บทที่ 28 ลุกขึ้นต่อต้าน

ฟางเหมิงตกลงที่จะให้เกาเถิงมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน

เพื่อนคือการพึ่งพาซึ่งกันและกันแล้วแข็งแกร่งขึ้นพร้อมกัน

เนื่องจากเกาเถิงไม่มีแรงจูงใจในการฝึกฝนเธอจึงต้องช่วยเหลือ เช่นเดียวกันเกาเถิงก็ต้องคอยฝึกฝนกับเธอ

ทั้งสองขับรถไปบ้านเกาเถิงเพื่อขนสัมภาระ

นี่เป็นการมาบ้านผู้ชายครั้งแรกของฟางเหมิง

เธอมองไปรอบๆแล้วพูดกับเกาเถิงที่กำลังเก็บเสื้อผ้าของเขาว่า "ฉันไม่คาดคิดว่าบ้านของนายจะสะอาดขนาดนี้นึกว่าห้องจะเละเทะซะอีก"

"ไม่ใช่ว่าฉันจัดห้องนะแต่พื้นที่มันน้อยส่วนใหญ่ก็อยู่แต่บนเตียงเพื่อฆ่าเวลา..."

ฟางเหมิงไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดที่เหลือ เธอเอาแต่คิดอะไรบางอย่างในใจของเธอ

"อยู่บนเตียง...เพื่อฆ่าเวลา..."

"ฉันหมายถึงเล่นเกม เธอคิดอะไรอยู่"

ฟางเหมิงหันศีรษะไปข้างหนึ่งแล้วพึมพำ “งั้นหรอ”

เกาเถิงรู้สึกผิดหวัง "ฉันไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่สวยและดูบริสุทธิ์อย่างเธอจะคิดเรื่องแบบนี้"

ฟางเหมิงไอเบาๆแล้วเปลี่ยนเรื่อง "นายอยู่คนเดียวงั้นเหรอ? พ่อแม่ของนายอยู่ที่ไหนล่ะ?"

"พวกท่านจากโลกนี้ไปนานแล้ว"

เมื่อเจ้าของร่างเดิมนั่นเมืออายุได้สิบขวบพ่อแม่ของเขาถูกฆ่าตายในการต่อสู้ของผู้มีความสามารถและเขาก็อาศัยอยู่ตามลำพังตั้งแต่นั้นมา

"เอ่อ…ฉันขอโทษ"

ฟางเหมิงรีบขอโทษ

"บางทีคำขอโทษอาจจะช่วยอะไรไม่ได้ หากคำขอโทษใช้ได้ในทุกสถานการณ์ทำไมต้องมีสำนักงานความมั่นคง?"

ฟางเหมิงหัวเราะแห้งๆแล้วเปลี่ยนเรื่อง "แล้ว... เพื่อนของนายล่ะ? นายจะไปบอกพวกเขาว่าจะย้ายหรือเปล่าเผื่ออนาคตพวกเขามาหานายแล้วไม่เจอ"

"ฉันร่างกายอ่อนแอและป่วยมาตั้งแต่เด็กจึงไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนด้วยเพราะกลัวฉันจะแพร่เชื้อโรค"

ฟางเหมิง "..."

เธอพูดไม่ออก

"จริงๆแล้วพอโตขึ้นและคิดดูดีๆความกลัวที่จะถูกแพร่เชื้อโรคจากฉันนั้นคงเป็นข้อแก้ตัว ต้องเป็นเพราะว่าฉันเก่งเกินไปจนทำให้พวกเขาอิจฉาและไม่อยากเป็นเพื่อนด้วยอย่างแน่นอน"

"ใช่แล้วนายพูดถูก" ฟางเหมิงเห็นด้วย “นายทั้งหล่อ แข็งแกร่ง ฉลาด มีไหวพริบและเด็ดเดี่ยวจึงเป็นเรื่องปกติที่ทุกคนจะอิจฉา”

