บทที่ 4 การแต่งงานนี้ ต้องหย่าให้ได้!

พอเห็นเจียงหรูย้ายกลับมาบ้าน ตอนแรกจางชุนเฟิงก็ดีใจมาก

“เธอกลับมาก็ดีเลย ฉันจะได้สบายขึ้นเยอะ! เดี๋ยวฉันจะให้แม่บ้านสองคนนั้นกลับไปพอดี เดือนนี้จะได้ไม่ต้องจ่ายเงินเดือน! สมัยพวกฉันคลอดลูกเสร็จก็ยังต้องลงนาไปทำงาน เดี๋ยวนี้อะไรกัน แค่คลอดลูกก็ทำเป็นอ่อนแอ ต้องมานั่งอยู่ไฟอะไรกัน!”

“อีกอย่าง อยู่โรงพยาบาลเพิ่มวันหนึ่งก็เสียเงินเพิ่มวันหนึ่ง ลูกชายฉันหาเงินก็เหนื่อยนะ ในฐานะที่เป็นเมีย ก็ควรคิดเผื่อเขาบ้าง!”

【อ่อนแอ? อยู่ไฟเรียกว่าอ่อนแอเหรอ? ยัยแก่คนนี้รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? นี่มันยุคไหนแล้ว ยังมีความคิดแบบนี้อีก! แม่อย่าโดนเธอกดหัวนะ! ก่อนแต่งงานเป็นคุณหนู พอแต่งแล้วต้องไปเป็นแม่บ้านให้บ้านคนอื่น แบบนี้จะแต่งงานไปทำไม?】

【ยังจะบอกว่าพ่อหาเงินเหนื่อย...อย่าลืมสิ ทุกอย่างที่พวกเขามีตอนนี้ ก็เพราะตระกูลเจียงทั้งนั้น!】

เด็กน้อยในผ้าห่อตัวถลึงตาโตด้วยความโกรธ เจียงหรูตบมือน้อยๆ ของลูกเบาๆ เพื่อปลอบ ใจกลับหัวเราะเย็นชา ก่อนแต่งงาน จางชุนเฟิงพูดดีราวกับร้องเพลง บอกว่าจะปฏิบัติกับเธอเหมือนลูกแท้ๆ และจะไม่ยุ่งเรื่องของสามีภรรยา จะให้พื้นที่กับทั้งคู่เต็มที่

แต่หลังแต่งงานได้ไม่นาน จางชุนเฟิงก็ย้ายเข้ามาอยู่ในวิลล่าที่ตระกูลเจียงเตรียมไว้ให้ แถมยังตัดสินใจเอง ไล่แม่บ้านออก แล้วให้เธอที่ไม่เคยจับงานบ้าน ต้องมารับผิดชอบทุกอย่าง เธอถูกเลี้ยงมาอย่างดี เคยทำงานพวกนี้ที่ไหนกัน?

แต่เพื่อเอาใจจางชุนเฟิง และเพื่อหลีฉางอวี่ เธอก็ยอมกัดฟันเรียนรู้และลงมือทำ นิ้วมือที่เคยนุ่มนิ่มก็เริ่มหยาบกร้าน แม้ตอนตั้งครรภ์ก็ยังต้องเข้าครัวทำอาหารเอง เพียงเพราะหลีฉางอวี่บอกว่าไม่ชอบกินข้างนอก แต่พอเธอไม่อยู่ จางชุนเฟิงกลับจ้างแม่บ้าน

พอเธอกลับมา แถมเพิ่งคลอดลูกด้วยซ้ำ จางชุนเฟิงกลับให้แม่บ้านกลับบ้าน... ที่ผ่านมา เธอทำทุกอย่างเพราะหลีฉางอวี่อย่างเต็มใจ แม้แต่กับจางชุนเฟิง เธอก็ยังมองในแง่ดี คิดว่าอีกฝ่ายทำเพื่อความสัมพันธ์ของพวกเขา

แต่ตอนนี้พอตาสว่าง กลับรู้สึกว่าตัวเองโง่สิ้นดี!

