บทที่ 490 วิญญาณมังกรจุติ มังกรอสนีวายุ (1/2)

วิญญาณมังกรจุติ นี่คือครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่สวี่เฮยใช้วิชานี้ และเป็นไพ่ตายสังหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา

ไม่มีการหยั่งเชิง ลงมือปุ๊บก็งัดไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาทันที สวี่เฮยเข้าใจดีว่า เขาต้องใช้เวลาให้สั้นที่สุด กวาดล้างสถานที่แห่งนี้ให้ราบคาบ ก่อนที่กองกำลังหลักของอีกฝ่ายจะกลับมาถึง!

"วิ้ง!"

ท่ามกลางสุสานมังกร เงาร่างเลือนรางสายหนึ่งล่องลอยออกมา ทะลวงผ่านปรโลก กลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริง

ภาพเงาของสุสานมังกรหายไป ส่วนวิญญาณมังกรสายนั้น ได้พุ่งเข้าไปในร่างกายของสวี่เฮย

"รุ่นเยาว์ เป็นเจ้าสินะที่ปลุกข้าขึ้นมา?" เสียงนี้ดังกึกก้องราวกับอสนีบาตอู้อี้ คล้ายกับสุรเสียงของเทพสวรรค์

สวี่เฮยใจสั่นสะท้าน แต่ก็ยังคงตอบกลับไปอย่างไม่ถ่อมตัวและไม่แข็งกร้าวจนเกินไป "ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสนามว่ากระไร?"

"ข้าคือมังกรอสนีวายุ เล่ยเสวียน! หึ วิญญาณมังกรจุตินี่ก็น่าสนใจดี ถึงกับสามารถปลุกข้าให้ตื่นขึ้นจากสุสานมังกรได้ คิดว่าคงเป็นการสืบทอดของบรรพชนมังกรสูงสุดองค์ใดองค์หนึ่งเป็นแน่"

"ดวงเจ้าไม่เลวเลย ที่ปลุกข้า เล่ยเสวียน ผู้นี้ขึ้นมาได้" เสียงนั้นกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง

"เอาล่ะ เวลาของข้ามีไม่มาก ขอยืมร่างของเจ้าใช้ชั่วคราวก็แล้วกัน!"

สิ้นคำพูด สวี่เฮยก็สัมผัสได้ทันทีว่า มีพลังอันมหาศาลที่ไร้ผู้ต่อต้านสายหนึ่ง พุ่งทะลวงเข้าสู่ทะเลจิตสำนึก และแผ่ซ่านออกไปโดยมีทะเลจิตสำนึกเป็นศูนย์กลาง

สวี่เฮยรู้สึกเพียงว่าร่างกายเบาหวิว สูญเสียการควบคุมร่างกายไปโดยสมบูรณ์ แต่สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ไร้ขอบเขต!

"ตูม!!"

กระดูกของสวี่เฮยสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ลมปราณแท้จริงอันมหาศาลถาโถม ถือกำเนิดขึ้นจากชีพจรมังกรอย่างไร้ที่มา ส่งเสียงดังกึกก้องกัมปนาท ลมปราณเหล่านี้แฝงไว้ด้วยอานุภาพของสายฟ้าและพลังแห่งพายุอันน่าสะพรึงกลัว

นี่คือพลังของมังกรอสนีวายุ เล่ยเสวียน!

"น่าเสียดาย ที่ร่างกายของเจ้ามันเปราะบางเกินไป รับพลังแห่งกฎเกณฑ์ของข้าไม่ไหว ไม่อย่างนั้น ข้าคงกวาดล้างรัศมีแสนลี้นี้ให้ราบเป็นหน้ากลองไปแล้ว!"

เสียงโอหังดังก้องอยู่ในทะเลจิตสำนึกของสวี่เฮย

"กฎเกณฑ์คืออะไร?" สวี่เฮยถาม แต่เล่ยเสวียนไม่ตอบกลับมาอีก

ขณะนี้ กองทัพแมลงนับร้อยนับพันพุ่งโถมเข้ามา มดกลืนวิญญาณกางเขี้ยวอันแหลมคม แมงมุมหินหน้าผีพ่นใยและพ่นหมอกพิษ เข้าครอบคลุมร่างของสวี่เฮย

หน้าหลัง บนล่าง ตะวันออก ใต้ ตะวันตก เหนือ ทุกทิศทางล้วนมีฝูงแมลงพุ่งเข้ามาล้อมสวี่เฮยไว้แน่นหนา พวกมันพุ่งเข้ามาพร้อมกัน หมายจะฉีกทึ้งเขาให้แหลกเป็นชิ้นๆ

ในตอนนั้นเอง สวี่เฮยลืมตาขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตาข้างหนึ่งเป็นสีเขียวเข้มราวกับพายุที่กำลังคำราม ตาอีกข้างเป็นสีม่วงอมฟ้าประกายอสนีบาตฟาดฟัน

ในแววตาของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก มีเพียงความเย็นชาที่มองข้ามสรรพสัตว์ และความโอหังที่ยืนหยัดอย่างทะนงตนอยู่เหนือผืนฟ้า

"แครก!"

มิติฉีกขาด พายุระเบิดออก สายฟ้าคำรามกึกก้อง ในแววตาของสวี่เฮย มองเห็นถึงพลังที่สามารถทำลายล้างฟ้าดิน!

เพียงแค่สายตาเดียว ก็ทำให้แมลงทั้งหมดชะงักงัน แม้แต่ราชินีแมลงที่อยู่ไกลออกไป ก็ยังเผยสีหน้าหวาดหวั่น รีบออกคำสั่งทันที "บุกเข้าไป ฆ่ามันซะ!"

คำสั่งของราชินีแมลง ล้วนถ่ายทอดผ่านจิตสัมผัส ส่งตรงถึงทะเลจิตสำนึกของแมลงทุกตัว สั่งการเสร็จสิ้นในเสี้ยววินาที

ฝูงแมลงชะงักไปเพียงครู่เดียว ก็พุ่งเข้าใส่สวี่เฮยอีกครั้ง

"ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ..." หมอกพิษลุกลาม ใยแมงมุมปกคลุมมืดฟ้ามัวดิน สวี่เฮยตีหน้าตาย เอ่ยปากว่า "ข้า นี่แหละคือพายุ!"

"ตูม ตูม ตูม ตูม ตูม..."

ชั่วพริบตา ร่างของสวี่เฮยก็หายไป กลายสภาพเป็นพายุทอร์นาโดที่หมุนวนอย่างรุนแรง ทว่าในพายุนั้น ยังมีสายฟ้าผสมผสานอยู่ด้วย มันคือพายุอสนีบาตสีม่วงอมฟ้า

ใยแมงมุมทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาใกล้ ล้วนถูกบดขยี้จนแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน หมอกพิษก็ถูกพัดกระจายจนไม่เหลือร่องรอย การโจมตีทั้งหมดไร้ผลโดยสิ้นเชิง

ร่างกายของสวี่เฮยรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง แต่สีหน้าเขากลับไม่เปลี่ยน พายุพุ่งวาบ ทะยานเข้าใส่กองทัพแมลงในพริบตา

"ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ..."

พายุทอร์นาโดสายฟ้าพัดผ่าน ราวกับเครื่องบดเนื้อที่พุ่งเข้าสู่สนามรบ แมลงทีละตัวถูกบดขยี้จนกลายเป็นความว่างเปล่า แมงมุมหินหน้าผีเพียงแค่เข้าใกล้ ก็ถูกฉีกทึ้งจนไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูก