(ฟรี) บทที่ 400 สองความสามารถยิ่งใหญ่ของผู้ไร้ขีดจำกัด!

บทที่ 400 สองความสามารถยิ่งใหญ่ของผู้ไร้ขีดจำกัด!

อันที่จริงเกมจูเทียนนั้นมีบั๊กอยู่ ในคำอธิบายแมตช์การแข่งขันระบุไว้ว่า ต้องบรรลุสามวิถีหลุดพ้นเสียก่อนถึงจะได้รับ 'ตราประทับหลุดพ้น' ข้อมูลที่ฉู่ซิวได้รับจากเฮ่าเทียนในตอนแรกก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน

แต่ความจริงกลับไม่ได้เป็นแบบนั้น

เซ็ตติ้งการบรรลุสามวิถีหลุดพ้นเพื่อรับตราประทับนั้นมาจาก 'แพลนเนอร์ฉู่ซิว' มันคือสิ่งที่เขาวาดฝันไว้ และกลายมาเป็นกฎเกณฑ์ของโลกบรรพกาลหลังจากที่ถูกสร้างให้เป็นรูปธรรม

ทว่าการสร้างรูปธรรมครั้งแรกของเขากลับถูกสั่งระงับ เขาจึงหยิบ 'เจี้ยหยวน' ออกมา แล้วร่วมมือกับศิษย์ของตัวเองสร้าง 'แดนต้นกำเนิด' ขึ้นมาแทน

ดังนั้น สามวิถีหลุดพ้นจึงเป็นแค่โปรเจกต์ที่ถูกพับเก็บไปแล้ว

ต่อให้ทำสำเร็จก็ไม่ได้รับตราประทับอยู่ดี และมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ว่าฉู่ซิวจะได้รับตราประทับหรือไม่ เพราะหลังจากบรรลุการหลุดพ้นวิถีสวรรค์และเปิดใช้งานความสามารถแรกของ 'ผู้ไร้ขีดจำกัด' เขาก็สามารถรับ 'ตราประทับหลุดพ้น' ได้ทุกเมื่อตามต้องการ

ส่วนเรื่องที่ว่าแท้จริงแล้วตราประทับหลุดพ้นคืออะไร ก่อนหน้านี้เขาเองก็เข้าใจผิดมาตลอด

เขาคิดว่าตราประทับหลุดพ้นก็คือตัวเขาเอง

คิดว่าอินสแตนซ์หงฮวงมีไว้เพื่อกระตุ้นพลังแห่งตราประทับให้ตัวเอง!

แต่ในความเป็นจริง แม้ตราประทับหลุดพ้นจะเป็นกุญแจของเกมจูเทียน แต่มันไม่ได้เป็นการปั๊มกุญแจเพื่อให้ไขเข้ากับแม่กุญแจที่ชื่อ 'เกมจูเทียน' ทว่ามันคือการสร้างแม่กุญแจขึ้นมาเพื่อให้เข้ากับกุญแจที่ชื่อ 'ฉู่ซิว' ต่างหาก!

แค่สลับลำดับก่อนหลัง ดูเหมือนจะไม่ต่างกันมากนัก แต่ความจริงแล้วมันต่างกันราวฟ้ากับเหว

อันที่จริง ฉู่ซิวไม่ใช่ตราประทับหลุดพ้น!

เขาคือตัวเขาเอง

เขาคือ 'ผู้ไร้ขีดจำกัด'!

"ผมควรจะคิดได้ตั้งนานแล้ว ของอย่างตราประทับจูเทียนมันไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติอยู่แล้ว จะเป็นไปได้ยังไงที่มันจะไม่มีต้นกำเนิด?" ฉู่ซิวกล่าวขึ้นอย่างตระหนักรู้

ทำให้โจวอู๋ซางที่อยู่ข้างๆ รู้สึกสงสัย

"หลังจากนายหลุดพ้นแล้ว ค้นพบอะไรอีกงั้นเหรอ?"

