บทที่ 176 กระดูกสันหลังหักมังกรดับสิ้น

บทที่ 176 กระดูกสันหลังหักมังกรดับสิ้น

พลังมังกรก่อร่างสร้างตัว·เก้ามังกรกลืนกินนภา!

ในตอนนั้นเอง จางซื่อเฉินจู่ๆ ก็ขยับนิ้วประสานอิน กระบี่มังกรแท้พุ่งสูงขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที

เงาร่างมังกรขนาดร้อยจั่งเก้าสายแยกตัวออกมาจากตัวกระบี่ มังกรแต่ละตัวต่างก็มีเกล็ดและกรงเล็บชัดเจนหมดจด ดวงตามังกรมีไฟปิศาจสีเขียวส่องแสงสว่างอยู่

ในระหว่างที่เงาร่างมังกรม้วนตัวไปมานั้น ถ้ำทั้งถ้ำพลันกลายเป็นเหมือนกรงขัง พลังมังกรปิดกั้นวิชาหายตัวททุุกรูปแบบไว้จนมิด!

ในวินาทีนั้นเอง จ้าวอู๋จีที่แอบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดพลันเรียกใช้ป้ายสั่งการค่ายกลกะทันหัน

ธงค่ายกลทั้งสามสิบหกผืนที่แอบซ่อนไว้ทั่วทุกมุมในถ้ำพลันรวบตัวกันเข้าไปตามเส้นทางของค่ายกลทรายเหลืองเก้าโค้งอย่างรวดเร็ว

เส้นสายลวดลายททุุกเส้นต่างก็ขยับไปมาประดุจงูที่มีชีวิต ราวกับมังกรธรณีที่กำลังดิ้นพล่าน จนก่อร่างสร้างตัวกลายเป็นตัวอักษรยันต์ที่ดูประหลาดตา

ครืนครืนครืน!

ในเสี้ยววินาทีที่ตัวอักษรยันต์หดตัวลงนั้น พื้นดินจู่ๆ ก็ถล่มถลายลงไปประดุจดั่งททรายดูด

หินที่เดิมทีดูแข็งแรงนั้นก็ค่อยๆ แตกสลายหายไปทีละส่วนๆ กลายเป็นทรายสีเหลืองที่พวยพุ่งพัดออกไป ราวกับถ้ำทั้งถ้ำกำลังถูกฉุดกระชากลากถูลงไปสู่ขุมนรกทะเลททรายยังไงอย่างงั้น!

"จับมังกร!"

แผนที่ชีพจรธรณีฉับร่างที่จ้าวอู๋จีเพิ่งจะสกัดขึ้นมานั้นในมือระเบิดแสงแห่งจิตวิญญาณสว่างสวยงามขึ้นมา

เส้นทางชีพจรวิญญาณมังกรที่ขาดหายไปในแผนที่นั้นถูกเติมเต็มขึ้นมาใหม่กลางกองไฟ กลายเป็นเงาร่างรูปมังกรที่กำลังคำรามออกมา และมันก็เต้นเป็นจังหวะพร้อมๆ กับชีพจรวิญญาณมังกรตัวจริงที่อยู่ใต้ดินอย่างสมบูรณ์แบบ

"ใครกัน!?" จางซื่อเฉินส่งเสียงตะโกนขู่ออกมาทีหนึ่งประดุจมังกรคำรามเก้าชั้นฟ้า สำนึกรู้ทางวิญญาณที่ยิ่งใหญ่มหาศาลพุ่งสูงค้นหาเป้าหมายในเสี้ยววินาที และล็อกเป้าหมายไปที่จ้าวอู๋จีที่แอบล่องหนอยู่นั้น พลังจากสำนึกรู้ทางวิญญาณพลันพุ่งเข้าใส่เป้าหมายอย่างบ้าคลั่ง

ตูม!!

