บทที่ 22 นี้คือผลงานของฉัน

เกาเถิงตอนนี้ดูเหมือนว่าเขากำลังสนุกสนานกับการสังหารเป็นอย่างมาก

บางคนถูกพลังที่มองไม่เห็นทำให้ลอยขึ้นไปบนฟ้าและปล่อยให้ตกลงมา ภายในป่ามีเสียงกรีดร้องดังกังวาน

มีคนถูกเกาเถิงกระแทกด้วยพละกำลังจนกระเด็น อวัยวะภายในแตกกระจายและเสียชีวิตในทันที

บางคนก็ถูกพลังจิตบีบจนเป็นชิ้นเนื้อมนุษย์

มีความตายหลากหลายรูปแบบ เป็นโศกนาฏกรรมที่สุดแสนจะบรรยาย

"ไปลงนรกซะ!"

ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามดังขึ้นข้างหลังเขา

ลูกไฟขนาดใหญ่พุ่งเข้าหาเกาเถิง ลูกไฟลุกโชนและปล่อยความร้อนออกมา

เมื่อมันเข้าใกล้เกาเถิงก็มีคลื่นกระแทกอันทรงพลังระเบิดออกมาจากเขา ลูกไฟก็สลายไปในทันที

เศษเปลวไฟกระจัดกระจายไปตามสายลมอย่างรุนแรง บ้านไม้ที่อยู่แถวนี้ต่างก็ลุกเป็นไฟพร้อมกับควันหนาทึบ

เกาเถิงหันกลับไปมองชายตรงหน้า

ระดับ D อันดับที่ 12,873

ชายคนนี้มีผิวสีแดงและมีควันสีขาวออกมาเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะกิน "ยาเลือดคลั่ง" ไป

"ยาเลือดคลั่ง" นั้นเพิ่มความแข็งแกร่งขึ้นอย่างมากแต่เขายังอ่อนแออยู่ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาไม่กล้าจ้างผู้มีความสามารถมา

"ไปตายซะ"

เกาเถิงทำท่าทางจะยิง เขาเล็งไปที่หัวของชายคนนั้นแล้วยิงออกไปทำให้มีคลื่นกระแทกราวกับยิงปืนไรเฟิล

"ตูม"

ทันทีที่เขาพูดจบ หัวของชายคนนั้นก็ระเบิดเหมือนแตงโมโดยมีเลือดและเนื้อปลิวไปทุกที่

เกาเถิงเป่านิ้วชี้ของเขา

ปลาตัวเล็กพวกนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เหล่าคนที่ยังมีชีวิตอยู่พวกเขามองเกาเถิงอย่างตัวสั่นและไม่สามารถซ่อนความกลัวเอาไว้ได้

หนีเร็ว!

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของพวกเขาพร้อมกัน ทุกคนต่างก็วิ่งหนีไปยังทิศทางที่แตกต่างกันในทันทีซึ่งจะมีโอกาสรอดชีวิตมากขึ้น

น่าเสียดายที่พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับผู้มีความสามารถ

หลังจากวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวทุกคนก็ลอยขึ้นสูง

พวกเขาดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งแต่พลังนี้กลับจับพวกเขาเอาไว้แน่นขึ้นจนทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

เกาเถิงดูเหมือนจะไม่รีบร้อนที่จะฆ่าคนเหล่านี้ แต่ต้องการให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวและสิ้นหวังอย่างที่สุด

คนเหล่านี้ค่อยๆลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ

ร้องไห้ กรีดร้อง ดิ้นรน สิ้นหวัง

หนึ่งนาทีต่อมา เกาเถิงได้ปล่อยคนเหล่านั้นให้ร่วงหล่นมาอย่างแรง

มีเสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัว ทุกคนที่ตกลงมาเละเป็นชิ้นๆและมีกลิ่นเลือดโชยไปตามสายลม

"สุดยอดจริงๆ"

ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมสีขาวยืนอยู่หน้าประตูบ้านไม้ ถือถ้วยกาแฟในมือและมองเกาเถิงด้วยรอยยิ้ม

เกาเถิงขมวดคิ้ว ชายคนนี้ดูสงบอย่างไม่น่าเชื่อแถมเขายังเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีความสามารถอีกด้วย