ฟางเหมิงเริ่มอวยเกาเถิง

ยิ่งเกาเถิงฟังมากเท่าไรสีหน้าของเขาก็ยิ่งจริงจังมากขึ้นเท่านั้น เขาต้องหยุดฟางเหมิง"หากเธอยังพูดอยู่แบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะขนสัมภาระเสร็จกัน"

หลังจากขนสัมภาระมาไว้ที่วิลล่าเกาเถิงได้ทำความสะอาดห้องนอนใหม่จนเรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องนอน

ในเวลานี้ฟางเหมิงกำลังทำอาหารอยู่ในครัว

เกาเถิงเดินไปและเห็นว่ามีอาหารมากมายวางอยู่บนโต๊ะแล้ว

เนื้อแกะนึ่ง อุ้งเท้าหมีนึ่ง หางกวางนึ่ง เป็ดย่าง ไก่ย่าง ห่านย่าง เป็ดตุ๋น...

เพื่อฉลองการเลื่อนระดับของทั้งสองคน

มาอยู่ฟรีแล้วมื้อนี้ยังกินฟรีอีกด้วย

"เอาล่ะ ตอนนี้เธอรับบทเป็นแม่และภรรยาสินะ?"

ฟางเหมิงหันหัวของเธอและจ้องมองไปที่เกาเถิง จากประสบการณ์ที่ผ่านมาในช่วงไม่กี่วันมานี้บอกเธอว่าอย่าพยายามตอบโต้

เธอระบายความไม่พอใจด้วยการตีหม้อเหล็กจนเกิดประกายไฟลุกออกมา

เกาเถิงรู้สึกเบื่อเล็กน้อยจึงเปิดทีวี

บังเอิญจริงๆนี่เป็นรายการที่ฉันดูไม่กี่วันก่อน

พิธีกรหญิงแต่งหน้าเบาๆในชุดสีดำผมสั้นเรียบร้อยและดูมีบุคลิก

"เมื่อวานนี้สำนักงานความมั่นคงได้ทำลายสถานที่ผลิตยาปลอมในภูเขาจิ่วหลงและได้ค้นพบยาชื่อ 'ยาเลือดคลั่ง'

ยาตัวนี้สามารถเพิ่มความสามารถสัมพันธ์ได้ในช่วงเวลาสั้นๆแถมยังเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่ผู้ที่กินมันไปอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม 'ยาเลือดคลั่ง' เป็นยาเสพติดที่อันตรายมากหากใช้ยาตัวนี้เป็นเวลานานมันจะทำลายระบบประสาทส่วนกลางอย่างรุนแรงทำให้สมองเกิดความเสียหายอย่างถาวรและไม่สามารถรักษาได้อีก

คุณหม่าคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้? คุณคิดว่าสิ่งนี้จะมีผลกระทบอะไรบ้าง?"

คุณหม่าเหมือนชายผู้สง่างามแต่กลับมีรอยคล้ำใต้ตาดำเป็นอย่างมาก เขาดูไม่สบอารมณ์และดูเหนื่อยมาก

"ผมคิดว่านี่เป็นโอกาส"

เครื่องหมายคำถามปรากฏบนหัวของพิธีกรหญิงและเธอก็พูดด้วยความงุนงง "โอกาสเหรอคะ?"

"ใช่ โอกาส!"

คุณหม่าอดไม่ได้ที่จะยืนขึ้นด้วยสีหน้าตื่นเต้น

"เป็นเวลานานแล้วที่ผู้มีความสามารถที่มีความสัมพันธ์ต่ำได้รับการปฏิบัติอย่างไม่ยุติธรรมและไม่ว่าพวกเขาจะพยายามหนักแค่ไหนก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตในอนาคตของพวกเขาได้ หากพูดตรงๆการเป็นทาสของสำนักงานความมั่นคงนั้นเลวร้ายกว่าประชาชนที่เป็นคนธรรมดาเสียอีก"

พิธีกรหญิงงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นกับแขกรับเชิญอีกแล้ว

ทำไมถึงทำตัวเหมือนคนบ้าอีกคน?

