บทที่ 8 ฉันต้องการรถบรรทุกสักคัน

บทที่ 8 ฉันต้องการรถบรรทุกสักคัน

อย่างไรก็ตาม ซูหมิงลองเช็กแผนที่ดูแล้ว

ธนาคารเทียนหัวอยู่ห่างจากที่นี่ไป 3 กิโลเมตร

ระยะทางค่อนข้างไกล

ซูหมิงยืดตัวขึ้น แล้วลองนับดูทีละหัว

ไม่ขาดไม่เกิน มีทั้งหมดห้าสิบหัวพอดี

หน่อไม้แต่ละหัวหนักแปดชั่ง รวมทั้งหมดสี่ร้อยชั่ง

ถ้าต้องแบกไปธนาคารเทียนหัวทีละหัว เขาคงเหนื่อยตายพอดี

ซูหมิงยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าเขาต้องซื้อรถสักคันแล้ว

ถึงแม้เขาจะทำงานเกษตร การซื้อรถแทรกเตอร์จะดูเหมาะสมกว่า แต่นี่มันใจกลางเมือง รถแทรกเตอร์วิ่งบนถนนไม่ได้น่ะสิ

ในอนาคตพืชผลที่เขาจะปลูกในที่ดินผืนนี้ต้องไม่น้อยแน่ๆ

ไม่แน่ว่าอาจจะปลูกอะไรที่น่าตกตะลึงออกมาอีก

รถบรรทุกจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในการขนส่ง

แต่จะไปซื้อที่ไหนดีล่ะ?

จริงด้วย!

ซูหมิงนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้ นั่นก็คือเจ้าของร้านที่ขายเมล็ดพันธุ์และปุ๋ยให้เขาเมื่อวาน

เจ้าของร้านคนนั้นทำธุรกิจสายนี้ ถึงแม้เขาจะไม่ได้ขายรถ แต่อย่างน้อยก็น่าจะรู้จักคนที่ขายรถอยู่สักคนสองคนล่ะน่า?

ให้เงินเขาสักหน่อย แล้วให้เขาเอารถมาส่งให้ก็สิ้นเรื่อง

เอาตามนี้แหละ!

ซูหมิงไม่รอช้า โทรหาเจ้าของร้านคนนั้นทันที

"โอ้โฮ! พ่อหนุ่ม ขาดเหลืออะไรอีกหรือเปล่า? สบายใจได้ พี่คนนี้มีทุกอย่าง ต่อให้ไม่มีก็จะหามาให้เธอให้ได้ แค่บอกมาคำเดียว พี่จะรีบเอาไปส่งให้ถึงที่เลย"

เจ้าของร้านกระตือรือร้นสุดขีด

ไม่กระตือรือร้นได้ยังไงล่ะ ในเมื่อซูหมิงคือเศรษฐีใจป๋าที่สามารถปลูกผักกลางใจเมืองได้?

"เถ้าแก่ ผมขาดรถบรรทุกสักคันครับ"

ซูหมิงกล่าว

"ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา ไว้ใจผมได้เลย"

เถ้าแก่ตบหน้าอกรับคำอย่างมั่นเหมาะ: "คุณต้องการสเปกรถแบบไหนเป็นพิเศษไหมครับ?"

"ไม่มีสเปกอะไรมากครับ แค่ขนของได้ก็พอ"

"ได้เลย!"

เถ้าแก่ตอบรับอย่างรวดเร็ว

หลังจากวางสาย ซูหมิงก็ไปที่กระท่อม เข็นรถเข็นขนาดเล็กออกมาจากด้านใน

เขานำหน่อไม้ทองคำเหล่านี้วางบนรถเข็นทีละหัว แล้วเข็นไปไว้ที่ขอบฟาร์ม

หลังจากจัดเรียงหน่อไม้ทั้ง 50 หัวไว้ที่ขอบฟาร์มอย่างเป็นระเบียบ รถบรรทุกคันหนึ่งก็มาจอดที่หน้าประตู

ซูหมิงเดินออกไปดู เถ้าแก่ลงมาจากที่นั่งคนขับ

มันเป็นรถตู้บรรทุกขนาดเล็กสีขาว พิกัดน้ำหนักบรรทุกสี่ตัน ซึ่งเพียงพอต่อการใช้งานแล้ว

"พ่อหนุ่ม รถคันนี้โอเคไหม?"

