บทที่ 1 นายเป็นคนที่เสี่ยงอันตรายที่สุดในชั้นเรียนของเรา

“เกาเถิง ในช่วงไม่กี่วันขณะที่นายกำลังพักฟื้นอยู่ที่บ้าน มีชายอีกคนจากโรงเรียนของเราถูกฆ่า เมื่อพบศพก็เหลือเพียงร่างกายเท่านั้นส่วนหัวถูกตัดหายไป ฉันได้ยินมาว่าคนที่ถูกฆ่าทั้งหมดเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหล่าและนายเป็นคนที่เสี่ยงอันตรายที่สุดในชั้นเรียนของเรา”

เกาเถิงกำลังงุนงงขณะได้ยินเสียงคนพูด เขาลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องที่ไม่คุ้นเคย

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ฉันอยู่ที่ไหนกัน?

ความทรงจำที่ไม่รู้จักมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเขา กลายเป็นว่าเขาได้เดินทางมายังโลกที่มีพลังวิเศษ!

แต่เจ้าของร่างเดิมที่มีชื่อเดียวกันกับเขานั้นเป็นคนธรรมดาที่ไม่ได้ปลุกความสามารถ

เนื่องจากมีร่างกายไม่แข็งแรง เขาจึงต้องพักฟื้นที่บ้าน

แต่ดันเกิดการฆาตกรรมในโรงเรียนซึ่งมีนักเรียนเสียชีวิต 2 คน!

“ถ้านายไม่ปลุกความสามารถก่อนที่จะกลายเป็นผู้ใหญ่ ความเป็นไปได้ในการปลุกความสามารถของนายในอนาคตนั้นก็จะมีน้อยมาก ในโลกที่อันตรายเช่นนี้การเป็นคนธรรมดาแทบไม่มีโอกาสรอดชีวิตเลย”

เกาเถิงหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

“เกาเถิง ฆาตกรก่ออาชญากรรมนอกโรงเรียน นายต้องปกป้องตัวเองให้ดีนะ”

จู่ๆเด็กสาวในสายก็พูดออกมา เกาเถิงกลับมามีสติอีกครั้ง ดวงตาของเขามองไปที่หน้าจอและพบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ในโทรศัพท์

“ยังไงก็เถอะ นายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”

“เราไม่เคยแลกเปลี่ยนหมายเลขโทรศัพท์กัน ฉันอายเกินกว่าจะคุยกับนายตอนอยู่ที่ในโรงเรียน”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของหญิงสาวก็เริ่มแปลกประหลาดราวกับระงับความตื่นเต้นในใจไว้ไม่ได้

เกาเถิงขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าสิ่งต่างๆมันคงไม่ง่ายอย่างนั้น

“นายคิดว่ามันแปลกรึเปล่า?”

“อยากรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงมีเบอร์ติดต่อของนายได้?”

ทันใดนั้นหญิงสาวก็หัวเราะ และเสียงหัวเราะก็ประหลาดขึ้น

“ก็เพราะ...ฉันเป็นฆาตกรคนนั้นยังไงล่ะ”

เสียงหัวเราะนี้ดังมาจากนอกประตูห้องนั่งเล่น เกาเถิงลุกขึ้นจากเตียงทันที เหงื่อไหลออกมาจากใบหน้าด้วยความหวาดกลัวเพราะเขาอ่อนแอเกินไป

สมรรถภาพทางกายของเจ้าของร่างเดิมนั้นช่างอ่อนแอมาก

“เพื่อนร่วมชั้นเกาเถิง อีกไม่นานเราคงได้พบกัน ฮ่าฮ่าฮ่า...”

ด้วยเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่ง ประตูก็ถูกมีดคมๆ ฟาดลง และไม้ที่หักก็ปลิวไปรอบๆ

“เพื่อนร่วมชั้นเกาเถิง…นายอยู่ไหนน่ะ? อยู่ในห้องนี้หรือเปล่า?”