คุณหนิวที่ถูกสัมภาษณ์เมื่อไม่กี่วันก่อนถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลจิตเวชหลังจากรายการถูกระงับเธอยังได้ยินเขาตะโกนว่า"วางระเบิดถนนหลิวฮุน ฆ่าขยะ ขยะ และมะเร็งให้หมด" ทุกวัน

เกาเถิงตระหนักได้ว่ามีบางสิ่งผิดปกติ ก่อนที่รายการจะชวนแขกรับเชิญมานั้นทีมงานต้องตรวจสอบรายละเอียดล่วงหน้าอย่างแน่นอนและคงไม่เชิญใครมาในรายการมั่วๆ แม้แต่รายการบางอย่างหรือวาไรตี้ทั้งหมดก็ล้วนเป็นของปลอมและเตรียมกันมา

แล้วจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดในรายการได้อย่างไร?

พิธีกรหญิงไอและขยิบตาให้กับคนอื่นๆซึ่งหมายความว่าเผือมีบางอย่างผิดปกติ ให้ทุกคนเตรียมพร้อมสำหรับการหยุดรายการตลอดเวลา

"คุณหม่าคำพูดของคุณรุนแรงไปหรือเปล่า? สิ่งที่สำนักงานความมั่นคงต้องการคือสร้างสังคมที่เท่าเทียมกับทุกคน..."

"อย่าไปเชื่อพวกมันเลย!" อาจารย์หม่าโบกมือแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "สังคมที่ทุกคนเท่าเทียมกันจะไม่มีมีวันเป็นจริง เธอเป็นเด็กอนุบาลเหรอทำไมถึงเชื่อเรื่องไร้สาระจากพวกมัน?"

"ฉันคิดว่า……"

"ฉันคิดแล้ว เธอไม่ต้องคิดหรอก!"

คุณหม่าโบกมือเพื่อดึงดูดผู้ชมทุกคนที่ดูอยู่ "อย่างที่ผมบอกไปแล้วว่าการปรากฏตัวของ 'ยาเลือดคลั่ง' ถือว่าเป็นโอกาสสำหรับคนที่ไม่ใช่สมาชิกอย่างเป็นทางการของสำนักงานความมั่นคง

หากความสัมพันธ์ของคุณต่ำอนาคตนั้นมืดมนอย่างแน่นอนโดยเฉพาะคนที่มีความสัมพันธ์น้อยกว่า 10% นั้นแทบไม่ต่างจากคนธรรมดาทั่วไปเลย

การตายของคุณจะไม่ถูกยกย่องและจะไม่มีใครสนใจความพยายามของคุณ

ชีวิตของคุณก็เหมือนลูกโป่งที่ระเบิดเมื่อตกลงมาก็จมไปในโคลนเหมือนขยะที่ถูกมองข้ามและเหยียบย่ำ

พวกคุณทั้งโกรธ บ่น ไม่เต็มใจและต้องการออกจากสำนักงานความมั่นคงแต่ไม่สามารถทำอะไรได้

แต่ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว

สิ่งที่รอพวกคุณอยู่คือการไล่ตามความแข็งแกร่งที่โหยหา

ตอนนี้เป็นโอกาสของคุณที่จะต่อต้าน!

พวกคุณจะรออะไรอยู่อีก"

ทุกอย่างดูวุ่นวายแต่กลับไม่ถูกหยุดรายการและกล้องก็ถ่ายไปยังคุณหม่าที่ดูเหมือนคนบ้าเป็นพิเศษ

"เมื่อกิน 'ยาเลือดคลั่ง' พวกคุณจะไม่อ่อนแออีกต่อไปและจะได้รับความแข็งแกร่งที่ไม่เคยมีมาก่อน ในเมื่อเราพยายามแล้วแต่ถูกทอดทิ้งก็ต่อต้านซะ! ในเมื่อเราพยายามแล้วแต่ถูกทอดทิ้งก็ต่อสู้ซะ!!!"