บทที่ 428 การเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ในรอบพันปี จะเริ่มต้นขึ้น ณ ที่แห่งนี้! ม่านหายนะเปิดฉาก, ท่านเทียนซุนจุติ!

บทที่ 428 การเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ในรอบพันปี จะเริ่มต้นขึ้น ณ ที่แห่งนี้! ม่านหายนะเปิดฉาก, ท่านเทียนซุนจุติ!

ยาสวรรค์—— [วสันต์ก่อนเจ็บไข้]

เมื่อจี้ซิ่วประคองมันไว้ในอุ้งมือ กลิ่นอายแห่งความมีชีวิตชีวาที่เข้มข้นก็แผ่ซ่านออกมา

เซียวหมิงหลีนิ่งเงียบมิกล่าวคำใด บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัดไปชั่วครู่

จี้ซิ่วกวาดสายตามองไปรอบๆ เหล่านายใหญ่สมาคมที่เคยสั่นสะท้านต่างก็รีบถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

จี้ซิ่วอดมิได้ที่จะรู้สึกใจลอย ในอดีตสมาคมเหล่านี้เปรียบเสมือนขุนเขาที่ยิ่งใหญ่ในสายตาของเขา

ทว่ายามนี้ เพียงแค่คำพูดคำเดียวของเขา พวกเขาก็มิกล้าชักช้าแม้เพียงนิด

เขาได้ก้าวขึ้นมาเป็นใหญ่แล้วจริงๆ

จี้ซิ่วเริ่มมีความกังวลขึ้นมาในใจเมื่อมองไปที่เมือง: "ท่านหญิง ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ สถานการณ์ในจวนเจียงอินเป็นอย่างไรบ้าง?"

เซียวหมิงหลีคิ้วเรียวงามขมวดแน่น: "สถานการณ์... แย่มาก"

"ประตูมิติเริ่มสั่นคลอน และผู้ยิ่งใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังได้ทุ่มเททรัพยากรมากมายเพื่อทำให้ประตูนั้นมั่นคงขึ้นเรื่อยๆ"

"จวนเจียงอินอาจกลายเป็นเส้นทางที่เชื่อมต่อโดยตรงกับ [วิถีเทพ] แห่งมิติจงหวงเทียน และจะเป็นด่านหน้าที่จะต้องเผชิญกับมันเป็นคนแรก"

"ทันทีที่เกิดเหตุการณ์ขึ้น ข้าก็ได้อพยพราษฎรออกไปก่อนแล้ว"

"ทว่าโจรหุนเทียนบุกเข้ามาอย่างรวดเร็วและรุนแรง อีกทั้งยังได้รับการช่วยเหลือจากมิติจงหวงและนิกายเสวียนฝู"

"ยามนี้ที่เกาะเต่าทอง นิกายดาบสวรรค์ยังคงถูกล้อมกรอบโดยเทพเจ้าจงหวงและผู้วิเศษเสวียนฝู"

"จี้ซิ่ว เจ้าควรจะขอให้ท่านปู่ทวดมังกรคชสารรีบเดินทางไปที่เกาะเต่าทองเพื่อช่วยคลี่คลายวิกฤตที่นั่นเสียก่อน"

เซียวหมิงหลีปิดกล่องหยก ใบหน้าเล็กๆ ของนางเต็มไปด้วยความจริงจัง

จี้ซิ่วหันไปมองเฉินซานจิ่ว และพยักหน้าอย่างหนักแน่น: "ตกลงขอรับ"

เขายัดกล่องหยกใส่มือของเซียวหมิงหลีและกำชับว่า: "ยานี้จะช่วยชำระล้างโรคภัย และเปลี่ยนเวลาหกปีที่เจ้าต้องสูญเสียไปให้กลายเป็นทรัพยากรในการฝึกตน"

"หลังจากข้าจากไป เจ้าต้องรีบกินมันทันที ห้ามรั้งรอเด็ดขาด"

เซียวหมิงหลีมีสีหน้าที่จริงจังและเด็ดเดี่ยว: "ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"

นางพยายามข่มอารมณ์ที่พร่าเลือนเอาไว้ และจ้องมองจี้ซิ่วด้วยสายตาที่มั่นคง

นางล่วงรู้ดีว่า หากนางมิอาจฟื้นตัวกลับมาได้ นางย่อมต้องถูกเขาทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างแน่นอน

นางตัดสินใจเด็ดขาด หยิบยาสวรรค์ [วสันต์ก่อนเจ็บไข้] ออกมา

นางมิได้ลังเลนานนัก นางเงยหน้าขึ้นและกลืนยาลงไปในทันที!

"ในยามนี้ หากข้าสามารถฟื้นฟูวรยุทธ์กลับมาได้ พวกเราถึงจะมีความหวังในอนาคตต่อไปได้"

นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง: "เจ้าจงออกเดินทางไปเถอะ เพื่อนเก่าของเจ้าที่อำเภออันหนิง ข้าได้ส่งคนไปดูแลให้แล้ว"

"เมื่อพวกเราได้พบกันอีกครั้ง ข้าจะมิยอมให้ตัวเองต้องตกอยู่ในสภาพที่อัปยศเช่นนี้อีกแน่นอน"

จี้ซิ่วคลี่ยิ้มออกมา เขาหันกลับไปและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ :

"นิกายเสวียนฝูมาเพื่อชิง 'เม็ดกลมทองคำเก้าช่อง' ของข้า นี่คือหายนะที่ข้าก่อขึ้นมาเอง!"