หญิงสาวยืนเขย่งปลายเท้ายกกระโปรงขึ้นและปรากฏตัวนอกห้องนอนโดยการหมุนตัวและกระโดด

เธอมองเกาเถิงด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าอ้วนกลมของเธอ

เมื่อเห็นใบหน้านี้ เกาเถิงก็หน้าซีดลง ตอนนี้เขาอ่อนแอและไม่มีความสามารถในการต่อต้านเธอเลย

ทันใดนั้น เสียงเครื่องจักรก็ดังขึ้นในหัวของเขา

【คุณได้รับความสามารถ: พลังจิต】

【คุณสามารถตรวจสอบอันดับความแข็งแกร่งทั้งหมดของผู้ที่มีความสามารถได้】

เกาเถิงรู้สึกตื่นเต้นทันที!

ในที่สุดมันก็มาแล้ว!

ขณะนั้นเอง พลังเวทย์มนตร์ที่อธิบายไม่ได้ก็พุ่งออกมาจากร่างกายของเขา

เขาไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป แต่เป็นผู้มีความสามารถที่ปลุกพลังวิเศษขึ้นมาแล้ว!

เกาเถิงไม่ตื่นตระหนกอีกและเขาก็สงบสติอารมณ์ลงได้

เขามองดูใบหน้าของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยข้อบกพร่องและความทรงจำเกี่ยวกับบุคคลนี้ก็เข้ามาในหัวโดยอัตโนมัติ

“ฉันจำเธอได้ เธอคือเฟิงหมิน”

"นายจำฉันได้ด้วยเหรอ?!"

เฟิงหมินตื่นเต้นมาก แก้มของเธอแดงอย่างผิดปกติ เธออดไม่ได้ที่จะก้าวไปหาเกาเถิงสองสามก้าว

“เฮ้ เกาเถิง เรามาเป็นเพื่อนกันไหม?”

“ฉันชอบนายจริงๆ!”

“ไม่ เธอน่าเกลียดเกินไป”

เกาเถิงปฏิเสธอย่างเย็นชา

ใบหน้าของเฟิงหมินแข็งทื่อทันที ดวงตาของเธอมืดลงและเธอก็กัดฟันก่อนพูดว่า "ทำไมล่ะ?”

ทำไมพวกนายถึงปฏิเสธฉัน?

มีอะไรผิดปกติกับฉันกัน?

“เพราะเธอน่าเกลียด”

“…”

“ไม่เพียงแค่เธอจะน่าเกลียดเท่านั้น เธอยังใจร้ายอีกด้วย”

“คนพวกนั้นไม่อยากเป็นเพื่อนกับเธอ ดังนั้นเธอจึงฆ่าพวกเขาและเก็บหัวของพวกเขาไว้เป็นของสะสมสินะ ฉันไม่เคยเห็นใครน่าขยะแขยงเท่าเธอมาก่อน มันทำให้ฉันอยากจะอ้วกเลย!”

“พอได้แล้ว!”

เฟิงหมินตะโกนด้วยใบหน้าดุร้าย เธอมองเกาเถิงด้วยความโกรธแค้น "ในเมื่อนายเกลียดฉันก็จงตกนรกไปซะ!"

แขนขวาของเธอกลายเป็นดาบอันแหลมคมทันที จากนั้นเธอก็ฟันตรงไปที่คอของอีกฝ่าย

เกาเถิงไม่ได้ตื่นตระหนกเลย ไม่กี่วินาทีต่อมาคลื่นลมกระแทกก็ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง

เฟิงหมินคล้ายถูกชนด้วยรถไฟความเร็วสูง เธอกระเด็นออกไปราวกับสายป่านแล้วกระแทกกำแพงอย่างแรงจนกระอักเลือดออกมา

“.. เป็นไปได้ยังไง?”

ใบหน้าของเฟิงหมินเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

“นายก็เป็นผู้มีความสามารถเหมือนกันเหรอ?”

เกาเถิงยิ้มเบาๆ “ไม่อย่างนั้นทำไมเธอถึงคิดว่าฉันยังสงบนิ่งได้อยู่ล่ะ?”