จ้าวอู๋จีรู้สึกได้ถึงความสั่นสะเทือนในหัวทันที สำนึกรู้ทางวิญญาณดำมืดหายไปในพริบตา เกราะป้องกันที่วิชาจำแลงฝันสร้างไว้ในสำนึกรู้นั้นกลับถูกททำลายลงในพริบตาเดียว

เขากัดปลายนิ้วเรียกสติกลับคืนมาด้วยความรุนแรง

และพ่นเลือดบริสุทธิ์จากหัวใจออกมาททับลงบนแผนที่ทีหนึ่ง

ในพริบตาที่หยดเลือดสัมผัสถูกเปลวไฟแห่งจิตวิญญาณบนแผนที่นั้น ก็ระเบิดกลายเป็นเส้นด้ายสีแดงทองจำนวนมากนับไม่ถ้วน และก่อร่างสร้างตัวกลายเป็น "เส้นทางวิญญาณ" ของมังกรที่ถูกดึงออกไปอย่างรุนแรง!

"ชีพจรธรณีพุ่งย้อนกลับ พลังมังกรถูกตัดขาด! เปิดให้ข้าเดี๋ยวนี้!"

ภายใต้คำสังของจ้าวอู๋จี ใต้ดินของถ้ำทั้งถ้ำราวกับถูกสัตว์ยักษ์บางอย่างฉุดกระชากออกไป

ที่รากฐานของเสาล่ามมังกรทั้งสิบแปดต้นนั้น ทรายสีเหลืองม้วนตัวกันประดุจสิ่งมีชีวิตและเกาะกินตัวเสาขึ้นไป ตัวอักษรยันต์บนเสาแตกสลายระเบิดตามกันไปเป็นททอดๆ พลังมังกรถูกตัดขาดออกไปอย่างรุนแรง

จางซื่อเฉินส่งเสียงคำรามขู่ก้องโลกออกมาทันที พลังมังกรที่รวบตัวกันเป็นรูปภาพสัญลักษณ์โดยรอบตัวเขานั้นจู่ๆ ก็ไหลย้อนกลับ

ชุดเกราะมังกรแท้ของเขาหลุดลอกออกไปเป็นแผ่นๆ ภายใต้ผิวหนังที่เปลือยเปล่านั้นมีรอยแตกสีทองปรากฏขึ้น โดยเฉพาะที่กระดูกสันหลังด้านหลังนั้น ราวกับกระดูกสันหลังมังกรที่แตกสลายหายไป ซึ่งนี่เป็นร่องรอยของการที่ชีพจรวิญญาณมังกรพุ่งย้อนกลับเข้าใส่นั่นเอง

"โอกาสมาแล้ว!!"

ฮวาเถี่ยอวิ๋น เอี๋ยนหลาน และไป่เฉิงซางทั้งสามคนต่างก็พุ่งร่างออกไปจู่โจมพร้อมกันในเสี้ยววินาที......

...

"ชิ้ง!"

ในเสี้ยวพริบตานั้น กระดูกสันหลังมังกรด้านหลังของจางซื่อเฉินระเบิดแสงสีเลือดสวยงามบาดตาออกมา และแตกสลายหายไปทีละส่วนๆ

ความกดดันวิญญาณระดับรอบเขตรวมจิตสมบูรณ์พลันสลายตัวหายไปพร้อมๆ กับพลังวิญญาณและพลังมังกรที่รั่วไหลออกมาจากร่างกายประดุจน้ำป่าที่ไหลหลาก

เมื่อชีพจรวิญญาณมังกรแตกสลายลง กายทองมังกรแท้ไร้ช่องโหว่ที่วิชาจักรพรรดิสะท้านพิภพสร้างขึ้นมานั้นก็ถูกททำลายลงไปด้วยเช่นกัน

ในยุคปลายแห่งธรรมที่ไร้ซึ่งพลังวิญญาณแบบนี้ นี่คือนับว่าเป็นการบาดเจ็บที่รุนแรงมาก พลังแห่งจิตวิญญาณเริ่มที่จะไหลรั่วออกมาเรื่อยๆ

"ฟัน!"

