลีฉางอวี่ พวกนายก็รู้กันหมดแล้ว? แล้วก็...”

ดูเหมือนจะได้ยินเสียงในใจของจิ่งจิ่งกันด้วย เจียงเจิ้งเจ๋อมองเจียงหรูแวบหนึ่ง รู้ว่าระหว่างเธอกับเจียงรุ่ยยังมีปมอยู่ จึงพยักหน้า

“ลุงครับ แม่ตัดสินใจจะหย่ากับพ่อแล้ว เรื่องนี้พวกเรารู้หมด และก็ตั้งใจจะไปอยู่กับแม่ด้วย”

“ดี พวกเธอเป็นเด็กดีทุกคน...”

เจียงรุ่ยมองไปที่เจียงหรู “เธอตัดสินใจแล้วจริงๆ ใช่ไหม? จะไม่เสียใจทีหลัง?”

เจียงหรูพยักหน้า สีหน้ามั่นคงจริงจัง “พี่คะ ฉันอยากมีชีวิตใหม่อีกครั้ง เพื่อตัวฉันเอง แล้วก็เพื่อลูกๆ”

เจียงรุ่ยมองเธออยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะช่วยเธอให้เต็มที่”

“พี่...”  ท่ามกลางสายตาที่สบกันอยู่นาน ความขัดแย้งและความไม่พอใจที่เคยเกิดขึ้นระหว่างพี่น้องสายเลือดเดียวกันคู่นี้ ดูเหมือนจะเลือนหายไปหมด

หลังจากฟังเจียงหรูเล่าถึงสถานการณ์ปัจจุบัน เจียงรุ่ยก็ขมวดคิ้วครุ่นคิด เขาเผลอจะหยิบบุหรี่มาจุดโดยไม่รู้ตัว แต่พอนึกได้ว่าเจียงหรูและเด็กๆ ยังอยู่ที่นี่ ก็เก็บไฟแช็กกลับลงไป

“ถึงฉันจะถือครองทรัพย์สินของตระกูลเจียงอยู่ส่วนหนึ่ง แต่หลายปีมานี้ หลีฉางอวี่มีอิทธิพลในเมืองหลวงมากขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งฉันไม่ได้อยู่ที่นั่นมานาน เรื่องเส้นสายก็มีข้อจำกัด จะให้พวกเธอหย่ากันน่ะไม่ยาก แต่จะให้หลีฉางอวี่คืนสิ่งที่เป็นของตระกูลเจียง และพาพวกจิ่งจิ่งทั้งสี่คนออกมา ไม่ใช่เรื่องง่าย”

เจียงหรูเล่าเรื่องที่เธอเข้าไปใกล้ชิดคุณนายฮั่ว “ถ้าสามารถช่วยคุณนายฮั่วตามหาลูกสาวกลับมาได้จริง ก็เท่ากับได้รับการสนับสนุนจากตระกูลฮั่ว”

เจียงรุ่ยพยักหน้าอย่างชื่นชม “โอกาสชนะของพวกเราจะมากขึ้น”

พอได้ยินคำว่า “พวกเรา” หัวใจของเจียงหรูก็อบอุ่นขึ้นมา

“แต่เรื่องที่ตระกูลฮั่วยังทำไม่สำเร็จมาหลายปี ถ้าพวกเราจะทำให้สำเร็จ ก็คงต้องอาศัยแรงช่วยจากภายนอก...”  พูดจบ สองพี่น้องก็มองหน้ากัน แล้วหันไปมองเจียงจิ่งจิ่งพร้อมกัน

เจียงจิ่งจิ่งในผ้าอ้อม “?”  ลุงกับแม่จู่ๆก็มองมาที่เธอทำไม? ทำไมรู้สึกเหมือนกำลังถูกเล็งเป้าอยู่เลย?