เขายังสามารถมองเห็นความแข็งแกร่งเฉพาะเจาะจงของเฟิงหมินได้อีกด้วย แถมยังมีข้อมูลต่างๆปรากฏขึ้นเหนือหัวเธอเหมือนกับเครื่องตรวจวัดพลังการต่อสู้ในดราก้อนบอล

คลาส D อันดับที่ 64538

ส่วนตัวเขาเป็นอันดับที่ 64520 ในคลาส D ความแข็งแกร่งของเขาก็ถือว่าดีกว่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แม้การจัดอันดับความแข็งแกร่งโดยรวมอาจไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่ แต่ก็สามารถใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงได้

“เธอเลือกผิดคนแล้ว ฉันไม่ใช่คนที่เธอสามารถฆ่าได้ง่ายๆหรอกนะ”

หลังจากที่เขาพูดจบ วัตถุในห้องก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากนั้นเหมือนถูกดึงดูดด้วยพลังที่มองไม่เห็น พวกมันทั้งหมดยิงไปทางเฟิงหมิน

เฟิงหมินกลืนเลือดกลับเข้าไปรีบโบกมืออันแหลมคมตัดโต๊ะ เก้าอี้ โคมไฟ พัดลม...และสิ่งของทุกชนิดเป็นชิ้นๆ

เศษสิ่งของเหล่านั้นลอยขึ้นมาอีกครั้ง พุ่งเข้าไปหาเธอราวกับสายฝน

เฟิงหมินเพิ่งปลุกความสามารถของเธอเมื่อไม่นานมานี้ เธอยังไม่มีทักษะในการใช้ความสามารถนั้นมากนัก ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถรับมือกับการโจมตีของเกาเถิงได้และร่างกายของเธอก็ถูกแทงจนกลายเป็นเม่น

“ทำไมนายถึงได้ใจร้ายกับฉันขนาดนี้”

ดวงตาของเฟิงหมินเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ร่างกายของเธอกระตุกสองสามครั้งก่อนล้มลงกับพื้น

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ขยับแล้วเกาเถิงก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ เขาใช้พลังส่วนสุดท้ายในร่างกายควบคุมเศษชิ้นส่วนที่แหลมคมและยิงมันเข้าไปในสมองของเฟิงหมิน

“ในที่สุดก็จบลงสักที”

เกาเถิงทรุดตัวลง ดวงตาของเขาเริ่มมืดบอด

หลังจากใช้ความสามารถไปเพียงสิบวินาที เขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

“ไม่อยากจะเชื่อว่าฉันสามารถจัดการเธอได้ภายใน 10 วินาที ตอนนี้ฉันถือว่าเป็นผู้ปลุกพลังแล้ว”

เกาเถิงเอามือปิดหน้าและบรรยากาศอันน่าเศร้าก็ปกคลุมทั่วทั้งห้อง

“ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้น”

ทันใดนั้นเสียงเกียจคร้านก็ดังขึ้นในห้อง

เกาเถิงหันไปมองและเห็นคนแปลกหน้าที่แต่งตัวสบายๆ

เขาสวมเสื้อยืดสีขาวหลวมๆกางเกงหลวมๆ และใส่รองเท้าแตะ เขาดูเหมือนชายวัยกลางคนธรรมดาๆ

อย่างไรก็ตาม ข้อมูลที่แสดงบนหัวของเขาคืออันดับที่ 50 ของคลาส B

“ฉันมาจากสำนักงานความมั่นคง”

ชายคนนั้นแสดงบัตรประจำตัวและชื่อของเขาคือซู่ตง

“ฉันอาศัยอยู่ใกล้ที่นี่และได้ยินเสียงคนสู้กันเลยเข้ามาดู”

ซู่ตงล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขาหยิบบุหรี่ที่ยับยู่ยี่ออกมา เขาอมบุหรี่ไว้ในปากแล้วจุดมันด้วยนิ้วชี้ที่ลุกโชนด้วยเปลวไฟก่อนจะพูดต่อ “บอกฉันมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น?”

“เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ...”

เกาเถิงเล่าเรื่องอย่างละเอียด

หลังจากฟังแล้วซู่ตงก็แค่แสดงความคิดของเขาและพูดอย่างไม่ใส่ใจ “นายโชคดีมากที่ปลุกความสามารถได้ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด”

“ใช่แล้วครับ เทพีแห่งโชคมักชอบคนหน้าตาดี ไม่อย่างนั้นชีวิตน้อยๆของผมคงหายไปแล้ว”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ซู่ตงก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ “มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ไม่แปลกใจเลยที่ฉันโชคดีมาก”