บทที่ 27 - คนคลั่งมือกับคนคลั่งเท้า

มือถือถูกวางราบอยู่บนโต๊ะ ซ่งเจียมู่กับแมวมองดูหน้าจอด้วยกัน

ในดวงตาสีฟ้าครามแสนสวยของเหนียนเหนียน สะท้อนภาพตัวอักษรในช่องแชตที่เด้งรัวๆ ดันข้อความเก่าขึ้นไปบรรทัดแล้วบรรทัดเล่า...

[ไอ้โรคจิต! ไอ้โรคจิต!]

[ไอ้โรคจิต! ไอ้โรคจิต!]

...

น่าเสียดายที่ลูกแมวน้อยไม่มีการศึกษา เลยดูไม่ออกว่ามันหมายความว่ายังไง นี่คือการทักทายของมนุษย์เหรอ?

เวลาที่มนุษย์ทักทายกัน ไม่ได้ใช้วิธีดมก้นกันหรอกเหรอ?

เหนียนเหนียนอ่านไม่ออก แต่ซ่งเจียมู่อ่านออกเต็มสองตา

หลังจากข้อความที่บอกว่า 'ขอดูเท้าหน่อยสิ' ส่งออกไป เขายังไม่ทันได้อธิบายแทรกสักประโยค ข้อความด่า 'ไอ้โรคจิต! ไอ้โรคจิต!' ของยัยเปิ่นก็เด้งถล่มทลายราวกับพายุเข้า พริบตาเดียวก็ปาไป 99+ ข้อความแล้ว และจนถึงตอนนี้ก็น่าจะทะลุสามสี่ร้อยข้อความแล้วมั้ง แถมยังเด้งรัวๆ ไม่หยุด...

อะไรกันเนี่ย ก็คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าให้พูดมาตรงๆ ก็แค่ขอดูเท้าเอง คุณอยากดูของผมบ้างก็ได้นี่นา...

ซ่งเจียมู่พูดไม่ออก เอาล่ะสิ เท้าก็ไม่ได้ดู แถมยังโดนด่าว่าเป็นไอ้โรคจิตเป็นพันๆ ครั้งอีก

ถ้าสมมติว่ายัยเปิ่นคืออวิ๋นซูเฉี่ยนจริงๆ ก็ถือว่ายังพอคุยกันได้ แต่ถ้าเกิดเขาเดาผิดขึ้นมาล่ะก็ ภาพพจน์ของเขาคงป่นปี้ไม่มีชิ้นดีแน่ๆ

ผ่านไปห้านาทีเต็มๆ พายุ 'ไอ้โรคจิต! ไอ้โรคจิต!' ของยัยเปิ่นถึงได้สงบลง

ซ่งเจียมู่สัมผัสได้เลยว่า นี่คงไม่ใช่ขีดจำกัดของเธอหรอก แต่ความจำเครื่องมือถือคงจะเต็มซะมากกว่า...

สาวติดบ้านจอมเปิ่น: "รีบๆ ไสหัวไปนอนเลยนะ! ลาก่อน!"

กระดาษพู่กัน: "..."

ซ่งเจียมู่กดเปิดหน้าต่างสติกเกอร์ ตั้งใจจะส่งสติกเกอร์ยอมรับผิดไปให้เธอ

เหนียนเหนียนก็อยากรู้อยากเห็น ยื่นหน้าเข้ามาดู แล้วก็ยื่นอุ้งเท้าน้อยๆ ไปเหยียบโดนหน้าจอพอดี กลายเป็นว่าสติกเกอร์หน้าหื่นกามน้ำลายไหลยืดถูกส่งออกไปซะงั้น

เชี่ยเอ๊ย บรรลัยแล้ว!

เขารีบกดยกเลิกข้อความอย่างรวดเร็ว

แต่ก็ช้าไปแล้ว พายุ 'ไอ้โรคจิต! ไอ้โรคจิต!' ถล่มทลายกลับมาอีกระลอก...

ซ่งเจียมู่รู้สึกเหนื่อยใจ ทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนเตียง

ดูท่าทาง ความพยายามที่จะหาคำตอบจากยัยเปิ่นคงจะใช้ไม่ได้ผลแล้ว ครั้นจะให้เดินไปถามอวิ๋นซูเฉี่ยนตรงๆ ก็ดูจะไม่เข้าท่า แถมยังเป็นการเผยไต๋ตัวเองอีก ถ้าอยากจะพิสูจน์ข้อสันนิษฐานบ้าๆ นี้ให้แน่ชัด คงต้องค่อยๆ หาโอกาสทีหลังแล้วล่ะ

มือถือถูกวางไว้ข้างหมอน หน้าจอยังสว่างวาบๆ ข้อความ 'ไอ้โรคจิต! ไอ้โรคจิต!' บรรทัดแล้วบรรทัดเล่ายังคงเด้งขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

ในขณะที่ภายในห้อง เริ่มมีเสียงกรนเบาๆ ของคนหลับสนิทดังขึ้นแล้ว...

...