ในวินาทีนี้ ฮวาเถี่ยอวิ๋นและผู้แข็งแกร่งรอบเขตรวมจิตอีกสองคนต่างก็ททุ่มสุดตัว ไม่เหลือพลังใดๆ ไว้เลย ท่าสังหารททุุกสายพุ่งเข้าใส่เป้าหมายพร้อมกัน!

กระบี่บินไอเย็นพลันแยกตัวออกเป็นรุ้งน้ำแข็งเก้าสาย ราวกับมังกรน้ำแข็งเก้าตัวที่พุ่งเข้าใส่ลำคอของจางซื่อเฉิน

วงล้อสุริยันของเอี๋ยนหลานวาดเป็นลวดลายไฟที่แผดเผาดูร้อนแรงกลางอากาศ ท่าที่คมวงล้อปาดผ่านไปนั้นแม้แต้พลังมังกรก็ยังถูกเผาจนกลายเป็นรอยไหม้สีดำ

กระบี่เงาปิศาจของไป่เฉิงซางยิ่งดูดุดันและอำมหิตมากขึ้นไปอีก ปลายกระบี่ส่งสารสกัดล้างกระดูกพวยพุ่งออกมาพุ่งตรงเข้าใส่จุดตันเถียนของอีกฝ่ายทันที

"ฉึก!"

ท่าสังหารทั้งสามสายพุ่งทะลุผ่านร่างกายของจางซื่อเฉินไปพร้อมๆ กัน

น้ำแข็งแช่แข็งแขนขวาและกระดูกไหปลาร้าของเขา เปลวไฟเผาไหม้หน้าอกซีกซ้ายของเขา และพิษร้ายกัดกร่อนจุดตันเถียนของเขา

"ไสหัวไปซะ!!"

ปฐมกษัตริย์แคว้นเสวียนคนนี้ส่งเสียงคำรามขู่ก้องโลกออกมาทีหนึ่ง พลังมังกรโดยรอบตัวพลันพวยพุ่งระเบิดย้อนกลับออกมา ชุดเกราะมังกรแท้ส่องแสงประกายสวยงาม ตราหยกมังกรลอยอยู่เหนือหัว และจู่ๆ ก็มีมังกรสีทองคำเก้าสายพุ่งออกมาบดขยี้เป้าหมาย

วงล้อสุริยันส่งเสียงครางแตกสลายหายไป ไอเย็นถูกกรงเล็บมังกรฉีกกระชากจนแหลกละเอียด พิษร้ายกลับถูกพลังมังกรชำระล้างจนหมดสิ้น!

"อึ่ก!!"

ทั้งสามคนต่างก็กระอักเลือดและถอยกะเด็นกลับมาพร้อมกัน

ชุดสีเพลิงของเอี๋ยนหลานขาดหลุดลุ่ย

ชุดสีขาวของฮวาเถี่ยอวิ๋นโชกไปด้วยเลือด

แขนขวาของไป่เฉิงซางแทบจะถูกพลังมังกรฉีกให้ขาดกระเด็นออกไปเลยทีเดียว!

"ตูมมม!"

คลื่นพายุสำนึกรู้ระดับรอบเขตรวมจิตสมบูรณ์พลันระเบิดออกกะทันหันประดุจคลื่นยักษ์สึนามิ

ทั้งสามคนต่างก็ได้รับบาดเจ็บที่สำนึกรู้อย่างรุนแรงเช่นกัน

จ้าวอู๋จีที่แอบซ่อนตัวอยู่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาเหมือนถูกฟาร้องมาใส่จังๆ เขตกั้นสำนึกรู้ที่วิชาจำแลงฝันสร้างไว้นั้นพังทลายลงในพริบตา สำนึกรู้อันยิ่งใหญ่มหายศาลระดับรอบเขตรวมจิตรอบสมบูรณ์นั้นบดททับลงบนสมองของเขาประดุจภูเขาหมื่นลูก

"แค่ก......!"