"ฉันชื่อซุนยิงหมิง ก่อนมาทำงานที่นี่เมื่อก่อนฉันเป็นอาจารย์เคมีในโรงเรียนมัธยมปลายแห่งหนึ่ง"

ชายวัยกลางคนใช้ช้อนคนกาแฟและยิ้ม

เกาเถิงมองชายคนนั้นอย่างจริงจัง มีรอยแผลเป็นของมีดอยู่ที่ตาซ้ายของเขาและดูเหมือนตาข้างนั้นจะบอดอีกด้วย

มีแว่นตาสีดำอยู่บนจมูกของเขา แต่มันไม่สามารถซ่อนความเย็นชาและเศร้าโศกจากตาข้างขวาของเขาได้

เกาเถิงรู้สึกว่าซุนยิงหมิงเป็นอสรพิษที่เจ้าเล่ห์เหมือนเขา

"นายมาหาสูตรยาเลือดคลั่งหรือมาตามหาผู้หญิงคนนั้น?"

เกาเถิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งกับสูตรของ "ยาเลือดคลั่ง"

นี้มันเป็นเรื่องบังเอิญงั้นเหรอ?

ภารกิจในครั้งนี้คือการตามหาคน แต่ฉันกลับพบสถานที่สร้าง "ยาเลือดคลั่ง" โดยไม่ได้ตั้งใจ

จากการแสดงออกของเกาเถิง ซุนยิงหมิงก็ได้คำตอบในทันที

"มาตามหาผู้หญิงคนนั้นสินะ? ฉันคิดแล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้"

เขาจิบกาแฟแล้วพูดต่อ "เมื่อ 2 วันก่อน เจ้าพวกนั้นไปล่าสัตว์บนภูเขาและพาผู้หญิงคนนึงกลับมา ฉันบอกพวกเขาหลายครั้งว่าอาจมีปัญหาตามมาทีหลังได้แต่พวกเขากลับไม่ฟัง"

ซุนยิงหมิงถอนหายใจด้วยความทุกข์ "ฉันไม่เหมาะกับคนแบบพวกนี้เลยจริงๆ เมือครึ่งปีที่แล้วพวกเขารู้สึกเบื่อที่อยู่บนภูเขาจึงไปร้านเหล้าเพื่อดื่มสังสรรค์เมื่อเมาแล้วก็ได้เปิดเผยข้อมูลไปมากมาย

เมื่อข้อมูลหลุดออกไปฉันเลยบอกให้พวกเขาย้ายสถานที่ผลิตยาแต่ทุกคนกลับไม่เห็นด้วย จนสุดท้ายก็ทนความตื้อและการคัดค้านของฉันไม่ไหวจึงย้ายจากที่เดิมมา 5 กิโล

โชคดีที่ไม่มีใครเอาไปรายงานสำนักงานความมั่นคง

แต่ตอนนี้มันต่างออกไป "ยาเลือดคลั่ง" ได้รับการพัฒนาและเข้าสู่ตลาดได้สำเร็จ กองกำลังทั้งหมดในโลกนี้จะตกอยู่ในความบ้าคลั่ง พวกเขาจะต้องใช้วิธีการต่างๆเพื่อตามหาเราและเหตุการณ์เมื่อครึ่งปีก่อนอาจจะเป็นระเบิดเวลาก็ได้

แถมยังลักพาตัวผู้หญิงมาอีกด้วย เจ้าพวกนี้มีแต่เรื่องชั่วๆอยู่ในหัว"

ในขณะที่ซุนยิงหมิงพูดคำเหล่านี้เขาดูสงบและมีท่าทางมั่นใจมาก ดูเหมือนว่าสิ่งต่างๆจะไม่ง่ายอย่างที่คิด

"จะเป็นยังไงก็ช่างเถอะฉันไม่สนหรอกว่าพวกมันจะเป็นหรือตาย"

ซุนยิงหมิงโยนถ้วยกาแฟในมือทิ้ง ถอดแว่นตาออกและแตะรอยแผลเป็นที่น่ากลัวบนใบหน้าของเขา