“แม่ แม่บ้านสองคนนั้นให้กลับไปก็ดีแล้วค่ะ”  รอยยิ้มบนใบหน้าของจางชุนเฟิงเพิ่งจะคลี่ออก

ก็ได้ยินเจียงหรูพูดต่อ “ฉันจ้างพี่เลี้ยงหลังคลอดระดับมืออาชีพสองคน นักโภชนาการสองคน แพทย์ฟื้นฟูหลังคลอดหนึ่งคน แล้วก็แม่บ้านอีกสามคนแบ่งหน้าที่กัน ดูแลฉันให้อยู่ไฟอย่างดี”

จางชุนเฟิงสูดลมหายใจเฮือก “จ้างตั้งหลายคน? นี่...เดือนหนึ่งไม่ต้องเป็นแสนเลยเหรอ?”

เจียงหรูส่ายหน้า ยิ้มบางๆ “แค่แสนจะพอได้ยังไงล่ะคะ? ฉันเลือกแต่ระดับดีที่สุด รวมๆ แล้วประมาณสามแสน แต่ฉันว่าคุ้มมากนะ อย่างน้อยก็ช่วยแบ่งเบาภาระแม่ ไม่ต้องให้แม่มาดูแลฉันเอง”

จางชุนเฟิงแทบจะเป็นลม สามแสน? ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้วหรือยัง! แล้วอีกอย่าง เธอไปบอกตอนไหนว่าจะมาดูแลลูกสะใภ้อยู่ไฟ? ก่อนหน้านี้ตอนคลอดหลานชายสามคน เธอยังไม่เคยทำเลย คราวนี้เป็นแค่หลานสาว ยิ่งไม่มีทาง!

เดิมทีเจียงจิ่งจิ่งยังแอบกังวลว่าเจียงหรูจะถูกจางชุนเฟิงกดขี่ พอได้ยินแบบนี้ ก็โบกมือน้อยๆ อย่างดีใจ

【แบบนี้แหละถูกแล้ว! แม่เพิ่งคลอดหนู ต้องดูแลตัวเองดีๆ เงินแค่นี้จะเป็นอะไรไป?】

【แล้วตอนนี้กลับบ้านแล้ว อีกไม่นานก็จะได้เจอพี่ๆ แล้ว!】

...................................................................................................

“จะได้เจอน้องแล้ว ผม...ผมตื่นเต้นนิดหน่อย...” เจียงเจิ้งเจ๋อวัยสิบหก สูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร แต่ตอนนี้กลับถูมือไปมาอย่างตื่นเต้น กลืนน้ำลายลงคอ

“จะตื่นเต้นอะไรนักหนา...” เจียงเจิ้งเซวียนที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดแบบนั้น แต่กรามที่เกร็งแน่นของเขาก็เผยให้เห็นว่า เขาเองก็ไม่ได้ตื่นเต้นน้อยไปกว่าเจียงเจิ้งเจ๋อ เจียงเจิ้งอวี้เพิ่งเข้าอนุบาล ตัวอ้วนกลมปุ๊กลุก เดินตามพี่ชายสองคนอยู่ข้างหลัง เดินแทบไม่ทัน

“ไม่รู้ว่าน้องจะน่ารักไหม จะเหมือนผมหรือเปล่า...เพื่อนร่วมห้องผมชอบอวดว่าน้องสาวตัวเองน่ารักแค่ไหน ถ้าน้องของเราน่ารักเหมือนกัน ผมจะได้เอาไปอวดเขาทุกวันเลย!”

เจียงเจิ้งเจ๋อกระแอมเบาๆ “ไม่ว่ายังไง นั่นก็คือน้องสาวของพวกเรา...ถึงจะไม่น่ารัก พวกเราก็ห้ามพูดว่าเธอไม่น่ารัก เข้าใจไหม?” ขณะพูดไปพวกเขาก็มาถึงหน้าห้องของเจียงหรูแล้ว

พวกเขาสูดหายใจลึกหนึ่งครั้ง แล้วสามพี่น้องก็ผลักประตูเข้าไป

เจียงหรูนอนอยู่บนเตียง ดูผอมลงไปมากเมื่อเทียบกับตอนก่อนออกจากบ้าน เธอยิ้มแล้วโบกมือเรียกพวกเขา

“เจิ้งเจ๋อ เจิ้งเซวียน เจิ้งอวี้...พวกลูกมาแล้ว ช่วงที่แม่ไม่อยู่ พวกลูกเชื่อฟังกันดีไหม?”