"ค้นพบความสามารถของตัวเองไงล่ะ!" ฉู่ซิวหัวเราะเบาๆ พลางควบแน่นตราประทับขึ้นมากลางฝ่ามือโดยตรง แล้วพูดว่า "เธอว่านี่คืออะไร?"

โจวอู๋ซางได้ยินดังนั้นก็หันไปมอง ก่อนจะชะงักงันไป

นั่นมันคือ 'ตราประทับหลุดพ้น'

ฉู่ซิวได้รับตราประทับหลุดพ้นแล้ว

ทว่าตราประทับนั้นไม่ได้มีอยู่แต่แรก แต่เป็นสิ่งที่ฉู่ซิวเพิ่งสร้างขึ้นมา... ใช่แล้ว ความสามารถแรกของผู้ไร้ขีดจำกัดก็คือ 'สร้างตราประทับ'

เขาสามารถสร้างตราประทับจูเทียนขึ้นมาได้โดยตรง ภายใต้เงื่อนไขที่ว่าไม่ต้องใช้ทรัพยากรใดๆ ไม่ต้องสูญเสียอะไร และไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทนใดๆ ทั้งสิ้น

ต่อให้เป็นตราประทับที่แปดหรือตราประทับที่เก้า เขาก็สามารถสร้างมันขึ้นมาได้ตามใจชอบ

ในความเป็นจริง แมคคานิคของตราประทับจูเทียนและกฎเกณฑ์การสร้างตราประทับของเกมจูเทียน ล้วนมีต้นกำเนิดมาจากเขา เป็นระบบเกมที่หยิบยืมความสามารถของเขาไปใช้ ถึงได้มอบโอกาสให้เหล่าเพลเยอร์ได้รับตราประทับจูเทียน!

และในทางปฏิบัติ มันก็เหมือนกับลูกหลานลัทธิเต๋าที่บำเพ็ญวิถีเต๋า หรือศิษย์นิกายพุทธที่ศึกษาธรรมวิถี

เพลเยอร์ที่ครอบครองตราประทับทุกคน ล้วนเป็นลูกศิษย์ลูกหาของ 'ผู้ไร้ขีดจำกัด'

ตราประทับทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่ฉู่ซิวประทานให้!

เพียงแต่ก่อนหน้านี้ตัวเขาเองก็ไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเท่านั้น!

"นายถึงกับสร้างตราประทับจูเทียนได้เลยเหรอ?" โจวอู๋ซางถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย เธอพูดขึ้นว่า "ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า แค่นายต้องการ นายก็สามารถผลิตเพลเยอร์ขั้น 19 จำนวนมากได้ทุกเมื่อเลยน่ะสิ?"

ฉู่ซิวพยักหน้ารับคำ

ก่อนจะกล่าวต่อว่า "ไม่ใช่แค่นั้นนะ! ถึงเส้นทาง 'สามวิถีหลุดพ้น' ของอินสแตนซ์หงฮวงจะเป็นโปรเจกต์ที่ถูกพับไปแล้ว แต่ถ้าผมสร้างตราประทับหลุดพ้นขึ้นมา แล้วใส่มันเข้าไปในนั้น มันก็จะกลายเป็นเส้นทางแห่งการหลุดพ้นที่แท้จริง!"

พูดจบ เขาก็สะบัดมือใหญ่ สร้างตราประทับขึ้นมา 9,999 ชิ้นรวด แล้วโยนพวกมันเข้าไปในวิถีสวรรค์หงฮวงโดยตรง

ทำเอาหลินเป่ยเสวียนที่กำลังผสานวิถีสวรรค์อยู่ถึงกับช็อกตาตั้งไปในพริบตา

"เชี่ย ตราประทับหลุดพ้นหมื่นชิ้น ฉู่ซิว นี่แกคิดจะทำบ้าอะไรวะเนี่ย?"

