บทที่ 28 วิธี ทรัพย์ คู่ครอง สถานที่? ร้านฝากขาย!

บทที่ 28 วิธี ทรัพย์ คู่ครอง สถานที่? ร้านฝากขาย!

ออกจากโรงงานเหล็กแล้ว สวี่ต้าม่าวปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปทางเหนือของเมืองหลวงทันที

แต่พอออกจากประตูอันติ้งเหมินไปได้สักพัก เขากลับจอดรถในที่เปลี่ยว ไม่มีผู้คน

“เพิ่งฟื้นฟูพลังได้แท้ ๆ ยังต้องใช้แก่นพลังอีก…”

“เอาเถอะ ยังไงก็ผู้หญิงของตัวเอง”

“เสียไปนิดหน่อยก็ช่างมัน อย่างน้อยก็ไม่ได้ไปตกถึงคนนอก”

ปลอบใจตัวเองเสร็จ เขาก็ใช้โลหิตแก่นพลังเป็นหมึก ใช้ตันเถียนเป็นพื้น สร้างยันต์ขึ้นมา

หลังวาดเสร็จ เขาพ่นลมหายใจขุ่นออกมา แล้วเอามือแตะไปที่จักรยาน

ชั่วพริบตาเดียว จักรยานที่บรรทุกของเต็มคันก็หายวับไป

ยันต์นี้ไม่ใช่ของธรรมดา แต่เป็น “ยันต์เก็บของ” ในสายพลังมิติ

เพราะไม่อยากสิ้นเปลืองพลังมากเกินไป เขาจึงทำแบบธรรมดา พื้นที่เก็บมีแค่ 2x2x2 เมตร หรือประมาณ 8 ลูกบาศก์เมตร

แถมยังเป็นของใช้ครั้งเดียว อีกหกวันก็จะสลาย ของข้างในจะหลุดออกมาทั้งหมด

ในโลกผู้ฝึกตน ยันต์แบบนี้เป็นของที่พวกมือใหม่ใช้กันบ่อย เพราะราคาถูก และถึงพัง ของก็ไม่หาย

นี่แหละเหตุผลที่ไม่ว่าจะฝ่ายธรรม ฝ่ายนอกรีต หรือฝ่ายมาร ต่างก็ชอบปล้นกัน เพราะของมัน “ดรอป” จริง

การฝึกตนมีหลักสำคัญ 4 อย่าง

วิชา—ยิ่งดี อนาคตก็ยิ่งกว้าง

ทรัพย์—ยากลั่น อาวุธวิเศษ หินวิญญาณ สมบัติล้ำค่า

คู่—ไม่จำเป็นต้องเป็นคู่ชีวิต แค่เป็นคนที่ช่วยเกื้อหนุนกัน

สถานที่—ตั้งแต่นิกาย ไปจนถึงที่พักเล็ก ๆ

ทั้งสี่อย่างนี้ ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้

แต่ปัญหาคือ ทรัพยากรมันมีจำกัด โอกาสก็ไม่ได้หาง่าย

งั้นจะทำยังไง?

ก็แย่งเอาสิ

ฝ่ายธรรมฆ่าพวกมาร ก็ได้ทั้งบุญทั้งของ

ฝ่ายนอกรีตก็ลอบฆ่าฝ่ายอื่น

ฝ่ายมารก็ล่าได้หมด

เรียกได้ว่าหมุนเวียนทรัพยากร ไม่มีเสียเปล่า

สวี่ต้าม่าวส่ายหัวเล็กน้อย

“รู้งี้น่าจะเก็บตัวก่อน รอพลังเต็มแล้วค่อยกลับไปโลกเดิม หาของเก็บดี ๆ ก็ยังไม่สาย”

“แต่ถ้ายังต้องใช้ชีวิตแบบระวังตัวเหมือนก่อน แล้วจะทะลุมิติมาทำไม?”

คิดได้แบบนั้น เขาก็ไม่ใส่ใจอีก

พอกลับเข้าเมืองหลวงอีกครั้ง รูปลักษณ์ของเขาก็เปลี่ยนไปเรียบร้อย

ทั้งเสื้อผ้าและหน้าตาไม่เหมือนเดิม

ในเมื่อยันต์ยังใช้ได้อีกหลายวัน เขาจึงถือโอกาสออกซื้อของ

แต่ก็ไม่ซื้อทีละมาก ๆ ในที่เดียว เพราะเดี๋ยวจะโดนจับตา

ยุคนี้จะซื้อของยังต้องใช้ “ตั๋ว” อีกต่างหาก

แต่ก็ยังมีที่ที่ไม่ต้องใช้ นั่นก็คือ “ร้านฝากขาย”

พูดง่าย ๆ ก็คือตลาดของมือสอง

ใครมีของไม่ใช้ก็เอามาฝากขาย หรือขายขาดให้ร้านก็ได้

หรือถ้าอยากซื้อแต่ไม่มีตั๋ว ก็มาเดินหาของที่นี่

ร้านแบบนี้มีอยู่ทั่วเมือง ทั้งตงตัน ซีตัน เป่ยซินเฉียว ฯลฯ

ของในร้านก็มีตั้งแต่เฟอร์นิเจอร์เก่า เครื่องลายคราม เสื้อผ้า นาฬิกา จักรยาน ไปจนถึงของจิปาถะ

สวี่ต้าม่าวไปที่ร้านแถวไช่ซื่อโข่ว ฝั่งตรงข้ามเป็นร้านอาหารชื่อดัง เขาเลยแวะกินข้าวก่อน

เนื้อวัวผัดซอสเข้มข้นนุ่มชุ่มฉ่ำ

เนื้อแกะผัดหวานเค็มแบบปักกิ่ง รสชาติกลมกล่อม

กินกับข้าวสวยร้อน ๆ ครึ่งชั่ง อร่อยจนลืมเหนื่อย

กินเสร็จก็ไปเดินร้านฝากขายต่อ

ร้านพวกนี้จะแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนขาย กับส่วนรับซื้อ

ลูกค้าทั่วไปจะเข้าได้แค่โซนขาย

ส่วนโซนรับซื้อ ถ้าไม่มีของไปขาย ห้ามเข้าเด็ดขาด

สวี่ต้าม่าวไม่ซื้อนาฬิกา เพราะมีแล้วจากเฉินเสวี่ยหรู

จักรยานก็ไม่จำเป็น บ้านก็มีอยู่

วิทยุมีแล้ว

จักรเย็บผ้าก็ใช้ไม่เป็นทั้งเขาและเมีย

แต่สุดท้าย เขาก็ไปสะดุดตากับกล้องถ่ายรูปตัวหนึ่ง

ของนำเข้าจากเยอรมัน ยี่ห้อ Contax

สภาพดีมาก อย่างน้อยก็แปดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ อุปกรณ์ครบ

แต่ราคาก็แรงไม่ใช่เล่น

ถ้าไม่ได้มีผู้หญิงรวยสองคนคอยเลี้ยงดู เขาคงไม่มีทางซื้อไหวแน่นอน