เจียงเจิ้งเจ๋อขึ้นมัธยมปลายแล้ว เจียงเจิ้งเซวียนก็อยู่มัธยมต้น เมื่อได้เจอเจียงหรูหลังจากไม่ได้พบกันนาน แม้ในใจจะคิดถึงมาก แต่ด้วยศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย พวกเขาจึงแค่เดินเข้าไปใกล้แล้วทักทาย

ส่วนเจียงเจิ้งอวี้ไม่คิดมาก เด็กชายพุ่งเข้าไปกอดเจียงหรูทันที อ้อนเสียงหวานว่า

“แม่คร้าบบ น้องสาวอยู่ไหน?”

เจียงหรูยิ้ม แล้วชี้ไปที่เปลข้างๆ “น้องยังหลับอยู่จ่ะ พวกลูกพูดเบาๆ หน่อยนะ”

เจียงเจิ้งเจ๋อ เจียงเจิ้งเซวียน และเจียงเจิ้งอวี้ เดินไปที่เปลพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

แล้วก็ยื่นศีรษะเข้าไปดูพร้อมกัน ในเปลมีทารกตัวเล็กผิวชมพู มือเล็ก เท้าเล็ก กำลังนอนหลับอย่างสงบ หายใจสม่ำเสมอ บางครั้งก็ขยับปากเล็กๆ ส่งเสียงเบาๆ ดูน่ารักมาก

หัวใจของทั้งสามคนละลายลงทันที

“โอ้โห น้องสาวน่ารักมากเลย!” เจียงเจิ้งอวี้ตัวเตี้ย มองไม่ค่อยถึง ต้องยืนบนเก้าอี้เขย่งดู

เจียงเจิ้งเจ๋อถึงกับพูดไม่ออก เจียงเจิ้งเซวียนยังคงทำหน้าเฉยเมยเหมือนเดิม แต่ก็เผลอหายใจเบาลงโดยไม่รู้ตัว กลัวจะรบกวนเด็กน้อยตรงหน้า

“ขนตาน้องยาวมากเลย! ยาวกว่าของผมอีก!”

“ผิวน้องทำไมขาวขนาดนี้ นุ่มขนาดนี้นะ? อยากลองจับดูจัง!”

“ห้ามจับ! เดี๋ยวน้องตื่น!”

เมื่อมองภาพอบอุ่นตรงหน้าแล้ว เจียงหรูอดยิ้มไม่ได้ ถ้าจะบอกว่า หลังจากรู้ความจริงแล้ว

ชีวิตแต่งงานที่ผ่านมายังเหลืออะไรดีอยู่บ้าง ก็คงเป็นลูกๆของเธอนี่แหละ

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลองถาม “เจิ้งเจ๋อ เจิ้งเซวียน เจิ้งอวี้ แม่มีเรื่องอยากถามพวกลูก..

ถ้าวันหนึ่ง พ่อกับแม่หย่ากัน พวกลูกจะทำยังไง?” ทันทีที่พูดจบ

เจียงเจิ้งเจ๋อก็เงยหน้าขึ้นทันที เสียงแหลมขึ้นเล็กน้อย “แม่ แม่จะหย่ากับพ่อเหรอครับ?”

ตาของเจียงเจิ้งอวี้แดงขึ้นทันที “ถ้าพ่อกับแม่หย่ากัน ผมต้องเลือกคนใดคนหนึ่งเหรอ?

ผมก็รักแม่ ผมก็รักพ่อ! แล้วคุณย่าก็ดีกับผมมากด้วย...ผมก็รักคุณย่า! แม่ล้อเล่นใช่ไหม?”

พอเห็นเจียงหรูไม่ตอบ เขาก็เริ่มร้อนใจ “พี่รอง พูดอะไรบ้างสิ! ผมอยากอยู่กับพ่อ! ผมไม่อยากเป็นเด็กที่ไม่มีพ่อ ฮือๆ...”

เจียงเจิ้งเซวียนเม้มปากแน่น มองเจียงหรูด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา เจียงเจิ้งเจ๋อลูบหัวเจียงเจิ้งอวี้ปลอบ แล้วถามอย่างระมัดระวัง

“แม่ครับ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? ความสัมพันธ์ของแม่กับพ่อดีขนาดนั้น ไม่น่าจะถึงขั้นต้องหย่ากันใช่ไหม?”