"ไม่ได้จะป่วนอะไรหรอก ต่อไปอินสแตนซ์หงฮวงนี้ ก็เปิดให้เป็นอินสแตนซ์ถาวรไปเลยแล้วกัน!" ฉู่ซิวกล่าว "เข้าออกได้ทุกเมื่อ บำเพ็ญเพียรสำเร็จเมื่อไหร่ก็รับ 'ตราประทับหลุดพ้น' ไปได้เลย!"

เรื่องนี้ยิ่งทำให้หลินเป่ยเสวียนงงเป็นไก่ตาแตกเข้าไปใหญ่

"ของอย่างตราประทับหลุดพ้น มันควรจะมีแค่ชิ้นเดียวสิวะ ทำไมถึงกลายเป็นการผลิตจำนวนมากไปได้ล่ะ? เขาว่ากันว่ายิ่งเป็นของระดับสูงก็ยิ่งได้มายากไม่ใช่เหรอ?"

สำหรับเรื่องนี้ ฉู่ซิวเพียงแค่ส่ายหน้า

"ระดับต่ำกว่าหลุดพ้น ถึงจะถูกจำกัดด้วยสามัญสำนึก แต่ระดับเหนือหลุดพ้นนั้น ไร้ซึ่งข้อจำกัดใดๆ!"

การหลุดพ้นคืออะไร?

แน่นอนว่ามันคือการหลุดพ้นจากพันธนาการทั้งปวง!

ฉู่ซิวสามารถแย่งชิงพรสวรรค์ของคนอื่นมาได้แท้ๆ แต่ทำไมเขาถึงไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย?

ก็เพราะมันไม่มีความหมายน่ะสิ

ยกตัวอย่างเช่น พรสวรรค์ 'ร่างแยกอนันต์' ของจางเซี่ยน หลังจากพัฒนาจนถึงขีดสุดแล้ว เขาสามารถแยกร่างออกไปได้อย่างไร้ขีดจำกัดในมิติและเวลาที่แตกต่างกัน

ดูเหมือนว่าเขาจะสามารถขยายจำนวนร่างแยกของตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

แต่ทว่า ฉู่ซิวไม่จำเป็นต้องมีร่างแยก เขาสามารถเมินเฉยต่อกฎเกณฑ์แห่งมิติและเวลา แล้วไปปรากฏตัวในทุกสถานที่ได้พร้อมๆ กันโดยตรง ทำให้ต่อให้อีกฝ่ายจะแยกร่างออกมาเป็นอนันต์ แต่ทุกร่างแยกก็ยังคงต้องเผชิญหน้ากับเขาอยู่ดี

นี่แหละคือการหลุดพ้น

ไม่ว่าระดับต่ำกว่าหลุดพ้นจะแข็งแกร่งแค่ไหน ต่อให้เป็นฉู่ซิวในอดีตที่ครอบครอง 'สองมหากายธรรม' อันที่จริงก็ไม่สามารถต่อสู้ข้ามขั้นได้ เพราะผู้หลุดพ้นนั้นไร้ขีดจำกัดในทุกๆ ด้าน

มีเพียงลำดับชั้นตัวตนเท่านั้นที่จะสามารถสะกดข่มผู้หลุดพ้นได้

"พละกำลังอนันต์ ธรรมวิถีอนันต์ จุดสูงสุดของการหลุดพ้นนี้ ช่างทรงพลังเสียจริง!" ฉู่ซิวสัมผัสได้ถึงพลังของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยอย่างสงสัย "แต่ถ้าก้าวไปอีกขั้น ระดับนิรันดรผมยังพอเข้าใจได้ เพราะผู้หลุดพ้นยังคงถูกสะกดข่มด้วยลำดับชั้นตัวตนจนถูกฆ่าตายได้ แต่เหนือระดับนิรันดรขึ้นไป เขตแดนสุดขั้วแห่งพละกำลัง จุดสูงสุดแห่งธรรมวิถี มันคือขอบเขตแบบไหนกันแน่?"

พลังของผู้หลุดพ้นนั้นยิ่งใหญ่ไร้ขีดจำกัดแล้ว

หรือจะบอกว่านี่ยังไม่ใช่จุดสูงสุดอีกงั้นเหรอ?