เขามีเลือดพุ่งออกมาจากททวารทั้งเจ็ดในเสี้ยววินาที ภาพตรงหน้ากลายเป็นสีแดงเลือดไปหมด สำนึกรู้เริ่มเลือนลางและดำมืดหายไป

ดาบปราณกระบี่เสียงอัสนีที่หลอมขึ้นมาจากเจตจำนงระดับนักรบนั้นขัดขืนอยู่ได้เพียงครู่เดียว ก็ส่งเสียงครางประดุจแบกรับภาระไม่ไหว และแตกหักดัง "คริ้ง" ทันที

เขาฝืนใช้ความรู้สึกตัวที่หลงเหลือเพียงเล็กน้อยประสานอิน เรียกใช้วิชาแพทย์

"แว่บ!"

แสงสีเขียวเข้มแห่งการรักษาปะทุออกมาจากปลายนิ้ว และม้วนตัวกันประดุจสิ่งมีชีวิตห่อหุ้มศีรษะไว้

สมองที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเริ่มค่อยๆ ฟื้นฟูขึ้นมาภายใต้วิชาแพทย์ในทันที

ในตอนนี้ พลังการฟื้นฟูตัวเองที่แข็งแกร่งของนักรบก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาเช่นกัน เส้นเลือดที่ได้รับบาดเจ็บและแตกสลายไปนั้นเริ่มฟื้นตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

สำนึกรู้ที่แหลกเหลวนั้นถูกบีบบังคับให้ติดเข้าด้วยกัน ความคิดที่สับสนปั่นป่วนประดุจกาวนั้นในที่สุดก็จัดระเบียบใหม่ได้สำเร็จ

จ้าวอู๋จีลืมตาที่เต็มไปด้วยเลือดขึ้นมาทันที และกัดปลายนิ้วอย่างแรง รอยขีดข่วนของเลือดพวยพุ่งพัดพ่นลงบนแผนที่ดินธรณีฉบับร่างทีหนึ่ง "ชีพจรวิญญาณมังกร...... ระเบิดซะ!!"

ในพริบตานั้น ตัวอักษรยันต์โบราณบนแผนที่ฉบับร่างพลันขยับไปมาประดุจจมีชีวิต แสงสีเลือดมุดหายเข้าไปส่วนลึกของม้วนคัมภีร์ ราวกับจะไปกระตุ้นข้อห้ามบางอย่างเข้า

"ครืนครืนครืน!"

ใต้ดินมีเสียงพฟ้าร้องคำรามกึกก้องแว่วมา

ชีพจรวิญญาณมังกรทั้งสายพลันสั่นระริกประดุจมังกรที่กำลังจะสิ้นใจ พลังมังกรก่อร่างสร้างตัวเป็นแมกมาสีทองคำที่พุ่งออกมาจากรอยแยก

สุดท้าย เทือกเขาทั้งเทือกเขาก็ถล่มทลายลงมาท่ามกลางเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหว ชีพจรวิญญาณมังกรแตกสลายหายไปจนหมดสิ้น ฝุ่นควันปลิวว่อนไปทั่วทท้องฟ้า

แผลที่ยังไม่ทันจะหายดีของจางซื่อเฉินระเบิดออกอีกครั้ง กระดูกสันหลังที่เหมือนกระดูกสันหลังมังกรนั้นก็หักดัง "แคร่ก" กะทันหัน

"เจ้าเด็กน้อย...... กล้าดียังไง!!"

ดวงตาของเขาสองข้างสั่นระริก ไฟปิศาจสีเขียวที่ตาขวาพลันหลุดออกมาจากเบ้าตา และกลายเป็นแสงสีเขียวสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่จุดที่จ้าวอู๋จีแอบซ่อนตัวอยู่ทันที

ททุุกที่ที่ไฟปิศาจนั้นพุ่งผ่านไป แม้แต่พลังมังกรที่แตกซ่านกระเซ็นอยู่นั้นก็ยังถูกกัดกร่อนจนกลายเป็นหมอกพิษสีเขียวมรกตไปครึ่งส่วน

"อู๋จีหลบไป!"

เสียงส่งทางจิตของเอี๋ยนหลานระเบิดขึ้นที่ข้างหูของจ้าวอู๋เหิง

ร่างสีแดงสายหนึ่งพลันพุ่งมาขวางหน้าไว้ทันที เศษเสี้ยวของวงล้อสุริยันปะทะกับไฟปิศาจเข้าอย่างจัง

"ซู่ต"

เศษเสี้ยววงล้อสุริยันแตกสลายสลายไปในพริบตา ท่ามกลางเสียงกัดกร่อนที่แสบแก้วหูนั้น ร่างกายซีกซ้ายของไหล่ซ้ายเอี๋ยนหลานก็พลันเต็มไปด้วยลวดลายสีเขียวมรกตไต่เต้มไปหมด

นางซวนเซลงไปนั่งคุกเข่าที่พื้น ริมฝีปากที่แดงสวยงามมีเลือดสีดำไหลออกมา แต่นางก็ยังคงฝืนประคองแสงไฟที่หลงเหลือเพียงเล็กน้อยของวงล้อสุริยันไว้สุดชีวิต

"ศิษย์พี่!"

ผ้าไหมสีขาวของฮวาเถี่ยอวิ๋นพริ้วไหวประดุจแม่น้ำทางช้างเผือกทที่ไหลหย้อนกลับ พลังวิญญาณไอเย็นพลันกลายเป็นกำแพงป้องกันปิดกั้นหมอกพิษไว้ชั่วคราว

ไป่เฉิงซางอาศัยจังหวะนี้ประสานอิน กระบี่เงาปิศาจจู่ๆ ก็เปลี่ยนทิศทางคมกระบี่ ปราณกระบี่พิษร้ายแรงกลายเป็นรุ้งสีดำสายหนึ่ง พุ่งเข้าแทงที่กระดูกสันหลังมังกรที่หักไปแล้วของจางซื่อเฉินทันที!

"อ๊าก็ก!!"

จางซื่อเฉินส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาไม่สมกับเป็นมนุษย์เลยสักนิด

ที่จุดเชื่อมต่อกระดูกสันหลังที่หักไปนั้น พลันมีกระดูกสันหลังมังกรสีแดงทองพุ่งออกมาเป็นสายๆ

ของเหลวเหล่านี้นั้นแทบจะสัมผัสถูกอากาศในวินาทีแรก ก็ระเบิดไฟแห่งวิถีขึ้นมาทันที นี่คือพลังมังกรต้นกำเนิดที่ฝึกฝนมาเป็นร้อยปีที่กำลังเผาไหม้ตัวเองจากการถูกพิกย้อนกลับมานั่นเอง!

"ตูม!!"

ในพริบตาที่กระดูกสันหลังมังกรของจางซื่อเฉินเผาไหม้ตัวเองนั้น คลื่นสำนึกรู้ที่รุนแรงยิ่งกว่าเมื่อกี้นี้เสียอีก ก็ระเบิดออกกะทันหันที่กลางหน้าผากของเขา

เพดานถ้ำวิญญาณมังกรทั้งถ้ำพลันปรากฏรอยร้าวประดุจใยแมงมุมไปหมดในวินาทีแรก

การดิ้นรนสู้ตายของผู้รอบเขตรวมจิตรอบสมบูรณ์ทำให้ถ้ำวิญญาณมังกรถล่มถลายลงมาจนหมดสิ้น เศษหินเปรียบเสมือนห่าฝนที่พร่ำตกลงมา

ไป่เฉิงซางที่อยู่ใกล้ที่สุดนั้นร่างกายประดุจถูกพระอาทิตย์ซัดมาใส่จังๆ มีเลือดไหลออกมาจากททวารทั้งเจ็ด และร่างกายก็ปลิวกระเด็นออกไปประดุจถุงกระสอบขาดๆ

ฮวาเถี่ยอวิ๋นใช้สำนึกรู้ประสานงานกับกระบี่บินไอเย็นในเสี้ยวพริบตาและกลั่นตัวกลายเป็นบัวกระบี่ รุ้งกระบี่น้ำแข็งทั้งเก้าสายหมุนตัวป้องกันร่างกายไว้

"ศิษย์น้อง!"

เอี๋ยนหลานเริ่มสำนึกรู้เลือนลางลง นางมองจ้องไปที่ฮวาเถี่ยอวิ๋นที่ปกป้องนางอยู่ที่ข้างหน้า

ในความเลือนลางนั้นราวกับได้ย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน ในตอนที่นางปกป้องเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่เย็นชาคนนั้นไว้ข้างหลังเหมือนแบบนี้เปี๊ยบ

เพียงทว่าในตอนนี้ กลับกลายเป็นฮวาเถี่ยอวิ๋นมาปกป้องนางไว้อยู่ที่ข้างหน้าแทน......

ทว่าเพียงครู่เดียวเท่านั้น ตัวกระบี่ไอเย็นก็พลันปรากฏรอยร้าวขึ้นมาเป็นสายๆ ฮวาเถี่ยอวิ๋นส่งเสียงครางเบาๆ และกระอักเลือดออกมาทีหนึ่ง แขนเสื้อสีขาวกระจุยกระจายหายไปประดุจผีเสื้อนับพันตัว

เอี๋ยนหลานที่ถูกนางปกป้องไว้เบื้องหลังนั้นก็กระอักเลือดออกมาเช่นกัน และสลบเหมือดไปในทันที

ในวินาทีชี้เป็นชี้ตายนั้นเอง

"ชิ้ง!"

ภายในถ้ำ ดาบเพลิงไอเย็นจู่ๆ ก็พุ่งออกมาจากกองฝุ่นควันกะทันหัน แสงกระบี่วาดเป็นรูปมังกรเงินม้วนตัวรอบลำคอถึงสามรอบ

ศีรษะของจ้าวอู๋จีพลันพุ่งสูงขึ้สู่ท้องฟ้าททันที ทว่าที่ลำคอที่ขาดหายไปนั้นกลับไร้ซึ่งร่องรอยของเลือดพุ่งออกมาเลยสักหยดเดียว

ศีรษะที่พุ่งสูงขึ้นไปนั้นดวงตาทั้งสองข้างลืมกว้าง ริมฝีปากที่เดี๋ยวปิดเดี๋ยวเปิดพ่นคำสาปที่ฟังดูเข้าใจยากออกมา "วายุแทรกคอ เนื้อหนังคืนคง!"

"ตุบ!"

ศีรษะที่ตกลงถึงพื้นมีประกายแสงสีโลหะในกองฝุ่นควัน

มีตัวอักษรยันต์รูปลูกอ๊อดสามตัวเลื้อยจากไรข้าลงไปจนถึงกรามด้านล่าง

คลื่นพายุสำนึกรู้ที่พัดผ่านเข้ามาปะทะถูกศีรษะเข้า ทว่ามันกลับพลันไหลแยกออกไปประดุจคลื่นยักษ์ที่ปะทะกับโขดหินยังไงอย่างงั้น

เศษหินที่ตกมาใส่ศีรษะนั้นกลับมีประกายไฟพวยพุ่งพัดพ่นออกมา ราวกับว่าในช่วงเวลาเพียงสามลมหายใจนี้ มันได้กลายเป็นหัวเหล็กที่หนังไม่ถลอกจริงๆ อะไรอย่างนั้นซะ

"ไอ้พวกขยะเอ๊ย!!"

ที่กลางอากาศเหนือซากปรักหักพัง พลังมังกรสีแดงทองที่พ่นออกมาจากกระดูกสันหลังที่หักไปของจางซื่อเฉินนั้น กลับกลายเป็นมังกรอาฆาตจำนวนนับไม่ถ้วนที่พุ่งกลับเข้าไปโจมตีอย่างรุนแรง

รูม่านตาของปฐมกษัตริย์แคว้นเสวียนคนนี้หดตัวลเล็กลง พลังมังกรที่ปกป้องร่างอยู่นั้นถูกมังกรอาฆาตกัดกินจนเป็นแผลพุพองไปหมด

สิ่งเหล่านี้น่ะเดิมทีเป็นแก่นแท้จากชีพจรธรณีที่ดูแลเขามานับสามร้อยปี ทว่าในตอนนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดจากการถูกพิกย้อนกลับมาทังหมด

"ข้าอุตส่าห์วางแผนมาเป็นร้อยปี ททุ่มเทแรงกายแรงใจมาหลายร้อยปี ททุุกอย่างพังพินาศหมดแล้ว...... พังพินาศหมดสิ้นแล้ว!!"