เมื่อมองลูกชายที่มีปฏิกิริยารุนแรงแล้ว เจียงหรูก็รู้สึกสับสน หลายปีมานี้เธอกับหลีฉางอวี่เป็นคู่สามีภรรยาที่ใครๆก็อิจฉา  ภายนอกเขาก็เป็นทั้งสามีที่ดีและพ่อที่ดี เพราะอย่างนี้ เธอถึงไม่เคยรู้เลยว่าเขาทรยศเธอ

ส่วนจางชุนเฟิง แม้จะเข้มงวดกับเธอ แต่กับลูกๆ กลับดีมาก โดยเฉพาะเจียงเจิ้งอวี้ที่ติดคุณย่ามาก ตอนแรก เธอตัดสินใจแล้วว่าจะหย่า

แต่ตอนนี้... ใจของเจียงหรูกลับเริ่มลังเลอีกครั้ง ในตอนนั้นเอง เสียงคำรามด้วยความโกรธก็ดังขึ้นในหัวของเธอ

【ต้องหย่า! การแต่งงานนี้ต้องหย่า! พ่อเฮงซวยไปมีเมียน้อย แถมยังมีลูกด้วยกันอีก!

ไม่หย่า จะเก็บไว้ทำไม รอปีใหม่เหรอ!】

สีหน้าของเจียงเจิ้งเจ๋อ เจียงเจิ้งเซวียน และเจียงเจิ้งอวี้แข็งค้างทันที เกิดอะไรขึ้น? พวกเขาหูแว่วหรือเปล่า? แล้วคำว่า “พ่อเฮงซวย” นั่น...หมายถึงพ่อของพวกเขาเหรอ?

มีเมียน้อย แถมยังมีลูกนอกสมรสอีก? พวกเขายังไม่ทันตั้งตัว  เสียงนั้นก็ดังต่อ

【จางชุนเฟิง ยัยแก่ใจร้ายคนนั้น ไม่เคยชอบพวกพี่ๆ เลย เพราะพวกพี่ใช้แซ่เจียง ไม่ใช่แซ่หลี!

ที่หลังๆ มาดีกับพวกพี่ ก็เพราะเมียน้อยกับพ่อมีปัญหาเรื่องลูกแล้วแท้งตลอด เธอกลัวตระกูลหลีไม่มีทายาท เลยหันมาดีกับพวกพี่!】

【พอเมียน้อยมาหาแม่ แม่รับความจริงไม่ได้จนเสียสติ! แต่เมียน้อยยังไม่พอ ยังจ้างคนมาฆ่าแม่อีก!】

【พี่ใหญ่ไปคบกับผู้หญิงจอมเสแสร้งที่เมียน้อยส่งมา ตอนแรกเรียนดีมาก สุดท้ายแม้แต่ มหาวิทยาลัยก็สอบไม่ติด...แล้วยังเห็นผู้หญิงคนนั้นไปคบกับเพื่อนสนิทอีก เลยเสียใจจนหมดอนาคต!】

【พี่รองเห็นพ่อนอกใจ ภาพลักษณ์ของคนที่เคยเคารพพังทลาย เลยกลายเป็นคนเกเร สุดท้ายไปมีเรื่องกับนักเลง แล้วโดนฆ่าตายข้างถนน! นักเลงคนนั้นก็เป็นคนที่เมียน้อยจ้างมา!】

【พี่สามถูกยัยแก่นั่นป้อนขนมตั้งแต่เล็ก ขนมพวกนั้นเมียน้อยเป็นคนซื้อ ใส่สารที่ทำให้ติดเข้าไป ทำให้พี่สามอ้วนขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายตายตั้งแต่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เพราะโรคจากความอ้วน!】

เจียงเจิ้งเจ๋อ เจียงเจิ้งเซวียน และเจียงเจิ้งอวี้ตะลึงงัน อนาคตของพวกเขาจะเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วคนที่เรียกพวกเขาว่าพี่ชาย ก็มีแค่... ทั้งสามก้มลงมอง

เจียงจิ่งจิ่งในเปลไม่รู้ตื่นตั้งแต่เมื่อไร ตอนนี้ขมวดคิ้ว โบกมืออ้วนๆ อย่างโมโห ปากก็ส่งเสียง “อ๊าๆ อูๆ” ไม่หยุด  【ทั้งแม่ทั้งพี่ๆ จะจบไม่ดีทั้งนั้น! การแต่งงานนี้ ต้องหย่า!】