เถ้าแก่ส่งกุญแจรถให้ซูหมิงพลางถามด้วยรอยยิ้ม

"ไม่เลวครับ ลำบากเถ้าแก่แล้ว ราคาเท่าไหร่ครับ?"

"ไม่มากหรอก สองแสนหยวน"

ซูหมิงพยักหน้าแล้วโอนเงินให้เถ้าแก่สองแสนหนึ่งหมื่นหยวน: "ส่วนเกินหนึ่งหมื่นถือเป็นค่าเหนื่อยของเถ้าแก่ครับ"

"โอ้โฮ!"

ดวงตาของเถ้าแก่ลุกวาว

ดูเหมือนว่าค่าตัวของเขาจะค่อนข้างสูงทีเดียว

แค่มาทำหน้าที่พนักงานขับรถชั่วคราวก็ได้เงินตั้งหนึ่งหมื่นหยวน?

เศรษฐีก็คือเศรษฐีจริงๆ

ช่างใจกว้างเหลือเกิน

"ขอบคุณมากครับพ่อหนุ่ม งั้นผมไม่รบกวนแล้วนะ"

เถ้าแก่รู้ว่าซูหมิงคงมีธุระอย่างอื่นต่อ จึงไม่รบกวนและหมุนตัวโบกแท็กซี่จากไปทันที

ซูหมิงขึ้นรถ เข้าเกียร์ถอยหลัง ถอยรถเข้าไปในฟาร์มของตัวเอง

จากนั้นเขาก็โยนหน่อไม้ทองคำขึ้นรถทีละหัว

โยนแบบตามสบายสุดๆ

เมื่อโยนหน่อไม้ทองคำทั้งห้าสิบหัวขึ้นรถเสร็จ เขาก็ปิดประตูท้าย

เรียบร้อย ออกเดินทาง!

เมื่อขับรถมาถึงหน้าประตูฟาร์ม ซูหมิงหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อตั้งค่าตำแหน่งที่ตั้ง

ขณะที่กำลังทำอยู่ เขาก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตูรถ

ซูหมิงเลื่อนกระจกลงดู

เป็นชายวัยกลางคน รูปร่างค่อนข้างท้วม สวมชุดเชฟ มีสีหน้าเย่อหยิ่งเล็กน้อย: "น้องชาย ในรถนี่บรรทุกอะไรมาเหรอ?"

"หน่อไม้ครับ"

ซูหมิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

"หน่อไม้?"

ชายวัยกลางคนชะงักไปเช่นกัน ก่อนจะเผยสีหน้ายินดี: "ประจวบเหมาะจริงๆ โรงอาหารหน่วยงานของเรากำลังขาดหน่อไม้พอดี น้องชาย หน่อไมี่ขายยังไงล่ะ?"

ชายคนนี้เป็นหัวหน้าเชฟของบริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง รับผิดชอบด้านการจัดซื้อ พวกคนขายผักต่างก็ต้องพยายามเอาใจเขา ดังนั้นเมื่อเห็นคนขายผัก ชายคนนี้จึงมักจะเก็บอาการเย่อหยิ่งไว้ไม่อยู่

เช้าวันนี้เขากำลังเตรียมตัวออกไปจัดซื้อหน่อไม้

แต่พอออกจากประตูบริษัทมา ก็เห็นรถบรรทุกจอดอยู่ริมถนนพอดี

ชายวัยกลางคนออกไปซื้อผักบ่อยๆ เขารู้ว่ารถบรรทุกที่มีระบบทำความเย็นและมีป้ายทะเบียนท้องถิ่นแบบนี้ ส่วนใหญ่จะเป็นรถขายผักสด

ถ้าบนรถมีหน่อไม้ เขาก็จะได้ซื้อตรงนี้เลย จะได้ไม่ต้องวิ่งไปไกล

และมันก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ เมื่อถามดูก็พบว่ามี

ชายคนนี้ค่อนข้างดีใจ ดูเหมือนดวงของเขาจะดีไม่เบา

(จบตอน)