จางซื่อเฉินส่งเสียงคำรามขู่อย่างไม่ยินยอมออกมาทีหนึ่ง แขนขวาค่อยๆ เปื่อยเน่ากลายเป็นกระดูกเน่าลงไปก่อนใคร ตราหยกมังกรที่อยู่เหนือหัวก็แตกสลายดัง "แคร่ก"

เขาจ้องมองไปยังททุกคนที่อยู่ท่ามกลางกองฝุ่นควันด้วยความเคียดแค้น เมื่อสัมผัสได้ว่าไอ้หนูสกปรกที่เป็นคนก่อเรื่องที่แอบซ่อนตัวอยู่นั้นน่าจะตายไปแล้ว ความไม่ยินยอมจึงได้ลดน้อยถอยลงไปได้บ้าง

เขาพ่นสำเเนียงคำรามขู่ออกมาทีหนึ่ง ไฟปิศาจสีเขียวที่ห่อหุ้มร่างที่แหลกเหลวกะจุยกระจายนั้นก็พลันกลายเป็นแสงสว่างสวยงามสายหนึ่ง และพุ่งชนเพดานจนทะลุผ่านไปและหนีหายไปทันที

"ซูซ่าาา"

ในพริบตาที่ถ้ำวิญญาณมังกรถล่มลงมาจนหมดสิ้นนั้น ร่างของเจ้าถ้ำอู๋ซั่งก็พุ่งร่างที่หลงเหลือเพียงเล็กน้อยของไฟจากตราประทับฟ้าลี้ลับออกมา และโซซัดโซเซออกมาจากความว่างเปล่า ชุดนักบวชในตอนนี้เต็มไปด้วยรอยดำจากความอาฆาตของมังกรติดมาทั่วร่างกาย

เขามองจ้องไปยังซากปรักหักพังที่มีมังกรอาฆาตอาละวาดอยู่นั้นด้วยความสยดสยอง ในแขนเสื้อพลันสะบัดเอาหยกวิเศษตัวแทนความตายออกมาถึงสามอัน

ท่ามกลางหมอกเลือดที่ระเบิดออกกไป ร่างกายของเขาก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอยทันที

"แค่ก......"

ร่างของฮวาเถี่ยอวิ๋นในชุดขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดพุ่งร่างออกมาจากกองซากปรักหักพัง และรีบฉุดเอาเอี๋ยนหลานที่สลบพ้นจากกองหินออกมาทันที

ต่อจากนั้น แววตาของนางก็พลันเปลี่ยนไป

"อู๋จี!"

นางรีบโซซัดโซเซเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำเพื่อค้นหาตัวเขาทันที

การต่อสู้ดำเนินมาจนถึงตอนนี้ พวกนางไม่เพียงจะได้รับบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น พลังวิญญาณในร่างกายยังแทบจะเหือดแห้งหายไปจนหมดสิ้นอีกด้วย

ในยุคปลายแห่งธรรมที่ไร้ซึ่งพลังวิญญาณแบบนี้น่ะ การอยู่นานออกไปอีกเพียงหนึ่งนาทีก็นับว่าเป็นอันตรายเพิ่มขึ้นไปอีกหนึ่งส่วน บาดแผลจะยิ่งทรุดหนักรวดเร็วมากขึ้นตามปริมาณพลังวิญญาณที่หมดไป

จะต้องรีบหนีออกไป และกลับไปยังถ้ำสวรรค์ให้เร็วที่สุด