"เอ่อ ฉันคิดว่ามันน่าจะเป็น 'ลำดับชั้นตัวตนอนันต์' นะ!" โจวอู๋ซางกล่าว "พลังอนันต์ของนาย มันก็แค่พละกำลังที่ไร้ขีดจำกัด จุดสูงสุดของมันก็คือกำลังสยบหมื่นวิถี แต่นายทำลายมันได้ ธรรมวิถีก็ยังคงดำรงอยู่ ทว่าเขตแดนสุดขั้วแห่งพละกำลัง น่าจะเป็นการใช้กำลังทำลายแนวคิดของธรรมวิถีได้จากรากฐาน จากลำดับชั้นตัวตนเลยต่างหาก!"

พูดจบเธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ "จุดสูงสุดแห่งหมื่นวิถีก็เช่นเดียวกัน!"

"เพราะงั้น ปลายทางของการบำเพ็ญเพียร ก็ยังคงเป็นการปะทะกันของแนวคิดสินะ?"

"ฉันถึงขั้นพอจะเข้าใจแนวคิดของ 'จุดสูงสุดขั้นซูเปอร์อัลติเมต' แล้วล่ะ!" โจวอู๋ซางกล่าว "นั่นคือการเบ่งบานถึงขีดสุดของ 'มรรคา' ส่วนบุคคล เมินเฉยต่อแนวคิด เมินเฉยต่อลำดับชั้นตัวตน ใช้ตัวเองสะกดข่มทุกสรรพสิ่ง เข้าแทนที่ทุกสรรพสิ่ง และพลิกผันทุกความเป็นไปไม่ได้!"

สิ้นเสียงของเธอ กลิ่นอายพลังของเธอก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างฉับพลัน ถึงกับบรรลุการหลุดพ้นวิถีปฐพีแล้ว!

และในตอนนี้นี่เอง ฉู่ซิวก็ค้นพบว่า โจวอู๋ซางไม่ใช่ 'ผู้สร้างสรรค์' หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เธอไม่ได้เป็นแค่ผู้สร้างสรรค์เท่านั้น

แหล่งที่มาของความเข้าใจ ส่วนหนึ่งมาจากพรสวรรค์ผู้สร้างสรรค์ แต่อีกส่วนหนึ่ง ความจริงแล้วมาจากการผูกมัดระดับลึกกับตัวเขา

เป็นการหยิบยืมความสามารถบางส่วนของผู้ไร้ขีดจำกัดไปใช้

นอกจากการสร้างตราประทับแล้ว นั่นคือความสามารถสุดโกงอีกอย่างหนึ่งของผู้ไร้ขีดจำกัด เรียกว่า 'การเรียนรู้สรรพสิ่ง' เป็นชื่อที่แสนจะธรรมดา ไม่ได้ฟังดูเท่หรูหรา หรือแม้แต่ไม่มีแนวคิดเฉพาะตัวด้วยซ้ำ

แต่ในความเป็นจริง นั่นคือจุดสูงสุดของพรสวรรค์และเทพวิชาของเผ่ามนุษย์ และเป็นรากฐานที่ทำให้มนุษย์แตกต่างจากสัตว์

เมื่อมันถูกพัฒนาให้กลายเป็นพรสวรรค์ มันจึงแข็งแกร่งยิ่งกว่า 'ผู้สร้างสรรค์' เสียอีก

ผลลัพธ์ของมันก็คือ: การเรียนรู้มรรคาและหลักการทั้งหมด!