อวิ๋นซูเฉี่ยนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ตั้งหน้าตั้งตากระหน่ำส่งข้อความบอมบ์แชต

ถ้าเธอรู้ว่าป่านนี้ซ่งเจียมู่นอนหลับอุตุเป็นหมูไปแล้วล่ะก็ เธอคงโมโหจนบุกไปทับเขาให้ตายคาเตียงแน่ๆ...

เธอทำตัวเหมือนกระสอบทรายที่เอาแต่รองรับอารมณ์ คว้าเอาตุ๊กตาหมีที่นอนเป็นเพื่อนมาขยำขยี้ โชคดีที่ตุ๊กตาหมีตัวนี้คุณภาพดี ทนทานต่อการถูกใช้เป็นหุ่นฟางตัวแทนของซ่งเจียมู่มาตลอดหลายปี

ใช่แล้ว ตุ๊กตาหมีตัวนี้ซ่งเจียมู่เป็นคนให้ เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อหลายปีก่อนนู่น

ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ อย่าว่าแต่แลกของขวัญวันเกิดกันเลย แม้แต่คำว่า 'สุขสันต์วันเกิด' พวกเขาก็ไม่เคยพูดให้กันฟัง เพราะต่างคนต่างก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะสวนกลับมาว่า 'นาย/เธอ อุตส่าห์จำวันเกิดฉันได้ด้วยเหรอเนี่ย ที่แท้ก็คิดกับฉัน...'

บีบหัวหมูๆ ของนายให้แหลกไปเลย! ซ่งเจียมู่!

หลังจากขยำตุ๊กตาหมีจนหนำใจ อวิ๋นซูเฉี่ยนก็ค่อยๆ ลูบไล้จัดทรงให้รอยยับเรียบเนียนเหมือนเดิม ตรวจดูอย่างละเอียดว่ามีตรงไหนขาดไหม จากนั้นก็กอดตุ๊กตาหมีไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม ทำปากยื่นปากจู๋ ก้มหน้าก้มตากดลบข้อความ 'ไอ้โรคจิต! ไอ้โรคจิต!' ที่มันเกะกะบังประวัติการแชตทิ้งทีละข้อความ

ตอนพิมพ์ส่งไปน่ะสะใจสุดๆ แต่ตอนมานั่งลบนี่สิ โคตรจะลำบากเลย

จนกระทั่งเธอลบข้อความ 'ไอ้โรคจิต! ไอ้โรคจิต!' จนหมดเกลี้ยง ไอ้หมอนั่นก็ยังไม่ตอบกลับมาเลยสักข้อความเดียว

นี่คงไม่ได้หลับไปแล้วหรอกนะ?

นายหลับลงไปได้ยังไงฮะ!

ไม่รู้หรือไงว่ามีผู้หญิงที่นอนไม่หลับ กำลังรอคำอธิบายจากนายอยู่น่ะ!

ถึงกับ... ถึงกับจะชอบเท้าของเธอเนี่ยนะ...

พอคิดถึงเรื่องนี้ อวิ๋นซูเฉี่ยนก็รู้สึกเขินอายปนน่าอายสุดๆ เธอขดตัวนอนตะแคงอยู่ในผ้าห่ม เอามือลูบคลำเท้าตัวเองเบาๆ

ทั้งนุ่ม ทั้งนิ่ม แถมเพราะปกติเธอดูแลสุขภาพร่างกายอย่างดี เท้าก็เลยไม่เย็นเฉียบ แต่กลับอุ่นสบาย และแน่นอนว่าไม่มีกลิ่นเหม็นแม้แต่นิดเดียว

พอคิดหมกมุ่นอยู่กับเรื่องเดิมนานๆ ความคิดมันก็เริ่มเตลิดไปไกล...

ค่อยๆ กลายเป็นว่าความหงุดหงิดในใจของอวิ๋นซูเฉี่ยนเริ่มจางหายไป และถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกขวยเขินนิดๆ

เท้าก็ใช้คลอดลูกไม่ได้สักหน่อย ทำไมพวกผู้ชายถึงได้ชอบกันนะ คิดยังไงก็คิดไม่ออก...

แต่ถึงซ่งเจียมู่จะชอบเท้าของเธอ เธอก็ไม่มีทางยอมให้เขามานั่งจ้องหรือมาจับเล่นตามอำเภอใจเด็ดขาด

แค่จินตนาการภาพตัวเองนอนอยู่บนโซฟา แล้วเขากอดเท้าเธอไว้ เด็กสาวก็หน้าแดงก่ำร้อนผ่าวไปหมด แบบนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับการมีลูกด้วยกันเลยนี่นา...

คู่แค้นกันจะไปมีลูกด้วยกันได้ยังไงล่ะ?