"ท่านปู่ทวดมังกรคชสาร ศิษย์พี่ฉี นิกายดาบสวรรค์มีบุญคุณสั่งสอนข้า มิว่าอย่างไรข้าก็ต้องไป"

ฉีน่านเคอเดินตามจี้ซิ่วมาตลอด และเขาก็เริ่มล่วงรู้เรื่องราวในอดีตของจี้ซิ่วไปทีละชั้นๆ

ศิษย์น้องจี้ผู้นี้ก่อเรื่องวุ่นวายมามากเท่าไหร่ก็นับว่าเป็นวาสนาของเขา

ฉีน่านเคอแอบหัวเราะในใจ: "ข้าอยากจะเห็นเหมือนกันว่าศิษย์น้องผู้นี้จะสร้างระลอกคลื่นที่ยิ่งใหญ่ได้ถึงเพียงไหน!"

ณ เกาะเต่าทอง นิกายดาบสวรรค์!

เทพผู้โบกค้อนอัสนีและผู้วิเศษฉีจากนิกายเสวียนฝูมองไปยังเกาะที่โดดเดี่ยวแห่งนี้และขมวดคิ้วแน่น

"ดาบของเจ้านักยุทธ์คนนั้นช่างร้ายกาจยิ่งนัก"

เทพผู้โบกค้อนอัสนีถอนหายใจออกมา: "ในมุมมองของข้า มิสู้พวกเราถอยทัพกลับไปเสียดีกว่า..."

ทว่าผู้วิเศษฉีส่ายหน้า: "สถานการณ์ยามนี้ถือว่าถูกกำหนดไว้หมดแล้ว"

"ยามนี้ทีกระแสทิศทางลม ฟ้าดินเริ่มสั่นคลอน ประตูมิติเริ่มส่งรองรับระดับบรรดาศักดิ์ข้ามมิติมาได้แล้ว"

"คอยดูเถอะ เจ้าเด็กนั่นจะต้องกลับมาแน่"

ทันใดนั้น เทพผู้โบกค้อนอัสนีมีสีหน้าเปลี่ยนไป

ตราประทับที่เป็นสัญลักษณ์แห่งฐานะ "เทพ" ของเขาพลันเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับมีเจตจำนงเทพจากเบื้องบนจุติมา!

"เรื่องราวทั้งหมด ข้าได้รับล่วงรู้หมดแล้ว มิเป็นไร!"

"ดินแดนมหาเสวียนแห่งนี้จะเชื่อมต่อและกลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตเทพแห่งข้า กว่างฝ่ากังเหลยเทียนซุน!"

"จงถอยทัพออกไปก่อน และไปเตรียมการต้อนรับข้า!"

"ข้าจะนำ 'โองการจักรพรรดิไท่อี่' ลงมาด้วยตนเอง และสั่งให้จี้ซิ่วถูกส่งมอบมาให้แต่โดยดี!"

ผู้วิเศษฉีจากนิกายเสวียนฝูที่ได้ยินชื่อ "จี้ซิ่ว" ก็เกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาทันที

คนที่นิกายเสวียนฝูต้องการตามหา กับคนที่ท่านเทียนซุนต้องการจับกุม กลับเป็นคนคนเดียวกันรึ?

เหล่าโจรหุนเทียนรีบนำกองกำลังถอยทัพทันทีตามโองการเทพ

หวังเสวียนหยางที่นั่งควบคุมอยู่ตรงกลางเกาะประหลาดใจที่พวกโจรถอยไป : "หือ?"

"พวกโจรเหล่านั้นถอยไปแล้วรึ?"

เขารู้สึกโล่งอก ทว่าแววตาของเขาก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด: "ดูเหมือนว่า จำเป็นต้องเปิดทางเข้าสู่สำนักดาบโบราณ 'เทือกเขาหิมะใหญ่' เสียแล้ว"

"ชีวิตที่สงบสุขในมุมเล็กๆ แห่งนี้ คงจะหายวับไปตลอดกาล"

เกือบจะในทันที ท้องฟ้าที่อยู่เหนือถ้ำมังกรดินก็พลันเปลี่ยนสีไปอย่างกะทันหัน!

เทือกเขาที่ทอดยาวสั่นสะเทือนประดุจ "มังกรดินพลิกตัว"

พร้อมกันนั้นก็ได้ยินเสียงแห่งเทพที่ดังกึกก้องไปทั่ว:

"สรวงสวรรค์จงหวง, กว่างฝ่ากังเหลยเทียนซุน!"

"จุติลงสู่มหาเสวียน เพื่อขอเจรจากับอ๋องแห่งมหาเสวียน!"