"การสร้างตราประทับ และความเข้าใจระดับอัลติเมต จู่ๆ ตอนนี้ผมก็ชักจะสงสัยขึ้นมาแล้วสิ ว่าความสามารถที่สามของผู้ไร้ขีดจำกัด มันคืออะไรกันแน่!" ฉู่ซิวพูดพลางเร่งวิวัฒนาการ

ไม่นานนัก โลกหงฮวงก็ก้าวเข้าสู่ 'ยุคปัจจุบัน' แตกแขนงออกเป็นจักรวาล และท้ายที่สุดก็วิวัฒนาการจนเกิดเป็นโลก วิถีมนุษย์ปรากฏ เทคโนโลยีเจริญรุ่งเรือง

"เอ๊ะ ทำไมที่นี่ถึงวิวัฒนาการจนมีผมโผล่มาอีกคนล่ะ? หายตัวไปในช่วงเวลาที่ผม 'ข้ามมิติ' แล้วให้ผมที่มายังอินสแตนซ์หลุดพ้นเข้ามาแทนที่เขา นี่คือสิ่งที่ 'เขาคนนั้น' ทิ้งเอาไว้อีกแล้วงั้นเหรอ?" ฉู่ซิวพบว่า ตัวเองถึงกับ 'กลับมา' แล้ว!

ส่วนโจวอู๋ซางก็มองสำรวจห้องเช่าซอมซ่อของฉู่ซิวด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอยกมือปิดปากหัวเราะพลางพูดว่า "ก่อนข้ามมิติ นายรันทดขนาดนี้เลยเหรอ?"

คอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง เตียงหนึ่งหลัง เสื้อผ้าหนึ่งชุด ชามหนึ่งใบ

นั่นมันไม่ใช่ความจนระดับธรรมดาแล้ว

"ช่วยไม่ได้นี่นา ก่อนข้ามมิติผมทำงาน 'ปั้นโมเดล 3D' เดิมทีก็อาศัยการออกแบบตัวละครการ์ตูนหนุ่มหล่อสาวสวยประทังชีวิตไปวันๆ แต่พอเอไอ (AI) บูมขึ้นมา ก็ทำเอาผมแทบจะตกงาน แค่ไม่หิวตายก็ดีแค่ไหนแล้ว!" ฉู่ซิวกล่าว

เมื่อได้ยินดังนั้น โจวอู๋ซางก็เลิกหัวเราะ

ก่อนจะพูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า "ฉันคิดว่า ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่า 'เขาคนนั้น' ทิ้งอะไรไว้ให้นาย!"

เรื่องนี้ทำให้ฉู่ซิวรู้สึกสงสัย

"อะไรล่ะ?"

"ความรักไง!"

ฉู่ซิว: "???"

ทันใดนั้น สายตาที่เขามองโจวอู๋ซางก็เปลี่ยนเป็นหื่นกามขึ้นมาทันที เขาพูดว่า "ทำที่นี่ ก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบนะ!"

โจวอู๋ซาง: "..."

"นายคิดลึกไปถึงไหนเนี่ย?" เธอถลึงตาใส่ฉู่ซิว ก่อนจะพูดว่า "ฉันหมายถึง 'ความรัก' ที่มีต่อตัวละครที่ตัวเองสร้างขึ้นมา ความศรัทธาที่มีต่องานของตัวเองต่างหากล่ะ!"

คำพูดนี้ทำเอาฉู่ซิวถึงกับชะงักไป

ก่อนจะกล่าวว่า "การบำเพ็ญเพียร แท้จริงแล้วก็คือการขัดเกลาจิตใจ! ผมไม่จำเป็นต้องกลายเป็นเขา แต่ถ้าอยากจะก้าวไปให้ถึงระดับเดียวกับเขา ที่นี่ก็มีเส้นทางสายหนึ่งอยู่จริงๆ!"

เพียงแค่เดินซ้ำรอยเส้นทางเดิมในอดีต ฉู่ซิวก็สามารถบรรลุการหลุดพ้นวิถีมนุษย์ได้

หรืออาจจะไปไกลกว่าการหลุดพ้นด้วยซ้ำ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขากลับส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ผมไม่ใช่คนที่ชอบเดินตามรอยเดิมของใคร ตอนนี้ผมแค่รู้สึกว่า ห้องเช่านี้มันก็ไม่เลวเลยนะ!"

(จบบทที่ 400)