เธอไม่ได้คิดไปไกลถึงเรื่องอื่น คิดแค่ว่าซ่งเจียมู่คงเป็นพวกหื่นกาม ถึงได้มาขอรูปเท้าเธอ สีเหลือง (เรื่องลามก) นี่มันเป็นสีพรางตัวที่ดีที่สุดจริงๆ แฮะ

ซ่งเจียมู่ยังไม่รู้ตัวสักหน่อยว่ายัยสาวติดบ้านจอมเปิ่นก็คือเธอ ถ้ามองในมุมนี้ ก็เท่ากับว่าเธอได้ล่วงรู้ความลับรสนิยมแปลกๆ ของเขาเข้าให้แล้ว นี่มันความลับระดับชาติเลยนะเนี่ย

เธอกอดตุ๊กตาหมีพลิกตัวไปมา นอนจ้องเพดานเหม่อลอย จะว่าไปแล้ว ตัวเธอเองก็มีความลับเล็กๆ อยู่เรื่องนึงเหมือนกัน

เธอชอบมือของซ่งเจียมู่มากๆ!

แน่นอนว่าไม่ได้เกี่ยวกับตัวหมอนั่นหรอกนะ เธอเกลียดซ่งเจียมู่ที่สุด!

แต่ดันชอบมือของเขาซะได้...

ถึงจะไม่อยากยอมรับก็เถอะ แต่มือของซ่งเจียมู่เป็นมือผู้ชายที่สวยที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาเลย มือดูมีกระดูกข้อต่อชัดเจน ฝ่ามือมีรูปทรงสวยงาม สัดส่วนระหว่างฝ่ามือกับนิ้วมือก็สมส่วนแบบสัดส่วนทองคำ 0.618 ดูทั้งเรียวทั้งยาว

ในห้องที่ปิดไฟมืดสนิท เธอซุกตัวอยู่ในผ้าห่มอุ่นๆ

อวิ๋นซูเฉี่ยนส่งเสียงครางฮือในลำคอ ใบหน้าสวยหวานร้อนผ่าว เริ่มลงมือขยำขยี้ตุ๊กตาหมีคู่ใจอีกรอบ

สงสัยจะแต่งนิยายเยอะไปจนสมองเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ เมื่อก่อนเธอไม่เคยเป็นแบบนี้เลยสักนิด

...

แสงแดดยามเช้าสาดส่องมาตามนัดหมาย

เด็กหนุ่มที่พลังงานเหลือล้น กับเด็กสาวที่ใต้ตาดำคล้ำท่าทางอิดโรย เดินมาเจอกันที่โถงทางเดิน

"ทำไมวันนี้เธอขี้เหร่จังเนี่ย?" เสียงกวนโอ๊ยของซ่งเจียมู่ดังขึ้นทันที

"..."

ดีมาก จัดไปวันละรอบ โบกปูนปิดตายหัวใจ

ตอนที่ยังไม่เจอหน้าเขา อวิ๋นซูเฉี่ยนก็ยังแอบจินตนาการเรื่องแปลกๆ เกี่ยวกับตัวเขาอยู่ในผ้าห่ม แต่พอมาเจอหน้ากันจริงๆ เธอกลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ถ้าจะให้นิยามความสัมพันธ์นี้ล่ะก็ อวิ๋นซูเฉี่ยนคิดว่าน่าจะเป็นแบบนี้ — 'เพื่อนต่างเพศคนโสดแสนธรรมดาที่คุ้นเคยกันดีที่สุด แต่เหมาะที่จะอยู่ในความทรงจำเท่านั้น เพราะแค่พูดด้วยก็ทำเอาอึดอัดไปทั้งตัว'

เมื่อเช้าตื่นมาดูมือถือ เมื่อคืนเธอส่งข้อความไปเป็นพันๆ ข้อความ แต่ตื่นมาหมอนั่นกลับตอบมาแค่ '...' จะไม่ให้เธอโมโหได้ยังไง

โชคดีที่เขาส่งไปให้ 'สาวติดบ้านจอมเปิ่น' ซึ่งข้อความของยัยเปิ่นนั่นน่ะ มันเกี่ยวอะไรกับฉันอวิ๋นซูเฉี่ยนล่ะ

ใจเย็นๆ สูดหายใจลึกๆ

การรักษาความสงบเยือกเย็นคือคุณสมบัติข้อแรกของการเป็น 'อวิ๋นซูเฉี่ยนคนเก่ง' จะไม่ยอมลดตัวไปทะเลาะกับไอ้พวกที่ชอบดูขี้หรอกนะ

"ฉันอ่านหนังสือจนถึงตีสอง ดูทรงแล้ว คนขี้เกียจอย่างนายคงจะนอนเร็วสินะ?"

"เธอควรจะชมความขยันของฉันสิ เพื่อให้แน่ใจว่าวันนี้จะมีแรงไปรับสมัครคนเข้าชมรม ฉันก็เลยรีบนอนตั้งแต่หัวค่ำ ส่วนเธอยังจะมามัวนอนดึกอีก แบบนี้ใช้ไม่ได้เลยนะ" ซ่งเจียมู่ยิ่งได้ใจ

"งั้นก็ดีเลย นักศึกษาซ่งเจียมู่ผู้มีพลังงานเหลือล้น"

อวิ๋นซูเฉี่ยนหันไปมองเขา "ใบปลิวสามร้อยใบตอนเที่ยงนี้ ยกให้นายจัดการหมดเลยนะ"

"..."

ซ่งเจียมู่ถึงกับช็อกตาตั้ง

(จบแล้ว)