"นายคงสงสัยสินะว่ารอยแผลเป็นนี้มาจากไหน….มันมาจากภรรยาของฉัน"

ซุนยิงหมิงถอนหายใจที่แว่นตาแล้วใช้เสื้อเช็ด และสวมมันด้วยรอยยิ้มก่อนจะพูดต่อ "อย่างที่เคยบอก ฉันเคยเป็นครูสอนเคมีในโรงเรียนมัธยมปลาย

ถึงแม้จะเป็นงานประจำที่มั่นคงแต่เมื่อเทียบกับประธานบริษัทใหญ่และเป็นรักแรกที่เธอไม่มีวันลืมจนฉันเทียบไม่ติด เธอเลยได้นอกใจฉัน

จนวันหนึ่งฉันจับเธอกับชู้ได้บนเตียง ในระหว่างที่ฉันทะเลาะกับชายคนนั้นอยู่เธอวิ่งเข้าไปในครัวและหยิบมีดมาแทงที่หน้าของฉัน

ในตอนนั้นฉันหมดสติและถูกส่งตัวไปโรงพยาบาล จนฟื้นขึ้นมาและถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาพยายามฆ่าและถูกจำคุกเป็นเวลา 10 ปี นายคิดว่าโลกใบนี้ยุติธรรมหรือเปล่า

ฉันตัดสินใจที่จะทำให้ไอ้สองตัวนั้นชดใช้ให้ได้

ดังนั้นฉันจึงมาหาคนเหล่านี้เพื่อให้พวกเขาเตรียมสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยและเหมาะสำหรับการวิจัย

เมื่อ "ยาเลือดคลั่ง" ได้รับการพัฒนาสำเร็จ ฉันจะสามารถร่วมมือกับกองกำลังใหญ่และจัดการพวกมันทั้ง 2 ตัวได้

อีกอย่างฉันได้ยินมาว่าตอนนี้ทั้งสองคนแต่งงานและมีลูกสาวคนหนึ่ง เป็นครอบครัวที่น่าอบอุ่นจริงๆ"

ซุนยิงหมิงเริ่มหัวเราะขณะที่เขาพูด รอยยิ้มนั้นน่ากลัวมากและเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

"นายอยากเข้ามาในบ้านแล้วดูหรือเปล่า? ข้างในนี้คือผลงานที่ฉันเป็นคนทำเอง"

ซุนยิงหมิงหันไปด้านข้างและเชิญเกาเถิง

เกาเถิงเหลือบมองเข้าไปในบ้านมีกล่องกระดาษแข็งที่มีคำว่า "เลือดคลั่ง" กองซ้อนกันอยู่

หากยาเหล่านี้ไหลเข้าสู่ตลาดคงไม่สามารถจินตนาการถึงผลที่ตามมาได้

ทันใดนั้นเอง!!

เกาเถิงมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในใจ ราวกับว่ามีอันตรายกำลังใกล้เข้ามา

เขาส่ายหัวและปฏิเสธความตั้งใจดีของซุนยิงหมิง "ไม่ ฉันมีบางอย่างที่ต้องรีบทำ ฉันขอตัวก่อน"

หลังจากพูดจบ เขาก็รีบวิ่งไปอย่างรวดเร็วยังที่ฟางเหมิงอยู่

หลังจากวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงนกป่าร้องและสายฟ้าแลบสว่างวาบอยู่ในป่า

เกาเถิงรู้สึกถึงความตื่นตระหนกอย่างรุนแรงจากภายในป่า ทักษะ[การรับรู้อันตราย]นั้นได้เตือนอย่างรุนแรงซึ่งทำให้เกาเถิงขนลุกเหมือนมีลมเย็นพัดผ่านเขาไป

"แย่แล้ว!"

เกาเถิงตัดสินใจทันที เขารีบวิ่งไปที่ซุนยิงหมิงจับคอเสื้อของเขา และมองดูป่าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ซุนยิงหมิงยิ้มแล้วพูดว่า "เพื่อนของนายอยู่ที่นั่นสินะ? นายจะไม่จะไปช่วยเหรอ?"

"ตอนนี้ฉันควรช่วยตัวเองให้รอดก่อนและหุบปากซะ!"